Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 179,752 Views

  • 3,240 Comments

  • 9,853 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,837

    Overall
    179,752

ตอนที่ 12 : Chapter 11 : Reason

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2591 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

Chapter 11 Reason

                หลังจากไปส่งเอกสารให้พี่เอิง ขับรถกลับมาจอดคืนเขาผมกับปองก็แยกย้ายกันไปทำงานกันอีกสักพักก็เลิกงาน ผมก็กลับมาห้องมานั่งเครียดต่อ

                เรื่องที่ปองพูดทำผมสับสน ผมก็ไม่ได้ฟังทันทั้งหมดหรอกแต่ก็พอจะเข้าใจว่าไว้ใจใครไม่ได้ เรื่องการเลิกกันของผมกับพี่เอิงมันมีเงื่อนงำ มันมีคนที่เข้ามาแทรกระหว่างเราแล้วทำผมกับพี่เอิงเข้าใจผิดกัน แต่ก็ยังไม่ชัวร์ว่าจริงไหม

                ผมว่าผมคุยกับพี่เอิงเองเลยไม่ง่ายกว่าหรอ พี่เอิงคงไม่ได้อยากให้เรื่องมันคารังคาซังหรอก ผมเองก็อยากให้มันเคลียร์ ถ้าเกิดเรื่องมันออกมาเป็นเราเลิกกันเพราะความเข้าใจผิดก็ไม่ได้หมายความว่าผมกับพี่เอิงจะมีวันหวานคืนฝันกันได้นะ เราห่างกันมาสักพักแล้ว ผมเสียใจตั้งแต่ตอนปีสาม พี่เอิงก็ห่างๆไป แล้วเราก็แยกกันอยู่โดยสิ้นเชิงตอนผมเรียนจบ ระยะห่างมันก็เป็นปีแล้วจะให้กลับมาเหมือนเดิมทันทีมันก็ยากเหมือนกัน

                แต่ถ้าเรื่องมันออกมาว่าพี่เอิงทิ้งผมจริง ผมก็คงร้องไห้ต่อไปอีกสักเดือนเพราะเกิดความคาดหวังไปแล้วว่าเขายังรัก แต่ผมก็คงไม่ร้องไห้ตลอดชาติหรอก ขนาดตอนนี้ผมยังเริ่มทำใจได้แล้วเลย ทำใจอีกรอบจะเป็นอะไร

                ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วผมว่าก็คุยกันตรงๆไปเลยดีกว่า ดีกว่ามานั่งเครียดว่าพี่เอิ้นแกล้งผม คุณต๊ะซ้อนแผน มิลันหวังร้าย หรือพี่เอิงตั้งใจทิ้งกันแน่

                เย็นนี้พี่เอิงกลับมาก็คุยมันให้จบๆไปเลย ยังไงเขาก็ต้องกลับมาหาผมเพราะกระเป๋าเดินทางเขาอยู่ตรงนี้ กลางห้องผมนี่! คนอะไรลากกระเป๋ามาห้องคนอื่นหน้าตาเฉย! ห้องตัวเองไม่มีอยู่แล้วหรอ ยังมาเบียดบังห้องคับๆแคบๆของผมอีก

 

                ผมลุ้นจนกินข้าวไม่ลง ข้าวผัดไข่ไม่ใส่กะหล่ำปลี(เพราะมันหมด)ของผมเลยกินไม่หมดจานเลย ต้องเอาไปแช่ตู้เย็นไว้กินต่อตอนหิวดึกๆ นั่งดูข่าวก็ยิ่งจิตตกเขาบอกว่ากะหล่ำปลีเป็นพืชที่มีสารปนเปื้อนตกค้างติด Top ten หรือที่ผมตัวเท่านี้ คิดช้าๆก็เพราะสารพิษสับสน มองไปฝั่งตรงข้ามเห็นระเบียงห้องพี่เอิงกว้างๆก็อยากมีระเบียงแบบนั้นบ้างอ่ะ จะปลูกกะหล่ำปลีกินเองไปเลย

