ทุกคนชอบบอกว่าผมเป็นลูกรักของพระเจ้า [ yaoi ]

ตอนที่ 8 : อะ...อ้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 704 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63





 

บทที่ 8 อะ...อ้าว




 

ขณะที่ซีโร่กำลังนอนชิวอยู่ที่บ้าน ในอีกด้านหนึ่งกลับกำลังวุ่นวายอลหม่าน

ฮันนี่กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจะคาดเดาเนื่องจากวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาตั้งใจจะเปิดร้านขายขนมตามปกติ แต่อยู่ๆหมอกที่ไม่ควรจะมีในเมืองหลวงกลับลงหนาทึบจนทัศนียภาพรอบด้านพร่ามัวมองอะไรไม่เห็นนอกจากหมอกสีเทาหม่นที่ไม่ต่างอะไรจากควันไฟมากนัก

สัญชาตญาณประจำตัวหลังจากลามือบางส่วนออกจากวงการที่แสนจะอันตรายและวุ่นวายสุดๆออกมา คล้ายเหมือนก้าวขาออกจากโลกอีกด้านมาครึ่งก้าวแต่ยังคงทำงานในบางส่วนนั้นอยู่เช่น คุมลูกน้องและบริหารธุรกิจ มันก็มักจะอยู่เงียบๆไม่ค่อยแสดงตัวจนเขาต้องรู้สึกแปลกใจเมื่ออยู่ๆ สัญชาตญาณดังกล่าวกลับกรีดร้องแสดงถึงความกลัวในอะไรบางที่อยู่ด้านนอก

มันพยายามที่จะรั้งไม่ให้เขาไปไหน แม้จะยังไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆสัญชาตญาณเตือนภัยถึงกลับมาทำงานอย่างผิดแปลกไปจากทุกที ปกติมันไม่เคยร้องเตือนจนมือเขาสั่นคล้ายกำลังหวาดกลัวมากถึงขนาดนี้

นี่ไม่ต่างจากลางร้ายเลยสักนิด...

เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกเหล่าลูกน้องให้หยุดงานไป 1 วัน

ไม่นานหลังจากที่ติดต่อแจ้งข่าวเรื่องวันหยุดเสร็จ เมฆก้อนใหญ่สีดำก็เลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงของอาทิตย์จนเวลาเช้าตรู่มืดลงจนน่าตกใจ

เมฆก้อนใหญ่ที่มองหาจุดสิ้นสุดไม่เจอเคลื่อนที่เร็วมาก

"เปิดไฟ"ใช้คำสั่งเสียงสั่งระบบ AI ที่ถูกพัฒนาจนมีความสามารถระดับสูง มันสามารถวิเคราะห์สถานการณ์อันตรายและแก้ปัญหาในจุดต่างๆได้โดยไม่ต้องรอคำสั่ง

แถมยังโอนย้ายได้ง่ายเพียงแค่ปล่อยตัวส่งสัญญาณเชื่อมต่อกับบ้านนั้นๆมันจำค่อยๆแทรกซึมเข้าไปจนครอบคลุมทั้งตัวบ้านไม่ต่างจากไวรัส หลังจากเชื่อมต่อและปรับเปลี่ยนอะไรอีกนิดหน่อยก็สามารถใช้งานได้ตามปกติ

"อึก..."อยู่ๆร่างกายก็รู้สึกชาวาบราวกับเป็นตะคริว ไม่สิ...นี่ไม่ต่างจากความรู้สึกตอนโดนไฟฟ้าดูดเลยด้วยซ้ำ

โทรศัพท์เครื่องหรูที่เคยถืออยู่ในมือหล่นลงกับพื้นพร้อมกับร่างกายที่แข็งเกร็งของผม ไฟสีขาวสว่างภายในบ้านติดๆดับๆเหมือนมีคลื่นไฟฟ้ามารบกวน สัญญาณเตือนไฟสีแดงและเสียงโมโนโทนของระบบดังขึ้นรอบทิศ

เปรี้ยง!!

