In Control...ในปกครอง (Yaoi)(END)

ตอนที่ 12 : Chapter 11 : Chocolate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 755 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60

Chapter 11 Chocolate

                ผมเครียดและวิตกกังวล แต่ก็อยากที่รู้ว่าผมไม่ใช่คนที่จัดการกับความเครียดได้ดีเท่าไหร่เพราะเจิ้นไม่ชอบให้ผมเครียด และผมก็ไม่ได้มีโอกาสหรือเรื่องให้เครียดมากนัก ประสบการณ์ด้านนี้ผมต่ำเกินไป

                เมื่อคืนคิวไม่ได้นอนที่ห้องเพราะผมกลัวเขา เราร้องไห้กันทั้งคู่แต่ผมสงบสติอารมณ์ได้ช้ากว่า คิวเลยให้ผมได้อยู่กับตัวเอง เขาย้ำว่าอย่าบอกใคร เขาอยากจะแก้ปัญหาและเคลียร์ความรู้สึกกับผมด้วยตัวเอง

                และเพราะผมไม่ได้เกลียดคิว...มันเหมือนกลัวเลยตกใจแต่เขาเป็นเพื่อนที่ดีผมเลยเครียดแทนเพราะผมอยากระบายความอัดอั้นพวกนี้กับใครสักคน และไม่ใช่ใครก็ได้แต่ต้องเป็นเจิ้น ซึ่งสวนทางกับคำขอร้องของคิวที่ไม่ให้บอกเจิ้น

                สินเชื่อไม่อยู่...หมอนผ้าห่มไม่ได้ทำให้ผมสบายใจเหมือนคุยกับกระต่ายของตัวเองผมเลยกดดัน ความกดดันทำให้ผมกินข้าวไม่ค่อยได้ ข้าวเช้าของโรงแรมก็เน้นแบบอเมริกันเบรคฟาสต์ที่มีข้าวต้มกับข้าวผัดแยกมาอีกสเตชั่น เป็นแนวบุฟเฟ่ต์ที่ให้เลือกตักตามความต้องการเหมือนโรงแรมทั่วไป ผมกินข้าวต้มหมูสับไปได้นิดหน่อยและน้ำเปล่า ผมไม่อยากชงชาสำเร็จเองเพราะไม่แน่ใจว่าจะเหมือนของที่บ้านไหม และนมกับน้ำผลไม้ก็ไม่ใช่ตัวเลือกของผมเพราะมันแช่เย็น น้ำเปล่าก็เย็นแต่ก็น่าจะเหมาะกับท้องผมที่สุด

                “นั่งด้วยคนนะ”

                คิวสภาพเหมือนคนไม่ได้นอนแต่เขาอาบน้ำแล้ว คงจะกลับห้องไปหลังจากผมออกมา คิวถือจานข้าวและแก้วน้ำเปล่ายืนอยู่ข้างโต๊ะ ผมพยักหน้าเพราะไม่อยากให้คนดูออกว่าเรามีปัญหากัน เราตัวติดกัน...และสนิทกันสองคนถึงแม้จะมีกลุ่มใหญ่อีกทีแต่ถ้าแยกกันมันก็จะดูออก ยังไงก็แล้วแต่ผมไม่ได้เกลียดคิวแค่ยังไม่พร้อมกับทุกๆเรื่อง

                “อือ...”

                เรากินข้าวเช้ากันเงียบๆ อันที่จริงผมมีคำถามในใจหลายอย่างที่อยากจะถาม วนเวียนไปกับเรื่องที่คิวจูบผม ทุกการกระทำควรมีเหตุผลรองรับ คิวอาจจะแค่แกล้งเล่นหรือว่าพิสูจน์เรื่องจูบที่ไม่จำเป็นต้องเป็นกับแฟนของผม หรือเขาจะยืนยันว่าไม่มีใครจูบคนที่ไม่รัก

                แต่ผมกับคิวก็รักกันไม่ใช่หรอ? ระยะเวลาอาจจะยังไม่มาก แต่เราก็เป็นเพื่อนกัน เพื่อนกันก็ต้องรักกัน งั้นก็เหมือนกับที่ผมรักเจิ้นใช่ไหม? แต่อะไรบางอย่างในหัวผมก็บอกว่ามันไม่เหมือน

                ความฟุ้งซ่านทำผมเครียด...อึดอัด...

