Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 180,106 Views

  • 3,240 Comments

  • 9,859 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,191

    Overall
    180,106

ตอนที่ 10 : Chapter 9 : Next

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1845 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

Chapter 9 Next

                ผมตื่นมาด้วยอาการปวดหัวจนลืมตาไม่ขึ้น แถมโดนผีสิงจนขยับไม่ได้ แต่ผีตัวอุ่นมาก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่ใช่ผี แต่เป็นพี่เอิงชัวร์ ร่างชาไปทั้งร่างขนาดนี้เมื่อคืนผมคงปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาเต็มที่

                จำอะไรไม่ได้เลย...เมาแล้ววาร์ปคือเป่าเป้ย

            แล้วผมไม่งัดข้อกับพี่เอิงแต่เช้าหรอก สิงโตมันหลับก็อย่าไปปลุกนอนต่อไปดีกว่าครับ นอนแล้วตื่นมาอีกทีตอนพี่เอิงลุกไปแล้วนั่นแหละปลอดภัย

                แต่เมื่อคืนผมฝัน...ฝันถึงวันที่พี่เอิงเอ่ยปากชวนผมมาอยู่ด้วย มาเป็นครอบครัว วันที่เริ่มต้นพันธะทุกอย่างระหว่างเรา พี่เอิงบอกว่ามันไม่มีวันทิ้งผมนอกจากผมจะทิ้งเขา

                ผมอาจจะต้องไล่ลำดับเหตุการณ์ก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างเรา เขาเคยพูดแล้วว่าผมทิ้งเขาก่อนแต่จริงๆแล้วผมต่างหากที่โดนทิ้งเหอะ

                ความสัมพันธ์เราเริ่มระหองระแหงตอนไหนกันแน่นะ...อาจจะเป็นช่วงผมปีสาม ตอนคุณต๊ะมาคุยสัญญาเรื่องหนี้สามล้านนั่นแหละ ช่วงนั้นพี่เอิงไม่กลับห้องเลย

                เขาหายไป และผมก็ไม่กล้าโทรหากลัวว่าพี่เอิงจะอยู่กับคนอื่น เขาเบื่อผมแล้ว เป่าเป้นคนน่าเบื่อ

 

                ผมตื่นมาอีกทีก็ได้ยินเสียงพี่เอิงในห้องน้ำ ผมเลยตัดสินใจหนีกลับห้อง ไม่กล้าสู้หน้าพี่เอิงอ่ะ มันเขินๆอายๆปนๆไปกับความรู้สึกหน่วงๆ เลยคว้าเสื้อผ้ามาใส่ลวกๆเตรียมชิ่ง

                แต่พอมาออกจากห้องพี่เอิงก็ดันเจอพี่เอิ้นที่ออกมาพร้อมกันพอดี พี่เอิ้นกวาดสายตามองผมแล้วก็กวักมือเรียก พอเห็นผมทำท่าละล้าละลังเขาเลยเดินมาเกี่ยวคอให้เดินตามเข้าห้องไป

                ห้องพี่เอิ้นจะตกแต่งด้วยสีเอิร์ธโทน เน้นสีครีม สีน้ำตาลอ่อน และสีขาวให้ความรู้สึกสบายๆ แถมยังเปิดเพลงบรรเลงแนวธรรมชาติไว้คลอเบาๆไปทั้งห้อง

                “กินข้าวยังเป้ย”

                “ยังครับ”

                “ยังเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวพี่ทำให้กิน”

                “เอ่อ เป้ยทำเองดีกว่าครับ”

                เจ้าสัวอชิ อารยะ หรือพี่เอิ้นทำอาหารได้ห่วยแตกมาก ทอดไข่ ไข่ยังไหม้ ผู้ชายบ้านนี้ให้ซื้อข้าวกินต่อไปเถอะ

                “ได้กินฝีมือเป้ย สงสัยวันนี้พี่จะกินข้าวอร่อย เรียกเอิงไหม?”

                “มะ ไม่ครับ ไม่เรียกพี่เอิงได้ไหม”

                “ทะเลาะกันหรอ?”

