ฟ้าลั่นรัก (Yaoi)(END)

ตอนที่ 18 : chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    10 ก.พ. 60

ตอนที่ 17



   “พี่ฟ้ามาดูด้วยหรอ”



   “มั้ง”



   ปริ๊นซ์เอียงคอมองเพื่อนที่หลบตาหนีไปมองทางอื่น



   “ทะเลาะกันหรอ”



   “เฮ้ยเปล่า จะทะเลาะได้ไง”



   แกล้งยิ้มขำ แต่มันคงเฝื่อนไปหน่อยเพราะปริ๊นซ์ถอนหายใจแล้วยกแขนกอดอกมองด้วยสายตาสำรวจ กลายเป็นเขาที่อึดอัดจนต้องพยักหน้ายอมรับ



   “เรื่องอะไรล่ะ”



   “ไม่มีไรหรอก”



   ไม่กล้าบอก ว่าเรื่องปริ๊นซ์…เพราะถ้าบอก ก็ต้องบอกด้วยว่าตัวเองเคยรู้สึกยังไง เสียงนกหวีดครึ่งหลังของกรรมการช่วยชีวิตไว้พอดี เล่นไปเล่นมาฝ่ายชนะก็เป็นทีมสถาปัตย์ 



   เชอเบทเดินไปหาเฌอแตมที่ยืนกินน้ำอยู่ ชวนคุยนิดหน่อยแล้วก็ชวนไปกินเหล้าที่ขอบโลก เรื่องต่อยตีกันเมื่อคืนไม่มีการเอ่ยถึงอีกเพราะเป็นเรื่องธรรมดา



   “ต้องอ่านหนังสือหรือเปล่า ไปกินเหล้ากันหน่อยดิ กูดีดกีตาร์อยู่ที่ร้าน”



   “เดี๋ยวชวนเพื่อนไป”



   นานๆทีฝาแฝดก็หาเวลามานั่งกินเหล้ากันบ้าง เฌอแตมคอไม่แข็งเท่าไหร่เพราะไม่ใช่พวกชอบเที่ยว แต่นานๆทีก็ไปนั่งกินบรรยากาศเหมือนกัน



   “ให้กูจองโต๊ะให้ปะ มาหลังสามทุ่มโต๊ะจะเต็ม”



   “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวไปก่อนสามทุ่ม แต่อาจจะกลับเร็ว”



   “ได้ เจอกันขอบโลก มาถูกนะ?”



   พยักหน้าก่อนจะแยกย้ายกันไป เชอเบทกลับมาหาปริ๊นซ์ที่ถือกระเป๋าอุปกรณ์กีฬาของเขายืนรออยู่ แขนขาวยกขึ้นล็อคคอเพื่อนตัวเล็กให้เดินไปด้วยกันเหมือนทุกที



   เท้าชะงักเมื่อเจอฟ้าลั่นยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าสนาม ตาคมมองมาพร้อมคิ้วขมวดมุ่น…มองไปที่แขนเขาที่พาดอยู่บนบ่าเพื่อนก่อนจะปาบุหรี่ลงพื้น ใช้รองเท้าหนังของตัวเองบี้ให้ดับแล้วเดินสวนกลับเข้าไป



   ไม่มีคำทักทาย…ไม่มีอะไรทั้งนั้น



   “โกรธกันแรงหรอ ไม่คุยไม่ทักเลย”



   “เฮ้อ…ช่างมัน ป่ะกินข้าวกัน อยากกินไรเมีย”



   “น่าจะไปไม่ได้อ่ะ…ต้องไปดูเกียร์เตะบอล”



   ยิ้มแห้งๆเพราะสัญญากับอีกฝ่ายไว้ว่าต้องไปดูบอลสถาปัตย์ที่จะแข่งคู่รองสุดท้าย เชอเบทชะงักรู้สึกแปลกนิดหน่อยที่เพื่อนปฏิเสธแต่ก็ยิ้มแซวกลับไป



   “แน่ะ มีซัมติงนี่หว่า หึหึ งั้นเดี๋ยวกูไปส่งสนามบอลแล้วกัน”