                เรื่องโปรเจ็คฟาร์มกะหล่ำปลีของผมเนี่ยผมก็เอาจริงประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์แต่พี่เอิ้นบอกว่ามันต้นทุนสูงผมก็เห็นด้วย งั้นผมเป็นพนักงานประจำเหมือนเดิมอ่ะดีแล้วแต่ก็อยากปลูกกินเองเหมือนพืชผักสวนครัว ลองซื้อเมล็ดพันธุ์มาปลูกเองในกระถางก่อนดีกว่า ถ้าไปรอดค่อยคิดว่าจะปลูกยังไงให้พอกิน ผมทำสวนบ้านอารยะมาก็จริง แต่พืชผักสวนครัวนี่ยังไม่เคยลอง

                “มึงโทรมาหากูตอนสองทุ่มเพราะจะถามว่ากูเคยปลูกกะหล่ำปลีไหมเนี่ยนะ?”

                “ก็มึงดูเก่งอ่ะปอง”

                “ความเก่งมันไม่ได้เกี่ยวกับกะหล่ำปลีโว้ย ไอ้เป้ย มึงหมกมุ่นฟุ้งซ่านอะไรเนี่ย”

                “แหะๆ กูเครียดๆมั้ง”

                “เฮ้อ กูบอกมึงว่าอย่าเครียดไง อยู่เฉยๆ เข้าใจปะ ทำหน้าแบ๊วๆไว้เดี๋ยวอะไรๆก็ดีเอง”

                “พูดง่ายอ่ะแต่ทำยาก กูไม่รู้จะคุยกับพี่เอิงยังไงดี คือกูคาใจมาก เลยอยากถามเขาไปตรงๆเลยจะได้รู้ว่าเอาไงต่อ”

                “อ่าห้ะ ก็ถามดิ”

                “ก็ใจมันแป้ว กลัวคำตอบอ่ะ”

                “กลัวเขาบอกว่าไม่รักมึง ว่างั้น?”

                “...ก็นิดนึง”

                “ฟุ้งซ่านขนาดถามกูเรื่องปลูกกะหล่ำไม่นิดมั้ง คนเรามันก็ต้องอกหักกันบ้างเว้ยเป้ย มึงท่องไว้ดิยังมีเศรษฐีร้านทองกูเป็นตัวสำรองอยู่ ถ้าเขาเทมึงกูถวายเพื่อนกูให้เลย รวยไม่เท่าอารยะแต่ก็รวย เข้าใจปะ? เชื่อกูเป้ย มึงมีตัวเลือก หรือมึงจะหลับหูหลับตาไปคบมิลันก็ได้อ่ะ”

                ไอ้ปองทำเหมือนทุกอย่างง่ายแค่ปลายนิ้ว ทำไมผมไม่สบายอกสบายใจได้สักครึ่งของมันบ้างก็ไม่รู้

                “แล้วมึงบอกว่ามิลันหลอกกู แต่เชียร์ให้กูไปคบมิลัน มึงย้อนแย้งอ่ะปอง”

                “อย่าฉลาดผิดเวลาดิวะ ก็มิลันเนี่ยมาหลอกมึง มึงก็หลอกกลับ มึงทำเป็นรักมันเลยไง คบไปเลย เอาให้แม่งช้ำใจไม่ได้กลับไปหาคุณเอิง”

                “กูไม่ใช่ตัวร้ายนะเว่ย”