                “เปล่าครับ...เพราะไม่ได้ทะเลาะนี่แหละ...”

                “เป้ยกับเอิงไม่เคยทะเลาะกันเลยใช่ไหม? ไม่ดีนะ ต้องทะเลาะกันบ้างจะได้เข้าใจกัน เวลาไม่พอใจอะไรก็ต้องทะเลาะบ้างอีกฝ่ายจะได้รู้ว่าเรารู้สึกยังไง”

                “พี่เอิงโตกว่าเป้ยตั้งหลายปี เป้ยคงดูง้องแง้ง เหมือนเด็กงอแงเลย”

                “แต่มันเป็นเรื่องที่เป้ยไม่สบายใจ ถึงจะง้องแง้งก็ต้องพูดออกไปบ้าง ทำไมคิดว่าตัวเองเป็นเด็กงอแงล่ะ เป้ยอาจจะปกติ แล้วเอิงต่างหากที่เป็นตาแก่หัวดื้อ”

                พี่เอิ้นพูดยิ้มๆแล้วยีหัวผมจนยุ่ง

                “ถ้าไม่รู้จะทะเลาะยังไง มาปรึกษาพี่ได้ เรื่องทะเลาะแล้วชนะพี่ถนัด”

                ผมกับพี่เอิ้นไม่ได้สนิทกันนัก สำหรับพี่เอิ้นแล้วผมก็เหมือนเด็กในบ้านที่เขาใจดีด้วย หลายครั้งที่พี่เอิ้นจะพูดแนะนำให้ผมคิดอีกแบบแล้วความกังวลมันก็หายไป

                หรือผมจะปรึกษาพี่เอิ้นเรื่องหนี้สินดี? แล้วก็ท่าทีของพี่เอิงด้วย เอาตรงๆผมก็รับมือไม่ถูก เราไม่ได้เป็นอะไรกันแต่เราก็ยังเจอกันบ่อย มันหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอกแต่ผมก็อยากจะเข้มแข็งกว่านี้เวลาเจอพี่เอิง

                “พี่เอิ้น...เป้ย เป้ยขอคุยเรื่องหนี้ผมได้ไหมครับ”

                “หนี้? เป้ยติดหนี้พี่ด้วยหรอ”

                “ที่พ่อเป้ยขโมยไป พี่เอิงยกหนี้ให้เป้ยสองล้าน ส่วนอีกสามล้านให้เป้ยทำงานใช้หนี้สามปี ห้ามออกอ่ะครับ”

                “อ้อ...”

                “แล้วก็ที่รถชนคราวก่อนอีกห้าแสน รวมแล้วสามล้านห้า....”

                “แล้ว?”

                “เป้ยกับพี่เอิงเลิกกันแล้วครับ แต่เพราะเรื่องหนี้เป้ยเลยยังต้องเจอพี่เอิงบ่อยๆ คือ เป้ยตัดใจอยู่...มันก็เฮิร์ทๆเวลาเจอพี่เอิ้งกับคนใหม่เขา”

                “คนใหม่เอิง ใช่คนที่...”

                “ชื่อมิลันครับ เป็นดารา น่ารักมากเลย เป้ยเป็นแฟนคลับด้วย”

                พี่เอิ้นทำหน้าประหลาดใจ

                “เป้ยเป็นแฟนคลับคนที่มาเป็นแฟนใหม่เอิง?”

                “คือเป้ยแค่แบบอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร ไปๆมาๆเป้ยเป็นติ่งเลยอ่ะ แหะๆ เขาน่ารักจริงๆนะพี่เอิ้น เนี่ยกลุ่มแฟนคลับจะมีทำบุญในชื่อมิลันด้วย”

                “มานี่มา พักเรื่องข้าวไว้ก่อน พี่ชงโกโก้ให้ดีกว่า กินอะไรหวานๆจะได้รู้สึกดีขึ้น”

               

                “ฮึก...เป้ยก็พยายามตัดใจแล้ว แต่ แต่ว่ามันก็..ฮืออ”

