In Control...ในปกครอง (Yaoi)(END)

ตอนที่ 26 : Chapter 23 : Dad&Mom

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 438 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

Chapter 23 Dad&Mom

                วันเกิดของผมกับเจิ้นมาถึงในที่สุด ทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากันที่บ้านคุณปู่ ผมได้ขนมอร่อยๆของจีนกล่องใหญ่ เจิ้นได้ชาเหมือนทุกปี ส่วนมากของขวัญของผมมักจะเป็นขนม พ่อกับแม่ผมก็ซื้อเยลลี่ผลไม้เซ็ตใหญ่ให้ พ่อกับแม่เจิ้นก็ให้กิฟต์การ์ดภัตรคารชื่อดังให้ผมไปกินกับเจิ้น

                ผู้ใหญ่ไม่ค่อยซื้อของขวัญให้เจิ้น เจิ้นก็ไม่ได้อยากได้อะไรเพราะเจิ้นมีครบทุกอย่าง จริงๆผมก็ไม่ได้อยากได้อะไรเหมือนกันแหละแต่พอได้ของกินมันก็ดีต่อใจจัง

                “อายุสิบเก้าแล้วนะจันทร์ ปู่ขอให้จันทร์สุขภาพแข็งแรง มีความสุขมากๆนะลูก”

                คุณปู่อวยพรผมคนแรกก่อนจะตามด้วยผู้ใหญ่คนอื่นๆ แล้วก็ปิดท้ายที่เจิ้นหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กขึ้นมา มันมีโบว์สีเงินตัดกับกล่องสีน้ำเงินสวย

                มันคือนาฬิกาสีขาวที่มีหน้าปัดสวยมากสลักชื่อผมไว้ เจิ้นหยิบมาใส่ให้ผมก่อนจะบอกว่าห้ามถอด ปกติผมก็มีนาฬิกากลายเรือนอยู่แล้วเพราะเพื่อนเจิ้นขายนาฬิกา เวลาออกคอลเลคชั่นใหม่เจิ้นก็จะซื้อมาใส่คู่กับผมแต่อันนี้มันรุ่นพิเศษมั้งเพราะมีชื่อผม JaoMoon

                ผมชอบเขียนชื่อตัวเองแบบนี้ ฟอนต์ที่สลักชื่อก็สวยมาก มันวิบวับ พ่อแซวว่าผมเห่อของแพงซึ่งผมก็พยักหน้ารับ ก็มันเห่อจริงๆอ้ะ สวยมากเลย

                หลังกินข้าวเราก็ไปนั่งเล่นกัน มีผม แม่ผม แล้วก็แม่เจิ้นนั่งกินขนมกันในสวนเพราะคนอื่นๆไปคุยงานกัน สักพักแม่เจิ้นก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเหลือแค่ผมกับแม่

                “ไหน แม่ขอดูนาฬิกาหน่อย....อืม สวยจังลูก แต่สีขาวมันจะเลอะง่ายหรือเปล่าลูก”

                “ผมจะระวังครับ ฮึ่ยยย มันสวยมากเลยอ่ะแม่”

                “จ้า ชอบก็ดีแล้ว จันทร์แม่ว่าจะพาจันทร์ไปเยี่ยมตากับยายบ้าง ท่านบ่นหาเพราะจันทร์ไม่เคยไปต่างจังหวัดเลย กลับไปกับแม่หน่อยนะลูก? คุณตาคุณยายแก่แล้วอยากเจอหลานบ้าง”

                คุณตาคุณยายในความทรงจำผมมันไม่ชัดเจนนักเพราะผมเคยเจอแค่ตอนตากับยายมาที่บ้านนนทบุรีเมื่อครั้งผมยังเด็ก ผมไม่เคยไปเที่ยวบ้านแม่ที่ต่างจังหวัดเลยสักครั้งเดียว

                “เดี๋ยวผมบอกเจิ้น แม่ไปวันไหนครับ ผมจะได้เก็บกระเป๋า”

                แม่ยิ้มออกมาแบบโล่งใจที่ผมรับปาก ผมรู้สึกผิดกับแม่จังเพราะผมไม่ค่อยได้อยู่กับแม่เลย แต่พ่อก็ไม่ค่อยอยู่บ้านไปจีนกับปู่ตลอด แล้วพอพ่อไม่อยู่แม่ก็ไปอยู่ต่างจังหวัดแต่ก็ไม่เคยพาผมไปด้วย

                เจิ้นไม่ได้ว่าอะไรที่ผมจะไปเที่ยวต่างจังหวัด เขาก็ถามว่าไปยังไง ไปกับใครบ้าง ให้คนขับรถขับไปให้ไหม? ต่างๆนาๆ ผมโทรปรึกษาแม่แต่แม่บอกว่าลุงจะมารับ ผมคุ้นๆว่าแม่มีพี่ชายหนึ่งคน เคยเจอ...แต่ลุงดูเข้ากับพ่อไม่ได้เลยไม่มาอีก แต่ถึงมาผมก็อยู่กับเจิ้นเลยไม่เจอ

                ผมไม่ได้คุยเรื่องไปต่างจังหวัดกับพ่อเพราะพ่อกับคุณปู่กลับมาแค่มากินข้าววันเกิดผมกับเจิ้นแล้วก็กลับไปที่จีนแล้ว คุณป้าแม่บ้านช่วยผมจัดกระเป๋าสำหรับหนึ่งอาทิตย์ตามที่แม่บอกไว้ เจิ้นบังคับให้เอานาฬิกาอันใหม่ไปด้วยแล้วก็สินเชื่อ ตอนนี้สินเชื่อหอมมากเพราะวันก่อนคุณป้าแม่บ้านเอาไปซักอบแห้งเพื่อให้ผมเอาไปกอดที่ต่างจังหวัด

