In Control...ในปกครอง (Yaoi)(END)

ตอนที่ 37 : Chapter 32 : If

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 524 ครั้ง
    29 ม.ค. 61

Chapter 32 If

                แม่มาปรากฏตัวในงานเปิดบ้านมหาลัยผม หลังจากที่เราไม่ได้เจอกันมาสองอาทิตย์ ผมจำได้ว่าเคยเล่าให้แม่ฟังว่าจะทำซุ้มขายน้ำแต่ไม่ได้คิดว่าแม่จะมา มันเป็นความประหลาดใจปนความไม่ค่อยสบายใจแล้วก็มีดีใจแว๊บๆ เฮ้อ ทำไมหลายอารมณ์จังเลย

                แม่อยากให้ผมพาเดินงานของมหาวิทยาลัย คิวเลยไปเป็นเพื่อน มันค่อนข้างสบายใจเพราะลุงไม่ได้มาด้วยแล้วแม่ก็ชอบชวนซื้อของกิน งานเปิดบ้านแบบนี้มีแต่ร้านน่าอร่อยมาออกงาน

                คิวไม่ได้มีท่าทีชวนอึดอัดกับแม่ผมอีก แต่เลือกจะเงียบแล้วปล่อยให้ผมคุยกับแม่เป็นส่วนใหญ่ เราเดินไปรอบๆมหาวิทยาลัยด้วยกัน ผมกับแม่จูงมือกันดูนั่นดูนี่ ผมเคยไปตลาดกับแม่มาบ้างมันรู้สึกดีจังที่เราได้เดินเล่นกันแบบนี้ ถ้ามีพ่อด้วยก็คงดี

                แต่...มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะพ่อกับแม่คงไม่มาเดินด้วยกันอีก แต่ไม่เป็นไรแค่ผมกับแม่ก็ได้ไหนๆแม่ก็อุตส่าห์มาแม้ว่าอากาศจะค่อนข้างร้อนไปหน่อย

                เราแวะเข้าห้องน้ำกันที่ตึกคณะนิติศาสตร์ แถวห้องน้ำหญิงค่อนข้างยาวทำให้ผมกับคิวเสร็จก่อน ในบริเวรณคณะนี้ก็มีงานแนะแนวการศึกษาเหมือนคณะผมแค่รูปแบบต่างกัน กิจกรรมหนึ่งที่เรียกคนมุงคงจะเป็นวอคแรลลี่กับรุ่นพี่คนดังเพราะเห็นนักศึกษาหน้าตาดีๆหลายคนกำลังนั่งรอกลุ่มนักเรียนให้ครบจำนวนเพื่อเดินชมคณะ

                “นั่นพี่ธามนี่”

                “อื้อ”

                ผมชี้ให้คิวดูพี่ธามที่เดินนำกลุ่มนักเรียนกลับมาที่จุดเริ่มต้น น้องๆยกมือไหว้ขอบคุณแล้วแยกย้ายกันไป เหมือนเขาจะรู้สึกว่าพวกผมมองอยู่ก็เลยเดินมาหา คิวสบถออกมาเบาๆจนผมงง เขาไม่พอใจพี่ธามตั้งแต่ตอนไหน? ปกติก็คุยกันดี

                “ไปไกลๆไปธาม”

                “เรียกให้มันดีๆ สวัสดีครับจันทร์ สนใจวอร์คแรลลี่คณะพี่ไหม?

                “ไม่สน”

                “ถามจันทร์ปะล่ะ?

                “เอ่อ...คือ...”

                “ธามอย่ากวน”

                “โอเคๆ พี่ไปก่อนนะจันทร์ ไว้เจอกันครับ”

“อ่า...ครับ..”

ผมงงๆกับท่าทีของทั้งคู่อยากจะถามแต่แม่ก็ออกมาก่อน เราเดินงานกันอีกสักพักแม่ก็ขอตัวกลับ แม่ขอให้พาไปส่งที่ป้ายรถเมล์ ผมลำบากใจที่จะให้แม่กลับเองมากเพราะจากมหาลัยไปบ้านก็ค่อนข้างไกล แล้วแม่ต้องไปคนเดียว

แต่ผมก็ไม่อยากไปส่งแม่ที่บ้านลุงเพราะเจิ้นจะเป็นห่วง พ่อก็หวงแล้วพ่อกับเจิ้นก็บอกให้ระวังตัว ผมหยิบมือถือมาพิมพ์ไลน์หาคิวระหว่างที่เราเดินกันไปเรื่อยๆ

คิวขมวดคิ้วตอนผมบุ้ยให้อ่านไลน์ คิวชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

“เดี๋ยวไปส่งให้”

คิวอาสาไปส่งแม่โดยที่...ผมไม่ต้องไป แม่ทำหน้าดีใจตอนที่เราอาสาจะไปส่งแต่ก็กลายเป็นผิดหวังที่จะมีคิวไปแค่คนเดียว แต่แม่ก็รับคำแล้ว...ผมรู้สึกผิดแต่ มันไปไม่ได้จริงๆ

ผมนั่งรอคิวจนถึงเย็น เขากลับมาแล้วก็ขมวดคิ้วเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ คิวขอกลับช่อฟ้ากับผมเพราะอยากคุยเรื่องนี้พร้อมเจิ้น แต่คนขับรถกับพี่การ์ดมารอผมก่อนแล้วคิวเลยจะขับตามไป

 

“แม่จันทร์ถามเรื่องจันทร์เยอะมาก แต่ที่แปลกคือถามว่าจันทร์กลับบ้านกี่โมง มาเรียนกี่โมง ใครบ้างมารับมาส่ง ผมว่ามันผิดปกติ ผมไปส่งเขาถึงบ้านมันเป็นบ้านสวนที่อยู่ลึกๆ วังเวงแปลกๆ”

“แล้วเล่าอะไรปบ้าง?