                “กินอีกหน่อยดิ อย่าเพิ่งวางช้อน”

                “กินไม่ลง”

                “ขนมปังไหม? เดี๋ยวปิ้งให้”

                “ไม่เอา...”

                กิจกรรมยามเช้าผ่านไปแบบที่ผมไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมเท่าไหร่ และฐานกิจกรรมที่ผมอยู่กับคิวตลอดทำให้ความอึดอัดดูจะก่อตัวเป็นก้อนใหญ่ขึ้นทุกที อึดอัดที่เราไม่อาจคุยกันได้และผมก็ยังไม่อยากคุย จริงๆถ้าแยกกันสักพักมันคงจะดี ผมแค่อยาก...สงบจิตสงบใจ

                ถ้าคุยกับเจิ้นความเครียดของผมอาจจะหายไปอย่างรวดเร็วแต่เพราะคุยไม่ได้เพราะยังอยากเป็นเพื่อนกับคิว แต่มันคงต้องใช้เวลา...

                “น้องจันทร์ไม่สบายหรอคะ พี่เห็นหนูดูซึมๆ”

                พี่ประจำกลุ่มผมชื่อพี่แทนใจ ท่าทีผมคงแสดงออกชัดจนทำให้พี่เขาถามผมสองรอบแล้ววันนี้ ผมเลือกตอบว่าผมปวดหัวเพราะผมอาจจะได้ไปนอนพัก พี่แทนพาผมมากินยาที่ล็อบบี้ซึ่งรุ่นพี่นั่งรวมกันเป็นฝ่ายพยาบาล อาจารย์ที่พามาด้วยยกกล่องยามาให้ผม ยาในกล่องเหมือนกับที่คุณแม่บ้านเตรียมไว้ติดบ้านทำให้ผมรู้ว่ามึนๆแบบนี้แค่ยาแก้ปวดเม็ดเดียวก็พอ อันที่จริงผมก็ซื้อยากินเองไม่เป็นเพราะคุณแม่บ้านบอกว่าถ้าปวดหัวแล้วไม่มียาให้ไปซื้อแค่ยี่ห้อนี่ เป็นไข้ก็อีกยี่ห้อ เพราะกลัวผมจะแพ้ส่วนผสมยายี่ห้อที่ไม่คุ้นเคย

                ผมกินยาเสร็จก็ได้กลับไปนอนที่ห้องแต่ไม่ใช่ห้องตัวเอง พี่แทนใจพาผมไปนอนห้องสูทสองห้องนอนที่เปิดไว้สำหรับเป็นห้องสตาฟ มีรุ่นพี่เตรียมของกันที่โซนรับแขก ส่วนผมได้เข้าไปนอนในห้องหนึ่ง

                “นอนที่นี่ก่อนนะคะ ไปนอนคนเดียวเผื่อไม่สบายหนักไม่มีคนดูแลนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ชงอะไรอุ่นๆให้กินจะได้หลับสบาย”

                อันที่จริงผมอยากขอกลับไปเอาหมอนผ้าห่มของผมมากอดแต่คงจะรบกวนเปล่าๆ พี่ๆทุกคนดูยุ่งๆกันหมด พี่แทนใจเข้ามาอีกสักพักพร้อมแก้วใส่ของร้อนแล้วรีบออกไป

                ผมยกแก้วขึ้นดื่มแล้วพบรสชาติที่ไม่คุ้นเคย ผมว่าผมไม่เคยกินอะไรแบบนี้แต่มันก็หอมๆดีและหวานติดลิ้น กลิ่นไม่ค่อยคล้ายโอวัลตินเท่าไหร่ ผมเคยได้กลิ่นโอวัลตินแต่ไม่เคยกินเพราะมันมีส่วนประกอบคล้ายกับช็อคโกแลต อันนี้ออกจะกลิ่นเข้มๆหน่อย

                การดื่มอะไรอุ่นๆทำให้ผมอุ่นท้องและเริ่มง่วงนอนคงเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับทำให้ผมตาเริ่มจะปิด คิดถึงเจิ้นจัง...ต้องรออีกหนึ่งวันแน่ะถึงจะได้เจอกัน...

