ทุกคนชอบบอกว่าผมเป็นลูกรักของพระเจ้า [ yaoi ]

ตอนที่ 6 : ช่วงโปรโมชั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 919 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63




 

บทที่ 6 ช่วงโปรโมชั่น






 

"ต่อจากนี้ผมขอมานอนด้วย...ได้มั้ย?"

"ห้ะ?" ผมมองไปที่คนตรงหน้าแบบไม่เข้าใจ

เมื่อมาลองคิดหาเหตุผลว่าอะไรทำให้คนที่เจอกันแค่วันเดียวมาขอนอนด้วยแบบนี้ สรุปว่าผมหาอะไรไม่ได้เมื่อลองย้อนคิดถึงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันเมื่อคืน

เขาชอบอาหารที่ผมทำหรอ? แต่มันไม่น่าจะมีแรงจูงใจมากพอจะทำให้เขาขอมานอนด้วยหนิ? หรือว่าเขาชอบไขมันที่อยู่ช่วงท้องของผม?

โอเคมันนุ่ม ผมยอมรับ แต่นับจากนี้ผมสัญญาว่าจะออกกำลังกายเพื่อลดตรงส่วนนั้นให้ได้!

"ผมขอมานอนด้วย ได้รึเปล่า?"อีกคนย้ำในคำถามเหมือนไม่ได้กำลังคุยเรื่องการย้ายที่นอนเข้ามาในบ้านของผม แต่เป็นการคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทำให้ผมหลุดจากความคิดไร้สาระที่มีอยู่ในหัว

ถามจริง...เอางี้เลยหรอ?

"ไม่ๆ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ผมแค่..."

"แค่?"คิ้วเรียวเลิกขึ้นสงสัยในคำที่ผมพูดค้างเอาไว้

"ผมแค่ไม่ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆคุณก็มาขอนอนด้วย"คือ...บ้านคุณก็มีเตียง มีห้องนอน ห้องน้ำ เครื่องปรับอากาศ

ไม่สิ...ผมกำลังรู้สึกคิดผิดประเด็นในความหมายที่เรย์พยายามจะสื่อ? ขมวดคิ้วกับความคิดที่อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาในหัว

"...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"...." เป็นคำตอบที่ช่วยไขข้อข้องใจได้มาเลยครับ

ยกมือขึ้นปิดใบหน้าซีกหนึ่งอย่างปลงตก ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะก้าวขาตรงไปยังคนที่นอนอยู่บนโซฟาของผม

ยังไม่ทันได้เริ่มบทสนทนา เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของคนตรงหน้าก็ดังขึ้น ทำให้ผมที่กำลังอ้าปากถามคำถามอีกครั้งจำต้องหุบปากลงอย่างช่วยไม่ได้

"ครับ...บ้านฝั่งขวาหลังสุดท้ายเลยครับ...ครับ...ได้ครับ"บทสนทนาระหว่างปลายกับตัวต้นเหตุมีเพียงไม่กี่ประโยค ถ้าให้เดาก็น่าจะคุยกับพวกไปรษณีย์

"สงสัยวันนี้คุณจะไม่ว่างแล้วล่ะ"ทิ้งตัวลงพื้นที่ ที่อีกฝ่ายเว้นว่างเอาไว้ให้ กดรีโมทเปิดทีวีตรงหน้า เลื่อนไปยังหนังออกใหม่อย่างหนังเอาชีวิตรอดแนววันสิ้นโลก

ช่วงนี้ไม่ค่อยปลอดภัย ดูไว้หน่อยเผื่อได้เอาไปใช่จริง ฮะๆ

"คุณเชื่อในวันสิ้นโลกมั้ย"อยู่ๆคนที่นอนอยู่ด้านหลังก็ตั้งคำถามขึ้นมาเงียบๆ

วันสิ้นโลกงั้นหรอ? ถ้าถามว่าผมเชื่อมั้ย...ผมไม่เชื่อหรอก

แต่ถ้าหากว่ามันเกิดขึ้นจริงๆล่ะ? นั่นก็แล้วแต่พระเจ้าจะกำหมด ผมไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากความคิดที่ว่าแค่มีชีวิตอยู่ไปวันๆก็พอ

"ไม่ครับ"ตอบกลับไปเพียงประโยคแรกภายในใจ

อีกคนนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะพูดออกมาเบาๆ"งั้นหรอครับ..."