“ผมบอกว่าผมไม่รู้ เขาอยากให้ผมพาจันทร์ไปเที่ยวที่บ้านบ้าง ผมก็ตอบเลี่ยงๆไป”

เจิ้นเงียบลงราวกับใช้ความคิด ผมเริ่มกังวลเพราะผมดูท่าทีของแม่ไม่ออก สำหรับผมแม่ก็ปกติแต่สำหรับทุกคนคือแม่แปลก ทำไมแม่ทำตัวแปลกๆ เฮ้อ ปัญหาอะไรก็ไม่รู้ยากจัง

กลายเป็นว่าคิวก็มาหวาดระแวงกับเรื่องผมไปด้วยอีกคน ทุกคนวุ่นวายกันไปหมดมันจะเป็นแบบนี้ไปจนถึงผมอายุยี่สิบจริงๆหรอ? ก็อีกราวๆครึ่งปี...

การเรียนการสอนกลับมาปกติหลังจากจบงานเปิดบ้านมหาลัยไป ผมแทบไม่ได้ไปช่วยขายน้ำเพราะหลังจากไปเดินเล่นกับแม่ก็เป็นหวัดแดด ต้องจุมปุ๊กอยู่ที่ช่อฟ้าเพราะไข้ขึ้นปวดหัว

เจิ้นก็บ่นๆๆๆๆๆหาว่าผมไปฝืนตัวเอง เดินตากแดด ไม่ยอมกินน้ำเยอะๆห่วงเล่นห่วงกิน เจิ้นบ่นแยอะมากกกก เยอะจนเป็นตาแก่ แล้วผมก็เถียงไม่ได้เพราะสู้เจิ้นไม่ทัน พอจะอ้าปากพูดก็เจอรังสีพิฆาตจากสายตา...ใจร้ายอ้ะ

พ่อกับลุงหยางมาเยี่ยมผม พ่อบอกว่าดีแล้วที่สนุกกับงานมหาลัยถึงจะป่วยก็เถอะ พ่อชอบให้ผมได้ทำกิจกรรมได้เล่นได้ซน ลุงหยางบอกว่าคราวหน้าต้องทำอะไรที่แอดวานซ์กว่านี้บ้างเพื่อฝึกร่างกาย เช่น...หัดเล่นกายกรรมเปียงยาง

ลุงหยางยังคงถากถางผมอยู่เรื่อย แต่เขาก็ซื้อคุ้กกี้ธัญพืชมาฝากพร้อมเยาะเย้ยว่าเป็นกระต่ายป่วยหมดแรง พ่อไล่ลุงออกไปรอนอกห้องเพราะผมชักจะโมโห

ลุงปากไม่ดีที่สุดในโลก! แผนการยึดพ่อชักจะอยากรื้ออกมาทำอีกรอบ ฮึ่ยยย

 

ผมบ่นกับเจิ้นเรื่องอยากจะยึดพ่อคืน มีทั้งแผนเอ บี ซี ให้เลือกใช้ เจิ้นขำแล้วบอกว่าผมไปเขียนการ์ตูนได้เลย เจิ้นไม่ร่วมมือกับผมอีกแล้วอ่ะ...

ไปบ่นกับคิว คิวก็บอกผมเพ้อเจ้อ เฮ้อ... ผมอาจจะต้องทวงคืนพ่อด้วยตัวเอง อาจจะเริ่มจากอะไรที่ลุงหยางตั้งตัวไม่ทัน แบบว่าพวกแฟนเพจทวงคืนตองกันติชาจากสุริยะหยาง? ไอเดียนี้โดนคิวด่าเละเทะแล้วบอกว่าลุงหยางคงเขมือบหัวผมก่อน

ผมไม่ได้เกลียดลุงหยางหรอกแต่มันเป็นความหมั่นไส้ยังไงก็ไม่รู้ พ่อเป็นของผมอยู่ดีๆทำไมต้องไปเป็นของลุงหยางด้วย? ก็รู้แหละว่าลุงรักพ่อ แถมเผื่อแผ่ความรักมาทางผม แต่มันก็ฮึ่ยยยยยยยยย พ่อใครใครก็หวงนะ

เจิ้นพาผมไปเที่ยวแก้ฟุ้งซ่าน เราไปงานประมูลเครื่องประดับแบรนด์ดังที่เป็นลูกค้าธนาคารเจิ้นด้วยกัน ปกติเจิ้นไม่ได้สนใจเครื่องประดับหรอกแต่พาผมมาเปิดหูเปิดตา

เราต้องใส่ชุดสูทกันด้วย เจิ้นบอกเป็นมารยาท...เจิ้นใส่สูทสีน้ำเงินเข้มดูดีมากเลย ส่วนผมก็สูทสีเดียวกันเหมือนฝาแฝดต่างกันแค่เจิ้นไม่ใส่เนคไทแต่ผมมีติดโบว์แบบเป็นริบบิ้นผูกสีดำเลื่อมๆ

ในงานประมูลจะเริ่มจากเดินแบบเครื่องประดับก่อน เราเหมือนนั่งอยู่ในสวนที่มีมุมโพสของนางแบบนายแบบหลายมุม พอเริ่มงานทุกคนก็เดินกันขวักไขว่ นายแบบนางแบบแต่งหน้าโทนแฟนตาซีที่ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร ผมสะดุดตาสร้อยข้อมือผู้ชายที่เป็นคล้ายๆโซ่ มันดูสวยและเส้นไม่ใหญ่ดี

ใบหูผมถูกดึงจนต้องหันไปหาเจิ้น

“มองอะไร? ชอบมองผู้ชายแก้ผ้า?

“งื้ออออออ มองสร้อยข้อมือ...”

เจิ้นบ้า...ไม่ได้สังเกตสักหน่อยว่านายแบบเขาจะถอดเสื้อก็แค่มองสร้อยอ่ะ มันดูสวยจริงๆนะ แล้วมาดึงหูอะไรเล่า...หน้าผมร้อนผ่าวไปหมด

หลังจบการเดินแบบก็เป็นช่วงเปิดโอกาสให้ซื้อเครื่องประดับที่เดินโชว์ เจิ้นเรียกสตาฟงานมาซื้อของเหมือนกัน ไม่รู้เจิ้นอยากได้อะไร

“ขอวัดข้อมือด้วยครับ”

“จันทร์ ขอมือ”

ผมยกมือใส่มือเจิ้นงงๆ ก่อนพนักงานจะเข้ามาวัด เอ๋? ผมหรอ

“ของจะจัดส่งไปภายในหนึ่งอาทิตย์ครับ ต้องการสลักชื่อลงบนตัวสร้อยด้วยไหมครับ?