 

                ผมหายใจไม่ออก...ความทรมานทำให้ผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองเข้าสู่สภาวะไม่ปลอดภัย ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่าแต่ผมกำลังจะหายใจไม่ออกจริงๆ เสียงของรุ่นพี่ดังอยู่ข้างนอกและประตูออกจากห้องนอนที่แง้มไว้นิดหน่อยนี่คือสิ่งที่ผมต้องฝ่าฟันออกไป

                น้ำตาผมไหล่เหมือนก๊อกแตกเพราะคิดว่าตัวเองจะตาย มันหมดแรงและพยายามจะส่งเสียงแต่มันก็กลายเป็นเพียงความแห่บพร่าในลำคอ ผมพยายามอ้าปากกว้างเพื่อสูดลมหายใจก่อนจะตะเกียกตะกายลงมาจากเตียง

                สัญชาติญาณบอกว่าผมน่าจะไปไม่ถึงประตูเพราะตาผมเริ่มพร่าไปหมด แรงที่เหลืออยู่ทำได้แค่พยุงตัวกับโต๊ะข้างเตียงและหยิบแก้วที่ผมวางไว้โยนใส่ประตู

                เขาว่ากันว่าตอนใกล้ตายทุกคนจะมีแรงอย่างไม่น่าเชื่อหรือทำอะไรที่เกินขีดจำกัด...ผมไม่เคยปาแก้วทิ้งมาก่อนแต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมจะคว้าได้อย่างน้อยก็ให้มันโดนประตู

                “เห้ยแก้วอะไรแตกวะ เข้าไปดูหน่อยดิ้”

                สติผมยังอยู่แค่ร่างกายมันไม่เป็นอย่างใจคิดเท่าไหร่... แต่ในที่สุดประตูก็เปิดออก รุ่นพี่ที่เข้ามากริ๊ดเสียงดังที่เห็นผมคู้ตัวอยู่กับพื้น

                ในวินาทีที่ผมเหมือนจะตายไปแล้ว....ผมคิดถึงเจิ้น

 

                ขั้นตอนการไปโรงพยาบาลของผมไม่ได้ซับซ้อนเท่าไหร่ กล่องยาของอาจารย์มียาแก้แพ้แบบพ่นพอดี รุ่นพี่ผู้ชายตัวผอมๆแบกผมขึ้นหลังแต่เขาคงแรงน้อยมากเพราะผมเหมือนจะหล่นจากหลังเขาอยู่เรื่อย

                “จันทร์!

                ผมได้ยินเสียงคิวทันทีที่ลิฟต์เปิดลงมาชั้นล่าง

                “ผมอุ้มเองครับพี่ รถอยู่ไหนครับ”

                ตัวผมลอยและเห็นหน้าคิวในระยะประชิด ผมยังคงหอบหายใจอย่างหนักจนเจ็บหน้าอก คิวอุ้มผมไปที่รถตู้อาจารย์ น่าจะมีคนตามเรามาหลายคนอยู่เหมือนกันแต่ผมกลัวตายเกินกว่าจะให้ความสนใจกับคนรอบข้าง

                โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลมากหรอกมั้งเพราะผมยังมีสติตอนถูกพาเข้าห้องฉุกเฉิน และผมไม่น่าจะเป็นอะไรมากเพราะผมถึงมือหมอแล้ว

                ผมภาวนาไม่อยากให้ตัวเองเป็นอะไร ผมต้องดูแลตัวเองเหมือนที่สัญญากับเจิ้นไว้ ผมยังอยากเจอเจิ้นอยู่ ยังอยากใช้เวลากับเจิ้นอีกเยอะๆ....แล้วถ้าผมตายไปใครจะอยู่กับเจิ้น

                เจิ้นมีแค่ผม...เราเป็นครอบครัวกันแค่สองคน

 

                กลิ่นหอมอ่อนๆแสนคุ้นเคยเรียกสติผมให้กลับมา เพดานสีขาวๆเป็นภาพแรกที่ผมเห็นแต่มันก็ถูกบดบังไปเล็กน้อยจากอะไรที่มีขนหอมๆ... อ้ะ

                “สินเชื่อ!