[ มีไฟฟ้ารั่วไหล ไม่มีฟ้ารั่วไหล ระบบกำลังตรวจสอบที่มา ระบบกำลังตรวจสอบ---กึก! ]

คล้ายจะมีฟ้าผ่าลงมาไม่ใกล้ไม่ไกลจากบริเวณบ้านของเขานัก เพราะบอกให้เหล่าลูกน้องหยุดงานจึงไม่มีใครอยู่ในบ้านหลังนี้เลยนอกจากเขา สำหรับเมดและพ่อครัวจะมาเพียงในเวลาที่กำหนดและกลับออกไปอย่างรวดเร็ว

แม้จะชาและปวดไปตามร่างกายมากเพียงใด แต่สติของเขายังคงยู่ราวกับพระเจ้าต้องการให้เขาลิ้มรสความเจ็บปวดนี้จนกว่าจะสิ้นสุดลง

"อึก!..."กลิ่นไหม้จางๆตีตื้นเข้ามาในจมูก เมื่อเหลือบตาลงมองสำรวจดูร่างกายของตัวเองก็พบเข้ากับผิวสีขาวของเขากำลังถูกบางสิ่งบางอย่างจี้จนไหม้เกรียมและหลุดลอกออกมาจนเห็นกล้ามเนื้อสีแดงสลับขาวด้านใน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ตอนนี้สติที่เคยมีเริ่มพร่ามัว กลิ่นคาวของเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

และในท้ายที่สุด เปลือกตาอันหนังอึ้งก็ค่อยๆปิดลงพร้อมกับสติที่เริ่มกลายเป็นสีดำ

เม็ดฝนหนืดสีดำเริ่มโปรยลงมาจากเมฆก้อนยักษ์ที่คลุมโอบล้อมโลกนี้เอาไว้ สำหรับคนที่อยู่ด้านนอกหลังจากที่สัมผัสกับสิ่งนี้เข้าไป ราวกับมีเวทย์มนต์เกิดขึ้น เพราะเม็ดฝนดังกล่าวกลับเปลี่ยนเป็นสีขาวใสตามปกติ

เรื่องน่าอัศจรรย์ใจเหล่านี้ถูกโพสแชร์ลงบนโลกโซเชียลอย่างล้นหลาม

แต่....อนิจจา ใครจะรู้ว่าสารสีดำที่เคยมีอยู่มนเม็ดฝนเหล่านั้น สาเหตุที่มันหายไปไม่ใช่เพราะมีเวทย์มนต์แต่เป็นเพราะมันได้เริ่มซึมเข้าสู่ร่างกายของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว

ใครก็ตามที่สัมผัสมัน แม้จะแค่เสี้ยววินาทีนาทีเดียว มันก็สามารถชอนไชเข้าสู่ร่างกายผ่านรูขุมขนของมนุษย์รวมทั้งสิ่งมีชีวิตอื่นๆ โดยที่คุณเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว

ใช้เวลาทั้งหมด 48 ชั่วโมงนับจากที่คุณสัมผัสมันในการฟักตัวและฝังรากภายในร่างกายของพวกคุณ และเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกมันสามารถรักษาไข่และแพร่เชื้อเข้าสู่ร่างกายได้ทำได้สำเร็จ

มันจะแข็งแกร่งมากพอที่จะยึดเอาร่างกายของคุณมาเป็นตัวแพร่กระจายต่อๆไป

ดวงตาสีดำเหม่อมองเม็ดฝนเหล่านั้นด้วยความเกลียดชัง มีเวลาเหลืออีกประมาณ 2 วันในการเตรียมตัวรับมือกับภัยพิบัติในครั้งนี้

ภายในห้องนอนขนาดกลาง มือสีขาวซีดประทับลงกับกระจก มองดูเหล่าปรสิตและเชื้อไวรัสพยายามพุ่งตัวเข้ามาผ่านกระจกสีทึบ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประกายเย็นเหยียบภายในดวงตาสีดำที่น่าหลงใหลก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั่น

น้ำแข็งสีฟ้าอ่อนค่อนไปทางหม่นแสงเกาะไปตามผนังห้องไม่ต่างจากช่องฟรีสขนาดใหญ่ ไอเย็นเหยียบแผ่กระจายออกมาจากรอบตัวของคนดังกล่าว

เรย์มองดูความหายนะตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะค่อยเลื่อนมือไปดึงผ้าม่านสีน้ำเงินเข้ามาบดบังภาพตรงหน้าเงียบๆ





 

จึกๆ

แรงสกิดที่แก้มด้วยอะไรบางอย่างที่นุ่มนิ่มราวกับมาชเมลโล่ ผมพยายามปรือตาขึ้นไปมอง ภาพที่เห็นเป็นสิ่งแรกคือก้อนกลมๆสีดำๆลอยอยู่ตรงหน้าของผม

"หาววว..."อ้าปากหาวคลายความง่วงพร้อมๆกับลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงเพื่อบิดขี้เกียจหลังตื่นนอน

"กี่โมงแล้วครับ"เอ่ยถามเจ้าก้อนกลมๆด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน นาฬิกาดิจิตอลข้างกายถูกเงาของตัวมันเองยกขึ้นสูงลอยมาอยู่ในระดับสายตาของผม

9:20 น. คือเวลาที่โชว์อยู่บนหน้าปัด แย่ซะแล้วสิ ดันตื่นสายจนเลยเวลาเข้างานซะแล้ว แถมยังไม่ได้ทำใบขอลาป่วย(?)เลยด้วย

พรึบ!