                “ร้องออกมาเถอะ ถ้ามันทำให้เป้ยสบายใจ เวลาเสียใจก็ต้องร้องไห้มันเรื่องปกติ เป้ยไม่ได้ทำอะไรผิด”

                ผมเล่าทุกอย่างให้พี่เอิ้นฟัง เพราะเขาเป็นจิตแพทย์หรือเปล่าผมเลยรู้สึกว่าพี่เอิ้นเข้าใจในสิ่งที่ผมเป็น ความสับสนที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้ แต่พอได้เล่าให้พี่เอิ้นฟังมันก็รู้สึกดีขึ้น

                “ขอบคุณครับพี่เอิ้น”

                “ถ้าให้คำแนะนำในฐานะหมอ พี่อยากให้เป้ยปล่อยวาง ไปเที่ยวบ้าง ออกไปจากสถานที่เดิมๆที่ทำให้รู้สึกไม่ดี แต่พอดีเป้ยไม่ใช่คนไข้พี่ จะให้คำแนะนำเพิ่มเติมในฐานะพี่ชายแล้วกัน เรื่องของเอิงกับเป้ยพี่ไม่ยุ่ง พี่บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าเป้ยโตแล้วมีสิทธิ์ตัดสินใจเอง แต่ถ้าไม่นับเอิงเข้ามาในเรื่องนี้ น้องชายพี่มีหนี้สามล้านห้า...พี่มีให้ยืม

                “พะ พี่เอิ้น...”

                “เป้ยอยากเป็นอิสระ พี่ก็จะช่วย แต่จะไปเปิดฟาร์มกะหล่ำปลีพี่ไม่เห็นด้วย เป้ยไม่ได้มีที่ดินต้องลงทุนเยอะ พวกศัตรูพืชอีก โปรเจ็คทำฟาร์มเลี้ยงผู้ชายของเป้ยพี่ว่าพักไว้ก่อน ส่วนเรื่องงานถ้าไม่อยากทำที่นี่แล้วพี่จะหาที่อื่นให้ มีที่หนึ่งเขาก็รับพนักงานประชาสัมพันธ์อยู่ ก็คิดซะว่าหนีจากบรรยากาศเดิมๆเปิดหูเปิดตา ดีไหม?”

                “ที่ไหนหรอครับ...”

                ช่อฟ้า

                “หา!! ช่อฟ้าตรงข้ามเรานี่หรอครับ”

                “อืม...อย่าเพิ่งไปทำงานไกลจากนี้เลย เป้ยขับรถไม่แข็ง ก็เดินข้ามถนนไปทำงานดีกว่า พี่ช่วยเป้ยได้แค่นี้แหละ เป้ยก็ลองไปคิดดูนะ สัญญาว่าเอิงจะไม่รู้เรื่องนี้”

                “ครับ...ขอบคุณครับพี่เอิ้น”

                “แล้วเรื่องห้องจะเอายังไง พี่ย้ายให้เป้ยได้ถ้าห้องอื่นมันว่างแต่เราขายหมดปิดโครงการแล้ว”

                ผมงงไปหมดที่จู่ๆก็ได้รับความช่วยเหลือนารทำใจจากพี่เอิงโดยพี่เอิ้น แถมพี่เอิ้นยังพูดราวกับมันเป็นเรื่องปกติ ทุกอย่างจัดการได้ ให้ผมยืมเงิน หางานให้ใหม่อีกต่างหาก

                “เป้ยรบกวนพี่เอิ้นเยอะไปแล้วมั้งครับ”

                “พี่เป็นเจ้าสัวอารยะ ถ้าไม่อยู่ในความดูแลของเอิงแล้วก็ต้องเป็นความดูแลของพี่ เป้ยเป็นคนของอารยะ ไม่ได้ตัวคนเดียว เบื่อๆก็กลับไปหาป้าศรีป้าพรที่บ้านใหญ่ได้ ที่นั่นเป็นบ้านเป้ยเหมือนกัน”

                “ฮึก...ขอบคุณครับพี่เอิ้น”

                “ตกลงห้องยังไม่ย้ายนะ?”