                แขนผมกอดหมับไปที่ตุ๊กตาที่พอดีอ้อมแขนที่สุดในโลก หูยาวๆของสินเชื่อหล่นมาบังหน้าผมไว้นิดหน่อย ผมเจ็บมือเล็กน้อยจากการกอดฟัดสินเชื่อเพราะโดนเจาะสายน้ำเกลือ

                “เจิ้นอยู่ไหน เจิ้น เจิ้น”

                ผมหันขวับซ้ายขวา ถ้าสินเชื่อมาได้แสดงว่าเจิ้นก็ต้องมาได้ หัวใจผมเต้นรัวอยากจะเจอเจิ้นใจจะขาด แต่ทั้งห้องว่างเปล่าไม่มีคน โรงพยาบาลที่นี่แตกต่างออกไปจากโรงพยาบาลที่บ้านรักมักจะชอบไป มันดูเก่ากว่านิดหน่อยและห้องแคบกว่า ผมเห็นกระเป๋าผ้าลูกไม้ใบใหญ่ของคุณป้าแม่บ้านวางอยู่บนโต๊ะเล็กหน้าโซฟาแคบๆ ผมซื้อกระเป๋าให้คุณป้าแม่บ้านเมื่อตอนปีใหม่ที่เราไปซูเปอร์ในเทอมินอลด้วยกัน ผมจำได้!

                ผมดีใจที่คุณป้าแม่บ้านมาด้วย แต่ทุกคนไปไหนล่ะ?

                เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับคุณป้าแม่บ้านที่เดินเข้ามา คุณป้าตาเบิกกว้างก่อนจะรีบเดินมากอดผม

                “โธ่คุณจันทร์ ขวัญเอ้ยขวัญมานะคะคุณ ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหมคะ”

                “จันทร์โอเค โอเคมากๆ เจิ้นล่ะครับ เจิ้นไปไหน?”

                “เจิ้นคุยกับอาจารย์คุณจันทร์อยู่ค่ะ ตื่นนานหรือยังคะ ป้าไปซื้อน้ำมา น้ำกรองที่นี่เจิ้นเขากลัวไม่สะอาดแล้วคุณจันทร์จะไม่สบายอีก ทานน้ำสักหน่อยนะคะ”

                “จันทร์...คัน”

                ผมยื่นแขนที่ยุบยิบหน่อยๆให้คุณป้าดู มันขึ้มลมพิษเป็นดวงๆสีจางๆ

                “คุณจันทร์ทานช็อคโกแลตเข้าไปค่ะ ป้าล่ะย้ำนักย้ำหนาว่ากินไม่ได้นะคะไปเผลอกินตอนไหน”

                ผมหน้ามุ่ยเมื่อโดนคุนป้าดุ แต่คราวนี้คุณป้าแม่บ้านไม่ยอมโอ๋ผมเหมือนทุกที ผมเลยได้แต่ขอโทษแล้วฟังเสียงบ่นยาวยืดอยู่สักพักจนประตูเปิดอีกรอบ

                เจิ้นเดินเข้ามา ใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้าและอยู่ในชุดออกกำลังกายอยู่เลย เสื้อโปโลกับกางเกงวอร์มขายาว...อาจเพราะวันนี้วันเสาร์เป็นวันออกกำลังกายของเจิ้น

                ตาผมร้อนผ่าวแล้วเริ่มงอแงอีกรอบ ทั้งๆที่ผมก็คิดว่าตัวเองโอเคแล้วแต่ก็เปล่า...พอเห็นเจิ้นผมก็รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ

                “ร้องไห้ทำไมหือ”

                “เจิ้น เจิ้น...”

                “พี่อยู่นี่ ไม่มีอะไรแล้วนะ”

                เจิ้นเดินเข้ามากอดผมปล่อยให้ผมได้กอดเจิ้นแน่นแล้วร้องไห้งอแง สินเชื่อสิบตัวยังสู้เจิ้นคนเดียวไม่ได้ ผมอยากบอกเจิ้นมากว่าผมตกใจ ผมคิดว่าตัวเองจะตายแล้วผมก็มีปัญหา แล้วผมก็คิดถึงเจิ้น แล้ว แล้วก็อีกหลายอย่างๆเลยแต่ผมก็ทำได้แค่ร้องไห้

                เจิ้นยืนให้ผมกอดอยู่นานจนผมหยุดร้องไห้ เขารับผ้าเช็ดหน้าจากคุณป้าแม่บ้านมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ผมก่อนจะผละออกไปเมื่อผมโอเคขึ้น แต่มือของเจิ้นก็ยังจับมือผมไว้อยู่

                “จันทร์กินช็อคโกแลตเข้าไปได้ยังไงหืม?”