                “กูรู้ โง่ๆแบบมึงนี่เป็นนางเอกละครหลังข่าวชัวร์ แม่ผัวไม่รัก ตัวร้ายอยากแย่งพระเอก วันๆร้องไห้กอดต้นกะหล่ำปลีทำดีแทบตายกว่าพระเอกจะเห็นค่าก็ตอนจบอ่ะ ตอนจบมึงลงเอยกับคุณเอิงชัวร์ ความโชคดีในชีวิตมึงอย่างเดียวนะคือมีกู แล้วหลังๆพระเอกก็จะแบบหึงกูเว่ย เพราะเริ่มรักมึงแล้ว ก็จะสงสัยว่ากูกับมึงกิ๊กๆกั๊กๆกัน แล้วมึงก็เริ่มทำใจได้แล้วเขาถึงกลับมาง้อ พอมาฉากนี้มึงก็ต้องเล่นตัวหน่อย อย่ากลับไปง่ายๆ ตบจูบๆแบบนั้นอ่ะ ตบมาจูบกลับ ตบอีกจูบอีก”

                “พี่เอิงจะตบกูเลยหรอ”

                เรื่องที่ไอ้ปองพูดมันเกินจริงไปอ่ะ พี่เอิงใจร้ายแต่ไม่ใช่ความรุนแรงนะ ขนาดโมโหผมเขายังไม่เคยตีเลย มาตบอะไรเล่า แล้วจูบอีก...โดนพี่เอิงตบก็เจ็บตัวจะตายให้เอาอารมณ์ไหนไปจูบเขา ผมกระเด็นตกระเบียงคอหักตายก่อนจูบแล้วมั้ง

                “ไอ้เหี้ยเป้ย มึงดูละครบ้างปะวะ!

                “กูดูแต่ Netflix อ่ะ พี่เอิงชอบดู แหะๆ นี่กูยังแอบใช้พาสเวิร์ดเขาดูอยู่เลย”

                ตอนอยู่กับป้าศรีป้าพรก็ดูละครหลังข่าวนะ ป้าศรีป้าพรเปลี่ยนช่องกลับไปกลับมาช่องสามช่องเจ็ด ผมทำการบ้านเงยหน้ามาก็งงแล้วว่าเรื่องถึงไหน แถมมันก็ห้าปีก่อนโน่น พอมาอยู่กับพี่เอิงก็ดูแต่ซีรีส์ฝรั่ง จำไม่ค่อยได้หรอกว่าดูอะไรบ้าง

                “เฮ้อ กูล่ะเหนื่อย เอาเป็นว่ามึงต้องเข้มแข็ง ใจแข็ง เขาขออะไรก็อย่าไปใจอ่อน”

                “พี่เอิงไม่เคยขอไรกูเลยมึง มีแต่ให้ คอนโดก็ให้ รถก็ให้ เงินก็ให้ บัตรเครดิตก็ให้”

                “ขอคืนดีไง! อันนั้นเขาต้องขอ”

                “ไม่ใช่กูเป็นฝ่ายขอหรอ”

                “เชี่ย ไมเกรนแดกกู เป้ย มึงแปรงฟันเข้านอนเลย นอนหลับฝันถึงกะหล่ำปลีมึงเลย เดี๋ยวกะหล่ำปลีมาเข้าฝันมึงก็จะพบทางสว่างเองอ่ะ”

                ไอ้ปองตัดสายผมทิ้งเฉยเลย คนมันเครียดต้องการคำปรึกษาจากเพื่อนสนิท แต่ไอ้ปองเป็นเพื่อนสนิทโหล่ยโท่ยมาก ยังไม่ทันรู้เรื่องเลย อะไรไม่รู้ หาเพื่อนใหม่ได้ที่ไหนบ้าง Shopee มีขายไหม? ผมมีโค้ดส่วนลดอยู่นะ...