แล้วบทสนทนาก็เข้าสู่ความเงียบ โชคดีที่มีเสียงซอมบี้ในทีวีตรงหน้าดังขึ้นมากลบความวังเวงระหว่างผมกับเรย์

"นับจากนี้อีก 7 วัน ถ้าเป็นไปได้พยายามตุนเสบียงให้มากที่สุด และวันไหนก็ตามที่มีหมอลงหนัก ได้โปรด...อย่าออกจากบ้านไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม เข้าใจรึเปล่าครับ"นับเป็นประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่ที่เราได้คุยกันมา

ผมหันไปมองที่คนด้านหลังอย่างสงสัย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความนิ่งขรึมและเด็ดขาด ประมาณว่าถ้าผมไม่เชื่อฟัง เขาจะจับผมขังไว้ในห้อง ล่ามโซ่ใส่กุญแจมือไม่ให้ผมหนีออกไปไหนตามที่ปากบอก ในดวงตาสีดำไม่มีแววถึงความล้อเล่นเลยสักนิด

ทำให้ผมที่กำลังจะหยอกเย้าถึงความคิดมากของอีกฝ่ายถูกกลืนลงคอ

"ครับ"ขานรับกลับไปอย่างเชื่อฟังแทน

เมื่อเจ้าตัวได้ยินคำตอบที่พึ่งพอใจ จึงขยับตัวลุกขึ้นยืน ดวงตาสีดำที่เคยเคร่งขรึมอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"งั้นผมไปก่อนนะครับ"รอยยิ้มบางๆที่มุมปากกระตุกขึ้นเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

ผมที่ยังมึนงงกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของคนที่พึ่งเดินจากไปจนได้ยินเสียงปิดประตูหน้าบ้าน สติผมจึงถูกดึงกลับเข้าตัว ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยักไหล่ให้ตัวเองประมาณว่า ช่างมันละกัน

สุดท้ายวันนี้ทั้งวันผมก็นั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรด นั่งดูหนังซอมบี้ทั้งวันเพราะถูกคำพูดของใครบางคนปั่นประสาทจนดูหนังไม่รู้เรื่อง

3 วันถัดมาชีวิตของผมยังคงดำเนินไปเรียบง่ายและไร้สีสันตามเดิม ในระยะเวลานั้นเรย์ไม่ได้เข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของผมเหมือนเมื่อวันที่เราได้เจอกันครั้งแรก

แถมยังดูเหมือนเจ้าตัวจะวิ่งไปวิ่งมาไม่ค่อยได้อยู่บ้าน แถมยังมีรถบรรทุกขนาดเล็กเข้ามาส่งของในทุกๆวัน วันละ 2-3 รอบ คนจากทางการบ้างไม่ทางการบ้างสลับกันไป

ดูยิ่งใหญ่แปลกๆยังไงไม่รู้...

"หาววว..."ปิดปากหาวออกมาอย่างง่วงงุน เมื่อคืนดันดูหนังจนดึกไปหน่อยก็เลยไม่ส่งผลง่วงมาถึงตอนเช้า นี่ก็เข้าวันที่ 4 นับจากครั้งที่เรย์มาที่บ้านของผมพร้อมคำพูดชวนสงสัย

ข่าวเมื่อไม่กี่วันก่อนในเรื่องที่ว่าโลกเรากำลังประเชิญกับอะไรบางอย่างที่น่ากลัวมากๆเงียบลงจนน่าสงสัย ไม่มีเพจหรือความคิดเห็นใดๆของมาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

