ทุกคนชอบบอกว่าผมเป็นลูกรักของพระเจ้า [ yaoi ]

ตอนที่ 13 : ผลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 520 ครั้ง
    11 ต.ค. 63

 

 

 

 

บทที่ 12 ผลึก

 

 

"โอ้ะ ตื่นแล้วหรอครับ? จะลงไปทานอาหารก่อนหรือจะอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วค่อยลงไปดีครับ? "

"อืม...อาบน้ำก่อนก็ได้"

"งั้นเดี๋ยวผมไปอุ่นอาหารให้รอนะ"

"ครับ" พยักหน้ารับอย่างจำยอม ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวสีดำไร้ลวดลาย

ในขณะที่แช่ตัวอยู่ในอ่าง เงาสีดำใต้ร่างหรือพลังประจำตัวของผมก็ผุดขึ้นมาในลักษณะของเป็ดยางขนาดเล็กสีดำสนิท ปล่อยให้เงาบางส่วนทำหน้าที่ที่มันควรจะทำ (?) เช่นการช่วยผมอาบน้ำ ขัดตัว สระผม ถูสบู่

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ น้ำในอ่างถูกปล่อยออก ผ้าเช็ดตัวลอยขึ้นมาพันท่อนล่างของผมไว้ พร้อมกับประตูห้องน้ำที่เปิดเข้ามาด้วยฝีมือของฮันนี่

และเงาสีดำที่เคยปรนนิบัติผมก็ อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ว้า...อดดูตอนพี่กำลังอาบน้ำเลย แย่จัง" รอยยิ้มแสยะเล็กๆของบุคคลที่มีอายุน้อยกว่าไม่ได้ทำให้สติที่ยังงัวเงียจากอาการหลังตื่นนอนดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แม้จะยังตื่นไม่เต็มตา แต่สัมผัสรอบๆตัวยังคงทำงานได้ดี ร่างของผมถูกยกขึ้นโดยแขนแกร่งที่มีแต่กล้ามเนื้อของคนตรงหน้า

ผ้าเช็ดตัวอีกผืนถูกหยิบออกมาซับไปตามร่างกายอย่างเบามือ น่าแปลกที่ลมหายใจของอีกฝ่ายดูจะติดขัดมากกว่าปกติ ราวกับกำลังอดทนอดกลั้นกับอะไรบางอย่างอยู่

ฮะๆๆๆ โอเคๆ ผมรู้ว่ามันมาจากสาเหตุอะไร แต่เพื่อความสบายใจของตัวผม การที่เราหลอกตัวเองเล็กๆน้อยๆเพื่อความปลอดภัยก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไรนี่

ดูย้อนแย้งไม่สมเหตุสมผลงั้นหรอ? ใช่ครับ มันไม่ได้มีอะไรเป็นเหตุเป็นผลเลย ผมแค่พยายามบ่ายเบี่ยง คุณก็รู้ดีว่าถ้าผมยอมพวกเขาตั้งแต่แรกเนื้อเรื่องทันจำดำเนินต่อยังไงล่ะ? จริงมั้ย?

ในขณะที่เจ้าตัวกำลังแต่งองค์ทรงเครื่องให้กับผมด้วยเสื้อผ้าที่ดูเหมือนจะทำเพียงแค่สุ่มๆหยิบมาแบบไม่ใส่ใจนัก

ประโยคน่าตายก็ถูกพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มบางๆซึ่งไม่มีความน่าไว้ใจอยู่ในนั้นเลยสักนิด "อยากลองมีโมเม้นใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ๆสีขาวเดินรอบบ้านมั้ยครับ? จะว่าไปขาพี่ก็ขาวน่ากัดดีเหมือนกันนะ---อัก! "

"จะไปไหนก็ไป..." ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดจบประโยค บาทาที่ดูเหมือนจะมีขนาดพอๆกับใบหน้าของเจ้าตัวค่อนไปทางเล็กกว่าเล็กน้อยถูกยกขึ้นไปประดับกลางใบหน้าหล่อเหล่า

ชนิดที่ว่าต่อให้เป็นผู้ชายร่างใหญ่ใจแมนแบบ 100% ก็มีโอกาสถูกตกเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆของเจ้าตัวแบบไม่ยากเย็นนัก

