ทุกคนชอบบอกว่าผมเป็นลูกรักของพระเจ้า [ yaoi ]

ตอนที่ 16 : ลูกรักของพระเจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    20 พ.ย. 63


 


 

บทที่ 15 ลูกรักของพระเจ้า


 

ณ ห้องทำงานที่ถูกสร้างและปรับปรุงมาจากโรงแรม 5 ดาวขนาดใหญ่ ทั้งอุปกรณ์ ฟอร์นิเจอร์ ข้าวของเครื่องใช้ยังคงใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ความอลังการของกองทัพที่ดูเหมือนจะสิ้นเปลืองไปหน่อย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็มีกองกำลังขนาดใหญ่รวมทั้งอาวุธโจมตีครบมือ

ทุกๆวันของพวกเขาจะยังคงเป็นปกติ ดำเนินชีวิตไปอย่างเรียบง่าย(?)

หากแต่....

เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นและจะส่งผลให้พวกเขาเกิดความชิบหายแบบไม่สามารถป้องกันได้

ในเช้าของวันถัดมา หลังจากตื่นนอนจากเตียงนุ่มน่านอนต่อ ข่าวอันหน้าตื่นตะลึงอย่างฟาร์มล้างแหล่งรวบรวมเผ่าพันธุ์ซอมบี้หลากหลายชนิดถูกเคลียร์ ทั้งแก่นผลึกและเสบียงที่พวกเขาเล็งเอาไว้ก็ถูกเอาไปเช่นกัน

จากรายงาน ระบุอย่างชัดเจนว่ากลุ่มบุคคลที่มาน่าจะมีจำนวนไม่มากนัก หากแต่ในกลุ่มดังกล่าวมีผู้มีพลังพิเศษไม่ต่ำกว่า 5-6 คน ทั้งอาวุธที่ดูเหมือนจะมีมากพอสมควร คาดเดาจากลูกกระสุนที่ฝังอยู่ภายในกล้ามเนื้อของซากศพเหล่านั้น

ดูจากรูปการณ์ สามารถระบุพลังบุคคลเหล่านั้นได้คร่าวๆนั้นคือ น้ำแข็ง สายฟ้า ไฟ น้ำ อาจมีลมหรืออะไรก็ตามที่สามารถเปลี่ยน สร้าง ให้กลายเป็นของหนักได้ ด้วยความเสียหากและฝูงซอมบี้ที่มารุมกินซากศพมีมากเกิน ทางกองทัพจึงต้องรีบกลับออกมาเพื่อความปลอดภัยก่อน

กวาดสายตาอ่านรายละเอียดต่างๆด้วยรอยยิ้มแสยะที่แฟงไปด้วยความแค้น

ใครกล้าบังอาจมาโจมตีบริเวณที่พวกเราเล็งเอาไว้ว่าจะเข้าไปกวาดล้างกัน ราวกับโชคชะตาเล่นตลก หลังจากที่ประชุมเตรียมเข้าไปบุกโจมตีที่ฟาร์มแห่งนั้น

วันต่อมากลับเกิดเรื่องที่น่าเอาระเบิดไปปาบ้านตัวก่อปัญหาซะเหลือเกิน

เอาเถอะ เราคงต้องคุยกันหน่อย

กับอีแค่กลุ่มคน มีหรือจะสู้กองกำลังได้(?) จริงมั้ย?

"หึๆๆ ไปจัดกองกำลัง วันนี้เราจะไปล่าอาณาเขตพวกที่ยุ่งไม่เข้าเรื่องกันสักหน่อย"

"ครับท่าน"

 

.
.
.

 

ในเช้าของวันที่สดใส----ตู้มมมม!!

"พวกมันมาแล้ว! เตรียมตัวรับมือให้ดี!"

"เฮ้ย!ใครเป็นหน่วยพยาบาลอะ มาดูคนเจ็บตรงนี้หน่อย!!"

"อย่าพยายามสาดกระสุน! ใช้พวกมันให้คุ้มค่าที่สุด!!"