เกิดอะไรขึ้น...ขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่ดูมีเงื่อนงำแปลกๆ ผมไม่ใช่พวกชอบหาเรื่องใส่ตัว แต่นี่มันแปลกเกินไป

โอเคๆ ผมจะไม่อะไรเท่าไหร่หากไม่มีคำพูดของเจ้าเด็กข้างบ้านนั้นพูดกรอกหูผมเมื่อไม่กี่วันก่อนที่ผ่านมา

งั้น...เพื่อความปลอดภัย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว โบนัสที่ได้มาจากการเล่นเกม---แค่กๆ ทำงานตลอดทั้งเดือนซื้อขนมไปเป็นแพคสักหน่อยคงไม่เป็นไร

คิดได้ดังนั้นก็กวาดเอาขนมในชั้นวางของเข้ารถเข็นตามเดิม ที่แปลกไปก็มีแค่ซื้อเป็นแพคหรือเป็นเซ็ทเยอะขึ้น สบู่ แชมพู ยาสีฟัน ของสดบ้างประปราย เหมือนซื้อของเข้าบ้านใหม่ก็ไม่ปาน

สรุปว่าผมจำเป็นต้องใช้ถึง 2 รถเข็นเพื่อขนของทั้งหมดที่กวาดมาไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

"ช่วงนี้มีโปรโมชั่นซื้อของครบ xx,xxx บาท มีส่วนลด 30% รวมกับบัตรสมาชิก VIP จะรวมเป็นส่วนลด 60% ต้องการคิดเงินเลยรึเปล่าคะ"พนักงานพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยหยาดเหงื่อ

"ครับ"พยักหน้ารับด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีความตกใจหรืออะไรใดๆทั้งสิ้น ต่างจากคนอื่นๆที่มองมาคล้ายเห็นใจพนักงาน

พวกเขารู้ พวกเขาเห็น ไม่ว่าคนๆนั้นจะมาสักกี่ครั้ง คล้ายทุกอย่างจะเป็นใจ ไม่ว่าจะบัตรสมาชิก VIP หรือส่วนลดที่ได้ยากที่สุดก็มักจะตกไปเป็นของคนๆนี้เสมอ

ซึ่งไม่ว่าพวกเขาจะเห็นสักกี่ครั้ง ก็ยังรู้สึกทั้งอิจฉาทั้งทึ่งในความโชคดีของเจ้าตัว มันมากจนรู้สึกไม่ยุติธรรมอะ

แต่เพราะทำอะไรไม่ได้ไง นอกจากจะไม่ส่งผลดีต่อพวกเขาแล้วยังผลเสียที่ประเดประดังเข้ามาไม่จบไม่สิ้น ราวกับความโชคดีทั้งหมดถูกดึงไปยังไงอย่างงั้น

ก็บัดซบดี....

"ทั้งหมด xx,xxx บาทค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ"จ่ายเงินด้วยการรูดบัตรเครดิตประจำตัว

สุดท้ายคือการขนทุกอย่างเข้ารถ ซึ่งมันเต็มจนแทบยัดไว้ไหว ทำให้ต้องเอาบางส่วนมาไว้ที่เบาะหลัง

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่บนประตูทางเข้าร้านสีชมพูหวานจ๋าไม่เหมาะกับเจ้าของร้านดังขึ้น เตือนให้คนในร้านรู้ถึงการเข้ามาของรู้ค้าใหม่

"ยินดีต้อนรับ---อ้าว พี่ซีนี่นา จะรับเหมือนเดิมเลยรึเปล่าคะ?"เสียงหวานใสของพนังงานที่คุ้นเคยเอ่ยทักผมขึ้นตามปกติพร้อมรอยยิ้มหวาน

"ครับ แต่ครั้งนี้ขอเน้นไม่ที่ช็อกโกแลตบาร์นะ ช่วงนี้ผมว่าจะไม่แวะไปไหนสักระยะน่ะ"นั่งลงในที่ประจำของตัวเอง ยกมือขึ้นปิดปากตามมารยาท