                “ไม่เป็นไรครับ เป้ยอยู่ได้”

                “เป้ยอยู่ได้ แต่อีกคนจะอยู่ได้ไหมน้า”

                “ยังไงหรอครับ”

                “เปล่า ไว้พี่พาไปสมัครช่อฟ้า ส่วนเงินสามล้านห้าพี่จะเตรียมเช็คไว้ให้”

                “แล้วให้เป้ยใช้หนี้พี่เอิ้นยังไงดีครับ...ไม่ได้ทำงานให้อารยะแล้ว เงินเดือนเป้ยคงไม่ไหว”

                “ไว้ค่อยคิด เอาล่ะได้เวลากินข้าว”

 

                “เป้ยอยู่ไหน”

                ผมเพิ่งกลับมาถึงห้อง เปิดดูโทรศัพท์ก็เจอมิสคอลห้าสิบกว่าสาย แล้วพี่เอิงก็โทรมาอีก

                “เป้ยกลับมาห้องครับ”

                “ทำไมไม่เรียกพี่”

                “เป้ยไม่อยากกวน...เป้ยปวดหัว มาถึงก็นอนเลย”

                “เฮ้อ แล้วดีขึ้นยัง”

                “ครับ...กำลังจะนอนต่อแล้ว”

                “เดี๋ยวพี่ไป...”

                “แค่นี้นะครับพี่เอิง เป้ยง่วงแล้ว สวัสดีครับ”

                เฮ้อ ทำไรวะเนี่ย...กลายเป็นเหมือนหลบหน้าพี่เอิงอีกทั้งๆที่เมื่อวานก็คุยกันได้ แต่การมีอะไรกับพี่เอิงแบบไม่มีสถานะมันทำให้ผมโหวงๆจริงๆนะ มันต้องไม่เกิดขึ้นอีก...ไร้ค่าชะมัดทำตัวแบบนี้

               

                “อะไรนะมึงจะลาออก? มึงถูกหวยสองพันมึงลาออกเลยหรอเป้ย”

                ไอ้ปองทำหน้าผิดหวังใส่ผมแล้วตักหมูทอดที่มันเพิ่งแบ่งมาให้คืนไป ห่า วันก่อนยังบอกไม่กินหมู

                “คือ...คือกูจะลองสมัครงานใหม่เฉยๆ มันใกล้บ้านกว่า”

                “อารยะนี่ไกลบ้างมึนมากหรอนั่งวิ่งสิบยี่สิบบาทเนี่ย เดินมายังได้ มีใกล้กว่านี้อย่าบอกนะว่ามึงไปทำซูเปอร์ใต้คอนโด อะไรจะขี้เกียจขนาดนั้นวะเป้ย”

                “ใช่ที่ไหนเล่า กูจะสมัครช่อฟ้าน่ะ...มึงอย่าโกรธกูเลยนะปอง อ่ะกูแบ่งผัดกะหล่ำปลีให้”

                “กะหล่ำปลีจะสูญพันธุ์เพราะมึงเนี่ย แต่ยอมว่ะ ใกล้จริง แต่มึงครับจากหน้าอารยะยังมองเห็นช่อฟ้าเลย มึงหางานละแวกเดิมๆทำไมวะ”

                “ก็...นะ”

                “เออๆ ไม่ถามก็ได้ แล้วออกเมื่อไหร่”

                “ก็รอไปสัมภาษณ์ก่อน อาจจะไม่ได้ย้ายก็ได้”

                ไอ้ปองทำหน้าหงุดหงิดใส่อีกรอบ มันงอนที่ผมจะทิ้งมันไป ผมง้อมันอยู่สามวันมึงเลยยอมคืนดีเพราะผมจะเลี้ยงปาปิก้อนมัน

                “อยากกินกะหล่ำปลีก็บอก อ้าปากก็เห็นกะเพาะมึงแล้วเป้ย เจอกันหลังเลิกงาน”