อา....แต่ถึงอย่างนั้น คนแบบผมก็ไม่มีทางตกเป็นทาสรักของเจ้าเด็กนี่แน่ๆ สัญญาเลย :)

"หาวววว.." อ้าปากหาวเป็นการอำลาเตียงสุดที่รักเล็กน้อย ก่อนจะถูกดึงออกจากวิมานสุดที่รัก ก่อนหน้านั้นมีการทิ้งท้ายด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ประหนึ่งตัวเอกชายถูกขุ่นแม่ลากตัวหนีออกมาจากการเดทกับตัวเอกหญิงหลังถูกจับได้ว่ามีการคบหากันแบบลับๆ  แถมยังถูก---

ปึก!

โอเค ผมไม่เพ้อแล้วก็ได้...

"เช้านี้ (?) ผมทำข้าวต้มกุ้งนะครับ จะให้ผมยกเครื่องเคียงออกมาให้ด้วยมั้ย? "

"ไม่เป็นไรครับ เพิ่มแค่พริกไทยให้ผมก็พอ" ส่ายหัวตอบเรย์ที่เดินออกมาจากในครัวด้วยสภาพสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม พับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักและแขนสีขาวๆของเจ้าตัวตัดกับสีของเสื้อแบบพอดี

อืม....รอยเส้นเลือดของแต่ละคนชัดจนน่าเอาเข็มมาจิ้มเล่นเลยแหะ

ฮันนี่ที่ไม่มีอะไรทำจึงเดินไปเปิดทีวีและยกเครื่องดื่มออกมารออาหาร ข่าวหลายๆช่องภายในทีวีจอยักษ์ดูเหมือนจะมีแต่การพูดถึงโรคระบาดของเชื้อไวรัส ที่มีลักษณะท่าทางของผู้ติดเชื้อคล้ายกับซอมบี้ในหนังหลายๆเรื่อง

มันแพร่กระจายจนมีผู้ติดเชื้อมากกว่า 10 ล้านคน ซึ่ง ณ ปัจจุบันนี้ ประชากรโลกลดลงจนไม่สามารถประเมินสถานการณ์ได้

ทางรัฐบาลในแต่ละประเทศเริ่มดำเนินการช่วยเหลือประชาชนแล้วบ้าง แต่เพราะเชื้อไวรัสที่แพร่กระจายเร็วเกินไป ประชากรที่หนีรอดออกมาได้จึงเหลือเพียงไม่กี่หยิบมือ

ทั้งๆที่เชื้อตัวนี้พึ่งเริ่มการขยายตัวเพียงไม่กี่วันเท่านั้น อาจจะเพียงแค่ 1-2 สัปดาห์ แต่มันได้ฆาตชีวิตผู้คนไปมากกว่าครึ่งนึงของประชากรโลก

หลายๆสำนักข่าวมีรายงานผลออกมาว่าเชื้อตัวนี้มีจากหมอกควันสีแปลกตาและฝนสีดำเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน หากเป็นไปได้อย่าพยายามออกจากบ้านเพื่อรอความช่วยเหลือจากทางรัฐบาล

ความโกลาหลของโลกถูกถ่ายทอดออกมาเรื่อยๆ จนในที่สุด ทีวีจอแบนตรงหน้าจองผมก็ถูกใครบางคนกดปิด

ภาพเมืองที่พังพินาศกลายเป็นเพียงจอสีดำโล่งๆ

"เรามาทานข้าวต้มกันดีกว่าครับ" รอยยิ้มบางๆของทั้งสองคนที่นานๆทีจะเห็น

เอ่อ...ผมหมายถึงรอยยิ้มที่เหมือนทั้งสองคนพยายามปิดบังอะไรบางอย่างจากผมนะ ไม่ใช่รอยยิ้มที่ทั้งสองมอบให้ผมบ่อยๆ

แต่...เอาเถอะ ไว้เมื่อถึงเวลา เดี๋ยวพวกเขาก็คงจะบอกผมเอง

คลืนนน!!

แล้วพวกเราก็นั่งกินข้าวต้มกุ้งอย่างสบายใจ เมินเสียงแผ่นดินไหวและรอยร้าวของพื้นโลกที่ดังไม่ใกล้ไม่ไกลจากนี้มากนัก

เปรี้ยง!!!