ในขณะที่รอ ด้วยความง่วงที่คล้ายจะมีมากกว่าปกติทำให้ผมจำเป็นต้องฟุบหน้าลงกับของแขนตัวเองที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์

ค่อยๆปิดเปลือกตาลงเพื่อพักผ่อนสายตาหวังจะช่วงให้ความง่วงที่มีมากจนเกินไปแบบนี้หายไปสักนิดก็ยังดี

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่แรงบีบที่แก้มบ้างปากบ้างทำให้ผมค่อยๆปรือตาขึ้นมามองคนที่กำลังกวนการพักสายตาของผม

"ฮันนี่?"

"Yes,Darling"รอยยิ้มประจำตัวปรากฏขึ้นหลังเอ่ยประโยคนั้นจบ

ผมว่ามันแปลกๆนะ...

"อ่า...ของผมได้รึยังครับ"ปิดคำพูดแปลกๆของคนตรงหน้าทิ้งไป กวาดตามองหาถุงขนมที่มักจะแพ็คใส่เอาไว้อย่างเรียบร้อยไปทั่วร้าน

"ผมเอาขึ้นรถให้แล้วครับ สนใจบริการส่งถึงบ้านฟรีเฉพาะคนน่ารักมั้ยครับ?"

"น่าเสียดายที่ผมไม่ได้น่ารักขนาดนั้น"กรอกตาให้อีกฝ่าย ยกมือขึ้นเท้าคางมองไปที่เด็กเจ้าปัญหาอย่างเอาเรื่อง ส่วนมืออีกข้างก็ชักเอาบัตรเครดิตให้พนักงานสาวที่พวกผมไม่วางตา

"อ้ะๆ เดี๋ยวครับ พอดีวันนี้ผมมีโปรโมชั่นพิเศษ สำหรับคนตรงหน้าของผมโดยเฉพาะ 1 จูบสำหรับค่าของทั้งหมด ขอเป็นที่ปากนะ"พูดจบนิ้วเรียวสวยก็ชี้ไปที่ริมฝีปากของตน ไม่มีความเกรงใจสายตาของคนในร้านที่มองมาแบบไม่วางตา

"เกรงใจครับ"ยิ้มให้เจ้าของร้านจนตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว เลื่อนบัตรเครดิตใบเดิมไปทางพนังงานสาวตามเดิม

"ไม่เอาสิ นานๆทีมีโปรโมชั่นนะครับ แค่จูบเดียวเอง"คนตรงหน้าส่งสายตาอ้อนวอนราวกับเด็กร้องขอของเล่นจากพ่อแม่

แต่ก็นะ...ผมดันไม่ใช่พ่อหรือแม่ของเด็กตรงหน้านี่สิ

"เฮ้อ...ปล่อยเถอะครับ"

"นะๆๆๆ แค่จูบเดียวเอง จุ๊บเบาๆก็ได้!"

"ไม่ครับ"

"แค่ครั้งเดียว นะ...น้าาา"

"ไม่"

"นี่อุสาลดให้ 100% เลยนะเนี่ย ไม่คิดที่จะสนใจ---!!"

"แค่นี้ใช่มั้ยครับ?"เลิกคิ้วถามคนตรงหน้าที่เหมือนจะสติหลุดไปแล้วเรียบร้อย

เพื่อตัดรำคาญทำให้ผมจำใจต้องโน้มตัวลงไปปิดปากด้วยปากเบาๆ ไม่มีการลุกล้ำหรือใดๆทั้งสิ้นนอกจากปากแตะปาก

"กรี๊ดดดดดด!!!"

"อ้ากกก เขาจูบกัน! เขาจูบกันน!!"