                เอาจริงผมก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะได้งานที่ช่อฟ้าหรอก หรือเรื่องเช็คว่าพี่เอิ้นจะให้จริงไหมผมก็ไม่กล้าหวัง แต่ผมอยากจบความคลุมเครือของตัวเองกับพี่เอิงจริงๆสักที จบแบบจบจริงๆ ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เกี่ยวกันแล้ว แค่เจอหน้าพูดคุยกันได้ก็พอมากกว่านั้นผมไม่เอาแล้วล่ะ

                บางทีความไม่ชัดเจนนี่แหละคือความชัดเจน...พี่เอิงกับผมเราต่างคนต่างอยู่ดีแล้ว

 

            “มาหาคุณอชิตพลครับ”

                “มิลัน... แลกบัตรหน่อยครับ”

                มิลันถอดแว่นกันแดดออกแล้วขมวดคิ้วใส่ผม ก่อนตาสวยจะเบิกกว้างแล้วเขาก็หน้าแดง

                “นะ นายนี่เอง”

                แล้วพอมิลันหน้าแดงผมก็เขินขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ก็ถ้ามีดาราที่คุณปลื้มมากๆมาทำหน้าแดงยิ้มเขินต่อหน้ามันก็ต้องออกอาการแบบผมมั่งแหละ งื้อออ เขินง่ะ

                “ระ รู้จักผมด้วยหรอครับ”

                “ก็...ก็คืนนั้น...โอ้ยอะไรเนี่ย แลกบัตรเร็วๆสิ”

                “อ่าครับ เดี๋ยวขอโทรหาเลขาคุณอชิตพลก่อนนะครับ ฮัลโหลคุณต๊ะครับ คุณมิลันมาพบคุณอชิตพลครับ ได้นัดไว้หรือเปล่า ครับ ได้ครับ”

                ผมหยิบบัตร Visitor แลกมากับบัตรประชาชน แล้วผายมือไปทางลิฟต์เหมือนที่ทำปกติ แต่มิลันไม่ไป เขาเม้มปากใส่ผมทั้งแก้มแดงๆ

                “ชื่ออะไรนะ”

                “ชื่อเป้ย...เป่าเป้ยครับ”

                ผมก็ตอบเขาไปแบบหน้าร้อนผ่าว ฮือออออ ได้คุยกับมิลันตั้งหลายประโยค พี่ๆในกลุ่มแฟนคลับต้องกริ๊ดแน่ถ้ารู้เรื่องนี้ แต่บอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวเขาแกทเชื่อมโยงว่ามิลันเป็นแฟนกับพี่เอิงแล้วจะเสียหายกันทั้งคู่

                “ละ แล้ววันนี้ขอลายเซ็นอีกไหม”

                “ขอถ่ายรูปเลยได้ไหมครับ”

                ฮือออออออออออออ นอนตายตาหลับแล้ว จัดการแปะสติกเกอร์หน้าตัวเอง เบลอป้ายชื่อตัวเองแล้วส่งรูปไปในกรุ๊ปแฟนคลับ คือผมเป็นแฟนคลับเหนียวแน่นแต่ไม่ค่อยพูดเรื่องตัวเองครับ เพราะผมเริ่มจากการเป็นแอนตี้แฟนที่มาตามสืบตามส่องตามเสือกจนกลายเป็นแฟนคลับตัวจริงไปเฉยเลย

                รอบนี้มิลันขึ้นไปไม่นาน สักครึ่งชั่วโมงก็ลงมาแลกบัตรคืน สงสัยพี่เอิงจะงานยุ่งเลยไม่ได้ออกไปไหนด้วยกัน

                “แล้วเป้ยเป็นอะไรกับพี่เอิงหรอ”

                “ครับ? มะ ไม่ได้เป็นอะไรกันครับ”

                “แต่วันนั้นเราเจอเป้ยกับพี่เอิงที่ล็อบบี้คอนโด แล้วเป้ยก็สลัดพี่เอิงมาจูบเรา”

                “หา!!!

                เชี่ย วันไหนวะ วันที่ผมเมา? ใช่ ใช่แน่ๆ เพราะผมเมาแล้ววาร์ปตลอด วันนั้นมิลันมาหาพี่เอิงหรอ แล้วเขาเห็นผมแล้วอ่ะดิ? ไม่นะ!!!