"ฝนจะตกแล้ว อย่าลืมเก็บผ้าเข้ามาในบ้านด้วยนะครับ"

"ครับ/ครับ"

 

 

 

 

ลูปชีวิตของเราดำเนินผ่านไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด อาหารที่เรากินตามที่อยากเริ่มร่อยหรอลงโดยเฉพาะขนมหวาน ไฟฟ้าและน้ำประปาถูกตัดไปแล้ว โชคดีที่พลังของทั้งสองคนช่วยให้เรายังอยู่รอดต่อไปอย่างไม่ยากเย็นนัก

ไหนจะแผงโซล่าเซลล์ที่พ่อและแม่ติดไว้ให้ราวกับจะรู้อนาคตถูกนำมาใช้อย่างคุ้มค่า

"ตอนนี้อาหารเราใกล้จะหมดแล้ว เราควรทำยังไงต่อไปดีครับ? " เอียงคอถามบุคคลทั้งสองที่นั่งประกบไม่ปล่อยไปไหน คนหนึ่งนอนตักอีกคนโอบเอวพร้อมซบลงมาที่ไหล่ขนาดกลางๆของผม

ถ้าไม่ได้เปิดแอร์บางเลยว่ามีเคลืองครับ แค่อากาศประเทศไทยก็ร้อนจะแน่อยู่แล้ว ยังจะต้องมีติดแหงกกับทั้งสองคนนี้อีก ถึงผมจะไม่ใช่คนขี้โวยวายแต่รับรองเลยครับ มีบ้านแตกแน่ๆ

"คุณจำวันที่มีรถสิบล้อวิ่งผ่านหน้าบ้านคุณบ่อยๆได้มั้ย" อยู่ๆเรย์ก็พูดขึ้นในขณะที่เรากำลังเงียบเพราะกำลังดูหนังกันอยู่

"หื้ม? อย่าบอกนะว่าคุณเตรียมไว้หมดแล้ว? " ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แม้นัยตาจะยังจ้องไปยังทีวีจอขนาดใหญ่ตรงหน้าก็ตาม

"ครับ"

"ฮะๆ อย่างกับคุณรู้ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นเลยนะครับ"

"แล้วถ้าเกิดผมบอกว่า ผมรู้ล่ะ คุณจะเชื่อผมมั้ย? " จากที่ต้องการจะแซวเล่นๆ ตอนนี้ทั้งผมและฮันนี่กลับเป็นฝ่ายที่ชะงักไปเอง

"นายรู้งั้นหรอ? " ฮันนี่ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ แต่ก่อนที่จะได้พูดถาม คำตอบที่ราวกับเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ก็ถูกพูดออกมาผ่านใบหน้านิ่งๆของเรย์

"นายก็รู้ ต่อให้ผมประกาศผ่านสื่อในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสม อย่าว่าแต่จะหาคนเชื่อเลย ผู้คนอาจรุมประณามผมด้วยเหตุผลที่ว่าเพ้อเจ้อแน่ๆ เพราะฉะนั้น...อยู่นิ่งๆถือเป็นการดีที่สุดครับ"

"....." หลังจบประโยค ความเงียบก็กลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง หากแต่ในครั้งนี้ดันมีความอึดอัดแทรกเข้ามาด้วย

ในขณะที่รอบข้างมีเพียงความเงียบ ยกเว้นเสียงทีวีที่ยังดังไม่ขาดหาย คำพูดของผมก็ทำให้ทั้งสองสะดุ้งตัวตื่นจากความคิด "จุดอ่อนของพวกมันคืออะไร"

"ในช่วงระยะ 3-6 เดือนแรกคือหัว ถัดจากนั้นหากพวกมันได้รับปริมาณน้ำฝนหรือหมอกควันสีเทามากๆรวมไปถึงพลังที่ได้จากพวกเดียวกันจะเริ่มวิวัฒนาการ มีผลึกที่แบ่งระดับของความแข็งแกร่งอยู่ที่กลางหน้าอก ถัดขึ้นมาก็จากบริเวณลิ้นปี่เล็กน้อย"

"มีลักษณะที่สามารถมองออกและแบ่งแยกออกเป็นระดับจากภายนอกได้คืออะไร"

"สีตา"

"สีผลึกและสีตาที่แข็งแกร่งที่สุด"