"จับที เหมือนฉันจะวูบ"

"฿+;"#_;(@(83+4"

"ตายอย่างสงบ คุณย่าคะ...หนูพร้อมไปหาแล้วค่ะ"

ปิดเปลือกตาลง 2-3 วิเพื่อตั้งสติกับตัวเอ ขับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งก้าวขาเดินออกจากร้านมุ่งตรงไปยังรถของตัวเอง

เฮ้อ...ออกมาจากบ้านทีไรเป็นต้องมีเรื่องทุกทีสิน้า











 

*ยังไม่แก้คำผิด*

 

เอาล่ะค่ะ คนที่ได้จูบแรก(?)ของน้องซีไปคือนุ้งฮันนี่ ส่วนนุ้งเรย์คือยังไงๆอยู่น้าาาา

ช่วงนี้ตันค่ะ ไปต่อยากมาก ฮาาาา ขนาดขึ้นต้นประโยคของเรื่องยังคิดแล้วคิดอีก ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ

ถ้าออกทะเลไปบ้างอะไรบ้างไม่ต้องแปลกใจค่ะ เพราะไรท์ไม่ได้วางพอร์ตเอาไว้เลย ถ้ามีอะไรจะเสนอสามารถคอมเม้นท์บอกได้เลยนะคะ ขอบคุณทุกคน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 919 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

446 ความคิดเห็น

  1. #444 Krixy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 01:53
    นักทำคอนเทนเหรอนี่
    #444
    0
  2. #437 581412 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 11:21
    ฮันนี่ได้จูบแล้ว เรย์ได้นอนด้วยแล้ววว ต่อไปคืออะไรกันน้าาา
    #437
    0
  3. #405 kwon55 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 01:54
    คนพี่คือตัดรำคานได้แรงมากกกกกก กรี๊ดดดดด
    #405
    0
  4. #370 ggggggggggm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 20:56

    ฮืออ ดีมากค่ะะะ ชั้นชิปคู่เน้~ แต่อุตส่าห์เขียนงี้นะคะ;-;

    #370
    0
  5. #301 ลุนแลงอ้ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 04:14
    Darling!!!!! aaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhaaaaaaaaaakkkkkkkkkkkkk
    #301
    0
  6. #300 bllam1880 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 12:58
    เเหมมมม~~ เป็น 'เพื่อน' กันสินะ! 'เพื่อน' เเค่! 'เพื่อน'

    ฮันนี่: เฮือก!! จุกเลยครับ!!
    #300
    0
  7. #295 bblaei (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 09:31
    แอบไม่ชอบฮันนี่ หมั่นไส้นาง 5555555555
    #295
    0
  8. #288 tang_thai°°° (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 18:28
    จูบแรกกกกก
    #288
    0
  9. วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 09:23
    เรย์น่าจะเป็นคนที่ย้อยเวลากลับมาเพราะนางบอกว่าไม่ได้หลับสนิทแบบนี้มานานแล้ว+รู้วาฝ่าวันสิ้นโลกจะมาตอนไหน
    #183
    0
  10. #145 kaohomkk1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 20:06

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะคือเราชอบเรื่องมากถึงพึ่งมาไม่กี่ตอนก็เถอะ5555
    #145
    0
  11. #144 Giharu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 19:29

    เรย์ต้องเป็นคนย้อนเวลามาแน่ๆ ถึงรู้ว่าจะเกิดวันสิ้นโลก แต่การเจาะจงขนาดนั้นราวกับผ่านมาแล้ว

    #144
    0
  12. วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 15:56
    pwp สินะ ไม่เป็นไรจ้ะ เราอ่านเพื่อเสพจ้ะไม่เครียด

    ฮริ้งงงง ขำตอน "คุณย่าคะ หนูจะไปหาเเล้วค่ะ" 55555
    #140
    0
  13. #139 แอแง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:42
    อ่านเพลินมากค่ะมันเป็นน่ารักกก
    #139
    0
  14. #138 Prickfa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:33
    รู้สึกอิจฉาพวกผญ.ในร้านค่ะอยากเห็นเค้าจูบ(?)กันนนน
    #138
    0
  15. #137 Love (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 00:07