JaoMoon

“ครับ ราคา...”

เจิ้นซื้อสร้อยข้อมืออันนั้นให้ผม แล้วราคาที่เขาบอกก็แพงหูดับ!! ผมตะแง้วให้เจิ้นเปลี่ยนใจแต่เขากลับยื่นบัตรเครดิตให้ไปง่ายๆ มันแพงมากเลยนะ ผมจะทำงานกี่ชาติเนี่ยถึงจะมาใช้เจิ้นหมด

“ขอพี่ซื้อให้นะ...ใส่ให้พี่นะครับ?

เจิ้นพลิกมือมาประสานกุมมือผม รอยยิ้มมุมปากที่ไปถึงนัยน์ตาทำให้ผมไม่กล้าสบตาเขาได้แต่เอนตัวซุกหน้าไปกับไหล่เจิ้นพยักหน้าหงึกๆ

เจิ้นขี้โกงสุดๆเลยอ้ะ...

 

งานประมูลเครื่องประดับเริ่มขึ้นในอีกช่วงต่อมา ชุดเครื่องประดับเก่าๆหลาอย่างหรือมีที่มาที่ไปคนละแบบกับที่เปิดตัวไปในช่วงแรกลิบลับ ผมค่อนข้างแปลกใจกับสร้อยคอพันล้านอันนั้น มันดูหนักมากจนผมไม่คิดว่าราคาประมูลจะแพงมหาศาลได้ขนาดนั้น เป็นผมคงไม่เอาอ่ะ คอหักก่อน

เจิ้นไม่ได้สนใจจะประมูลอะไร เขาไม่ได้ชอบเครื่องประดับ เจิ้นชอบพวกศิลปะเก่าๆจำพวกเครื่องคราม ภาพวาดโบราณที่เป็นแนวจีนๆมากกว่าอะไรวิบวับๆแบบนี้

“อ้ะ น่ารักจัง”

ของประมูลชิ้นต่อไปเป็นจี้รูปกระต่าย จะเอาไปทำเข็มกลัด สร้อยคอ สร้อยข้อมือก็ได้ ทำจากพลอยที่ราคาไม่แพงแต่เน้นดีไซน์น่ารัก ราคาเริ่มประมูลไม่ได้สูงมาก

ผมตกใจที่เจิ้นชูป้ายที่สตาฟแจกมาตั้งแต่เริ่มงานด้วย เป็นอย่างแรกที่เจิ้นร่วมสู้ราคา เจิ้นไม่ได้อยากได้กระต่ายหรอกเขาจะเอาเพราะผมบอกว่ามันน่ารัก!

“เจิ้น ไม่เอาๆๆๆ”

“เหมาะกับจันทร์”

“ฮื่อออ ไม่เอานะ จันทร์โกรธจริงๆด้วย”

“พี่อยากให้จันทร์...ตามใจพี่นะครับ”

เจิ้นดื้อดึงจนจี้กระต่ายราคาเพิ่มสูงอย่างน่ากลัวแล้วเจิ้นก็ชนะไปด้วยราคาเกือบจะเท่าสร้อยข้อมือที่ซื้อให้ผม! แพงมากกก แพงกว่าสร้อยเพชรเปลือยหอยทากหอยดองอะไรสักอย่างของคุณหญิงที่นั่งติดๆกันอีก

สตาฟของทางผู้จัดก็เข้ามาคุยทีหลังอีกรอบว่าจะให้ทำตัวเรือนสร้อยข้อมือ สร้อยคอ หรือเข็มกลัดให้เลยไหม...เจิ้นเลือกเป็นเข็มกลัดให้ผม

“เอาไว้ติดเสื้อนะ”

“จันทร์จะเอาตังค์ที่ไหนไปคืนเจิ้นเนี่ย”

พี่ให้เวลาทั้งชีวิตเลย

ผมคงเป็นหนี้เจิ้นทั้งชีวิตนั่นแหละ เรากลับช่อฟ้าก็ดึกแล้วของกินในงานก็ไม่ได้กินเท่าไหร่เพราะเป็นแบบค็อกเทลฝรั่งๆที่ผมกับเจิ้นไม่ชอบ คุณป้าแม่บ้านต้มโจ้กไข่เยี่ยวม้ารออยู่แล้ว

“กินโจ๊กอุ่นๆจะได้นอนหลับสบายนะคะคุณจันทร์”

กินโจ๊กจนหมดผมก็กินนมอุ่นอีกแก้วแล้วเดินไปกอดเจิ้น ผมชอบเล่นแบบนี้ แบบที่ผมเหยียบเท้าเจิ้นแล้วกอดเขาไว้ให้เจิ้นพาเดินเข้าไปในห้อง

ผมเริ่มง่วงตั้งแต่ก่อนจะมาถึงช่อฟ้าอีกแต่เจิ้นก็จะบังคับให้แปรงฟัน ผมปล่อยเจิ้นอุ้มไปนั่งบนขอบอ่าง ให้เจิ้นบีบยาสีฟันใส่แปรงให้ เรามองหน้ากันต่างคนต่างแปรงฟัน เจิ้นอุ้มผมลงมาบ้วนปากแล้วก่อนที่ผมจะได้ตั้งตัวเขาก็จูบ...

เจิ้นดันตัวผมชิดขอบอ่างแล้วจูบผมจนผมเบลอ รสชาติยาสีฟันเย็นฉ่ำไปทั้งปาก ลิ้น... ลิ้นเจิ้นนุ่มจัง เจิ้นจูบจนผมแทบจะหายใจไม่ออก ผมหอบหายใจทันทีที่เจิ้นผละออก...แต่เขาก็ไม่ไปไหนแค่ไล้จมูกลงมาตามแก้ม ลำคอ...และกัดใบหูผมเบาๆ ขบเม้มจนผมตัวอ่อนแทบจะยืนไม่อยู่

“งื้อ...”