                เจิ้นบอกให้เอาไปเพราะผมไปค้างนอกบ้านตั้งหนึ่งอาทิตย์เดี๋ยวนอนไม่หลับ มีสินเชื่อไปด้วยดีกว่าทิ้งไว้กับเจิ้นซึ่งผมก็โอเคมากๆ เพราะกลัวแปลกที่ มันไม่เหมือนไปเข้าค่ายที่อย่างมากก็สามวันสองคืน

                ก่อนเดินทางหนึ่งวันผมโดนเจิ้นบังคับให้เขียนลิสต์อาหารที่ห้ามกินด้วยตัวเองสองจบ แล้วก็คัดเบอร์ฉุกเฉินทั้งของเจิ้น ของคุณป้าแม่บ้าน ของพี่เลขา พี่บอดี้การ์ดแล้วก็ตำรวจ เจิ้นบอกว่าบ้านตากับยายของผมมันไกล ถ้ามีเรื่องอะไรเขาตามไปหาทันทีมันยากให้โทรหาตำรวจก่อนคนแรกแล้วค่อยโทรหาเขา

                ทุกคนทำเป็นเรื่องใหญ่แต่ผมก็ว่ามันใหญ่จริงๆนั่นแหละเพราะผมก็ตื่นเต้นแปลกๆ ผมไม่เคยไปนอนต่างจังหวัดไกลๆแบบ...จังหวัดน่านมาก่อน แถมนั่งรถไปแล้วก็บ้านคุณตาคุณยายก็เป็นสถานที่ใหม่มาก ตอนแรกเจิ้นเสนอให้ไปเครื่องบินแต่เพราะลุงจะมารับเขาเลยไม่ได้ว่าอะไร

                เจิ้นพาผมมาส่งบ้านแม่อยู่รอจนลุงมา คุณลุงที่ผมเคยเจอแต่จำหน้าไม่ได้แล้วอยู่ในชุดลำลองแบบทหารที่มันเป็นเสื้อเขียวๆกับกางเกงทหารผมก็เรียกไม่ถูก ดูดุดันและพูดน้อย เขาคุยกับเจิ้นนิดหน่อย เจิ้นดึงนามบัตรตัวเองให้เขาแม้ลุงจะไม่ได้ให้อะไรกลับไป แม่ดูเงียบๆ บรรยากาศมันชวนอึดแต่พอเราเริ่มเดินทางมันก็ดีขึ้น

                แม่ดูมีความสุขที่ได้กลับบ้าน ท่าทีเคร่งเครียดของลุงก็ลดลงพูดคุยกับแม่บ้าง รถลุงเป็นเจ็ดที่นั่งคันใหญ่ผมก็เลยยึดเบาะหลังคนเดียวกับสินเชื่อ แม่กับลุงคงสนิทกันมากบ่อยครั้งที่ลุงลูบหัวแม่เวลาคุยกัน

                คงจะเพราะต้องอยู่ไกลกัน ลุงเป็นทหารอยู่ค่ายที่ต่างจังหวัด ส่วนแม่ก็แต่งงานมาอยู่บ้านพ่อ ถ้าผมโดนแยกกับเจิ้นผมคงเหงาเหมือนกัน ผมไม่ได้ร่วมสนทนากับลุงและแม่ตลอดเพราะเขาดูมีเรื่องที่ต้องคุยกันเยอะแยะ

                เราแวะกินข้าวในปั๊มแต่มันก็เป็นร้านข้าวแกงที่ผมกินไม่ได้ แม่ต้องไปซื้อข้าวต้มในเซเว่นเวฟมาให้ผม ลุงขมวดคิ้วนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่พอตอนเดินซื้อขนมแม่ต้องก้มๆเงยๆเดินหาขนมที่ผมกินได้อีกรอบลุงก็เริ่มดูหงุดหงิด

                “กินยากหรอเรา?”

                “ครับ...ผมชอบปวดท้อง”

                “เป็นผู้ชาย หัดทำตัวกินง่ายอยู่ง่ายบ้าง ดูสิแม่เราต้องวุ่นวายหานั่นหานี่ให้”

                “พี่...อย่าดุลูกสิ ไม่เป็นไรนะจันทร์ แม่เจอละอันนี้จันทร์กินได้”

                ผมเริ่มหงอยๆที่ถูกลุงดุ แต่ลุงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ขนมของผมมักจะเป็นคุกกี้หรือขนมปังนิ่มๆและเยลลี่ผลไม้ที่ไม่ได้ขายทุกสาขาเซเว่น ดีที่ปั๊มนี้เป็นสาขาใหญ่ไม่งั้นผมก็คงไม่ได้กิน

                “จันทร์ดื่มนมไหมลูก แม่ชงใส่กระติกมาด้วย ดื่มแล้วจะได้นอน”

                “ครับแม่”

                แม่ส่งกระติกทำความร้อนให้ผม พอได้นมอุ่นๆมันก็อยู่ท้องจริงๆจนผมเริ่มง่วงแม่ก็บอกให้หยิบหมอนผ้าห่มมาห่ม ไอเทมประจำตัวที่เจิ้นให้ติดมาเพราะผมชอบหลับเวลานั่งรถ

                “คุณชายจริงๆลูกเธอ เลี้ยงมายังไงกัน”

                ถูกลุงดุอีกแล้ว... เฮ้อ...สงสัยผมจะไม่ค่อยได้เรื่องจริงๆ ผมก็รู้ว่าตัวเองไม่ค่อยจะเป็นผู้ชายคูลๆแบบเจิ้นที่จัดการทุกอย่างได้ดี ผมติดนม ติดตุ๊กตา กินก็ยาก ขึ้นรถก็ง่วงแล้วก็มีคนดูแลตลอด แต่พอมาโดนว่าตรงๆมันก็อดหงอยไม่ได้อ่ะ คิดถึงเจิ้นจัง...