   หัวใจรู้สึกเจ็บนิดหน่อย…ไม่รู้ว่าเพราะปริ๊นซ์หรือเพราะฟ้า…































   เกือบสามทุ่มเชอเบทเบกกระเป๋ากีตาร์โปร่งเดินเข้าร้านก็เจอกลุ่มเฌอแตมสี่ห้าคนนั่งจองโต๊ะเกือบหน้าสุดเรียบร้อยแล้ว พวกนักศึกษาแพทย์สั่งเหล้ามากินกัน หน้าตาดูเด็กสะอาดสะอ้านต่างจากพวกศิลปกรรมโต๊ะข้างๆลิบลับ



   “หวัดดี”



   ทักเพื่อนฝาแฝดก่อนจะนั่งลงข้างเฌอแตม เพื่อนพากันมองสลับไปสลับมาเพราะยังจำได้ว่าคู่นี้เขาต่อยกันกลางโรงอาหารจนรู้กันทั่ว



   “กินปะ?”



   “เอามาดิ เข้มๆหน่อย”



   เอนตัวพิงไหล่ฝาแฝด เฌอแตมยิ้มอ่อนก่อนจะชงเหล้าให้แฝดตัวเอง สักพักเพื่อนเฌอแตมก็อดถามไม่ได้ว่าตกลงถูกกันหรือไม่ถูกกันเพราะเฌอแตมก็ไม่เคยเล่าเรื่องฝาแฝดเท่าไหร่



   “เรียกว่า…ยามศึกร่วมรบ ยามสงบรบกันเอง”



   เชอเบทตอบคำถามใบหน้ารื่มรมย์ กระดกเหล้าหมดแก้วแล้วก็ยกแขนรวบผมตัวเองเป็นมวยยุ่งๆ สักพักวงสนทนาก็เริ่มไหลไปเรื่อยจนสามทุ่มครึ่งก็ขอตัวไปเซ็ตกีตาร์ 



   “สวัสดีครับ…เจอกันอีกแล้ว วันอังคารสีชมพู อินเลิฟกันหรือยังเนี่ย?”



   ดีดกีตาร์ทักทายเรียกเสียงเฮฮาก่อนจะเริ่มเล่นไปเรื่อยเปื่อยตามเพลงที่เตรียมมา สลับไทยบ้างอังกฤษบ้าง อินดี้บ้างตามกระแสบ้าง ตามใจคนขอเพลงบ้าง



   ชั่วโมงครึ่งจนถึงห้าทุ่มคือเวลาทำงาน









   “เฮ้ยไอ้หมอ กูมาแล้ว”



   ฟ้าลั่นเดินนำปิงกับแท๊ปมาที่โต๊ะเพื่อนที่เรียนหมอ พอดีว่าเพื่อนทักมาชวนกินเหล้าที่ขอบโลกก็เลยให้จองเผื่อซะเลย



   “สาส กว่าจะมา เฮ้ยๆเพื่อนกู ชื่อฟ้าลั่น”



   ผลัดกันแนะนำเพื่อนตัวเองแต่ฟ้าลั่นชะงักเมื่อเห็นเฌอแตม…จำได้ทันทีว่าเป็นฝาแฝดกับไอ้คนผมยาวที่ยังไม่ได้คุยกัน เฌอแตมก็จำเขาได้ยกยิ้มจางเป็นการทักทาย



   เพราะปีแรกสอบไม่ติดหมอ เพื่อนเลยซิ่วอีกปีทำให้เรียนอยู่ปีสามกลายเป็นกลุ่มเพื่อนเฌอแตมด้วยความบังเอิญ ฟ้าลั่นมองนักดนตรีที่เล่นไป แซวโต๊ะนั้นโต๊ะนี้ไป บางทีก็รับแก้วเหล้าที่ส่งให้ไปดื่ม



   “ฟ้า…กูว่ากูมีวิธี”



   แท๊ปเอนตัวมากระซิบบอก



   “ยังไงวะ?”