หน้าจอโทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาแทนที่นาฬิกาเมื่อสักครู่ ตัวหนังสือที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแสดงถึงเมล์ที่ส่งไปยังบริษัทเรื่องขอลาป่วยพร้อมใบผลตรวจจากแพทย์ เก็บรายละเอียดด้วยลายเซ็นเหมือนของจริงเป๊ะๆ

"ผมสั่งขนมเอาไว้ถ้าไม่ไปรับมาเย็นนี้---"ก่อนที่ผมจะพูดจบ หน้าจอโทรศัพท์ถูกเปลี่ยนเป็นอีกหน้าหนึ่ง ปรากฏรายการสินค้าที่ผมต้องการและขนมขบเคี้ยวต่างๆ โอนเงินและแจ้งที่อยู่เรียบร้อย ของมาส่งภายในวันนี้ไม่เกินบ่ายโมง

"ครับ"พยักหน้าเข้าใจกับสิ่งที่มันพยายามจะสื่อ

เมื่อตั้งใจว่าจะทิ้งตัวลงนอนตามเดิมแต่กลับถูกหยุดด้วยเงาที่ดันตัวขึ้นสูงจากด้านหลังผลักให้ผมลุกออกจากเตียง เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นลูกศรพุ่งตรงไปทางห้องน้ำ

แม้จะแอบขัดใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมลุกออกจากเตียงเพื่อเข้าไปในห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองตามคำเรียกร้องของเจ้าก้อนกลมๆตรงหน้า

ในขณะที่แช่น้ำอย่างสบายใจโดยที่มีเงาใต้ร่างให้บริการขัดและนวดไปตามร่างกาย ผมก็ถามในคำถามที่ติดค้างคาใจมานาน

"นายเป็นตัวอะไรกันแน่?"พูดถามออกไปพร้อมทั้งยกปลายนิ้วจิ้มก้อนกลมๆที่ลอยไปลอยมาอยู่มนอ่างน้ำ

มันสะดุ้งเพียงเล็กน้อยก่อนจะค่อนๆเปลี่ยนร่างกายของมันเป็นตัวหนังสือพอให้ผมอ่านออกเรียงกับหน้าบนผิวน้ำ

'พลังของคุณ'

"พลัง? หมายความว่ายังไงหรอครับ?"

'สิ่งที่คุณจำเป็นต้องใช้ หลังจากที่โลกใบนี้เปลี่ยนไป'

คงไม่ได้หมายความว่าโลกใบนี้กำลังจะชิบหายใช่มั้ยครับ? คิดภายในใจอยู่คนเดียวด้วยความตลกขบขัน แต่ตัวอักษรตรงหน้าราวกับอ่านความคิดนั้นของผมได้ มันเปลี่ยนรูปประโยคของตัวเองโดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปากถามให้เหนื่อย

'ใช่ครับ'

"นายเป็นผู้ชายหรอ?"เพราะเห็นคำลงท้ายว่าครับ ผมจึงเผลอหลุดปากถามออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว

'ผมไม่มีเพศ ไม่มีชีวิต ไม่มีความรู้สึก ทุกอย่างที่ผมทำล้วนอยู่ในความทรงจำของคุณ'

"อ๋า...โอเค"ครางรับในลำคอพอให้รู้ว่าเข้าใจ ขยับตัวลุกขึ้นจากอ่างน้ำเมื่อรู้สึกว่าใช้เวลาในการแช่น้ำนานเกินไปแล้ว

รับเอามาเช็ดตัวที่ลอยมาอยู่ตรงหน้าของผมพันไปที่เอว ปล่อยให้ผ้าอีกผืนซับหยดน้ำไปตามลำตัว หลังก้าวออกมาจากห้องน้ำปะทะเข้ากับแอร์เย็นๆภายในห้อง ไดร์เป่าผมก็ลอยเข้ามาทำหน้าที่ของมันอย่างรู้ความพร้อมกับหวีและครีมบำรุงต่างๆ

ผมทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆอยู่หน้ากระจกราวกับแขนและขาเป็นง่อยทำอะไรเองไม่ได้...