                เรามาถึงน่านตอนเกือบสามทุ่ม บ้านของคุณตาคุณยายเป็นเรือนไม้หลังไม่ใหญ่มากอยู่กลางสวนที่มีต้นไม้สูงๆ แม่ไม่ได้อยู่อำเภอเมืองแต่ห่างออกมาไม่ไกลนัก คุณตาคุณยายตื่นเต้นที่ได้เจอผมหลังจากไม่เจอมาเป็นสิบปี

                “พ่อหลานสบายดีไหมล่ะ ไม่ได้เจอนานแล้ว”

                “พ่อสบายดีครับ ไปจีนกับคุณปู่”

                “หึ...”

                ลุงทำหน้าไม่พอใจที่ผมไม่เข้าใจ คุณตาคุณยายก็เลยอ้ำๆอึ้งๆแล้วก็ตัดบทให้ผมไปนอน ห้องนอนของผมอยู่ทางปีกซ้ายของบ้าน บ้านนี่เหมือนในหนังที่ห้องอยู่ล้อมยกพื้นตรงกลางบ้านไว้นั่งกินข้าว ตากับยายอยู่ทางปีกขวา แม่เข้ามานอนกับผม เล่าเรื่องสมัยเด็กของแม่ให้ฟัง ผมแกล้งหาวให้แม่คิดว่าง่วงแล้วแม่ถึงเดินออกไป จริงๆคือผมอยากโทรหาเจิ้น แล้วถ้าคุยตอนแม่อยู่ผมก็จะรู้สึกแปลกๆ

                ผมไม่กล้าบอกเจิ้นว่าถูกลุงดุ เลยเล่าแค่ระหว่างทางเจออะไรบ้าง แล้วขับมาผ่านวัดเยอะมากเพราะน่านเป็นจังหวัดที่มีวัดเยอะ คุยงุ้งงิ้งจนผมเริ่มง่วงจริงๆจึงวางสาย

                ผมตื่นมาอีกทีกลางดึก เสียงแมลงด้านนอกกับเสียงลมดังชัดมากจนผมกลัว...ผมฝันร้ายอีกแล้ว ฝันถึงผู้หญิงคนเดิมที่กระชากลากผมให้หนีเจิ้น ผมกลัวจนอยากจะร้องไห้แต่ถ้าโทรหาเจิ้นตอนตีสองแบบนี้ก็กลัวเจิ้นตื่นไปทำงานแต่เช้าไม่ไหว

                ขาพาตัวเองออกไปด้านนอกเพื่อไปตามหาแม่ ผมไม่รู้แม่นอนห้องไหนเพราะก่อนนอกแม่พาผมมาส่งแต่ผมไม่ได้ออกไปส่งแม่คืนนี่นา เสียงพื้นไม้กระทบกันเหมือนมีคนกระแทกพื้นดังมาจากห้องหัวมุม มันดังเป็นจังหวะซึ่งดึกป่านนี้ไม่น่ามีใครมายืนเคาะบ้าน ความกลัวของผมแผ่กระจ่ายจนผมรีบวิ่งกลับไปในห้อง

                ผีแน่เลย...บ้านตากับยายมีผีแน่ๆ

                ผมตื่นมากินข้าวตอนเช้าพร้อมขอบตาบวมช้ำและเป็นแพนด้า ผมนอนไม่หลับและนอนร้องไห้เพราะกลัวผี เกือบตีสามเสียงเคาะไม้ของผีถึงจะหยุดลง

                แม่ถามว่าเป็นอะไร ผมเล่าเรื่องผีที่ได้ยินให้ฟัง แม่ชะงักก่อนจะรีบบอกว่าห้ามพูด เดี๋ยวคุณตากับคุณยายตกใจ ผมรีบรับปากเพราะขนาดผมยังกลัวจนนอนไม่หลับ ถ้าตากับยายตกใจ คนแก่อาจจะหัวใจวายได้

                ลุงขมวดคิ้วกับเรื่องผีของผมแต่ไม่ได้พูดอะไร เรากินข้าวกันเสร็จช่วงเช้าตากับยายก็ชวนผมไปไหว้พระ คุณตายังขับรถไหว คุณตาอายุหกสิบสอง แม่ผมอายุสามสิบแปด...แม่ผมมีผมตอนอายุสิบเก้า ตอนที่อายุเท่าผม บอกแล้วว่าพ่อผมไวไฟมาก พ่อผมก็อายุแค่สามสิบเก้า...คู่รักคู่นี้รวดเร็วทันใจ

                ผมเคยสงสัยว่าพ่อมาเจอแม่เพราะปู่มาดูที่ ทำไมพ่อทำงานให้ปู่เร็วจังตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ... พ่อผมเล่าให้ฟังว่าพ่อก็เป็นคนของเยว่มาตั้งแต่เกิด ถูกวางตัวเป็นเลขาเจ้าบ้านเยว่มาแต่ไหนแต่ไรเลยได้ฝึกงานกับปู่ตั้งแต่ยังเรียนมัธยม ก่อนจะมาตกหลุมรักแม่แถวนี้

                “แล้วปู่ซื้อที่ตรงไหนไว้หรอครับแม่?”