“มูนนี่เด็กดี...”

เจิ้นอุ้มผมกลับไปนอนในห้อง ผมยังโดนจูบอีกหลายครั้งระหว่างที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แต่มันก็ไม่ได้มากไปกว่านั้น...เพราะผมใกล้จะหลับเต็มที สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้คือเจิ้นกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ

 

วันเสาร์กลับมาอีกครั้งวันนี้ผมหมดคอร์สเรียนทำอาหารกับเชฟญี่ปุ่นแล้ว ผมชวนเจิ้นว่ายน้ำเพราะอากาศมันร้อนมากเลย เขาตอบตกลงเราเลยมาว่ายน้ำกัน เป็นครั้งแรกที่ได้ลงน้ำหลังจากผมคิดจะกระโดดน้ำคราวนั้น เรามีโฟมสำหรับตีขาด้วยเพราะเมื่อก่อนผมเรียนว่ายน้ำแล้วต้องใช้ ผมตีขาเปาะแปะไปมาต่างกับเจิ้นที่ว่ายไปว่ายกลับเหมือนไปแข่งโอลิมปิค ผมก็แค่อยากแช่น้ำให้มันเย็นๆ

เจิ้นว่ายจนพอใจก็ขยับมาใกล้ผม ผมเลยเปลี่ยนจากเกาะโฟมมาเป็นเกาะไหล่เจิ้น เจิ้บขยับแขนกอดตอบผมที่ทำตัวเป็นลูกหมีโคโอล่า ขาผมเกี่ยวเข้ากับช่วงเอวเจิ้นไว้ให้เขาพาเดินไปรอบสระ

“อ้ะ...”

ผมสะดุ้งเมื่อมือเจิ้นขยับต่ำลงมา แล้ว..ก็สอดเข้ามาใต้กางเกงว่ายน้ำผม

“ไม่เล่นนะเจิ้น”

เขาบีบขย้ำจนผมรู้สึกแปลกๆ มันวูบวาบ เจิ้นไม่พูดอะไรแต่สายตาเจิ้นที่มองผมมันทำให้ผมหมดแรง ทำได้แค่ซุกหน้าลงกับไหล่เขา

“มูนนี่เด็กดี...ขอพี่กัด...นะครับ”

เจิ้นกัดผมในสระจนผมตัวเปื่อย หมดแรง ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากกัดและดูด...นมผมเจ็บไปหมดแต่เจิ้นก็กัดสลับดูดแบบนั้นไม่ยอมหยุด เสียงโวยวายผมชักจะแปลกๆไปเหมือนเสียงคราง ผมเริ่มอยากร้องไห้เพราะมันทรมานไปหมด

ขาของผมเสียดสีไปมาเพราะมันอึดอัด จนกระทั่งเจิ้นจับ...ตรงนั้น ผมก็ร้องไห้...เจิ้นปลอบผมแต่ผมก็ยังร้องไห้เพราะสัมผัสของเจิ้น เขาอุ้มผมขึ้นจากสระเดินเข้าไปในห้อง...และเจิ้นก็กอดผม ไนท์แคร์ทั้งๆที่ยังไม่เที่ยง...และผมก็ยินยอม ร้องขอนิ้วของเจิ้น... จนมันงออยู่ในตัวผม ขูดข้างในของผม...

“ฮึก...อ๊า...”

“มูนนี่เด็กดี...”

ผมล่องลอย จมน้ำ และโบยบิน.... ความอยากอันมากมายร้องบอกว่าไม่พอ มันอยากได้มากกว่านี้ แต่...แต่มันคืออะไรล่ะ? มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว...ผมไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร...แค่...แค่ต้องการมากๆเลย

 

ผมป่วยอีกรอบจากการว่ายน้ำกับเจิ้น คราวนี้ต้องหยุดเรียนเพราะผมป่วยติดกันสี่วันรวด ผมโกรธมากเพราะเจิ้นไม่ป่วยเลย อะไรก็ไม่รู้ไม่แฟร์อ่ะแถมยังหน้าชื่อตาบาน !

“ห้ามแตะจันทร์แม้แต่นิดเดียวเลย แค่กๆ”

“นั่งข้างๆได้ไหม?

“อันนี้ได้ แค่ก”

เจิ้นส่งแก้วน้ำให้ผม ผมไอจนแสบคอไปหมด หมอบอกว่าเล่นน้ำนานก็เลยป่วย ก็เจิ้นอ้ะ! อะไรก็ไม่รู้ ยุบยับยุบยิบอยู่ได้ ฮึ่ยยยยย

ปกติเป็นผมถือข้าวลงไปกินกับเจิ้น คราวนี้ผมป่วยเจิ้นก็เลยต้องมากินกับผมแล้วก็ชอบหาเรื่องมาจับตัว ทั้งๆที่ก็บอกอยู่ว่าไม่ได้นะ! ห้ามเลยห้าม

“เกี่ยวก้อยนิดเดียวไม่ได้หรอ?

เจิ้นยื่นนิ้วก้อยมาให้ผม เราไม่แตะตัวกันสองวันแล้วแม้แต่ตอนนอน ผมสั่งห้ามเจิ้นกอดเพราะผมยังหงุดหงิดกับความไม่แฟร์ของร่างกายไม่หาย

“ก็ได้...”