   “ถามแฝดมันดิ คนสนิทที่สุดเลยนะ เชื่อกูแม่งต้องช่วยมึงได้”



   จริงของมัน…ถ้าฝาแฝดไม่รู้จักกันก็คงไม่ใช่แล้ว ฟ้าลั่นหันไปพิจารณาฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะแต่ให้บรรยากาศที่ต่างกันสิ้นเชิง



   เฌอแตมดูเป็นคนจำพวกที่มีรอยยิ้มมุมปาก นุ่มนวล…ต่างจากเชอเบทที่ดูซุกซนกวนอารมณ์แปลกๆ



   ประจวบเหมาะกับที่เพื่อนลุกไปเข้าห้องน้ำทำให้ช่องว่างระหว่างเขากับเฌอแตมหายไป ฟ้าลั่นเนียนเขยิบเข้าไปใกล้พี่ชายของเชอเบท



   “เอ่อ..ไง”



   “สวัสดี มาดูเชอหรอ?”



   “ก็…จริงๆทะเลาะกันว่ะ”



   อ้อมค้อมไปทำไมในเมื่อสุดท้ายก็ต้องพูดเรื่องนี้อยู่ดี คราวนี้เฌอแตมดูสนใจขึ้นมาถึงกับหันมาตั้งใจฟัง ฟ้าลั่นจึงเล่าไปว่ามีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อยแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมคุยด้วยเลย



   “มันเบื่อแล้วมั้ง”



   ชะงักไปหนึ่งจังหวะ…



   “เชอมันเบื่อง่าย สนิทกันนานแค่ไหนล่ะ?”



   “หนึ่งอาทิตย์”



   คราวนี้รอยยิ้มแปลกๆเข้ามาแทนที่รอยยิ้มนุ่มๆ



…ก่อนจะแปลกใจที่เฌอแตมยกมือขึ้นมาตบไหล่เขาแล้วหัวเราะเบาๆ



“อ้อ ….งั้นก็พอมีคำแนะนำ”



คนนี้นี่เองที่ทำให้เชอเบทถึงกับเสียสมดุลไปเหมือนกัน…ดูท่าก็แฝดเขาดูจะเข้าใจผิดว่าอีกฝ่ายชอบปริ๊นซ์ ถ้าชอบปริ๊นซ์จะมานั่งสนใจเรื่องแฝดเขาทำไม?



“ยังไง?”



“แผนง่ายๆ แต่เชอคิดไม่ถึงหรอก…”












เสียงโวยวายดังลั่นจากแถวเกือบหน้าเวที เชอเบทชะงักมือที่เล่นกีตาร์มองไปทางต้นเสียงก่อนจะขมวดคิ้วเพราะเป็นโต๊ะแฝดตัวเอง แต่บรรดาคนในโต๊ะพร้อมใจกันยืนบังทำให้ไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่โต๊ะข้างๆเริ่มพากันเขยิบหนี 



“อะไรกันวะ?”



เสียงจากคนรอบข้างก่อนที่การ์ดร้านจะเข้าไปแยก…เชอเบทถึงได้เห็น…ฟ้าลั่นนอนกองอยู่กับพื้น ส่วนด้านปิงกับแท๊ปโดนการ์ดร้านกันไม่ให้ถลาเข้าไปหาฝ่ายตรงข้าม



และฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ใช่ใครแต่เป็นกลุ่มศิลปกรรมที่นั่งอีกโต๊ะ แต่ดูเถื่อนกว่าเยอะ พวกเฌอแตมก็ช่วยการ์ดกันให้สองฝ่ายแยกกัน



“เฮ้ยฟ้า!!”



แท๊ปตะโกนลั่นเมื่อเพื่อนถูกอีกฝ่ายที่สลัดการ์ดหลุดกระทืบลงอีกที เชอเบทไม่เห็นรู้แต่เสียงรองเท้ากระทบอะไรสักอย่างมันดังลั่น สุดท้ายปิงกับแท๊ปก็รีบพยุงเพื่อนขึ้นมานั่งบนโต๊ะ



พี่เจ้าของร้านเดินเข้าไปเคลียกับพวกเฌอแตมที่นั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกัน สักพักก็สั่งให้คนออกเพราะกว่าจะคุยจบก็ห้าทุ่มครึ่งพอดีเป็นเวลาที่ตำรวจเริ่มมา เป็นกฎหมายห้ามเปิดร้านเหล้าเกินเที่ยงคืน