                “เอ๊ะ อ๋อ ปู่ไม่ได้ซื้อจ๊ะ แค่มาดูแต่ไม่ถูกใจ”

                แม่พาผมไหว้พระเป็นสิบวัด จังหวัดน่านนี่วัดเยอะจริงๆแล้วแต่ละวัดก็สวยงามอลังการตระการตามากจนผมนับถือคนท้องที่ที่ร่วมใจกันบำรุงศาสนาจนเฟื่องฟู่ขนาดนี้ รูปภาพกระซิบรักบันลือโลกก็ถูกผมเลียนแบบและบังคับแม่ให้ทำเหมือนกัน

                ผมส่งภาพให้เจิ้นดูเรื่อยๆ เขาก็ตอบเท่าที่จะตอบได้เพราะทำงานอยู่ แม่พาไปกินข้าวซอยแต่แค่คำแรกผมก็กินไม่ได้ก็เลยต้องจบที่ข้าวไข่เจียว ลุงบ่นอีกรอบที่ผมกินยากกินเย็น

                วันนี้ลุงบ่นแล้วก็ดุผมหลายเรื่อง ทั้งเดินในวัดก็ถอดรองเท้าไม่ได้เพราะร้อนเท้า ไหว้พระก็ไม่สวย สวดมนตร์ก็ทำนองเพี้ยน ก็ผมเรียนนานาชาติมาอ้ะ! ลุงเหมือนจะรู้ว่าแม่ไม่ชอบให้ดุผมเลยต้องมาแอบดุตอนแม่ไปหยอดตู้บริจาคบ้าง ถวายสังฆทานบ้าง

                ตอนกลางคืนผมยังใจกล้านอนคนเดียว คุยกับเจิ้นเหมือนคืนก่อนจนง่วง แต่ผมก็ฝันร้ายตื่นมาตอนตีสองอีกแล้ว ผู้หญิงคนนั้นไม่หายไปจากหัวของผม แต่กลับมาติดกันสองวัน ผมอึดอัดจนไม่อยากนอนอยู่ในห้องเลยเดินออกไปนั่งด้านนอก ลมเย็นๆแม้บ้านจะมืดแต่ก็ดีกว่าอึดอัด คืนนี้ไม่มีเสียงผีเคาะบ้านให้ผมกลัวการนั่งๆนอนๆตรงยกพื้นดูดาวบนท้องฟ้าก็ทำให้รู้สึกดีเหมือนกัน

                เสียงประตูห้องถูกเปิดแม้จะเบาๆแต่เพราะมันเป็นยามค่ำคืนที่ดึกสงัดทำให้ผมได้ยินชัดเจน เงาตะคุ่มของผู้ชายตัวใหญ่คล้ายลุงเดินออกมาจากห้องมุมที่ผมเคยได้ยินเสียงผีเคาะบ้าน ลุงไม่เห็นผมเพราะหมอนอิงมันอาจจะบังผมอยู่แล้วมันก็มืดสนิท แสงไฟสลัวส่องผ่านประตูห้องลุงที่ปิดไม่สนิท ลุงเดินไปในห้องตรงข้ามกันแล้วปิดประตู สักพักห้องที่มีไฟเปิดสลัวๆก็ถูกดึงบานประตูปิด ลุงไม่ได้กลับมาที่ห้องเดิม...และประตูมันก็ปิดเอง

                แล้วใครปิดประตู?... ลุง ...เลี้ยงผีไว้หรอ?

 

                วันต่อมาผมหมกมุ่นกับเรื่องลุงเลี้ยงผี เคยได้ยินเพื่อนเล่าตอนไปเข้าค่ายว่าคนต่างจังหวัดมีพวกลัทธิเลี้ยงผีบูชาผี กุมาร ไสยศาสตร์อะไรพวกนี้ หรือลุงจะเลี้ยงผีด้วยจริงๆ? ผมแอบเดินไปเปิดห้องนั้นตอนที่ทุกคนออกไปข้างนอกปรากฏว่าห้องล็อค จริงๆคือทุกห้องล็อคหมดเหมือนเป็นเรื่องปกติที่จะล็อคห้องไว้เพราะใครมาบ้านก็เดินขึ้นมาได้หมด

                คุณตาเข้าสวนแต่ผมไม่ได้ไปด้วยเพราะแม่ไม่ให้ไปกลัวผมจะเป็นลมแดด ผมเลยนอนกลิ้งไปกลิ้งมาในบ้านเบื่อๆ ฟุ้งซ่านเรื่องลุงเลี้ยงผี ผมคิดว่าคืนนี้ผมอาจจะแอบดูลุงอีกรอบมันจะได้รู้ไปเลยว่าลุงเลี้ยงผีจริงๆไหม

                ผมไลน์ปรึกษาเพื่อนสมัยเรียนนานาชาติด้วยกัน พวกมันก็มีความสนใจเรื่องผีไม่ต่างกัน ก็แหมเล่าเรื่องผีมาด้วยกันทุกค่ายตั้งแต่เกรด 1

                “มึงต้องถือพระด้วยนะจันทร์ เผื่อผีวิ่งหา ต้องกลัวพระแน่ๆ”

                “น้ำมนต์ สายสิญจน์ บทสวดล่ะ มึงสวดได้ยัง ถ้าของไทยไม่ได้เอาของคริสต์ไหม?”