 

                แต่คำพูดไอ้ปองก็น่าคิด ผมเลยเปิดทีวีดูละครหลังข่าวหลังจากที่ไม่ได้ดูมานาน ถ้าไม่ใช่ซีรีส์ที่มิลันเล่นผมไม่ดูละครไทยเลยนะ แต่นักแสดงช่องนี้เล่นดีจังเลย ต่างจากซีรี่ส์วัยรุ่นของมิลันมาก มีแต่คนเล่นแข็งกระเด้กแต่ผมติ่งเขาไม่ว่าเขาจะเล่นบทก้อนหินทุกเรื่องผมก็จะให้กำลังใจอยู่ดี

                “เป้ย ไม่นอนอีก”

                พี่เอิงกลับมาแล้ว เขามีคีย์การ์ดคอนโดผมได้ไง เนี่ยอันเนี่ยก็สงสัยแต่เมื่อเช้ามัวแต่ตกใจเลยลืมถาม

                “พี่เอิงมีคีย์การ์ดห้องเป้ยด้วยหรอ”

                “มีสิ ก็เป้ยยัดใส่มือพี่เองเมื่อคืนนั้น คืนที่เป้ยบอกให้พี่มาอยู่ด้วย”

                “แต่เป้ยมีคีย์การ์ดแค่อันเดียวเองนะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ห้องนี้ แล้วเป้ยก็ใช้อยู่ อันที่เสียบอยู่ตรงประตู”

                “พี่จะรู้กับเป้ยได้ยังไง?”

                “เป้ยว่ามันแปลกๆ หรื...”

                “พี่ปวดหัว เป้ยมียาแก้ปวดไหม?”

                “เอ้ะ ไมเกรนหรอครับ”

                พี่เอิงยกมือบีบขมับตัวเอง เดินมานั่งข้างผม สีหน้าเขาอ่อนล้าจนผมกังวล สงสารพี่เอิงอ่ะ...ผมอยู่กับเขามานานมันก็จะมีบางช่วงเวลาเริ่มโปรเจ็คใหม่ๆที่พี่เอิงจะยุ่งมาก งานเยอะจนแทบไม่ได้นอน แล้วก็จะเป็นไมเกรน พี่เอิงไม่ใช่เจ้าของกิจการที่นั่งบริหารอย่างเดียว เขาไปดูพื้นที่จริง ดูคนงานออกไซต์ แล้วโครงการทั่วประเทศของอารยะก็มีสารพัด บางทีเขาก็หายไปหลายวัน

                “อืม...อาจจะใช่ ดูอะไรอยู่”

                “ละครครับ ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เป้ยปิดดีกว่า พี่เอิงกินข้าวมายัง ห้องเป้ยไม่มียาไมเกรนของพี่เอิงนะ พี่เอิงกลับไปที่ห้องดีไหมจะได้พักผ่อน”

                “ยังไม่ได้กินอะไรเลย คงต้องกลับห้องที่ห้องมีน้ำผลไม้กับมาม่าเหลืออยู่มั้ง”

                มาม่าหรอ? แต่เมื่อกลางวันตอนผมกับปองไปเอาโฉนด พี่เอิ้นขโมยไปแล้ว...ชิบหาย!

                “เดี๋ยวเป้ยทำอะไรให้กินดีกว่า อย่ากินมาม่าเลย”

                ผมลุกมาเปิดตู้เย็นดูของสด นอกจากข้าวผัดที่ผมกินค้างไว้ก็ไม่มีอะไรเลยเหมือนกัน ยังไม่ถึงวันไปตลาดง่ะ...

                “เป้ยลงไปซื้อพวกของสดที่ซูเปอร์ดีกว่า”

                “งั้นพี่ไปด้วย ไปทำที่ห้องพี่เลย พี่จะได้กินยา”

                “เอาแบบนั้นดีกว่าเนอะ”

 

                เรื่องของผมกับพี่เอิงพับไปก่อนเพราะพี่เอิงดูปวดหัวจริงๆอ่ะ แล้วมันก็จะสี่ทุ่มแล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยก็ได้ มาถึงซูเปอร์พี่เอิงก็เข็นรถเข็นตามมา ส่วนผมก็เลือกๆของที่เขาชอบ หยิบน้ำผลไม้ไปเยอะๆ กับมาม่าหนึ่งแพ็ค พี่เอิงไม่ชอบกินมาม่าเท่าไหร่ยกเว้นเวลาเราดูหนังดึกๆ แล้วแพ็คนั้นก็พี่เอิ้นขโมยไปแล้ว โดยมีผมเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ด้วยต้องรีบปกปิดความผิดก่อน