รู้ตัวอีกทีผมก็มายืนอยู่ชั้นล่างนั่งหน้าทีวีจอยักษ์รออาหารที่ใช้เงาต่างๆเป็นคน(?)จัดการ แม้จะรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องแปลกๆ แต่แบบนี้มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่

หยิบเอาขนมที่กองอยู่ตรงหน้าขึ้นมากินรอเวลา จนในที่สุดกลิ่นหอมๆของอาหารก็ปลุกให้ผมตื่นจากภวังค์

กึก...

จานอาหารตรงหน้าที่มีปริมาณพอเหมาะสำหรับผมรวมทั้งสารอาหารมีครบทั้ง 5 หมู่

นี่มัน....จะบริการดีเกินไปแล้ว! ผมรักพระเจ้าจังครับ! ขอบคุณสำหรับพลังดีๆแบบนี้ สัญญาเลยว่าจะให้มันให้ดีที่สุด!

"หาววว..."อ้าปากหาวออกมาอีกครั้งหลังจากจัดการกับอาหารตรงหน้าจดหมด หน้าที่ล้างจานเองก็ปล่อยให้เงาใต้ร่างเป็นคน(?)จัดการ

เป็นอีกครั้งที่เอ็นเครดิตของหนังในเรื่องที่ 3 ฉายขึ้นมาแสดงให้เห็นถึงชื่อนักแสดงและผู้กำกับ แต่ก่อนที่จะมีต่อในเรื่องที่ 4 เสียงออดจากหน้าประตูก็ดังขึ้นซะก่อน

สรุปว่าเป็นคนส่งของในลิสรายการที่ผม(?)สั่งเอาไว้

"ขอบคุณที่ใช้บริการครับ"พนักงานในชุดสีส้มสว่างในบริษัทที่ขึ้นต้นด้วยตัวเคโค้งหัวให้ผมเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับขึ้นรถเพื่อไปส่งของในคนต่อไป

เหลือบมองกล่องขนมและอุปกรณ์ต่างๆที่วางกองอยู่ประมาณ 3-4 กล่องด้วยหางตา

หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเงาใต้ร่างตามเดิม

บรรยากาศเย็นๆที่นานๆทีมีในประเทศไทยทำให้ผมเลือกที่จะออกมานั่งเล่นอยู่หน้าบ้านจิบชาฟังเพลงสบายๆ

แม้ทุกอย่างจะถูกรบกวนโดยคนมาใหม่ที่กำลังทำให้วันสบายๆของผมพัง

"คุณ....ได้ออกไปไหนในวันที่ฝนตกรึเปล่า?"คำถามแรกที่ออกมาจากปากนับตั้งแต่ที่คนตรงหน้าของหายไปแบบไม่บอกกล่าวใดๆ

"ฝนตก? มีวันที่ฝนตกด้วยหรอครับ?"เลิกคิ้วถามคนด้านหน้าอย่างสงสัย

ฝนตกด้วยงั้นหรอ? ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย สงสัยผมคงจะหลับไปก่อน

"งั้นหรอครับ"ใบหน้าตรึงเครียดเมื่อสักครู่หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แต่ทั้งหมดนั้นถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนราวกับไม่ได้นอนมาหลายคืน

"เอ่อ...เฮ้! เรย์! เรย์!!"

อะอ้าว...สลบไปซะแล้ว

















 

*ยังไม่แก้คำผิด*
 

มาช้าแต่มานะ

เหนิ่ยค่ะ คิดมะออก สรุปก็กลับมาตันเหมื๊อนเดิม นี่คือดันทุรังพิมพ์มักๆ ไม่รู้จะออกมาดีมั้ย เพราะอ่านหลายรอบแล้วมันก็....เอ่อ แฮะ ยังไงก็ไม่รู้ คิดแล้วคิดอีกว่าจะลงดีมั้ย สุดท้ายก็....ลงค่ะ

ดีไม่ดียังไงก็กันติได้นะคะ แต่ช่วยซอฟลงนิสนึงงง อยู่ในหมวดสุขภาพเพื่อป้องกันไม่ให้ไรท์เสียกำลังใจด้วยนะ รักรีดนะคะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 704 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

446 ความคิดเห็น

  1. #406 kwon55 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 12:12
    แงงงง น้องเงาาาาาาา
    #406
    0
  2. #392 นอนหลับฟังเสียงฝน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 12:02

    ได้พลังดีจังเลยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-01.png

    #392
    0
  3. #372 zezeuiaz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 20:03