ผมยืนนิ้วไปเกี่ยวกับเจิ้น เรากินข้าวกันไปทั้งๆที่นิ้วก้อยเกี่ยวกัน จริงๆผมอยากจับมืออ้ะ...แต่ตอนนี้ทำโทษอยู่นะต้องหักห้ามใจไว้ก่อน เดี๋ยวเจิ้นก็ได้ใจจะมาไนท์แคร์ตอนไหนที่ไหนก็ได้อีก! สระน้ำไม่ได้นะ มันจะป่วยอีก ฮึ่ยยย

การป่วยทำผมปวดหัว เจ็บคอ แล้วก็ตาร้อนผ่าว มันเหนื่อยมากเลยนะกับการป่วยแต่ละครั้ง ถึงจะแฮปปี้ที่เจิ้นมาหาผมบ่อยๆแต่มันก็ไม่อยากป่วยอ่ะ อยากไปเรียน ยิ่งเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่ด้วย

เกรดเทอมที่แล้วก็ผ่านสองมานิดหน่อย...ต่างจากคิวที่สามกว่าๆ เฮ้อ ถึงเจิ้นจะดีใจที่ผมไม่ติดโปร..ดูดิเจิ้นหวังแค่ให้ผมผ่านโปรเองอ่ะ แสดงว่าการเรียนผมมันเข้าขั้นหมดหวัง ผมก็ใฝ่ฝันอยากจะได้เกียรตินิยมให้เจิ้นภูมิใจ แต่ช่างเกียรตินิยมมันเหอะ ให้พ้นมีนก็ดีจักนักหนาแล้วอ่ะ นอยด์จัง

เพราะเจ็บคอทำให้ผมกินข้าวได้น้อย ถึงจะเป็นพวกโจ๊กมันก็ยังฝืนๆ เลยดื่มนมไปสองแก้วแทน เจิ้นเกี่ยวก้อยพาผมไปนอนต่อ เขาไม่แตะต้องตามสัญญาแต่ผมก็คันปากยุบยิบอยากจะให้เจิ้นหอมเหม่งก่อนออกไปทำงานง้ะ...

เจิ้นไม่อยากฝืนคำสั่งผมมั่งหรอ...

 

คิวพาแม่มาเยี่ยมผมในวันที่สี่ของการป่วย คิวบอกแม่ไปหาที่มหาลัยเลยพามาแทน เจิ้นไม่ได้ขึ้นมาแต่พี่เลขากับพี่บอดี้การ์ดก็ขึ้นมาเหมือนเดิม แม่อยากทำกับข้าวให้ผมกินแต่คุณป้าแม่บ้านจัดการไปแล้ว คิวขอตัวกลับไปก่อนเพราะต้องไปกินข้าวเย็นกับที่บ้าน

แม่อยู่ดูการ์ตูนกับผม จริงๆผมไม่ได้อยากดูแต่ถ้าให้แม่นั่งเฝ้าเฉยๆมันก็เกรงใจอ่ะผมเลยลุกมาดูการ์ตูน แม้จะดูไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะตามันจะปิดอยู่ตลอด

“ไปนอนข้างในเถอะลูก เดี๋ยวแม่กลับเลยดีกว่า ลูกไม่สบายต้องนอนพักเยอะๆนะ เดี๋ยวแม่ค่อยมาหาใหม่”

พี่เลขากับพี่บอดดี้การ์ดโผล่มาจากไหนไม่รู้พาแม่ไปส่งด้านล่าง ผมก็อุ้มสินเชื่อกลับเข้าไปนอนในห้อง ยังไม่ทันหลับสนิทเจิ้นก็ขึ้นมา เจิ้นไม่แตะตัวผมแค่นั่งลงข้างๆ แต่มันวันที่สี่แล้วผมก็ทนไม่ไหวเอง...ขยับเข้าไปนอนตักเจิ้น

“ไหนว่าไม่ให้พี่แตะ”

“อันนี้จันทร์แตะเอง ไม่นับ”

เจิ้นหัวเราะเบาๆ ผมงุ้งงิ้งให้เขาลูบหัว...และพอเจิ้นลูบหัวมันก็สบายจังเลย สัมผัสของเจิ้นทำให้หัวใจผมมีความสุข คิดถึงจัง

 

ผมกลับไปเรียนในวันพุธ โชคดีที่วิชาที่ยากที่สุดงดคลาสไปในวันจันทร์ วิชานี้เรียนจันทร์กับพุธผมก็เลยไม่ต้องไปให้คิวติวตามให้ มีงานกลุ่มเข้ามานิดหน่อยคิวก็ลากผมเข้ากลุ่มไปแล้ว อาทิตย์หน้าจะวันเกิดคิวผมคิดว่าจะซื้ออะไรที่รู้สึกยิ่งใหญ่อลังการให้ ปีก่อนเราห่างเกินกันไปช่วงหนึ่งเลยไม่ได้ให้ของขวัญคิว...ปีนี้ต้องได้ให้สักที

ผมตั้งใจจะกลับไปปรึกษาเจิ้นเรื่องจะทำเซอไพรส์ให้คิว แต่กลับไปก็เซอไพรส์เองเพราะของที่สั่งซื้อกับประมูลไปมาส่ง! สร้อยข้อมือขนาดเท่าข้อมือผมพอดีเป๊ะเลยแถมด้านในยังสลักว่า ‘JaoMoon’ ด้วยอักษรที่สวยมาก

เข็มกลัดกระต่ายก็น่ารัก...เจิ้นลองติดบนเสื้อนักศึกษาให้ผม มันตัวเล็กๆวิบวับเมื่อต้องแสงไฟ หูยาวๆก็ทำสวยเหมือนหูสินเชื่อด้วย ฮึ่ยยยน่ารักมากกกก

“ชอบไหม?

“อื้อ...ชอบทั้งหมดเลย”

“พี่ขอรางวัลเด็กดี...”

ผมเม้มปากเขินแต่ก็ขยับไปยื่นหน้าแตะปากตัวเองบนปากเจิ้น งับปากเจิ้นเบาๆแล้วผละออก แต่เจิ้นก็ดึงตัวผมไปนั่งตักแล้วตักตวงจูบของผมจนผมหมดแรง

ช่วงนี้เจิ้นไม่ค่อยขอรางวัลเด็กดีแล้วเพราะเราจูบกันบ่อยขึ้น...จูบแบบไม่ต้องเป็นรางวัล เจิ้นเลยเหมือนไม่มีรางวัลเด็กดีที่ชัดเจน ผลประโยชน์ก็ตกมาหาผมเต็มๆ

ผมคุยนั่นคุยนี่กับเจิ้นสักพักก็ปรึกษาเจิ้นเรื่องเซอไพรส์คิว ผมเล่าแผนการว่าอยากจะทำลูกโป่งลอยๆให้แล้วก็มีเค้กแล้วก็ร้องเพลง ความคิดผมสะดุดเพราะเจิ้นดึงหูผมจึ้กๆ

“งื้อ....เจิ้นหึงคิวหรอ?