                “คือ คือผมไม่ได้จะแย่งพี่เอิงนะ...คือเมาเฉยๆ อย่าเข้าใจผิดนะครับ”

                “แล้วทำไมดูสนิทกันล่ะ”

                “คือผมเป็นคนสวนในบ้านเจ้าสัวครับ โตมาในบ้านอารยะ เลยเรียกพี่เอิ้นพี่เอิงมาตลอด เฉพาะเวลางานก็จะเรียกชื่อจริง มะ ไม่ได้มีอะไรเลยครับ”

                “ไม่ชอบพี่เอิงหรอ”

                “ไม่ชอบครับ ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย”

                ผมกลัวมิลันจะเข้าใจผิดแล้วทะเลาะกับพี่เอิง คือผมไม่ได้ตามส่องมิลันเพราะผมอยากให้เขาเลิกกัน ผมก็แค่อยากรู้จัก...คนที่พี่เอิงรัก คนที่ไปถึงจุดที่ผมไปไม่ถึง เพราะพี่เอิงไม่เคยรักผมเลย

                “เราก็...ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เอิงหรอก”

                “หา!!!

                ไม่เป็นได้ไงวะ คุยโทรศัพท์สวีทวิดวิ้วจนผมทั้งเหม็น ทั้งรำคาญ ขนาดนั้น เปิดประตูรถให้ ส่งช่อดอกไม้ให้สารพัด อมพระทั้งวัดมาพูดก็ไม่เชื่อ

                “ก็คุยๆกันแต่ว่าเมื่อกี๊พี่เอิงขอห่างแล้วล่ะ สงสัยมีคนที่ชอบแล้ว พี่เอิงเหมือนมีคนอื่นในใจตลอดเวลาเลย จะไปเอาชนะคนที่อยู่ในใจได้ยังไงกัน”

                “ผม...ผมเข้าใจครับ”

                ยังจำวันแรกๆที่พี่เอิงกอดผมแต่หลุดเรียกชื่อคนอื่นได้อยู่เลย แม่งโคตรเจ็บ แม้หลังๆจะมีแต่ชื่อผมก็เหอะ ถ้าเรียกผิดมาเป็นปีๆนี่ผมคงผูกคอตายไปนานแล้ว อกหักแบบหักแล้วหักอีก หักแบบอินฟินิตี้ขนาดนั้นก็ทนไม่ไหวเหมือนกันนะ

                “แล้วเป้ยชอบเราหรือเปล่า ที่บอกว่าเป็นแฟนคลับ”

                “ชอบครับ ตะ แต่ไม่ได้ไปแฟนมีทนะ ซื้อบัตรไม่ทัน...แหะๆ”

                “งั้น...มาลองคุยกันไหม ตอนนี้เพิ่งอกหักอ่ะ ถ้ามีเพื่อนคุยก็คงดี แล้วก็อันนี้ลิปมันที่เราทาวันนั้น...ไม่ให้จูบแล้วนะ ไม่ได้เป็นอะไรกันห้ามมาจูบ”

                มิลันหน้าแดงก่ำเดินออกไปพร้อมกับเศษกระดาษที่มีทั้งเบอร์แล้วก็ไลน์...และลิปมันกลิ่นสตอร์เบอร์รี่

                ฮือออออออออ อยากจะกริ๊ด มันเขินไปหมดแล้วววววววว บ้าจริง บ้ามาก มิลันให้ไลน์ส่วนตัวมา ให้เบอร์มาด้วย ให้ลิปมาอีก

                โลกทั้งใบเหมือนกลายเป็นสีชมพูเลย

 

                “มึงเป็นไรวะเป้ย แดกกะหล่ำปลีจนเพี้ยนหรอ ยิ้มอย่างกับคนบ้า เอ้ากินหมูบ้างมึง”

                “ปอง มิลันเลิกกับคุณอชิตพลแล้วนะ”

                “ห้ะ แล้วมึงไปรู้ได้ไง”