    เป็นพลังที่ดีมาก จนน่าอิจฉาเลย

    #372
    0
  4. #320 endfeel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 17:37
    พลังเหมือนเป็นคนใช้อเนดประสงค์เลย5555
    #320
    1
    • #320-1 endfeel(จากตอนที่ 8)
      1 กันยายน 2563 / 17:38
      อเนกสิ*
      #320-1
  5. #312 ข้าคือ1ในมหาบาป (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:43
    ลักหลับเลยเเค่กๆๆ*-*
    #312
    0
  6. #221 jaehwanny (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 21:10
    รออ่านต่อน้าาา แต่ก็ไม่ต้องฝืนตัวเองนะคะไรท์ ถ้าไหวก็แต่งให้อ่านยาวๆเลยชอบมากค่ะ😆😆
    #221
    0
  7. #218 KuPanKunDMrk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 11:59
    คนอื่นคือจะตายหมดละ อิพี่นี้คือ "ฮะเกิดไรขึ้นหรอ?"
    #218
    0
  8. #214 TropicalCyclone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:59
    รอได้เสมอนะคะ เหนื่อยก็พักก่อน ถึงแม้เราจะอยากอ่านมากก็เถอะ5555 ชอบนะคะ💘 แต่พลังน้องคือเหมาะมาก เอื้อต่อการนอนอืดมาก เหมือนมีแม่บ้านเลย55555
    #214
    0
  9. #210 IDK.What-wrong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:29
    อีกหน่อยคงไม่ต้องทำอะไรเองแล้ว555 ถ้าขี้เกียจมากๆคงไม่เดินลอยเอาเลย
    #210
    0
  10. #207 kraws_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:14
    เป็นพลังที่สะดวกมั่กเลยครับ!
    #207
    0
  11. #206 Kwangnoi2244 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 20:52

    ✌️✌️✌️✌️✌️✌️✌️
    #206
    0
  12. #201 PRF. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 20:02
    เนื้อเรื่องอ่ะแบบนี้ก็ดีแล้วครับ :) คนเขียนก็ดูแลตัวเองด้วยน้า~ ไม่ต้องรีบอัพก็ได้ อย่าหายก็พอ555
    #201
    0
  13. #200 Barnab_y (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:59

    น้องอยากชิววววว~~ ส่วนนิยายก็อ่านได้สบายๆ ไม่เบื่อค่ะ ไม่ต้องเครียดเนอะ!
    ปล.ไม่ต้องรีบอัพก็ได้ค่ะ ค่อยๆอัพกันไป แต่ถ้าโรท์ตันเข้าจริงๆ ก็หยุดพักบ้างค่ะ รักษาสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ (แต่มาแจ้งให้ทราบด้วยก็ดีนะคะ จะได้รู้ว่าไรท์ไม่หายไปไหน)
    #200
    0
  14. #199 sey234 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:50
    ชอบเเบบนี้สบายๆอ่านได้เลื่อยไม่เบื่อ
    #199
    0
  15. #198 ririn2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:38

    สนุกมาคะรักษาสุขภาพตัวเองด้วยนะคะไม่ต้องรีบอัพนะดูแลตัวเองให้หายก่อนนะคะ(สู้ๆๆค่าาา)

    #198
    0
  16. #197 fasai7823 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:22

    ไรท์ทำดีเเล้วค่ะ ไม่ต้องไปซีเรียลใส่โกโก้ครั้น ไรท์สู้สู้ดูเเลสุขภาพด้วยนะค่ะ ไม่ต้องเครียด เเค่ไรท์ทำมาก็ดีเเล้วค่ะ
    #197
    0
  17. #196 nathfon96 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:22

    นับนิ้วรอวันที่ไรท์จะอัพต่อ ไม่ต้องรีบอัพแค่ยังอัพอยู่ก็พอ ปล.สู้ๆนะ
    #196
    0
  18. #195 pearzzh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:10
    แงง ถ้าต้นก็ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ แค่มาแจ้งบ้างก็ยังดีว่าไม่ได้หาย
    #195
    1
    • #195-1 alchemy(จากตอนที่ 8)
      17 มิถุนายน 2563 / 19:11

      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ไรท์ไม่หายแน่นอนค่ะ จะพยายามอัพเรื่อยๆด้วย!
      #195-1
  19. #194 Chompoonic Petruk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:09
    โหยยย จู่ๆก็อยากทราบค่าโชคของน้อง 555555 ฮันนี่จะเป็นไรไหม ส่วนเรย์นี้น่าจะรู้อะไรบางอย่าง ย้อนอดีตเเน่ๆ ใช่ไหม ใช่รึเปล่า 555 ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเเต่ขอให้ทุกคนรอดปลอดภัย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สนุกมาก
    #194
    0
  20. #193 Sc_Soragi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:06
    ต้องลงไม่งั้นเกรี้ยวกราด!!
    #193
    0