“จันทร์ตั้งใจมากกว่าวันเกิดพี่”

“ง่ะ ก็คิวช่วยจันทร์เยอะเลย...งั้นตัดลูกโป่งออก?

จึ้กๆ...เจิ้นก็ยังดึงหูผมอีก

“งั้น...ไม่ต้องเค้ก?

เจิ้นก็ยังดึงหูอีก!

“เจิ้นไม่ร้องเพลงไม่ได้นะ ต้องมีนะ วันเกิดนะวันเกิดดดด โง้ยยยห้ามกัดหูจันทร์นะเจิ้นนนน งื้ออออออ”

อะไรของเจิ้นเนี่ยมาหึงคิวได้ยังไง คิวเป็นเพื่อนผมนะ เฮ้อ...สุดท้ายกว่าจะได้แผนการที่เจิ้นพอใจ ใช่! เจิ้นพอใจทั้งๆที่เจิ้นไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเล้ยยยยยยย ไม่มีลูกโป่ง ไม่มีเซอไพรส์ ไม่มีเค้ก แค่ของขวัญแล้วเอาไปให้ที่มหาลัย!

แล้วถ้าอยากร้องเพลงก็ให้ร้องตอนมอบของขวัญ ฮึ่ยมันก็ตลกๆอ่ะไม่มีเค้ก แต่พอจะขอเค้กเจิ้นก็กัดหูผมอีก ทำไมเป็นคนขี้หึงไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยเจิ้นเนี่ย

แย่ที่สุด! หึงแต่ละอย่าง สินเชื่อก็หึง คิวก็หึง เฮ้อ.... สงสัยจังว่าเจิ้นหึงจริงๆหรือเขาแค่อยากดึงหูผมเล่น

 

                ผมนนึกว่าตกลงเรื่องของขวัญอย่างเดียวได้แล้วทุกอย่างจะจบ แต่เปล่า! ตอนไปเลือกเจิ้นก็ยุบยับกับหูผมอยู่นั่นแหละ ผมคิดว่าจะเลือกเสื้อเชิ้ตให้คิวเจิ้นก็ดึงหูผม พอจะเป็นเนคไทก็ดึงอีก แล้วพอผมเลือกอะไรนานๆก็บีบๆนวดๆจนมัน..งื้ออ

                “เจิ้นอย่าดื้อได้ไหม จันทร์ต้องเลือกสักอย่างให้คิวนะ”

                “จันทร์ตั้งใจเกินไป”

                “เฮ้อ ก็คิวเป็นเพื่อนจันทร์”

                เจิ้นทำหน้าบึ้ง คิ้วขมวดมุ่น ไม่บ่อยที่เขาจะทำสีหน้าไม่พอใจแบบงอนๆแบบนี้อ่ะ แบบต้องง้อ โอ้ยทำไมมางอนเรื่องแค่นี้ล่ะ

                “มานี่เลยเราต้องคุยกันอย่างจริงจัง”

                ผมลากเจิ้นมาที่ร้านไอติมร้านประจำของเรา ก่อนที่เจิ้นจะทนไม่ไหวกัดหูผมกลางห้องซะก่อน ผมว่าชนิดของขวัญมันเป็นแค่ประเด็นรอง ประเด็นหลักคือเจิ้นหึงที่ผมจะซื้ออะไรสักอย่างให้คิว เหมือนที่หึงเวลาผมพูดถึงสินเชื่อ

                “เจิ้น...เจิ้นต้องแยกแยะด้วยสิ มาหึงไม่ได้นะ ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่อันนี้เรื่องของมิตรภาพแบบเฟรนด์ๆ จันทร์ต้องโชว์พลังความเป็นเพื่อนด้วยเพราะคิวดูแลจันทร์มาตลอดเลย”

                ผมหวังว่าเจิ้นจะเข้าใจวิถีแมนๆคุยกันที่ผมพยายามพูดแบบไม่ใช่อารมณ์ แต่เจิ้นก็ยังกอดอกทำหน้าบึ้ง ผมทั้งขำทั้งปวดหัวทั้งโมโหนิดหน่อย มันรู้สึกดีง้ะที่เจิ้นหึง..แต่หึงแบบนี้ไม่ได้นะไม่งั้นคิวอดได้ของขวัญแน่เลย

                “เจิ้นงอนที่จันทร์ไม่มีอะไรให้เจิ้นใช่ไหม แต่กลับตั้งใจซื้อให้คิว เจิ้นอ่ะคิดมากไปเอง จันทร์ให้เจิ้นตั้งเยอะตั้งแยะแต่คิวได้ครั้งแรกเลยนะ เจิ้นอ่ะได้บ่อยแล้วก็เลยไม่ค่อยรู้ตัว”

                “พี่ได้อะไร?”

                “ได้ความรักจากจันทร์ไง โหยยยไม่เคยรับรู้เลยหรอ จันทร์กอดเจิ้นทุกวันเลยนะ ทั้งมอนิ่งแคร์ ไนท์แคร์...คนอื่นไม่มีแบบนี้นะ...”