                “มิลันเขาบอกกู เขามาขอไลน์กูด้วย เขินนนนนนนนนน กูเคยบอกมึงปะว่ากูเป็นแฟนคลับมิลัน มีแข่งแฟนพันธุ์แท้มิลันเมื่อไหร่คือกูแข่งชนะอ่ะ”

                ไอ้ปองทำหน้าเหมือนโลกแตก ผมเลยยื่นมือถือที่ส่งสติกเกอร์คุยกับมิลันให้ดู แล้วก็เปิดแชทแฟนคลับให้มันดูด้วย มันถึงกับยกมือกุมขมับ

                “มันนิสัยไม่ดีนะเป้ย มันทิ้งเพื่อนกูเลยนะเว่ย แล้วมึงสองคนก็ตัวกระเปี๊ยกหน้าแบ๊วๆเหมือนกัน มันไม่ได้ชอบมึงจริงหรอก มันกะจะเข้าหาบอสเราผ่านมึงเปล่า ถึงกูจะไม่เข้าใจว่าจะจีบเจ้าของบริษัททำไมต้องมาเข้าทางประชาสัมพันธ์ก็เถอะ ได้ด้วยหรอวะ”

                “กูก็ไม่ได้คิดว่าเขาจีบ ก็แบบ เพื่อนคุยอ่ะ กูแค่รู้สึกดีมากกกกกก ได้เป็นเพื่อนกับดาราที่แอบปลื้ม นี่ถ้ายิ่งนักร้องเกาหลีนี่ยิ่งยากกว่าอีกนะ เสียเงินเป็นแสนแขนยังไม่ได้จับ แต่กูมีไลน์ โอ้ยยยแต้มบุญกูเยอะจัง”

                “ไม่ได้ละ กูยอมให้มึงไปสนิทกับคนแบบนั้นไม่ได้หรอก ไอ้เป้ยมึงรีบตาสว่างเลย เลิกแดงกะหล่ำปลีไปแดกปลาบ้าง”

                “ง่ะ...”

                “กูต้องหาคนมาถ่วงน้ำหนักมิลันในใจมึงก่อน เอางี้แล้วกัน เดี๋ยวกูแนะนำเพื่อนทายาทร้านทองกูให้ แล้วมึงจะลืมมิลันไปเลย สิบมิลันก็สู้เพื่อนกูไม่ได้

                ทำไมประโยคท้ายๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหน...สิบมิลันก็สู้พี่ไม่ได้หรอกเป้ยเสียงขาดๆหายๆดังขึ้นในหัวเหมือนสัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยมี...เหมือนเดจาวูแต่นึกไม่ออก

                ช่างมันแล้วกัน

 

-----------------------------------------------

พี่เอิ้นสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ใดๆก็แล้วแต่ตอนนี้เป้ย move on แล้วจ้า จะไปกับมิลันหรือพ่อหนุ่มร้านทองล่ะทีนี้? ลูกแม่เก่งมาก

ส่วนพี่เอิงเหมือนได้กลิ่นเน่าๆบนหัวนะคะ ไปสระผมด่วนค่ะ หัวเน่าแล้ว!!

(แต่งเองอินเอง 555+)

               

               

               

               

               

               

               