“เชี่ยเอ้ย หน้ายับเลยว่ะ”



ปิงกับแท๊ปบ่นๆ เชอเบทยังละล้าละลังว่าควรเข้าไปดูมั้ย เลยเก็บกีตาร์ก่อน…แต่ร้านคนเริ่มกลับทำให้สุดท้ายก็ต้องเข้าไปดู



ชะงักเพราะหน้าฟ้าลั่นช้ำกว่าที่คิด รอยรองเท้าบนเสื้อเชิ้ตสีอ่อนยังชัดเจน เพื่อนกลุ่มหมอก็กำลังคุยกับพี่เจ้าของร้าน มีเฌอแตมให้คำแนะนำว่าควรไปโรงพยาบาลเพราะมีรอยถลอก แต่ก็ดูจะไม่เข้าหูเพราะฟ้าลั่นเมาจนตาปรือ



“เกิดอะไรขึ้นอ่ะ?”



สุดท้ายก็หลุดถามออกไป…ฟ้าลั่นหันมาสบตาก่อนจะเมินไปทางอื่น



“พวกนั้นมันเมา แล้วเดินชนกันเลยเป็นเรื่อง”



แท๊ปอธิบาย ปิงก็ยังทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่ค่อยเจอเหตุการณ์แบบนี้กับคนใกล้ตัว ส่วนคู่อริอีกฝ่ายก็ยังจับกลุ่มกันอยู่อีกมุมนั่งรอเคลียร์



“ไม่มีไรเสียหาย แต่พวกมึงอย่ามาตีกันร้านกูอีก”



เจ้าของร้านชี้หน้าทั้งสองฝ่ายก่อนจะไล่ๆให้กลับๆกันไป ฝ่ายศิลปกรรมก็กระแทกเท้ากลับกันไปก่อน พวกหมอก็ขอตัวกลับ เฌอแตมโบกมือลาน้องชายแล้วไปกับเพื่อน



ปิงกับแท๊ปช่วยกันพยุงฟ้าลั่นแต่คนเจ็บก็ทิ้งตัวล้มลงไปกับพื้น เพราะปิงเดินตัวเซด้วยความเมาเป็นหลักให้เพื่อนไม่ไหว



“เชี่ย แม่งกระทืบขาไอ้ฟ้า กูเห็น”



“ไหวม้ายยยยย”



คนเมาเรื้อนหนึ่งเดียวยังอุตส่าห์คุกเข่าลงไปนั่งเบลอข้างเพื่อน



“เดี๋ยวช่วย…”



เชอเบทเข้าไปช่วยพยุงแทนปิง สองแขนโอบรอบเอวหนาประคองไปหน้าร้าน ไปถึงรถอินโนว่า ประคองให้คนตัวใหญ่ยืนพิงรถแล้วหันมาปรึกษากัน



“เอาไงดีวะ ฟ้าขับกลับไม่ไหวแหง ละเสือกขับมาเองด้วยนะ กูก็มาอีกคัน”



“เดี๋ยวกูขับบบบบ ข๊าบบบ ขาบบบ”



ปิงอาสาไม่ดูสังขาร



“อย่าว่าแต่จะไปถึงบ้านไอ้ฟ้าเลย ออกจากร้านโดยไม่ชนเสาไฟฟ้านี่กูกราบ”



“เอาไงดีวะ เชอขับรถมาป้ะ?”