                กลายเป็นว่าผมซ้อมสวดมนตร์แบบคริสต์ บทสวดของพระเจ้าที่ผมก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองในบัตรประชาชนก็พุทธนะทำไมผมสวดแบบคริสต์ได้ดีกว่าอีก

                เจิ้นเข้าประชุมไปตอนบ่ายเขาไลน์ทิ้งไว้ว่าจะตอบผมช้า ผมพยายามไม่คุยกับเจิ้นบ่อยเพราะเขาต้องทำงานจะให้มาเล่นมือถือทั้งวันมันก็ไม่ดีอ่ะ แม่กลับมาจากไปทำธุระที่อำเภอตอนบ่าย ลุงกับแม่เข้าครัวไปทำอาหารด้วยกัน... ผมแอบมองอยู่ข้างนอกแอบนึกถึงพ่อไม่ได้เหมือนกัน ตอนอยู่กับพ่อแม่ก็ยิ้มนะแต่ไม่หัวเราะแบบตอนอยู่กับลุง แล้วพ่อก็ไม่เข้าครัวช่วยแม่เหมือนที่ลุงทำด้วย

                “อ้าวจันทร์อยากได้อะไรลูก? หิวยังจ๊ะ รอแม่ทำกับข้าวก่อน”

                “เปล่าครับ ก็แค่คิดว่าลุงกับแม่สนิทกันจัง จันทร์อยากมีพี่น้องบ้าง”

                แม่อึ้งไปเล็กน้อยส่วนลุงทำเสียงหัวเราะแปลกๆในลำคออีกแล้ว แม่บ่นว่าผมพูดอะไรก็ไม่รู้แล้วไล่ผมออกมา ผมเลยไปนอนเล่นโทรศัพท์ ไลน์หาคนนั้นทีคนนี้ที ผมไลน์เล่าเรื่องมาน่านกับแม่ทิ้งไว้ให้พ่ออ่าน แต่พ่อก็ไม่ใช่คนเล่นอะไรพวกนี้อยู่แล้วนานๆจะตอบผมที

                ผมแอบถ่ายรูปแม่ส่งไปให้เจิ้นว่าแม่กำลังทำกับข้าวให้ แล้วก็ส่งไปให้พ่อด้วยติดแผ่นหลังลุงนิดหน่อย พ่ออาจจะหงุดหงิดก็ได้เพราะพ่อไม่ค่อยชอบลุง

                แผนพิสูจน์เรื่องผีของผมทำผมกระสับกระส่าย รีบตัดบทเจิ้นและตั้งใจจะออกไปเฝ้าตรงยกพื้นกลางบ้านทันทีที่ถึงเที่ยงคืน บรรยากาศต่างจังหวัดทำให้บรรยากาศมืดมิดและน่ากลัว ผมซุกตัวเองกับหมอนอิงทำตัวกลมกลืนไปกับความมืด โทรศัพท์กำแน่นอยู่ข้างตัว ผมกลัวมากแต่แรงเชียร์จากเพื่อนมันก็มากพอตัว ถ้าผมพิสูจน์ได้ทุกคนจะต้องชมว่าผมเก่ง

                ลุงเดินออกมาจากห้องที่ลุงเดินกลับไปนอนเมื่อคืน ข้ามฟากมาที่ห้องผี ลุงเคาะประตูเบาๆห้องผีก็เปิดออกแล้วลุงก็หายไปข้างใน ผมรีบย่องเข้าไปใกล้ๆเสียงคุยกันเบาๆดังลอดออกมาทำให้ผมคิดว่าลุงต้องคุยกับผีแน่ๆ ผมกำลังจะแอบแง้มประตูพิสูจน์โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาก่อน พ่อโทรมาจากจีน

                แผนผมต้องถูกพับเก็บรีบย่องกลับไปที่ห้องนอนเพื่อคุยกับพ่อ

                “ไปน่าน? ลุงอยู่ด้วย?”

                “ช่ายยย อากาศดีมากเลยครับพ่อน่าจะมาด้วยกัน”

                “จันทร์ พอดีพ่อมีเรื่องด่วนกำลังกลับไทย เดี๋ยวพ่อให้คนไปรับนะเรื่องนี้เกี่ยวกับจันทร์ด้วย ด่วนมาก เดี๋ยวพ่อโทรคุยกับแม่เอง พรุ่งนี้ให้ลุงนั่นมาส่งที่สนามบินนะลูก”

                พ่อไม่เปิดโอกาสให้ผมถามแต่วางสายไปทันที ผมงงๆแต่ก็จัดกระเป๋าตาม หมดความสนใจเรื่องผีไปจนหมดเพราะพ่อดูร้อนรน.... มีเรื่องด่วนอะไรกัน?

                แม่หน้ายุ่งๆแต่เช้าแต่ก็บอกว่าคุยกับพ่อว่ามีเรื่องด่วนจะพาผมไปส่งสนามบินแล้วจะตามกลับไปทีหลัง ลุงยังคงหัวเราะทำเสียงแปลกๆ สรุปผมมาอยู่น่านได้แค่สามคืน คนที่พ่อส่งมารับคือเลขาของเจิ้น เขายิ้มสุภาพไม่ได้พูดอะไรนัก แค่ชั่วโมงเดียวก็ถึงกรุงเทพ ผมหิ้วสินเชื่อเดินขึ้นรถแบบงงๆ คนขับรถพาผมไปส่งที่บ้านคุณปู่ ช่วงเย็นพ่อก็กลับมา

                หน้าพ่อดูเหนื่อยล้าถามย้ำกับผมว่าที่น่านเป็นยังไงบ้าง เดินทางไปยังไงให้เล่าให้ฟังให้หมด ผมเลยเล่าเรื่องผีให้พ่อฟังด้วย พ่อขมวดคิ้วแล้วดึงผมไปกอด

                “แล้วพ่อมีเรื่องด่วนอะไรหรอ”

                “พ่อจะพาจันทร์...ไปทะเลสักพัก แค่เราสองคนพ่อลูก พ่อบอกเจิ้นไว้แล้ว ไปเที่ยวกัน”