                “เป้ยทอดไข่ดาวกับไส้กรอกให้ดีกว่าจะได้เร็วๆ”

                “อืม แล้วแต่เป้ยเลย เป้ยทำอะไรพี่ก็กินหมด”

                “พี่เอิง มีส้มด้วย ลูกใหญ่จัง ซื้อไปเนอะ เป้ยปลอกให้จะได้สดชื่น”

                ผมเลือกส้มไม่เป็นหรอก เอาอันที่มันไม่สวยเกินไป ไม่ช้ำเกินไปก็พอ ผมคิดว่าส้มที่สวยๆมันอาจจะมีสารพิษเยอะแมลงเลยไม่เกาะ รอยช้ำไม่มีเพราะยาอะไรพวกนั้น แต่ถ้าเละไปเลยแสดงว่าใกล้เสีย

                “ลูกนี้ดีไหม”

                “ไหนครับ อ้ะ..”

                พี่เอิงขยับเข้ามายืนใกล้ตอนไหนไม่รู้ พอหันมามองส้มในมือเขาก็ชนแก้มผมพอดี

                “โดนแก้มเป้ยเลย เอาลูกนี้ไปด้วยเลย”

                “พี่เอิงอ่ะเล่นไม่รู้เรื่อง ลูกนี้มันอาจจะไม่อร่อยก็ได้”

                “โดนแก้มเป้ยแล้วหอมอร่อยแน่นอน พี่หอมมาหลายปี...พี่รู้”

                ไอ้บ้า มาพูดไรให้คนอื่นเขาใจเต้นกลางซูเปอร์ แล้วผมจะมาเขินอะไรหน้าแผงส้มเนี่ย!

 

                มาถึงห้องผมก็ไล่พี่เอิงไปอาบน้ำ ส่วนตัวเองก็เดินเข้าครัวจัดการยัดของสดเข้าตู้เย็นให้หมด แล้วก็ทำอาหารให้เขา จากที่ผมกินข้าวผัดไปได้นิดเดียวพอมาทอดไส้กรอกแล้วหิวเฉยเลยก็เลยทำเผื่อตัวเองด้วย

                “ไม่มีซุปกะหล่ำปลีหรอวันนี้”

                พี่เอิงใส่กางเกงนอนตัวเดียว มีผ้าผืนเล็กขยี้หัวเปียกๆ

                “อย่ามาเช็ดผมใกล้เป้ยนะมันเปียก”

                “อะไรนะ?”

                “โอ้ยพี่เอิงไปไกลๆเลย”

                อายุตั้งสามสิบห้าแล้วยังเล่นเป็นเด็ก เพราะเขามาสะบัดหัวใส่ผมแทน แล้วละอองน้ำมันก็กระเด็นมาโดนเต็มไปหมด ดีนะเขาสะบัดนิดเดียวก็เลิกเล่น คงปวดหัวเพราะเขายกมือมานวดขมับตัวเองแทน

                “สมน้ำหน้า มากินดีๆเลย”

                “แล้วกะหล่ำปลีเป้ยไปไหน”

                “เป้ยดูข่าวเมื่อเย็น กะหล่ำปลีมีสารตกค้างเยอะอ่ะ...เลยไม่กล้ากิน เฮ้อ...”

                “ก็ซื้อแบบออแกนิกเอาก็ได้ ซูเปอร์ก็มีนี่”

                “แพงอ่ะ...”