"ไม่ต้องสนใจ จับตายให้หมด!!"

"....." ให้ตายเถอะ ผมอยากร้องไห้ออกมาเป็นภาษามนุษย์ต่างดาว
 

"หื้ม? ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังครับ แต่ก็ดี...พวกเราพึ่งทำมื้อเช้าเสร็จ ไปอาบน้ำแล้วค่อยลงมาทานนะครับ"

"อรุณสวัสดิ์ครับ my love~"

"....ครับ" พยักหน้ารับคำของคิงที่อยู่ในชุดสบายๆพร้อมกันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มราวกับพ่อบ้านแสนดีที่ผู้หญิงหลายๆคนฝันถึงและอยากได้ไปครอบครอง

หันหลังเดินกลับเข้าห้องเพื่อจัดการกับตัวเอง เมินเสียงวุ่นวายด้านนอกที่ดังทะลุผ่านประตูบ้านเข้ามาแบบไม่เกรงใจ

น่ารำคาญซะจริง....

ใช้เวลาไม่นานในการจัดแต่งตัว ก้าวขาเดินลงมาที่ชั้นล่างอย่างเชื่องช้า ก่อนจะพากันจัดการรับประทานอาหารเช้าพร้อมดูทีวีอย่างเป็นปกติ...

ถ้วยที่มีไว้สำหรับใส่ให้อาหารหมาสีดำสนิท ในนั้นมีแก่นผลึกมากกว่า 20 ก้อนที่หลอมรวมกันจนเป็นสีเข้มวางอยู่ด้านใน เสียงก๊อบแก๊บคล้ายมีใครเคี้ยวเศษแก้วดังขึ้นเป็นระยะ

ใช่ครับ ตัว(?)ที่กำลังกินแก่นพลังอันแสนหายากและเป็นที่ต้องการของใครหลายๆคนคือเจ้าตัวเล็กของผมเอง

หากแต่ ช่วงเวลาอันแสนสงบสุขของผมกลับถูกหยุดด้วยเสียงประตูที่ถูกเปิดก่อนได้รับคำอนุญาต

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"ก็ไม่อยากจะขัดจังหวะวันสบายๆของพวกนายหรอกนะ แต่...พวกเรามีอะไรอยากให้ช่วยหน่อย"

"???" คิ้วลูกเลิกขึ้นสูง กลางหน้าผากของแต่ละคนถูกประดับด้วยเครื่องหมายเควสชั่นมาค์รตัวใหญ่ๆที่ไม่ต้องเอ่ยปากถามก็มองออกว่าพวกเรากำลังสับสน

"เอาเถอะ เดี๋ยวกลับมาอธิบายทีหลัง ตอนนี้ขอยืมเจ้านี่ไปสักแปปนะพวก" ไม่มีการถามหาความคิดเห็น เจ้าตัวก็รีบก้าวเข้ามาในบ้านเดินเร็วๆหิ้วร่างของผมออกไป

"...."

อืม...ผมว่าผมควรวางแผนเพิ่มน้ำหนักให้ตัวเองนะ

ตู้มมม!!  ปังๆๆๆๆ!!!

ออกจากบ้านมาได้ไม่นาน เสียงความวุ่นวายทั้งระเบิด ปืน และเอฟเฟคการใส่สกิลการโจมตีต่างๆทำให้ผมอยากวิ่งกลับเข้าบ้านเอามืออุดหูแล้วเข้าห้องนอนเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายแสนสาหัสนี้...

ให้ตายเถอะ พวกเขาว่างมากจนก่อสงครามขนาดย่อมเล่นฆ่าเวลารึไง(?)