                “ก็...จันทร์ปวดหัว พอกินยาแล้วพี่แทนใจพาไปนอน แล้วเขาก็ชงอะไรอุ่นๆให้ เขาไม่ได้บอกว่าเป็นอะไร จันทร์ไม่รู้ แต่มันไม่เหมือนโอวัลตินจันทร์เลยคิดว่าไม่ใช่ช็อคโกแลต แต่มันอร่อย...จันทร์เลยกินหมด”

                “คราวหลังถ้าไม่รู้ว่าเป็นอะไรห้ามกินเข้าใจไหม? พี่คุยกับรุ่นพี่จันทร์แล้วมันเป็นโกโก้ร้อนและเขาไม่รู้ว่าจันทร์แพ้ รู้ไหมพี่ตกใจขนาดไหนตอนอาจารย์โทรมาหา?”

                “จันทร์ขอโทษ”

                “กลับไปพี่จะทำโทษจันทร์”

                ไม่รู้ทำไมพอเจิ้นบอกว่าจะทำโทษผมกลับหน้าร้อนผ่าว...พักหลังมานี่การทำโทษของเจิ้นคือการที่ผมโดนกัด เจิ้นกัดผมทั้งตัว...แค่จินตนาการว่าผมจะโดนเจิ้นกัดอีกมันก็...

                “หน้าแดงแบบนี้...อยากให้พี่ทำโทษเยอะๆใช่ไหม?”

                ยิ้มกรุ้มกริ่มของเจิ้นทำผมอาย ผมอ้อมแอ้มตอบปฏิเสธไปแต่เจิ้นกลับหัวเราะแล้วบีบแก้มผมเบาๆ ตาของผมวนเวียนอยู่ที่ปากของเจิ้น อยู่ดีๆผมก็อยากให้เจิ้นจูบผม ปากผมแห้งผากจนต้องแลบลิ้นออกมาเลีย

                “ป้าครับ...รบกวนหาผลไม้ให้หน่อย เผื่อจันทร์จะสดชื่นขึ้น”

                “ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวป้ามานะคะ”

                ทันที่ประตูห้องปิดลงสองแขนผมก็โอบรอบคอเจิ้นที่โน้มตัวลงมา ปากของเราสัมผัสกัน ลิ้นของเจิ้น... มือของเจิ้นที่สัมผัสไปทั่วแผ่นหลังผมและกอดรัดให้ผมจมไปในอ้อมแขนของเขา

                “คิดถึง”

                ผมกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเขา ตอนที่เขาเอียงหน้ามาขบเม้มกับใบหูผม...

                “พี่ก็คิดถึงจันทร์”

                ผมหลุดครางเพราะมือของเจิ้นบีบก้นผมอย่างแรง...และนั่นทำให้รู้ว่าผมนั่งแอ่นตัวไปทางเจิ้นมากขนาดไหนเพราะสะโพกผมลอยขึ้นจากพื้นเตียงนิดหน่อย

                “จะ เจิ้น ... หยุดก่อน”

                “น่า...”

                “หยุดก่อนนะ หยุดๆๆ”

                “ทำไม...”

                จันทร์น้ำเสียงเหมือนไม่พอใจ เขาผละออกมาสบตาผม

                “จันทร์คัน”

                เพราะการเสียดสีจากการสัมผัสทำให้ลมพิษของผมคันยุบยิบแถวๆช่วงอก เจิ้นหลุดยิ้มแล้วถามว่าผมคันตรงไหน ผมเขินๆแต่ก็ถกเสื้อให้เขาดู ตามแผ่นอกผมมีรอยลมพิษแดงๆเต็มไปหมด

                ผมจัดอยู่ในกลุ่มแพ้ช็อคโกแลตขั้นรุนแรงทำให้ตอนนี้ตัวผมออกจะคล้ายตุ๊กแกหน่อยๆ มือของเจิ้นแตะไปตามจุดแดงช้าๆ ผมนึกว่าเจิ้นจะช่วยเกาแต่เปล่า...ปลายนิ้วของเขาบีบหัวนมผมแทน