                “เอาบัตรพี่ซื้อไป พี่จะได้ไม่ต้องกังวลว่าเป้ยจะลงแดงเพราะไม่ได้กินกะหล่ำปลี หรือกินกะหล่ำปลีธรรมดาแล้วเข้าโรงบาลเพราะสารพิษเยอะ”

                “เป้ยไม่ง้อพี่เอิงหรอก เป้ยจะปลูกเอง เป้ยปลูกต้นไม้เก่งพี่เอิงก็รู้ นี่ใคร? อดีตคนสวนบ้านอารยะนะครับไม่ได้มาเล่นๆ”

                “มีที่หรอเป้ย”

                “พี่เอิ้นก็บอกแบบนี้อ่ะ บอกว่าเป้ยอย่าไปปลูกเลย ทุนเยอะ เป้ยก็แค่อยากปลูกกินเอง ถ้ามีที่ทำแปรงกะหล่ำปลีประมาณระเบียงห้องพี่เอิง เป้ยอาจจะปลูกหมุนเวียนกินเองได้ ไม่ต้องทำสปิงเกอร์ด้วย เอาบัวรดน้ำก็พอ แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ว่าจะต้องรดน้ำเช้าเย็นหรือแค่วันละครั้ง เป้ยเลยจะลองปลูกในกระถางเองก่อน”

                “ใช้ระเบียงพี่ก็ได้ พี่ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว เบื่อนกมาขี้ด้วย คราวนี้พอนกขี้จะได้เป็นปุ๋ยกะหล่ำปลีเป้ย”

                “ห้องพี่เอิงตั้งแพง มาใช้ปลูกกะหล่ำปลี...พี่เอิงอยากทำสวนลอยฟ้าไม่ใช่หรอครับ ยังเคยให้สถาปนิกมาออกแบบเลยนี่นา”

                “ก็ไม่ได้ทำเพราะไม่มีเวลาดูแล เป้ยบอกจะรดน้ำให้พี่ก็ทิ้งพี่ไปเลยไม่ได้ทำต่อ ก็เอามาปลูกกะหล่ำปลีแทนแล้วกัน สวนเหมือนกัน...สวนครัวก็ได้”

                “เป้ยไม่ได้ทิ้งพี่เอิงสักหน่อย...”

                เขาพูดแบบนี้อีกแล้ว แต่ทำไมมันเหมือนพี่เอิงไม่ได้โกหกล่ะ แววตาที่เขามองผมตอนนี้มันมีร่องรอยของความเสียใจ แต่เขาก็ยกยิ้มเหมือน...เหมือนกับว่าช่างมันเถอะ

                “พี่นอนห้องนี้ไม่ได้เลย มีภาพเป้ยเต็มไปหมด...ต้องย้ายไปนอนโรงแรมข้างๆบริษัท พอมิลันเข้ามาพี่ก็นึกว่าพี่จะลืมเป้ยได้ แต่ก็เปล่า แถมเป้ยยังชอบมิลันมากกว่าพี่ พี่เลยมองหน้ามิลันไม่ได้อีก...ก็ต้องเลิกกับเขา”

                “พี่เอิง เป้ยว่า...มะ มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดนะ เพราะเป้ยก็เข้าใจว่าพี่เอิงทิ้ง เป้ยร้องไห้ทุกวันเพราะพี่เอิงไม่รักเป้ย ให้เป้ยย้ายออก แล้วพี่เอิงก็ไม่ค่อยกลับห้อง พี่เอิงจำได้ไหมตอนช่วงปีสาม พี่เอิงหายไปเลย”

                พี่เอิงขมวดคิ้วทำหน้าไม่เชื่อ ส่วนผมยิ่งพูดถึงเรื่องเก่าๆน้ำตาแม่งก็มาเอง ภาพตัวเองที่นั่งรอพี่เอิงดึกๆดื่นๆแล้วเขาก็ไม่กลับมา เรื่องของมิลันที่ผมบังเอิญไปรับรู้เพราะเห็นเขาไลน์หาพี่เอิง ตอนนั้นผมฟุ้งซ่านมากขนาดแอบอ่านไลน์พี่เอิง มันเจ็บปวดไปหมด