               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.845K ครั้ง

177 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:26

    จะเป็นคู่เลสกันไม่ได้นะเป่ยมิลันเนี่ย ไม่เอาาา

    ชแบพี่เอิ้นอ่ะ ไม่รู้อยากช่วยจริงๆ หรืออยากแกล้งน้องชาย

    #3216
    0
  2. #3200 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:00
    เออมิลันไปคบกับเป้ยเลย ปล่อยอีพี่เอิงหมาหัวเน่าไป โบโหเด้อ
    #3200
    0
  3. #3164 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:57
    หมาแล้วพี่เป้ย555555555555
    #3164
    0
  4. #3126 boomcocoe55 (@boomcocoe55) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:08
    ฮาตรงจะทำฟาร์มปลูกกะหล่ำปลีเปย์ผู้ชาย
    #3126
    0
  5. #3100 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:47
    พี่เอิ้นดีมากกก 5555555555ตลกเป้ยยย
    #3100
    0
  6. #3080 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:51
    โอ้ยยย อะไรวะเนี่ยยย!! อิพี่เอิงงง มารีบเคลียร์เลยย น้องโดนคาบไปแดกไม่รู้ด้วยนะ ฮึ่ยย
    #3080
    0
  7. #3041 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:39
    เป้ยมันกำลังฮอตแล้วพี่เอิง
    #3041
    0
  8. #3028 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 23:42
    รักพี่เอิ้นนนนน แต่มิลัยนนี่คดีพลิกกกก
    #3028
    0
  9. #3007 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:51
    มาทุกคนเลยทีนี้ 55555555555555555555555
    #3007
    0
  10. #2964 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:21
    เอาละ 5555555 มาหมดละ ตลก 5555555 ตอนนี้คือเป้ยโดนดึงห่างออกจากเอิงทุกที คือพี่ต้องชัดเจนอ่ะ ไม่งั้นถูกดึงออกห่างมากกว่านี้แน่ ยิ้งพี่เอิ้นหนุนหลังด้วยอ่ะนะ
    #2964
    0
  11. #2951 NuenG120984 (@NuenG120984) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:56
    เป้ยตลกอ่ะ
    ชอบ 555555
    #2951
    0
  12. #2934 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26
    พี่เอิงโดนทิ้งแล้วววววว 6555555
    #2934
    0
  13. #2898 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:32
    หว่ายยยยย คนรุมน้องเต็มเลยทีนี้ เสียใจด้วยนะพี่เอิง รักพี่เอิ้นจังเลยค่ะ
    #2898
    0
  14. #2883 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:36
    ได้หรอว่ะปอง 5555
    #2883
    0
  15. #2851 WuPheem (@pheemkwu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:26
    โอ้ยยยไม่คิดว่าเป้ยจะพูดเรื่องเปิดฟาร์มกะหล่ำแล้วเอาเงินไปซื้อผช.มาพ฿ดกับพี่เอิ้นอ่ะโว้ยยย-เป้ยยยย
    #2851
    0
  16. #2824 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:22
    เป้ยนี่เสน่ห์เเรงจริงๆ จะเปิดเผยตัวละครลับเเล้ววววว คงไม่ใช่บังเอิญขนาดพี่ลมคือลูกเจ้าของร้านทองคนนั้นนะ
    #2824
    0
  17. #2811 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:03
    อ่านถึงมิลันหน้าแเดงในหัวอินี่'ชห.แล้วว ลูกกุน้องเป้ยจะรุก กรี๊ดดดดด'แอ่กๆ หนูขอโทษค่ะแม่ อารมณ์มันพาไป เอ๊ย!! สถานการณ์มันเป็นใจ! เป็นไป เอ๊ย!(ต้องใช้คำไหนวะ!)
    #2811
    0
  18. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:00
    น้องเป้ยน่ารักอะไรขนาดนี้เนี่ยๆๆๆๆ
    #2790
    0
  19. #2784 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:29
    ขำ มิลันมาเขินเป้ยซะงั้น โอ๊ย55555
    #2784
    0
  20. #2766 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:39
    น้องเป้ยน่ารักยืนหนึ่ง
    #2766
    0
  21. #2741 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:58
    เอามาเลย-หนุ่มร้านทองง
    #2741
    0
  22. #2633 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:58
    เอาแล่ววววววทั้งมิลันทั้งลูกร้านทอง555555555555555
    #2633
    0
  23. #2592 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:12
    หยุดขำไม่ได้จริงๆ น่ารักคู่งี่จัดไปเลยลูก ลูกชายควรได้อยู่ด้วยกัน คิคิ
    #2592
    0
  24. #2575 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:22
    เข้าใจฟิลน้องเลย อารมณ์แบบเป็นติ่งที่อยู่ๆเมนก็มาให้เบอร์ให้ไลน์ นิพพานแล้วจ้าาาาา
    #2575
    0
  25. #2531 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:59
    พี่เอิ้นแกล้งพี่เอิงแน่ๆ งานนี้ใครจะชงแดงก่อน
    #2531
    0