"สีผลึกไม่แน่ชัด ดวงตาสีทองอมส้ม เวลาโกรธจะกลายเป็นสีดำสนิท"

"ขั้นเริ่มต้นดวงตาสีอะไร"

"ขาวคล้ำ"

"สีผลึกและสีตาที่อ่อนที่สุด"

"ผลึกสีขาว ดวงตาสีขาวซีด"

"มีกี่สายพันธุ์"

"....." คำถามนี้เรย์เงียบไปสักพัก ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยเปิดปากเล่าทั้งหมดออกมา สรุปได้ประมาณนี้

สีเริ่มตั้งของทุกสายพันธุ์คือสีขาว และจะเริ่มเข้มไปเรื่อยๆหากได้รับพลังงานเพิ่มขึ้น

จะแบ่งชนิดพันธุ์ด้วยสีของผลึก พืชคือสีเขียว ซอมบี้คือสีแดง พวกสัตว์ที่มีการติดเชื้อคือสีน้ำเงินม่วง และผู้มีพลังวิเศษจะเป็นสีเทา

ยิ่งเข้มยิ่งระดับสูง สีที่เรย์เจอมาในระดับสูงสุดคือสีดำ แน่นอนว่าผู้มีพลังพิเศษสามารถเช็คระดับของตัวเองได้ด้วยการทำสมาธิจำลองสีผลึกของตนเองออกมา

แต่เหมือนว่าพวกสายรักษาจะเป็นสีตรงข้ามนะ ยิ่งสีใสก็ยิ่งมีพลังมาก หากแต่ว่าสายนี้กับมีเพียงน้อยนิดจนสามารถนับนิ้วได้

แล้ว เอ่อ....ผลึกที่ผมมีอยู่ทั้งสองก้อนภายในตัวเนี่ย เขาเรียกมันว่าอะไรงั้นหรอ?

ฮะๆๆ บางทีผมก็คิดนะ พระเจ้าอาจจะรักและเอ็นดูผมมากเกินไปนิด คือก้อนสีดำสนิทไม่เท่าไหร่ แต่ไอ่ก้อนที่ขาวใสคือจะใส่ให้เรื่องมันชิบหายไปมากกว่าเดิมทำไม

อ่ะ ผมสามารถคาดเดาอนาคตได้เลย ถ้าในภายภาคหน้ามีคนรู้ว่าผมมีถึง 2 ผลึกในตัว ห้องทดลองก็ไม่ต่างอะไรจากบ้างหลังที่สองของผมแล้วแหละ

"มีอะไรจะถามอีกรึเปล่าครับ"

"มีครับๆ"

"...."

"ที่บ้านของคุณได้สั่งขนมไว้รึเปล่า? ช็อกโกแลตหรืออะไรก็ได้ มีใช่รึเปล่าครับ? "

"...."

"...."

หื้ม? หรือว่ามันเป็นคำถามที่ไม่ควรถามในเวลานี้? ผมทำอะไรผิดรึเปล่า? ได้โปรดหยุดมองผมด้วยสายตาเอือมละอาแบบนั้นนะ

เฮ้พวก ผมก็แค่ถามถึงขนม มันเป็นคำถามที่แปลกมากรึไง? พวกนายนี่มันเข้าใจยากชะมัด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*ยังไม่แก้คำผิด*

 

I'm come back!(?) รึเปล่า?  ไม่หรอก ไรท์แค่กลับมาให้ทุกคนหายคิดถึงเฉยๆ ฮาาาา

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีช่วงนี้ติดเกม---แค่ก! หมายถึงติดแฟน---ม้ายช่ายยย หยอกๆนะทุกคน ไรท์ยังโสดค่ะ จีบได้ ไม่มีคนหวง จุ๊ป!

ช่วงนี้ก็จะอารมณ์ดีนิสนึงง แม้ฉากหลังจะมีโครงงานและงานบอร์ดอีกมากมายชนิดที่ว่าวิชาไหนว่างๆหากไม่มีงานโครงงานก็เป็นอีกตัวเลือกที่เหล่าคุณครูจะโยนมาให้ทำ

แหมมมม กลัวเด็กว่างแหละดูออก---แค่ก! 