แท๊ปคิ้วขมวดหันมาถามคนผมยาว…เชอเบทได้แต่ถอนหายใจรับปากไป



“ผมไม่ได้เอามา เดี๋ยวขับไปส่งให้ครับ พี่แท็ปดูพี่ปิงเหอะ”



คนเมาลงไปนั่งพิงล้อหลังแล้ว เลยช่วยกันประคองฟ้าลั่นขึ้นนั่งข้างเบาะคนขับ ปรับเบาะลงรัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย มีเพียงเสียงครางเบาดังออกมาก่อนจะนิ่งไป วางกระเป๋ากีตาร์ไว้เบาะหลังเรียบร้อยก็เดินกลับมาประจำที่คนขับ



“ฝากมันด้วยนะเชอ วันนี้เมาเป็นหมาเลย”



“ได้ครับพี่ ผมกลับเลยนะ”



ลากันเรียบร้อย รอจนแท็ปลากปิงกลับไปรถตัวเองได้สำเร็จกขับแยกกันไป เชอเบทมองคนข้างตัวที่เมาหลับสนิทผสมกับหน้าตาฟกช้ำแล้วถอนหายใจ



เอาเหอะ…ส่งมันแล้วจะรีบกลับ มันคงไม่ทันสังเกตว่าเขาพามาส่ง



ขับมาถึงบ้านสไตล์ลอฟหยิบรีโมทบนรถขึ้นมากดเปิดรั้วขับเข้าไปจอดเรียบร้อย ก็ต้องลงจากรถไปประคองคนเมา กว่าจะพยุงลงมาจากรถได้ก็แทบเหนื่อย 



“อุ้บ…”



เสียงพร้อมกับมือที่ยกขึ้นปิดปากตัวเองของฟ้าลั่นทำเอาเชอเบทเบิกตากว้างพยายามจะหากุญแจเข้าบ้านจากตัวอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ทัน…



ฟ้าลั่นอ้วกออกมาใส่เชอเบทเต็มๆ…



ตาเรียวกลอกไปมาก่อนจะวางร่างคนเมาพิงกำแพงบ้าน หาจนเจอกุญแจก็ต้องเหนื่อยต่อประคองไปถึงข้างบนห้อง แต่ความเลอะเทอะทำให้ไม่กล้าพาไปถึงเตียง ปล่อยให้นอนแผ่หลาหน้าห้องน้ำแทน



คนเมาเลอะเทอะนิดเดียวแต่คนไม่เมานี่เต็มๆ เชอเบทสบถยาวพาตัวเองเข้าไปล้างตัว แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจอาบน้ำแทน หยิบผ้าเช็ดตัวจากชั้นในห้องน้ำมามัดเอวแล้วออกมาเจอคนเมายังแผ่หลาที่เดิมก็ถอนหายใจ



“เฮ้อ…ต้องเช็ดตัวมึงด้วยหรอเนี่ย”



เชอเบทเดินเข้าห้องแต่งตัวเลือกเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมาใส่ แล้วกลับออกมาถอดเสื้อผ้าฟ้าลั่นที่เลอะเป็นหย่อม…กว่าจะดึงเสื้อ ดึงกางเกงออกจากคนร่างหนาได้ก็แทบตาย แล้วยังต้องเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวมันอีก



“นอนทั้งบ๊อกเซอร์นั่นแหละนะ”



งานสุดท้ายคือประคองร่างคนนอนแผ่หลาไปนอนบนเตียง ง่วงก็ง่วง ใช่ว่าไม่เมาซะทีเดียวเพราะกรึ่มๆเหมือนกัน กะว่าส่งถึงเตียงก็จะรีบกลับ



“เฮ้ย…”



โลกเอียง…ก่อนหลังจะปะทะกับพื้นเตียงนุ่มมีร่างคนเมานอนทับลงมา….เชอเบทกระพริบตาปริบๆเมื่อสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆที่ซุกอยู่ตรงซอกคอ



“ฟ้า”



เรียก….ไม่มีคำตอบรับมีแต่ลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะ



พยายามดันออกกลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาทับจากแค่ครึ่งตัวคราวนี้ถูกดึงเข้าไปกอด แถมยกขาก่ายเรียบร้อยขยับไม่ได้อีกเลย



เชอเบทยังลืมตาโพลงกับหัวใจที่เต้นรัว…



ยังไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำทำไมมันข้ามขั้นมาถึงนี่ มองปลายคางของอีกฝ่ายแล้วภาพเซ็กส์ที่รุนแรงจนร่างแทบพังก็ย้อนกลับคืนมา



ทำไมอ้อมกอดที่โคตรสบายนี่ดันเป็นอ้อมกอดเดียวกับความรุนแรงในคืนนั้น



จะให้อภัยและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้จริงๆหรอ? 