                “เป้ยถามตัวเองซ้ำๆว่าเป้ยดีไม่พอใช่ไหม ถึงไปจุดที่มิลันอยู่กับพี่เอิงไม่ได้ ทำไมพี่เอิงไม่เลือกเป้ย หรือเพราะเป้ยโง่เรียนไม่เก่ง เป้ยเป็นแค่ลูกคนที่ขโมยของบ้านอารยะ เป็นแค่คนสวนจะไปสู้ดาราได้ยังไง ทำกับข้าวก็งูๆปลาๆ เก่งแต่ซักผ้ารีดผ้า ก็เป้ยทำได้แค่นี้พี่เอิงก็เลยเบื่อเป้ยแล้ว ฮึก...เป้ยจะทิ้งพี่เอิงได้ยังไง..รักยิ่งกว่าพ่ออีก ฮือออ วันพ่อเป้ยยังไหว้พี่เอิงเลย เป้ยทิ้งพี่เอิงแล้วเป้ยจะให้เป้ยไปไหน เป้ยไม่มีที่ไปสักหน่อย มีพี่เอิงคนเดียว”

                “แต่พี่ไม่ได้ทิ้งเป้ย มิลันเขามาหลังจากที่เป้ยทิ้งพี่แล้ว”

                “ไม่จริง พี่เอิงไม่รักเป้ยต่างหาก พี่เอิงใจร้ายให้เป้ยย้ายไปอยู่ห้องนั้น ห้องที่เป้ยต้องเห็นพี่เอิงทุกวัน ให้เป้ยเซ็นสัญญาเป็นลูกหนี้สามล้านไปไหนไม่ได้เลยสามปี ต้องทำงานที่เดียวกับพี่เอิง ต้องมารับรู้ว่ามิลันมาหาพี่เอิง แล้วยังย้ายเป้ยไปอยู่ฝ่ายพี่เอิงต้องกินข้าวด้วยกันอีกทุกเดือน แล้วก็มาผลุบๆโผล่ๆในชีวิตเป้ยอยู่นั่นแหละ เป้ยพยายามตัดใจอยู่นะ พี่เอิงคิดว่าเป้ยเป็นกะหล่ำปลีหรอถึงเสียใจไม่เป็น....แต่กะหล่ำปลีโง่ๆนี่ก็อยู่จนไม่มีพี่เอิงได้แล้วเหมือนกัน เป้ยมีเงินสามล้านห้ามาใช้หนี้พี่เอิงแล้ว เหลือแค่เป้ยหาที่อยู่ไม่ได้ เป้ยกับพี่เอิงเราก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”

                พี่รักเป้ย

                “ไม่จริง ฮืออออออ พี่เอิงไล่เป้ย”

                พี่รักเป้ย

                พี่เอิงลุกจากที่นั่งเขามานั่งลงกับพื้นตรงหน้าผม เขายกมือมากุมมือผมไว้...ผมที่ร้องไห้จนตัวสั่น มาบอกรักอะไรตอนนี้ ตอนที่ผ่านทุกอย่างมาแล้ว เสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนทำใจได้แล้ว

                ให้อภัยพี่ได้ไหม ในฐานะที่พี่ก็เข้าใจว่าเป้ยไม่เคยรักพี่เลยก็ได้

 

-----------------------

<3

               