                ผมอยากจะโวยวายแต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากมีเพียงเสียงครางน่าอาย... ผมรีบดึงเสื้อลงแต่เจิ้นไวกว่า เขาจับข้อผมไว้ไม่ยอมให้ผมทำแบบนั้น

                “ขอพี่ดูก่อน...พี่อยากดูจันทร์ชัดๆ...คันตรงไหนหืม ตรงนี้หรือเปล่า”

                ผมอยากบอกเจิ้นเหลือเกินว่าเขาเกาผิดที่...และวิธีการเกาของเขามันทำผมหมดแรง....เพราะสุดท้ายเจิ้นก็เปลี่ยนมาใช้ฟันกัด เขากัด...และดูดราวกับหิวน้ำ

                อาการคันของผมหายวับไปจนหมดได้แต่พยายามบิดตัวหนีเพราะความรู้สึกอย่างอื่นมันมากกว่า ตาผมพร่าไปหมด ยอมทิ้งตัวลงบนเตียงที่มีเจิ้นกำลังจะเขยิบขึ้นมา

                “เจ็บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ”

                อารมณ์ผมกระเจิดกระเจิงเพราะเจิ้นทับสายน้ำเกลือยผม เจิ้นเองก็สะดุ้งรีบลงจากเตียง เลือดไหลย้อนมาตามสายน้ำเกลือทำให้ผมต้องรีบปรับท่าทางให้มันไหลกลับไป

                เราสบตากันแล้วหัวเราะออกมา เจิ้นเดินเข้ามาหาผมอีกครั้งแต่คราวนี้เขาไม่ยุบยับแล้วแค่หอมเหม่งผมหนึ่งทีแล้วจัดการเสื้อผ้าผมให้เรียบร้อย

                ผมถามเจิ้นว่าไม่มีใครมาเยี่ยมผมหรอ? คำตอบคือเจิ้นให้การ์ดกันไว้ข้างนอกและบอกให้มาเยี่ยมพรุ่งนี้แทนเขาขอเวลาส่วนตัว ทุกคนมองว่าเป็นเพราะความสะเพร่าทำให้ผมต้องเข้าโรงพยาบาลทั้งๆที่ผมก็แจ้งไว้ล่วงหน้าแล้วว่าผมแพ้ช็อคโกแลต เจิ้นเล่าด้วยท่าทางสบายๆแต่ผมรู้ว่าเขาโมโห

                “พี่แทนใจเขาดีกับจันทร์จริงๆนะ เขาแค่อาจจะรีบๆ”

                นึกภาพพี่แทนใจแล้วพอจะรู้เลยว่าต้องรู้สึกผิดแน่ๆ ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดพี่แทนใจทั้งหมด ผมเองก็ควรต้องระวังตัวเองด้วย เจิ้นดูไม่อยากคุยเรื่องนี้เราเลยเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน เรานั่งบนเตียงด้วยกัน มันก็ออกจะคับแคบไปหน่อยเพราะมันเป็นแค่เตียงสำหรับนอนคนเดียว แต่ผมนั่งเกยไหล่พิงตัวเจิ้นอีกทีก็เลยไม่เป็นไร แล้วแขนเจิ้นก็โอบเอวผมไว้ด้วยเลยไม่ต้องกลัวตก

ผมพยายามไม่เล่าเรื่องคิวเพราะถ้าเล่าเจิ้นคงโกรธแล้วไม่ยอมให้ผมคืนดีกับคิว จริงๆผมก็เคยโกรธกับเพื่อนเหมือนกัน แต่เราก็เปิดอกคุยกันหลังจากไม่คุยกันสองวัน ทุกความสัมพันธ์ก็ต้องมีปัญหากันบ้างใช่ไหม?