“just give her a chance….not only her, but yourself”



คำพูดของผู้หญิงฝรั่งที่กินเหล้าข้างกันวันนั้นดังมาอีกรอบ…แล้วจะรู้ได้ไงว่าครั้งที่สองจะไม่มีอีก? 



เรื่องสมัยเด็กของพ่อกับแม่ยังชัดเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ความรักผุพัง…รุนแรง แม่ร้องไห้ทั้งๆที่ตัวเองผิด พ่อฟาดมือลงบนหน้าแม่ เฌอแตมเข้าไปดึงแขนพ่อให้หยุดตีแม่ เชอเบทในตอนนั้นยืนอึ้งและร้องไห้ เขาเข้าใจว่าเรื่องของผู้ใหญ่แต่ผลพวงของความรักคือการที่เฌอแตมต้องโดดเดี่ยว…ความรักมันน่ากลัว ผลพวงจากความน่ากลัวนั่นคือเฌอแตมถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวกับแม่ที่แต่งงานใหม่ เขาในตอนนั้นกลัวเกินกว่าจะพูดว่าขออยู่กับแฝด…



   พ่อก็กลายเป็นคนใหม่มีสัมพันธ์กับนักร้องดังไปทั่ว พร่ำกรอกหูว่ารักมันก็แค่เรื่องเหี้ยๆของคนเพ้อฝันทั้งๆที่พ่อรักแม่มากจนถึงกลับย้ายมาอยู่ไทย…รักขนาดนั้นให้อภัยกันก็หลายรอบก็ยังพัง…แล้วนี่ไม่ได้รัก ใครก็ไม่รู้ จะให้อภัยได้ยังไง?



   เรื่องของเฌอแตมมันแค่ข้ออ้าง…ก็แค่ต้องการแน่ใจว่าเฌอแตมจะรักใครสักคนได้ก่อน เขาถึงจะแน่ใจว่าความรักมันปลอดภัย…แต่ฟ้าลั่นกลับเข้ามา 



   ทำไมไม่จบๆกันไปเหมือนคนอื่น ทำไมต้องส่งข้อความมา ทำไมถึงยังมาเจอกัน แค่แยกกันไปไม่ได้หรอเขาจะได้ตัดสินใจง่ายขึ้นกว่านี้…



   “เชอ…พี่ขอโทษ”



   เสียงอ้อแอ้…



   แต่ทำให้เชอเบทหลุดจากห้วงความคิดที่เหมือนน้ำวน



   “ดีกันนะ….คุยกับพี่ พี่ขอโทษ”



   เชอเบทเม้มปากฟังคนละเมอพร่ำบอกเสียงอ้อแอ้…ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะร้องไห้ อันที่จริงก็คิดหลายรอบว่าเรื่องมันนิดเดียว อาจจะแค่เข้าใจผิดกันแต่เพราะเขาเองที่ไม่แน่ใจ กลัว กังวล



   อย่าพึ่งขอคำตอบกันตอนนี้ได้หรือเปล่า…



   กลัวว่าถ้าให้อภัย….มันจะข้ามเส้นแบ่งบางอย่างไป…



   เส้นที่กั้นไว้ที่ฟ้าลั่นมักชะจะขยับมาใกล้ทุกที



   แต่จะให้ปล่อยมันไป…ตั้งแต่มันรวบตัวเข้าไปในอ้อมกอดก็ไม่อยากปล่อยแล้ว…ไม่อยากเสียไป จะต้องทำยังไงดี ต้องทำยังไงบอกกูทีสิฟ้า…




   เชอเบทนอนเงียบๆจนเริ่มเคลิ้มและหลับไปในที่สุด…ฟ้าลั่นเป็นฝ่ายลืมตาขึ้นมาแทน 



   ใช่…เขาเมา แต่พอได้อ้วกสติมันก็ดีขึ้นถึงได้กล้าทำตัวโง่ๆโดยการขอโทษอีกฝ่าย ใช้ความเมาล็อคอีกฝ่ายไม่ให้ไปไหน