    นิยายสนุกมากกกกกกก เเบบว่าอ่านเพลินดี

    #137
    0
  16. #136 กุเขินนน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 16:57
    แอแงเขิงงงง #รอนะคะะะ
    #136
    0
  17. #135 naphwaree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 15:04
    เราก็จะวูบ5555
    #135
    0
  18. #134 Thnoon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 10:42
    วูบเหมือนกันค่ะ5555
    #134
    0
  19. #133 Tery2006 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 10:13
    อ่ะฮ่ะๆๆๆ โชคดีไปแล้วค่ะ!
    #133
    0
  20. #132 yam_mm_m (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 08:44
    ไรท์แต่งดีอยู่น้าาาา ไม่ต้องคิดมากกก สู้ๆจ้าาาาาา
    #132
    0
  21. #130 KingStar001 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:12
    ชอบ รออ่านนะ อัพบ่อยๆนะ
    #130
    0
  22. #129 -mung_ming- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 00:26
    สู้ๆนะคะไรท์ไม่ต้องกังวลว่าเรื่องจะออกมาไม่ถูกใจคนอ่านนะคะ เขียนตามที่ไรท์ชอบได้เลยค่ะไม่ต้องรีบ คนอ่านรอได้ค่าา ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ แอบกดดูว่ามีเรื่องอื่นที่เขียนอีกมั้ยฟลายรอบเลยเพราะลืมว่าดูรึยัง เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #129
    3
    • #129-2 alchemy(จากตอนที่ 6)
      10 มิถุนายน 2563 / 00:32

      ฮือออ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ไรท์ค่อนข้างกลัวเพราะไม่มั่นใจในฝีมือตัวเอง อ่านหลายรอบแล้วมันรู้สึกแปลกมากๆ พอจะแก้สมองมันก็ตันคิดหาคำที่ดีกว่านี้ไม่ออก

      แต่พอมาได้อ่านคอมเม้นท์แบบนี้แล้วรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ! ขอบคุณมากๆเลยนะ ฮรึก!//ปาดน้ำตา
      #129-2
    • #129-3 -mung_ming-(จากตอนที่ 6)
      10 มิถุนายน 2563 / 00:34
      ฮือออออย่าร้องค่ะไรท์สู้ๆๆๆ
      #129-3
  23. #128 mopq1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:36

    อ้ายยยยย
    #128
    0
  24. #127 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 22:30
    ร้านไหนมีแบบนี้บ้างอิแม่อยากไปอิอิ
    #127
    0
  25. #126 Wedwew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 22:23
    เรื่องนี้จะมีติดเหรียญรึป่าวคะะไรท์
    #126
    1
    • #126-1 alchemy(จากตอนที่ 6)
      9 มิถุนายน 2563 / 22:32
      ถ้า(ขีดเส้นใต้หนาๆในคำว่าถ้า)แต่งจบตั้งใจจะเอาลง ebook ค่ะ (อยากลองดูเหมือนกัน)

      ส่วนคำถามที่ว่าจะติดเหรียญมั้ย จะติดแค่อ่านร่วงหน้าเหมือนเดิมค่ะ 3 วันต่อ 1 ตอนหากต้องการอ่านฟรี จะเริ่มในตอนที่ 15 ขึ้นไปค่ะ

      แต่ถ้าจบแล้วจะยังคงเปิดอ่านฟรีเหมือนเดิม ยกเว้นว่าจะไม่ได้ลง ebook อันนี้จะรวบตอนเป็นแพคเกจค่ะ

      ปล.ตอนนี้ยังไม่แน่นอนนะคะ เปลี่ยนแปลงได้เรื่อยๆ เพราะไม่แน่ใจในฝีมือการแต่งของตัวเองอะค่ะ ฮะๆ

      ปล2.อย่าว่าแต่แต่งเรื่องนี้จบเลยค่ะ อีกเรื่องยังไปไม่ถึงไหนเลย T^T
      #126-1