                จริงๆเจิ้นอยากจะให้ผมย้ายโรงพยาบาลกลับไปกรุงเทพแต่ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก จริงๆก็ออกจากโรงพยาบาลได้เลยวันพรุ่งนี้เราเลยอยู่กันต่อ แต่เจิ้นก็โทรไปบอกโรงพยาบาลประจำแล้วว่าจะพาผมไปตรวจอีกที

                มื้อเย็นคุณป้าแม่บ้านสั่งอาหารจากโรงแรมมาให้เพราะเจิ้นยังคงคลางแคลงใจกับความสะอาดเรื่องอาหารการกินของผม ผมปล่อยให้เจิ้นจัดการชีวิตผมอย่างเต็มที่ และเจิ้นก็ยืนยันจะเฝ้าผมด้วยตัวเอง

                ความรู้สึกผิดล้นอยู่ในหัวใจผมเพราะโซฟาเล็กๆไม่ได้ทำให้เจิ้นหลับสบายเลย เจิ้นไม่เคยชินกับชีวิตลำบากเหมือนผมนั่นแหละ ท่านั่งกอดอกเขาทำผมหงุดหงิด

                “เจิ้นมานอนกับจันทร์ก็ได้นะ”

                ละนั่นทำให้เราได้นอนกอดกันแม้จะต้องนอนตะแคงเพราะเตียงมันเล็กแต่ผมกลับรู้สึกสบายกว่าเพราะเจิ้นนอนกอดผมแล้วผมก็กอดสินเชื่ออีกที แขนของเจิ้นรองคอผมแทนหมอน กลิ่นเฉพาะตัวของเจิ้นโอบรอบตัวผมไว้ทำให้ผมรู้สึกดี

                “เจิ้นนอนไม่สบายหรือเปล่า?”

                “นอนกับจันทร์สบายอยู่แล้ว”

                “จันทร์นอนกับเจิ้นก็สบาย”

                “ก็อย่าไปนอนกับคนอื่นนอกจากพี่”

                “จันทร์อยากนอนกับเจิ้นแค่คนเดียวนั่นแหละ...แล้วก็สินเชื่อด้วย”

                “สินเชื่อกับพี่อยากนอนกับใครมากกว่ากัน?”

                “เจิ้นจะไปแข่งกับตุ๊กตาทำไมเล่า...”

                “สำหรับจันทร์พี่ก็อยากเป็นที่หนึ่งทุกอย่าง ไม่ได้หรอ?”

                คงเพราะมันดึกแล้ว เสียงติดจะแหบของเจิ้นที่ดังอยู่ข้างๆเลยทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น แรงกระชับอ้อมกอดก็ยิ่งเหมือนผมกำลังจมลงไปในความอบอุ่นของเจิ้น

                “เจิ้นก็เป็นที่หนึ่งของจันทร์ทุกเรื่องอยู่แล้ว...”

                “พี่เป็นเด็กดีของจันทร์ใช่ไหม?”

                “อื้อออ”

                ผมชอบเวลาที่เจิ้นพูดคำว่า เด็กดีมันเหมือนมีลูกโป่งพองตัวอยู่ข้างในตัวผม ความสุขของผมของเพิ่มขึ้นหลายเลเวลทุกครั้ง เพราะการเป็น เด็กดีมันมักจะมาคู่กับรางวัล

                “แล้ว...พี่ขอรางวัลเด็กดีได้หรือยัง?”

                “ทีเดียวนะ...”

                “...มูนนี่เด็กดีของพี่...”

                 ผมคงเอาเปรียบเจิ้นไปหน่อยที่ผมก็ชอบรางวัลของเจิ้นไม่ต่างกัน จริงๆเจิ้นควรจะชอบที่สุดแต่ผมก็ดันแอบคาดหวังว่าจะได้จูบเจิ้นบ่อยๆเหมือนกัน

                จันทร์ขอโกงเจิ้นหน่อยนะ...


=============

มูนนี่หนูจะโกงเจิ้นหรอลูก น่าจะช้าไปนะคะ โดนอิพี่มันโกงก่อนจนหนูตามเขาไม่ทันแล้ววว แต่ถือว่าเป็นการพัฒนานิสัยของมูนนี่นะ มีปิดบงปิดบังเรื่องคิวด้วย แล้วก็เริ่มจะหัดโกงด้วยถึงจะช้าไปหน่อย 555+

ตอนนี้ก็พี่เจิ้นแกล้งน้องอีกละ ให้ช่วยเกาก็ไปช่วยอย่างอื่น... ในโรงพยาบาลค่ะเจิ้นนนนน โรงพยาบาลลลล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 755 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,205 ความคิดเห็น