"นายเคยฆ่าคนมั้ย?" เสียงกระซิบเบาๆข้างใบหูแสดงให้เห็นถึงความไม่สบายใจของผู้พูดเป็นอย่างมาก

"ทำไมเหรอครับ?" แม้จะพอเดาคำตอบได้ แต่ก็ยังคงเอ่ยปากถามออกไปอย่างนึกสนุก ห่างไกลจากสถานการณ์ในตอนนี้มาก

แน่ล่ะ ที่แล้วๆมา แม้ผมจะฆ่าซอมบี้ไปมาก แต่เจ้าตัวเหล่านั้นไม่ใช่คนที่มีสติครบร้อยและยังมีชีวิตอยู่ในสถานะเพื่อน(?)ร่วมโลก

เวลาฆ่า ตัวเหล่านั้นไม่กรีดร้องหรือร้องขอชีวิต ต่อให้มีครอบครัว เพื่อน คนรัก ก็ไม่สามารถกลับไปหาได้ ไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว

กลับกัน สำหรับคนธรรมดาพวกเขายังกลับไปหาคนที่รักได้ ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ...

"นายก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดีหนิ" ลี่ลี่ตวัดสายตามองมาที่ผมอย่างไม่พอใจนัก

"ฮะๆๆๆ ครับๆ เข้าใจแล้ว" แอบขำนิดหน่อยที่เจ้าตัวมาถามผมในขณะที่นำพาผมเข้ามาอยู่กลางสงครามขนาดย่อมนี้

"...." คล้ายๆลี่ลี่ขมวดคิ้วมุ่นประมาณว่าไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงยังหัวเราะออกมาทั้งๆที่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้

หากแต่ถ้าเขาสังเกตอีกนิด ตั้งแต่ที่ลากผมเข้ามา อาการตื่นตกใจรวมไปถึงความหวาดกลัวที่คนธรรมดาทั่วไปถึงจะมีแต่ผมกลับไม่มี นี่ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนพออยู่แล้ว

"ถามว่าเคยฆ่าคนมั้ยงั้นหรอ? อืม...ถ้าเอาตามจริงล่ะก็..."

แต่...เอาเถอะ หากเขายังมองไม่ออก ผมก็พร้อมจะตอบเพราะเรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน...

ฉึก!!

"เคยครับ ^-^" ฉีกยิ้มหวานที่ทำให้น้องลี่ของเราตื่นตกใจไม่ชั่วขณะ ขาของเขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ร่างกายแข็งข้างและดวงตาเบิกกว้างราวกับเจอบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวอยู่ตรงหน้า

และใช่ครับ...ผมคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

"เล่นใหญ่ซะจริง" หัวเราะออกมาเบาๆอย่างเอ็นดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก้าวขาเดินข้ามศพของทหารฝั่งตรงข้ามที่พยายามจะเข้ามาสังหารผมและคนด้านข้าง

เป็นความคิดที่น่ารักดี...

เอาล่ะ! นี่ก็ใกล้ได้เวลากินของว่างของผมแล้ว เรารีบมาจบความวุ่นวายตรงนี้กันดีกว่า

ไหนดูซิ ใครมันอาจหาญมากล้าพังบาเรียของผมเข้ามาในขณะที่ผมหลับ



 

ขาเรียวยาวก้าวตรงไปข้างหน้าอย่างมั่งคง ดวงตาประกายแววราวกับสัตว์ป่าที่กำลังออกล่าเหยื่อในตอนกลางคืนเช่นกันกับนัยตาสีดำที่หดแคบลงเรียวเล็กเหมือนงูหรือแมวป่าส่องแสงสีแดง ตาขาวค่อยๆถูกความมืดกลืนกิน

ตึก.. ตึก..

คล้ายเวลาถูกหยุด...ไม่สิ เป็นบริเวณรอบข้างของเด็กหนุ่มคนนั้นต่างหากที่ถูกทำให้ทุกอย่างช้าลง เสียงน้ำหนักเท้าที่ปกติไม่เคยเกิดตอนนี้ดังก้องสะท้อนอยู่ภายในหัว

ก้าวแล้วก้าวเล่าที่คนตรงหน้าเดินผ่านพวกเขาไปทีละคน บุคคลที่มีรอยยิ้มแสยะประดับอยู่บนใบหน้า ไหนจะดวงตาอันน่าหวาดกลัวต่างจากมนุษย์ทั่วไป มันประกายสีแดงสว่างเหมือนปีศาจที่ถูกปลุกขึ้นมาจากขุมนรก