                สถานการณ์มันดูสับสนวันก่อนผมอยู่ภาคเหนือวันต่อมาผมไปอยู่ที่ภูเก็ต ทะเลสวย ห้องก็สวยมากแต่พ่อกลับดูมีเรื่องให้คิด เจิ้นก็ไม่รู้เหมือนกันตอนผมถามแต่ผมก็คิดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพ่อที่นี่จนกว่าพ่อจะพอใจ แม่โทรมาหาสองครั้งแล้วก็ไม่ได้โทรมาอีก

                บางทีผมก็เห็นพ่อคุยโทรศัพท์เครียดๆกับใครสักคนที่ริมสระแต่ผมก็ไม่กล้าถาม ผมนอนเปื่อยเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย บางทีก็ไปสปาให้เขานวดตัว ผมใช้ชีวิตแบบกินกับนอนเต็มขั้นเป็นเพื่อนพ่อ

                เดินเล่นถ่ายรูปเรื่อยเปื่อย แผนการจับผีของผมพังลงเพื่อนก็พากันบ่นแต่ก็อิจฉาผมแทนที่ได้มาศรีพันวา เลยเซลฟี่ตัวเองส่งกลับไปเยอะๆจนเพื่อนรำคาญว่าผมเป็นมีมอุบาทว์ มีมอะไรไม่รู้แหละ ผมมีความสุขอยากจะแชร์ให้เพื่อนอ้ะ

                แต่ก็เริ่มคิดถึงเจิ้นหน่อยๆเหมือนกัน ยังดีที่วิดิโอคอลคุยกันได้ทุกวันเลยไม่ค่อยคิดถึงมาก เจิ้นก็ถามว่าพ่อเป็นไงบ้างผมก็บอกได้แค่เหมือนเดิม ดูกังวล...กับเรื่องที่ผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

                “อ้ะ ขอโทษครับ”

                มัวแต่แชททำให้ผมเดินชนแขกคนอื่น ปลายเท้าของเขาในสายตาเป็นรองเท้าแบบจีนที่เคยเห็นเจิ้นใส่ ผมรีบเงยหน้าคิดว่าเป็นเจิ้นแต่ไม่ใช่...

                ผู้ชายคนนี้รูปร่างคล้ายเจิ้น ใส่ชุดจีนแบบเดียวกับเจิ้นออกมาข้างนอกซึ่งน้อยคนจะทำ แต่เขาก็ใส่ได้เหมาะ...และแก่กว่าเจิ้น เขาเหมือนคนอายุประมาณสี่สิบ ตาดุ ดุมาก...รังสีบางอย่างบอกว่าคนๆนี้เหมือนพวกมาเฟียในหนังเป๊ะๆ

                “เธอ...พ่อเธออยู่ไหน?”

                “ครับ? เอ้ะ พ่อ? คือ ...คุณเป็นใคร”

                “หึ ศศิมณฑล เยว่ ใช่ไหม? ตองอยู่ไหน ตอง กันติชา พ่อเธออยู่ไหน”

                เสียงดุทำให้ผมเริ่มถอยหลัง แต่บอดี้การ์ดในชุดสูทแบบบอดี้การ์ดของเจิ้นก็เดินอ้อมหลังไม่ให้ผมหนีไปจากคนๆนี้ ผมตกใจมาก แต่ทางเดินตรงนี้ก็ดันไม่มีใครเลยนอกจากผม

                “คุณจะทำอะไร”

                “พาไปหาพ่อเธอเดี๋ยวนี้”

                ท่าทางคุกคามแม้เขาจะไม่ได้แตะต้องตัวผมทำผมกลัว

                “จันทร์! คุณจะทำอะไรลูกผม!

                พ่อเดินมาจากทางไหนไม่รู้ดันบอดี้การ์ดออกแล้วดึงผมออกมาหลบอยู่ข้างหลัง ไหล่ของพ่อสั่นเล็กน้อยแต่ผมก็เห็น มาเฟียนั่นยกยิ้มที่ดูอันตรายเดินมาประชิดตัวพ่อ

                “ฉันได้ยินข่าวบางอย่าง....แล้วดูเหมือนมันจะตรงกับสัญญาที่เราทำไว้ ถึงมันจะสักสิบเก้าปีมาแล้ว แต่ฉันจำแม่นนะตอง แม่นมากจนมันเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง แต่ลูกเธอไม่ค่อยโตเท่าไหร่ เลี้ยงไม่ดีหรอตอง?”

                “อย่าว่าพ่อผมนะ!

                ก็รู้ว่าพ่อไม่ได้สูงมากแบบเจิ้น แต่พ่อก็สูงนะ แล้วลุงนี่เป็นใครทำไมต้องมาว่าพ่อด้วย! ผมไม่ชอบเลยเพราะพ่อเหมือนกลัวเขา แล้วเขาก็มีท่าทีไม่น่าไว้ใจสุดๆ

                “กระต่ายก็เลี้ยงลูกให้เป็นลูกกระต่าย...ฉันอุตส่าห์คาดหวังว่าลูกกระต่ายอาจจะได้เป็นมังกรของเยว่ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ”

                “คุณต้องการอะไร จันทร์ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

                “ลูกนายเดินมาชนฉันเอง เอาแต่เล่นมือถือเดินออกไปข้างนอกโดนรถชนตายใครจะรับผิดชอบ? สอนลูกด้วยตอง เป็นพ่อยังไง?”