                หางเสียงผมอ่อยๆ ก็มันจริงไหมอ่ะ ผมให้เจิ้นทุกอย่างที่จะให้ได้นั่นแหละ ถึงจะแอบมุบมิบจุ้บๆเจิ้นบ่อยๆก็เถอะ แต่มอนิ่งแคร์ไนท์แคร์ผมทำสม่ำเสมอนะ! ไม่บกพร่องต่อหน้าที่ตัวเองสักครั้งยกเว้นตอนป่วย

                ยิ่งพูดก็ยิ่งเขินเพราะหน้าบึ้งๆของเจิ้นเริ่มขยับเป็นรอยยิ้ม

                “อืม...งั้นซื้อเนคไทแล้วกัน”

                เจิ้นยอมตกลงเราเลยได้ไปซื้อเนคไทกันสักที คราวนี้เจิ้นช่วยเลือกด้วยไม่มีปัญหาอะไรอีก ผมนึกว่าเจิ้นจะอารมณ์ดีแล้วแต่พอกลับบ้านเจิ้นกลับขอรางวัลเด็กดี

                ผมนึกว่ามันจะเป็นแค่จูบ...แต่เจิ้นกลับ...กัดผมทั้งตัวแลกกับการที่เขาใจกว้างยอมให้ผมซื้อของขวัญให้คิว ผมพยายามประท้วงว่าเพิ่งจะหายป่วยเจิ้นก็ไม่สนใจ

                นิ้วของเจิ้นขยับอยู่ในตัวผม....เจิ้นทำเหมือนผมเป็นต้นไม้ที่ต้องการรดน้ำ...ตัวผมเปียกชุ่มเลอะเทอะเพราะถูกเจิ้นรดน้ำ....และบังคับให้กลืนกิน

                “มีลูกให้พี่สักคนนะจันทร์...”

                เจิ้นกระซิบข้างหูตอนที่ผมเกือบจะหลับไปแล้ว ไนท์แคร์อันยาวนานจบลงตรงที่แสงแรกของดวงอาทิตย์กำลังแตะขอบฟ้า คำพูดของเจิ้นกับฟันคมที่ขบเม้มใบหูทำผมสั่นสะท้าน

                “จันทร์มีไม่ได้...”

                “ไม่เป็นไร...ตั้งใจทำเดี๋ยวก็มี”

                ตั้งใจ? ตั้งใจอะไร แล้วผมจะมีลูกให้เจิ้นได้ยังไง เจิ้นอยากมีลูกกับผมหรอ? ความสับสนทำให้ผมงุนงงแต่เจิ้นกลับหัวเราะเบาๆ

                มือของเจิ้นขยับไปลูบไล้แผ่นท้องที่เลอะเทอะของผม...เลอะเทอะเพราะถูกเจิ้นรดน้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...นิ้วเจิ้นกดลงแผ่วเบา...มัน ทำผมหลุดเสียงครางน่าอาย

                “ลูกเราคงน่ารักเหมือนจันทร์....”

                ลูกของผมกับเจิ้น.... เด็กตัวเล็กๆ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีลูกแต่ผมชอบอะไรที่มันนุ่มนิ่ม เด็กทารกก็คงจะนุ่มนิ่มเหมือนตุ๊กตา เหมือนสินเชื่อ...

                “แล้ว...ทำยังไงเราถึงจะมีลูก จันทร์กับเจิ้น...มีได้ด้วยหรอ...”

                “คงต้องเริ่มจาก...ให้พี่เข้าไปในตัวจันทร์

                “จะ เจิ้นก็เข้ามาแล้ว...นิ้ว อื้ออออออ”

                “รออีกนิดนะคนดี...อย่างอื่นที่ไม่ใช่นิ้วจะเป็นของจันทร์...เผื่อจะมีโอกาส...สักหนึ่งในล้าน”

                “อ้ะ ...เจิ้น เจิ้น....”

                ผมโดนเจิ้นกัดอีกแล้ว....กดจนเจ็บ แต่ก็อยากให้เจิ้นกัดอีก กัดเยอะๆ...กัดจันทร์อีกนะเจิ้น...นะ

 

                มือหนาลูบไล้แผ่นท้องบางของคนตัวเล็ก ที่แม้จะมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้างในช่วงนี้ก็ยังถือว่าตัวเล็ก เจ้าจันทร์ตัวเล็กมาแต่ไหนแต่ไรเพราะเป็นเด็กที่เคยผ่านการทำแท้ง และไม่ได้กินนมแม่ ภูมิต้านทานและพัฒนาการก็ช้าไปบ้าง น้องจึงหัวไม่ค่อยไว เข้าใจช้า...ไม่ถึงกับบกพร่องแต่ก็ทำให้เป็นเด็กที่เรียงอยู่ในเกณฑ์กลางๆค่อนไปทางเรียนไม่เก่ง

                แต่เจ้าจันทร์คือความสุขของเขา...แค่อยากให้มีความสุขไปทุกๆวัน ไม่เจ็บ ไม่ป่วย...แต่พออากาศเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยก็ทำให้ไข้ขึ้นได้ตลอด ร้องไห้ง่ายๆ ตกใจง่ายๆ ขี้อ้อน... และน่ารัก

                ความไม่เพียบพร้อมกลับกลายเป็นเหตุผลที่อยากจะดูแล อยากจะปกป้อง...และก็ทำมาโดยตลอดตั้งแต่เจ้าจันทร์ย้ายมาอยู่ด้วยกัน....จนแอบหวัง

                ว่าอาจจะเป็นไปได้ไหม...ถ้าผู้ชายจะท้องได้...ถ้าได้มีลูกด้วยกัน เจ้าจันทร์ตัวน้อยคนที่สอง...เขาคงมีความสุข แค่คิดว่ากลับมาทุกเย็นแล้วมาฟังแม่ลูกเขาคุยกัน...