เวลาที่เหมือนถูกทำให้ช้าลง ตอนนี้ไม่ต่างจากเวลาที่หยุดนิ่ง ช้าเหลือเกินในแต่ละก้าวที่ชายคนนั้นเดิน ผ่าน พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ขนาดแค่เหลือบตาไปมองยังไม่มีปัญญาหรือความกล้าที่มากพอ

แรงกดดันมหาศาลทำให้หัวใจพวกเขาเต้นแรงจนกลัวเหลือเกินมาอีกฝ่ายจะได้ยินแล้วหันมามุ่งทำร้าย

กลัว กลัว กลัว น่ากลัว ไม่เอา ไม่อยู่แล้ว เอาเขาออกไป ออกไป ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย ได้โปรด....

หลายล้านคำที่อยู่ในใจ ดวงตาเริ่มสั่นเทา ลมหายใจติดขัด มือไม่สั่นจนเผลอปล่อยมีอาวุธที่อยู่ในมือทิ้งลงกับพื้น แต่การที่จะขยับร่างกายช่างยากเย็นเหลือเกิน ราวกับเวลาถูกทำให้ช้าลงจริงๆ และใช่..เวลาถูกทำให้ช้าลง

สติของเขาเริ่มจะแตกกระเจิง แต่ก่อนที่จะเป็นแบบนั้น...

ฟรึบ!....

แค่เพียงชายคนนั้นก้าวผ่านไป ความรู้สึกต่างๆก็ถูกหยุดด้วยอะไรบางอย่างที่แหลมคม สับและฉีกกระชากร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆจนหาส่วนดีไม่ได้

พวกเขาได้ถูกปลดปล่อยอย่างเป็นอิสระจากความหวาดกลัวนี้โดยสมบูรณ์....

ตุบๆๆๆๆ...

ทุกครั้งที่ลงฝ่าเท้า ร่างไร้วิญญาณที่ไม่ต่างจากเศษเนื้อก็ล่วงหล่นลงไปกองกับพื้นที่ละคนสองคน

เคียวด้ามยักษ์ราวกับยมทูตอันน่าหวาดกลัวค่อยๆปรากฏขึ้นบนผ่ามือด้วยการรวมตัวของเงาสีดำสนิท

คล้ายกับเห็นภาพหลอน บุคคลตรงหน้าที่รูปร่างหน้าตาราวกับพระเจ้าสรรสร้างขึ้นมาด้วยความปราณีต...

ตอนนี้ไม่ต่างจากมัจจุราชใส่ผ้าคลุมสีดำผืนใหญ่ปิดบังไปหน้าและร่างกายโผล่ออกมาให้เห็นเพียงมือสีขาวซีดที่กำลังถือเคียวด้ามยักษ์อยู่

น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีโอกาสได้พรรณาถึงความน่ากลัวนี้อีกต่อไป เพราะในการตวัดเคียวเพียงครั้งเดียว หัวของศัตรูทั้งหลายที่ต้องการจะนำภัยเข้ามารวมไปถึงบุคคลน่ารำคาญก็หลุดออกจากบ่าทั้งหมดแบบที่ไม่มีโอกาสได้ต่อรองหรือขอร้องอ้อนวอนแต่อย่างใด...

นี่คือการสำเร็จโทษแด่การกระทำอันผิดบาปต่อพระเจ้า ด้วยการโจมตีลูกของพระเจ้า ผู้ที่มีพลังไม่ต่างจากมัจจุราช อาเมน...

สนามรบกลายเป็นสีแดงเลือด กลิ่นคาวต่างๆเริ่มล่อซอมบี้ให้ตรงเข้ามาในบริเวณ หากแต่ภายในเวลาไม่นาน เมฆครึ้มที่มาจากไหนไม่ทราบได้นำพาฝนมาชำระล้างเก็บกวาดทำความสะอาดพื้นที่ดังกล่าวจนเหลือเพียงเศษชิ้นเนื้อที่เหล่าซอมบี้ต้องกำลังจัดการต่อ

"เฮ้ออ.." ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆล้มตัวลงนั่งลงไปกับพื้นที่ไม่รู้ว่ามีเก้าอี้ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ...