                “หยุดเดี๋ยวนี้นะ ทำไมคุณต้องพูดจาไม่ดีใส่พ่อด้วย นิสัยแย่มากๆ ไอ้ลุงนิสัยไม่ดี แย่มากกกก พ่อผมเป็นคนดีไม่เหมือนลุงหรอก! ตาแก่บ้า พ่อไม่ต้องไปคุยกับเขาแล้ว คนบ้าอะไรไม่รู้นิสัยไม่ดีเลย กลับห้องกันเถอะ”

                ผมพยายามลากพ่อกลับห้องแต่ลุงนั่นกลับหัวเราะลั่นออกมา ตาวาวโรจน์ทำผมสะดุ้งทันที่สบตากัน น่าแปลกที่พ่อแทบไม่ตอบโต้อะไร ดวงตาที่ผมคุ้นเคยหม่นแสงลงจนหัวใจหล่นวูบ พ่อเสียใจ...เสียใจที่เขาว่า หรือเสียใจที่ผมเป็นเด็กไม่ดีหรอ

                “เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”

                “บอกว่าอย่ายุ่งกับเจ้าจันทร์ไง คุณจะต้องการอะไรอีก สะใจมากหรอ? ใช่ ที่คุณรู้มามันถูกต้อง คุณสะใจพอหรือยัง? ต้องการอะไรอีกไหมนอกจากสมน้ำหน้าผม ไม่พอใจก็มาลงที่ผม ลูกไม่เกี่ยว!

                “เธอรู้ว่าฉันต้องการอะไรตอง สัญญาต้องเป็นสัญญา และหวังว่าพรุ่งนี้เธอจะให้คำตอบฉันได้สักที”

                คนน่ากลัวเดินผ่านผมกับพ่อไป พ่อดูหมดแรงและเหนื่อยล้า เสียใจและผิดหวัง ผมบอกได้แค่ตอนนี้พ่อไม่ได้เข้มแข็งเลย ผมไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าพ่อกับเขาคุยเรื่องอะไรกัน

                ผมพาพ่อกลับห้อง นอนกอดพ่อแน่นๆผมรู้สึกว่าพ่อตัวเล็กลงอย่างน่าประหลาด พ่อไม่ยอมพูดอะไรแค่ลูบหัวผมเบาๆ ผมอยากบอกพ่อว่าพ่อจะร้องไห้ก็ได้แต่พ่อคงไม่ยอมเพราะพ่ออาจจะเขินผม

                มื้อเย็นเราสั่งรูมเซอวิสมาที่ห้อง พ่อไม่อยากออกไปไหนและผมก็ไม่อยากออกไปกลัวจะเจอลุงบ้านั่นอีก คนอะไรไม่รู้มีท่าทีคุกคามตลอดเวลาเลย

                “เขาชื่อสุริยะ .... สุริยะ หยาง ลูกครึ่งฮ่องกง ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีใส่พ่อหรอกลูกไม่ต้องกังวลเขาแค่...ปากไม่ดี เป็นแบบนั้นล่ะ”

                “อ้ะ...”

                หยาง...หยางเดียวกับพระอาทิตย์ที่ซินแสบอกหรือเปล่า? พระอาทิตย์ที่มาพร้อมความร้อน ไม่โดนผมโดยตรงแต่คนรอบข้าง คนรอบข้างนี่อาจจะพ่อหรือเปล่า?

                “พ่อไปรู้จักเขาได้ยังไงอ่ะ”

                “นานแล้วล่ะ ลูกกินข้าวเถอะ ขอโทษที่ต้องให้มาเจออะไรแบบนี้นะ พ่อไม่คิดว่าเขาจะมาหาพ่อถึงนี่”

                “พระอาทิตย์พาความร้อนมาด้วย”...เสียงซินแสดังขึ้นในหัวผม ทำไมทุกอย่างมันลงตัวแบบนี้ ลงตัวเกินไป ไม่โดนผมตรงๆแต่โดนพ่อเต็มๆ พ่อในสายตาผมคือผู้ชายเท่ๆ เท่ไปคนละแบบกับเจิ้น แต่วันนี้พ่อกับดูบอบบาง

                พระอาทิตย์ข่มพ่อผมจนตัวเล็กลง

                ไอ้ตาลุงหยางนิสัยไม่ดี! คอยดูนะคราวหน้าจะไม่ยอมให้ยืนด่าแล้ว ฮึ่ยยย ผมจะวางแผนเอาคืนตาลุงนั่น... ใช่แล้ว ผมต้องวางแผน! แต่...จะเริ่มยังไงดีอ่ะ ผมจะเอาอะไรไปสู้กับมาเฟียนั่นกัน...

                ถามเจิ้นดีกว่า...งื้อ คิดถึงเจิ้นจัง คิดถึงสินเชื่อด้วย เมื่อไหร่จะได้กลับช่อฟ้ากันนะ ผู้ใหญ่รอบตัวผมช่างแปลกประหลาด พ่อก็แปลก แม่ก็แปลก ลุงก็แปลก... ยุ่งยากจัง

               

               =================


แล้วแผนมูนนี่จะสำเร็จไหมเนี่ย วิจัยก็ไม่กระเตื้อง แผนจับผีก็ล่ม มาแก้แค้นลุงหยางอีก 5555+ เป็นกำลังใจให้มูนนี่ด้วยนะทุกคล

 

หลายคนเดาเรื่องออกอ่ะ เก่งงงงงงงงง ตอนนี้ยิ่งชัดแน่ๆเลย 5555+ ช่วงนี้เจิ้นค่าตัวแพงเพราะเอาไปขายในลาซาด้าอยู่ ก็จะบทน้อยๆหน่อยนะคะ