   ไม่อยากให้ไป อยากให้คุยกันเหมือนเดิม



   อย่างน้อยถ้ามันต้องจบ ก็ขอให้จบด้วยความเข้าใจ…อ้อมแขนกระชับกอดคนผมยาวแน่น ปลายจมูกจรดลงที่กลุ่มผมนิ่ม…มือลูบไล้ผมยาวเหมือนที่ชอบทำ



   “เชอ…อย่าไปเลยนะ”



   อย่าหายไป…ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี่มันคืออะไร 



   แต่ขอเวลาก่อนได้หรือเปล่า ขอต่อเวลา…ให้โอกาสกันอีกนิด



   อีกสักนิดก็ยังดี



   จนกว่าจะแน่ใจ




=========================================================

แผนคุ้นๆมั้ย เหมือนที่เชอไปกระโดดต่อยแตมไง เชอจำได้หรือเปล่า 55555555555555555555555555

ให้กำลังใจพี่ฟ้ากันล่วยน้าาาาาา <3 พี่แกใช้แผน คุยตรงๆไม่ได้ เมาแล้วโมเมเลย 55555 

สงสารพี่ฟ้าจะง้อเมียก็กากเหลือเกิน คนอื่นเค้าปล้ำไปแล้วววว นี่ #ทีมฟ้าลั่น จริงๆนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

725 ความคิดเห็น

  1. #671 jonginshi88 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:13
    เขินพี่ฟ้าตอนแทนตัวเองว่า พี่ จัง รีบๆดีกันได้แล้วจะร้องไห้ตามม
    #671
    0
  2. #643 Miki_milky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:33
    เมื่อไรจะดีกันนะ
    #643
    0
  3. #589 S_daoruang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 00:21
    มีเรื่องกะศิลปกรรม นี่คณะ ฌามาใช่ปะ แตมน่าจะขอให้ฌาช่วยสินะ
    #589
    0
  4. #563 Ehoy_B (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 20:16
    สงสารเชอกับแตม ตอนนี้ในมุมเชอ คือกลัวความรัก เลยไม่อยากเปิดรับใคร ได้แต่ หวังว่าพี่ฟ้าคนกาก จะจริงใจ
    #563
    0
  5. #499 bingso (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 16:25
    เชอกลัวการมีความรักเพราะมีพ่อแม่เป็นตัวอย่าง
    #499
    0
  6. #404 aliskyu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 20:06
    นึกว่าพากลับบ้านละค่อยคุยกันสรุปหลับไปทั้งคู่หลับทั้งที่ยังไม่ได้คุยกันเลย เข้าใจที่เชอเบทพูดนะ ที่ภาพความล้มเหลวของความรักพ่อกับแม่ฝังอยู่ในหัว ซ้ำยังมีเรื่องให้ต้องเจ็บปวดอีก น้องเลยไม่กล้าจะรู้สึกถึงคำว่ารักจริงๆ แต่ก่อนจะกล้าก้าวข้ามสิ่งต่างๆไป ทั้งเชอทั้งฟ้าต้องคุยกันก่อนโว้ยยย เลิกคิดไปเอง ไม่งั้นเราจะฟาดกระบาลแทนปริ้นซ์ให้เอง
    #404
    0
  7. #354 thenungning (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 11:54
    ชัดเจนกับความรู้สึกทั้งคู่ก่อนไหม
    #354
    0
  8. #315 KiHaE*129 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 15:43
    เฮ้ออออออออออ
    พี่ฟ้าแกไปชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองก่อนดีมั้ยก่อนจะขอโอกาสนิ
    เจ็บทั้งคู่
    แต่ไม่ยอมรับ
    #315
    0
  9. #254 03.39 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 08:31
    ชอบใจความช่วยเหลือของแตม555555
    #254
    0
  10. #209 Smile_moon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 10:50
    ฮื่อออออพี่ฟ้าก็ไม่ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองเลาไม่อยากให้เชอเสียใจนะ
    #209
    0
  11. #37 mangpor43 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:21
    แตมนี่ก็มีแต่แผนตีกันเรียกร้องความสนใจ 5555
    #37
    0