เหล่าบุคคลที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบรวมไปถึงกลุ่มบุคคลที่ทำการสู้รบอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่คนตรงหน้าดันเคลียร์ทุกอย่างจบภายเวลาที่ไม่ถึง 2 นาที "...."

โยนแก่นพลังสีดำจำนวน 3 ก้อนให้เจ้าตัวเล็กด้านข้างที่แลบลิ้น(?)รอเหมือนกับหมาที่รอเจ้านายให้ของรางวัล

ฮะๆๆๆ น่ารักซะจริง

"หมดหน้าที่ของผมแล้วใช่มั้ย?" เงยหน้าขึ้นมาคุยกับลี่ลี่หลังจากหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กจนพอใจ

แต่ภาพที่ผมเห็นทำเอาเผลอหลุดขำออกมาเล็กน้อย

แน่สิ ตอนนี้มีหลายๆคนกำลังมองมาที่ผมราวกับกำลังเห็นสัตว์ประหลาดซะงั้น ขนาดลี่ลี่ก็ยังเป็นไปกับเขาอะ

"นาย...นานเป็นสัตว์ประหลาดกลับมาเกิดรึไง?" เขาขมวดคิ้วมองผมอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาหาผมอย่างไม่รีบร้อนหรือแสดงอาการหวาดกลัวใดๆอีก

แม้จะช้าไปสักหน่อย แต่คนอื่นๆก็เริ่มออกไปกำจัดซอมบี้รอบๆ ทำราวกับว่าเรื่องเมื่อสักครู่ไม่เคยเกิดสงครามหรือมีเรื่องน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้น

"ผมเปล่า"

"เฮอะ น่าเชื่อจังนะ" อีกฝ่ายกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอุ้มผมขึ้นมาเพื่อนำกลับไปส่งที่เดิมตามที่เคยสัญญา(?)กับพวกฮันนี่เอาไว้

"นี่...ถามหน่อยสิ" ในขณะที่เดินไปส่งผมที่บ้าน อยู่ๆเจ้าตัวก็ตั้งคำถามขึ้น

"ว่าไงครับ" ผมเลิกคิ้วพร้อมหันไปมองใบหน้าด้านข้างของคนที่กำลังอุ้มผมอยู่

"พลังของนาย..ทำได้ถึงขนาดนี้เลยงั้นหรอ แล้วจะไม่มีข้อเสียหรือเกิดผลเสียอะไรกับตัวนายในภายหลังใช่มั้ย?" หวาาา อยู่ๆก็รู้สึกอิจฉาหมอกขึ้นมาเลยแหะที่ได้เต้าหมาตัวโตนี้ไปครอบครอง

"นายนี่น้าาา"

"อะไรเล่า! นี่ฉันเป็นห่วงนายนะ"

"เอาเถอะๆ คำถามแรก ไม่หรอก...มันทำได้มากกว่านี้อีก"

"...."

"ส่วนคำถามที่สอง ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวผมแน่ ผมเป็นถึงลูกรักของพระเจ้านะ"

"...."

"ฮะๆๆ ยังไงก็เถอะ ขอบใจที่เป็นห่วงละนะ"

"อืม.."





















 

*ยังไม่แก้คำผิด*
 

 

โหย...อ่านไปอ่านมาน้อง(?)ก็น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีเกิดปัญหาทางบ้านนิสนึงงงง แต่รับรองว่าการมาครั้งนี้ทุกคนได้เบื่อไรท์แน่ 5555



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

446 ความคิดเห็น

  1. #410 kwon55 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 14:16
    แงงงง น้องเป็นลูกรักจริงๆแหละ ดีไม่ดีเป็นลูกของพระเจ้าเลย
    #410
    0
  2. #394 ugimigok (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 12:13
    คิดถึง~~
    #394
    0