                แต่ความจริงก็คือความจริงเจ้าจันทร์คงมีลูกให้เขาไม่ได้...แต่ลองดูก่อนก็ไม่เสียหายเผื่อเจ้าลูกตัวเล็กนับล้านที่ออกมาจะหาทางมีชีวิตในท้องของจันทร์ได้แบบในหนัง

                เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังเบาๆขำกับจินตนาการเพ้อฝันของตัวเอง...น่าแปลกที่อยู่ๆก็อยากจะมีลูกแต่คิดอีกทีถ้าไม่ใช่พระจันทร์ของเขาก็คงไม่คิดถึงการสร้างครอบครัวแบบนี้....อยากให้เราเป็นครอบครัวกันแบบนี้ตลอดไป

                มือขยับเลื่อนไปจับมือบางขึ้นมาจรดริมฝีปากลงไปบนหลังมือหอมกลิ่นนมจางๆ

                “รัก...พี่รักจันทร์”

                และคงจะรักคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว          

 

====

 

 

พี่เจิ้นอยากมีลูก!!!!!! น้องมีไม่ได้นะคะ เรื่องนี้ไม่ MPREG 5555+

 

ตอนนี้พี่เจิ้นหื่นอ่ะ เอะอะกัดน้อง เอะอะดูน้อง เอะอะชวนแคร์ เฮ้อออ แถมยังหึงคิวอีก โธ่ น้องจันทร์ต้องสู้ๆนะคะ ทนไม่ไหวส่งมา พี่ดูแลเจิ้นให้เอง พี่ชอบแคร์ 555555+

 ในส่วนของคุณแม่นั้นเอายังไงดีน้า

ขอบคุณทุกคอมเม้นจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 524 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,205 ความคิดเห็น

  1. #13189 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 13:44
    เจิ้นช่วยหึงแบบถนอมสังขารน้องหน่อย
    #13,189
    0
  2. #13129 fuxxy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 12:10
    เจิ้นน่ารัก หึงคิวและเพ้อเจ้อ55555555
    #13,129
    0
  3. #12943 K.white wine (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 14:23
    พี่เจิ้นนนนนนนนนนนนนนน งื้อออออออออออออออออ
    #12,943
    0
  4. #12839 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:46
    เค้านับพ่อแม่ลูกกันแล้วววว สุดๆไปเล้ยยย
    #12,839
    0
  5. #12636 Miki_milky (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:37
    ถ้าน้องท้องได้พี่เจิ้นคงมีความสุขน่าดู
    #12,636
    0
  6. #12586 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:57
    อยากให้มีลูกกกกกก
    #12,586
    0
  7. #12578 jjtk (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 23:11
    เจิ้นนโว้ยยยแกเก็บความหื่นไม่อยู่แร้วเด้อออออออออแแ
    #12,578
    0
  8. #12504 S t r a w Sw (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 17:21
    ฮึ้ยยย เห็นแบบนี้แล้วอยากให้จันทร์ท้องเลยอ่าา
    #12,504
    0
  9. #12259 pcy921 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 16:28
    น้องจันป่วยบ่อยมากค่ะรูกกกกก

    หมดสิทธิสอบไปยังค้าาา55554455555
    #12,259
    0
  10. #12215 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:34
    ขอให้จันทร์ท้องได้มั้ยอ่ะ555555
    #12,215
    0
  11. #12042 ojay2 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 14:13
    อยากให้น้องมีลูกเลยยย เจิ้นจะหลงขนาดไหน
    #12,042
    0
  12. #12007 imavikur (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 18:42
    อยากอ่านตอนจันทร์ท้องได้อะ แงงงงงง
    #12,007
    0
  13. #11903 Aunchiree (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 16:49
    ไรท์ขอตอนพิเศษตอนจันทร์ท้องได้ไหม อื้ออ อยากได้
    #11,903
    0
  14. #11720 Clairey (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 21:54
    ไรท์อย่าดับฝันกันเลยนะ ;-; ให้มูนนี่มีลูกได้เถอะเราอยากเห็นตอนเจิ้นอ่อนโยนกับลูกและมูนนี่อ่ะ แค่คิดก็ยิ้มแล้ว
    #11,720
    0
  15. #11639 dewwiizodiac (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:04
    อยากกราบให้น้องท้องได้เหลือเกินนนน
    #11,639
    0
  16. #11636 JaoJean (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:32
    หรือมันจะเป็นmpreg
    #11,636
    0
  17. #11593 malila17 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 21:34
    คู่ธามคิวต้องมา
    #11,593
    0
  18. #11492 mon9228 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 04:16
    คิวน่ารักออกน้า ช่วยดูแลจันทร์ดีขนาดนี้ ไม่หึงนะคะเจิ้น หาเรื่องเอาเปรียบน้องมากกว่าล่ะม้างง 5555
    #11,492
    0
  19. #9247 jjeex (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 22:58
    ธามคิวหรือคิวธามคะ / กาซิบ
    #9,247
    0
  20. #9232 knfonn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:46
    นี่ก็แอบหวังว่าน้องจะท้องได้แต่พอเลื่อนมาอ่านtalkปุ๊บ ไรท์โคตรดับฝันเลย55555555555555
    #9,232
    0
  21. #8909 thifu:') (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 20:47
    จริงๆตอนนี้แอบอิโรติคนะเนี่ยกับที่เจิ้นทำกับน้องง งุยย เมตตาเจิ้นด้วยการมีตอนพิเศษโลกคู่ขนานให้น้องท้องก็ได้ค่ะไรท์ 55555555555555
    #8,909
    0
  22. #8655 nam-tao-hu (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 15:43
    เจิ้นมันร้ายตั้งแต่ต้นเรื่องแล้วอะ เจ้าเล่ห์ บู่วว~
    #8,655
    0
  23. #8653 ^^^ปีศาจในคราบมนุษย์^^^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:41
    เนี่ยไรท์มาปูเรื่องให้เราอยากให้น้องท้อง แต่ไรท์ก็ไม่ให้น้องท้อง ไรท์ใจร้ายว่ะ 555555 ทำแยกท้องได้ไหมคะ
    #8,653
    0
  24. #8652 ^^^ปีศาจในคราบมนุษย์^^^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:40
    เนี่ยไรท์มาปูเรื่องให้เราอยากให้น้องท้อง แต่ไรท์ก็ไม่ให้น้องท้อง ไรท์ใจร้ายว่ะ 555555 ทำแยกท้องได้ไหมคะ
    #8,652
    0
  25. #8629 imavikur (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 17:38
    สร้างเล่มแยกท้องได้ไปเลยค่าาาาาาา
    #8,629
    0