  1. #13111 fuxxy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 10:20
    มูนนี่เริ่มโตขึ้นแล้ว
    #13,111
    0
  2. #12924 K.white wine (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 13:12
    ไม่เป็นไรลูกดูพี้เขาจะชอบที่หนูโกงนะ5555
    #12,924
    0
  3. #12862 neaumn_sm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:58
    หนูอ่ะโดนเจิ้นโกงหมดแล้ว!!!
    #12,862
    0
  4. #12617 Miki_milky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 07:23
    โธ่น้องจันทร์น่ารักเชียว
    #12,617
    0
  5. #12562 HaeMay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:13
    พี่เค้าโกงหนูมากกว่าหนูอยากจะโกงพี่เค้าไปแล้วขุมแล้วลูกกกกกก
    #12,562
    0
  6. #12525 Orathaiks (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:00
    ยังช้าไปหลายก้าวนะลูก5555
    #12,525
    0
  7. #12491 finnjae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 12:25
    โถ่จันทร์ลูกกก เจิ้นโกงไปจนหมดตัวละมั้ง หนูโกงตามไม่ทันแล้ววว 5555555
    #12,491
    0
  8. #12471 jonginshi88 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 18:18
    ตลกตอนทับสายน้ำเกลือแล้วเลือดไหลย้อน555555555
    #12,471
    0
  9. #12237 pcy921 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:02
    ถึงเวลาคืนกำไรให้น้องจันทร์มั่งล่ะนะคะ เอาให้หนำใจไพเรยยยยยรูกกกก
    #12,237
    0
  10. #12211 MaiNatkamon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 17:10
    ทุกวันนี้คือโดนเจิ้นโกงมาตลอดหนูไม่รู้เหรอลูก55555
    #12,211
    0
  11. #12184 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 12:43
    หนูโดนเจิ้นโกงมากกว่า100เท่าเลยลูก555555
    #12,184
    0
  12. #12021 ojay2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 21:13
    โถ่น้องงงง จะโกงอะไรเค้าได้ลูกกกก
    #12,021
    0
  13. #12008 qupidys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 18:57
    จะเอาอะไรไปโกงเค้าลูกกก
    #12,008
    0
  14. #11608 Aunchiree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 17:11
    พี่เจิ้นมันร้าย
    #11,608
    0
  15. #11448 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 12:43
    อ่านคำว่ามูนนี่เป็นมูนมินทุกที555555555555
    #11,448
    0
  16. #11327 malila17 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:22
    ชอบคำนี้จัง มูนนี่เด็กดีของพี่
    #11,327
    0
  17. #11185 mon9228 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:56
    สุดท้ายเจิ้นก็ต้องมาดูแลจันทร์อยู่ดี น้องจะได้ลองใช้ชีวิตตัวเองมั้ยเนี่ยย 555555
    #11,185
    0
  18. #8568 MagMa1D (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 10:13
    ชอบพัฒนาการของเจิ้น แบบที่คนเขียนอยากสื่อจังเลยค่ะ เหมือนเรากำลังมองดูเด็กอายุ19-20แต่ถูกโอ๋ถูกสปอล์ยเหมือนเด็ก5-6ขวบ โลกเขาแคบทั้งๆที่เขาโตแล้ว แต่เพราะสิ่งแวดล้อมเขามีคนจัดการมาให้แบบนั้นทุกอย่าง โถ่ถถถถไม่มีอำนาจแบบเจิ้นนี่ทำไม่ได้หรอก
    #8,568
    0
  19. #8406 gnawkezi~* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 18:08
    คนที่โกงที่สุดคือเจิ้น
    #8,406
    0
  20. #7339 Kkorma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 23:49
    หมั่นไส้พี่น้องคู่นี้อย่างบอกไม่ถูกอ่ะ ^_^
    #7,339
    0
  21. #6575 chalillxx_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 11:17
    คิวยังไงงง
    #6,575
    0
  22. #6557 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 19:04
    ขี้โกงยังน่ารักเลยรู้กกก
    #6,557
    0
  23. #6333 BUNKER_BUNK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:22
    การโกงของน้องจันทร์น่ารักจังเลยลูกกกกกก ทำไมจิตใจบริสุทธฺไรขนาดนี้ พี่ก็เอาเปรียบน้องคุ้มไปเลยย
    #6,333
    0
  24. #6183 -Airplane- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:48
    ขอบคุณค่ะ
    #6,183
    0
  25. #6177 Dongmiiaw04 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:56
    งื้มมม โรงบาลนาา
    #6,177
    0