ปล. เราน่าจะอัพนิยายช้าลงนะคะ เพราะเริ่มงานประจำที่ใหม่ ยุ่งมากๆเลย แต่ใกล้จบแล้วค่ะอีกประมาณสิบกว่าตอน (นี่ใกล้แล้วหรอ?) ขอโทษไว้ล่างหน้าด้วยน้า แงแง

                

 

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 438 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,205 ความคิดเห็น

  1. #13122 fuxxy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 23:50
    คิดถึงลุงหยาง
    #13,122
    0
  2. #12958 IDKOUO (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    นี่ถ้าเปรเมื่อก่อนถูกลุงดุอาจจะร้องไห้ไปแล้วนะ..
    #12,958
    0
  3. #12935 K.white wine (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:27
    หูยๆๆๆๆ มันต้องมีเงื้อนงำอะไรแน่ๆอะ ทำไมลุงซันดูน่ากลัวกว่าเดิมอะ55555 แม่กับลุงคือรักกันช้ะพ่อตองก็รักลุงซันงี้ปะ หรือยังไง อยากรู้ๆๆๆ
    #12,935
    0
  4. #12900 kungkingka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 04:04
    รู้สึกตื่นเต้นไปกับเริ่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นอะ ดีใจมากๆที่หยางกลับมาแล้ววว อิแม่กับอิลุงรอบทลงโทษจางลุงซันได้เลย
    #12,900
    0
  5. #12661 SUNelf213 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:55
    ปู่ซันมาาาาาา ดูเท่ผิดหูผิดตา แตรอย่าให้อยู่กับเมีย
    #12,661
    0
  6. #12660 SUNelf213 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:55
    ปู่ซันมาาาาาา ดูเท่ผิดหูผิดตา แตรอย่าให้อยู่กับเมีย
    #12,660
    0
  7. #12628 Miki_milky (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:41
    ลุงชอบแม่ของจันทร์แน่เลย
    #12,628
    0
  8. #12573 HaeMay (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:50
    แม่กับลุงต้องมีซัมติงกันแน่เลยอ่ะ แต่เราเชื่อนะว่าจันทร์คือลูกของตองแน่ๆอาจจะเกิดจากความไม่ตั้งใจไรงี้ ไม่น่าจะเป็นลูกลุงคนนั้นแน่เพราะดูลุงไม่ชอบจันทร์อ่ะ
    #12,573
    0
  9. #12530 Orathaiks (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 18:57
    แม่จริงๆหรอ โถ่ชีวิตน้อง ;_;
    #12,530
    0
  10. #12320 Kamobee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 17:23
    ไม่อยากจะคิด...มัรดูโหดร้ายกับติตใจน้องงงงงงง!!!
    ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย..
    'ผู้หญิงกับการทรยศ'....งือออ
    #12,320
    0
  11. #12249 pcy921 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:46
    พ่อตองเป็นคนรักของลุงหยางเหรอคะ
    #12,249
    0
  12. #12198 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 21:03
    แม่กับลุงไม่ใช่พี่น้องกันใช่มั้ย คือมีอะไรกันหรอ??? อย่าบอกนะว่าสุริยะคือแฟนพ่อ ถ้าเราเดาถูกคือไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าจันทร์รู้น้องจะพังแค่ไหน ขอให้ไม่ใช่
    #12,198
    0
  13. #12143 D-Sooo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:58
    แม่กับลุงนี่ ตั้มกันหรอคะ ครุ่นคิส
    #12,143
    0
  14. #12101 gummyworm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 16:31
    พออ่านอาณาจักรพระอาทิตย์แล้วมาอ่านอันนี้ต่อคืองงมากกก ว่าแล้วว่าชื่อตองมันคุ้นๆ
    #12,101
    0
  15. #12085 Ppjk0109 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 02:35
    เป็นเด็กตจว อยู่บ้านไม้ เสียงแม่กับลุงคือ เอิ่ม เราเข้าใจนะ แฮะ
    #12,085
    0
  16. #12033 ojay2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 11:00
    สงสัยเรื่องแม่กับลุง มันแปลกๆยังไงไม่รู้ แล้วพ่อก็ดูแปลกๆ
    #12,033
    0
  17. #11798 แดกูบอย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:50
    แม่กับลุงมีซัมติงแปลกๆอ่ะ พ่อกับหยางนี่คือต้องมีซัมติงแน่ๆ
    #11,798
    0
  18. #11774 Aunchiree (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:18
    เเม่แปลกๆนะคะกับลุงนั้น
    #11,774
    0
  19. #11629 JaoJean (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 17:38
    โอ๊ะ มันมีซัมติงงง
    #11,629
    0
  20. #11580 ponchanan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 13:52
    มีซำติงงงงงงง 55555555
    #11,580
    0
  21. #11574 malila17 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:41
    ทำไมชอบพ่อกับหยาง อิอื
    #11,574
    0
  22. #11563 TBam_9397 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 14:16
    แม่กับลุงนี่คือแน่ๆล่ะ ส่วนพ่อกับหยางนี่จะบังเกิดคู่เรียลมั้ยคะ555555
    #11,563
    0
  23. #11264 mon9228 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 10:33
    โอ๊ะโอ..เรื่องนี้มีเงื่อนงำ
    #11,264
    0
  24. #10533 DreamingDreamer (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 21:33
    พ่อท้องได้หรือเปล่านะ กับคนของหยาง. #แบบว่ามโนก็มา 555
    #10,533
    0
  25. #10403 exolbenben (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 10:33
    แงงซับซ้อนแต่อยากเดามาก คือแม่มีความสัมพันธ์กับลุงแน่ๆอะ ส่วนพ่อนี่แงงอยากได้คู่นี้ค่ะหยางดับคุณพ่อน้อง
    #10,403
    0