แฮ่มๆ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ 

ยังไงก็....ขอบคุณที่ยังรอกันนะคะ รักทุกคนเสมอค่ะ แล้วจะกลับมาหาอีกนะ บะบายยย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 520 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

446 ความคิดเห็น

  1. #408 kwon55 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 12:38
    ลูกรักพระเจ้าของจริงงงงงง แต่ใดๆคือพี่แกน้องมากกกก น่ารักไม่ไหว
    #408
    0
  2. #373 fern09102545 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 23:40
    3pได้ไหมมมม
    #373
    0
  3. #365 hunnay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 14:58
    ความหิวหนมอะเนาะ565
    #365
    0
  4. #364 Nuttayaoii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 11:21
    เนื้อเรื่องดีมากเลยค่ะ
    #364
    0
  5. #363 Nuttayaoii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 11:21
    เนื้อเรื่องดีมากเลยค่ะ
    #363
    0
  6. #362 THEJUZO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 13:57
    ไรท์ค่ะจีบนี่ใช่ที่เอานิ้วโป้งกะนิ้วชี้มาประกบกันมั้ยค่ะ?
    #362
    3
    • #362-1 alchemy(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2563 / 14:00
      ใช่ค่ะ ช่วงอนุบาลไรท์เคยรำดอกบัว(?)---แค่ก!

      รี๊ดดด มันคนละความหมายกันแล้วโว้ยยย!!
      #362-1
    • #362-3 alchemy(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2563 / 14:06

      เช่นกันค่ะ ขอบคุณที่รีดคอยตามอ่านเสมอมาเช่นกันค่ะ
      #362-3
  7. #360 pennapavil (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 19:58

    รออยู่น้าาา
    #360
    0
  8. #359 เจ้าลูกหมู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 16:43

    เย้ คิดถึง
    #359
    0
  9. #357 Bibliophile.ize (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 13:43
    ยินดีต้อนรับกลับมาฮะ จีบได้จริงหรอ งั้นจีบนะฮะ คริคริ ตั้งตารอเลยฮะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่าา
    #357
    0
  10. #356 noeylollypop (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 09:40

    ไรท์กลับมาแล้ว
    #356
    0
  11. #355 Farmarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 08:51
    รอเสมอ ขอบคุณที่กลับมานะคะ
    น้องจะเทพแล้ว555
    #355
    0
  12. วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 06:39
    จีบนะค-หยอกๆค่ะ\(^0^\)
    #354
    0
  13. #353 ChompuThanyarat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 23:30

    คิดถึงไรท์มากเลยยย
    #353
    0
  14. #352 นภพรรษภรณ์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 22:57
    ขอบคุณพระเจ้าที่ไรท์คนดีกลับมาอัพพพพพพ
    #352
    0
  15. #351 sehunhisehunna (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 22:46
    คิดถึงไรท์ๆๆ
    #351
    0
  16. #350 0983260699 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 21:01
    รอนานมากในที่สุดดดดด
    #350
    0
  17. #349 tang_thai°°° (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 20:57
    คิดถึงมากกก
    #349
    0
  18. #348 darkqueens (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 20:37
    กรี๊ดดดด คูมไรท์อัพนิยาย
    #348
    0
  19. #347 Kunjira-99 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 20:29

    กรี๊ดดดดดด!!!อ้ากกกกก!!!ว้ากกกกกกกก!!!! ไรต์อัพแล้ว!!!!!ฮืออออออhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #347
    0
  20. #346 hijjyii994 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 19:40
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ว่าแต่ผลึกอะไรนะ ยัยน้องมีตอนไหน ย้อนอ่านก่อนค่อยว่ากัน
    #346
    0
  21. #345 Skawrat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 19:17

    O. M. G.ไรต์อัปแล้วเย่

    คิดถึงไรต์มากค่ะ
    #345
    0
  22. #344 เรนะ'ซัง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 19:07

    นึกว่าตาฝาด//ไรท์อัป

    O.M.G
    #344
    0
  23. #343 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 18:49
    เย้!!! อัพแล้ว
    #343
    0
  24. #342 Tery2006 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 18:36
    น้อนนนนนนน
    #342
    0
  25. #341 Lentear (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 18:32
    เข้าใจๆ จารย์สั่งเหมือนเราเรียนอยู่วิชาเดียวอะ ยิ่งต้องทำโปรเจ็คจบไปพร้อมกันด้วยนะ//RIP
    #341
    0