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.591K ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #3229 Babymay_Yessir (@Babymay_Yessir) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:29
    เป้ยงงเราก็งงเหมือนกัน แงงงง
    #3229
    0
  2. #3208 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 16:48
    งงไปหมดจ่ะพี่จ๋า
    #3208
    0
  3. #3166 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 17:30
    เวน แล้วไม่เข้าใจกันอิท่าไหนวะเนี่ย
    #3166
    0
  4. #3149 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:03
    รู้แล้วเหตุเข้าใจผิดมาจากใคร น้องเอ๋ยเจ้าหนี้คือพี่เอิ้นไงแต่ดันคิดว่าพี่เอิงไง เลยหนีพี่เขา แล้วที่อิพี่บอกสี่ปีคือหลังเรียนจบเปิดตัวเป็นเมีย น้องมันก็คิดเยอะไง
    #3149
    0
  5. #3137 UltraPP (@UltraPP) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:09
    เอ็นดูปองคุณ น่าร๊ากก
    #3137
    0
  6. #3103 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 01:48
    แงงงงงง้ ต่างคนต่างเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายไม่รักแล้วก็ไม่คุยกันอ่ะฮือ สงสาร
    #3103
    0
  7. #3083 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:33
    ว้อยยยยย อะไรวะะะะ อิพี่เอิ้นน่ะะตัวดี วางสิบบาท!!
    #3083
    0
  8. #3062 PJMinn (@PJMinn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 17:01
    มันคือ อารายยยยยยย น้องเพิ่งบ่นหิวข้าวววว อยุเลย
    #3062
    0
  9. #3043 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 13:23
    เดี๋ยวนะ มันอะไรเกิดอะไรขึ้นเนี่ยทามไลน์มันแปลกนะ!!
    #3043
    0
  10. #3030 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:05
    อารายกานนเนี่ยยยใครอยุ่เบิื้อแงหลังงงง
    #3030
    0
  11. #3009 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:36
    มันต้องมีอะไรสักอย่าง น่าสงสัยมากกกก
    #3009
    0
  12. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:39
    นว้องงงงงงงงง นี่มาเด๋อ เอ๋อ หลงแต่กะหล่ำปลี แต่พอถึงบทก็ทำน้ำตาแตก ฮืออออ รีบๆเคลียร์กันนะลูก
    #2984
    0
  13. #2966 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:47
    แงงงงงง อะไรทำให้สองคนนี้ไม่ยอมคุยกันก่อนที่จะต้องแยกกัน อะไรทำให้พี่เอิงเข้าใจว่าเป้ยทิ้งเนี่ย หรือเพราะความไม่พูด ข้อตกลงที่ต่อกันเลยไม่กล้าพูดเรื่องความรู้สึกออกมา พี่เอิ้นพี่ส่วนเกี่ยวข้องป้ะเนี่ย
    #2966
    0
  14. #2936 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:10
    ปั๊ดโธ่ลูกกกก
    #2936
    0
  15. #2907 Aroonprapai (@polpipat2526) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    เอ็นดู....ม๊ากมากเลย.....น่ารักอ่ะไรท์
    #2907
    0
  16. #2902 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:18
    โถลูก ด้วยความน้อยใจ สารภาพหมดเลย เอ็นดูน้องงงงงง
    #2902
    0
  17. #2855 WuPheem (@pheemkwu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:15
    ในที่สุดก็คุยกันแล้ววว
    #2855
    0
  18. #2827 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:47
    ตกลงเรื่องมันเป็นมายังไงกันเเน่นะ
    เป้ย เสียเพื่อนเเบบปองไปเเล้ว หาใหม่ตามshopeeไม่ได้เเล้วนะ เเต่เริ่มสงสัยตามน้องเเล้วที่น้องอ๋องแบบนี้เพราะสารพิษตกค้างในกะหล่ำปลีรึเปล่านั
    #2827
    0
  19. #2798 pepi_pm (@pepi_pm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:46
    โอ้ยยย
    #2798
    0
  20. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:36
    ทำไมพี่เอิงโง่จังวะ!!
    #2792
    0
  21. #2788 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:49
    อะไรกันนนน งงไปหมดแล้ววว
    #2788
    0
  22. #2772 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:36

    After reading the last line then seeing the title of the chapter my heart aches...

    #2772
    0
  23. #2768 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:10
    แผนของใครกัน
    #2768
    0
  24. #2759 fangfies (@fangfies) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:49
    ไรเนี้ยยยยยย
    #2759
    0
  25. #2710 อั จ ฉ ร า (@itzmepangg) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:33
    พี่เอิ้นตัวร้ายแน่นอนนน
    #2710
    0