ชีวิตวันๆของลูกมาเฟีย ( yaoi )

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 [ Re ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,168 ครั้ง
    8 เม.ย. 64



 

 

บทที่ 4


 

ด้วยความเหนื่อยสะสมตั้งแต่ที่โรงเรียน(?)จนถึงตอนนี้ หลังอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยโดยไม่แตะต้องอาหารเย็นเพราะกินเค้กจนอิ่มแล้ว เพียงแค่หัวได้แตะถึงหมอนนุ่ม ลมหายก็ใจเข้าออกเป็นปกติแล้วหลับไปในทันที เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากพ่อบ้านที่ดูแลมาตั้งแต่เด็กๆได้ไม่ยาก

แล้วทุกอย่างก็วนกลับมาอยู่ในลูปเดิม ถูกปลุกตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม จับอาบน้ำแต่งตัวปิดท้ายด้วยการยัดข้าวกล่องพร้อมอาวุธใส่ไว้ในกระเป๋าลายอุลตร้าแมนสีแดงคู่ใจใบเดิม

หลังเดินเข้ามาในรั้วโรงเรียน สายตาที่เคยดูถูกเหยียดหยามบางส่วนหายไป แต่บางส่วนก็ยังคงอยู่ซึ่งเด็กน้อยไม่คิดจะใส่ใจในเรื่องนี้ ถ้าอีกฝ่ายไม่เข้ามานุ่งก่อนเขาก็ไม่คิดที่จะเอาตัวไปเปื้อนโคลน

แต่คงกลายเป็นงานอดิเรกของพวกเด็กเปรตพวกนี้ไม่เสียแล้ว โดยเฉพาะการรังแกคงที่ไม่มีทางสู้ เด็กอ้วนที่น่าจะเป็นหัวโจกเดินมาพร้อมกับลูกน้อง 4-5 คนด้านหลัง

แค่มองตาก็รู้ว่าพวกมันมาหาใคร แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายแน่ แต่ถ้าจะให้หยิบปืนขึ้นมาขู่ก็ดูจะเล่นแรงมากไปหน่อย เขาไม่ได้อยากเข้าห้องเย็นบ่อยขนาดนั้น

ในขณะที่เดินผ่านกดปล่อยแรงกดดันออกไปสร้างภาพหลอนว่าอีกฝ่ายถูกมีดในมือของเขาตัดเข้าที่ลำคอจนขาด เลือดที่แดงกระจายไปทั่วพื้นที่ เหลือกตามองดวงตาสีแดงทับทิมที่หันกลับมามองพร้อมรอยยิ้มแสยะราวกับปีศาจ

ตุบ...!!

ขาอวบๆนั้นสั่นเทาจนไม่อาจทรงตัวยืนอยู่ได้อีก ดวงตาเรียวเล็กเพราะถูกแก้มอูมๆนั้นดันขึ้นจะแทบปิดเบิกกว้าง จนกระทั่งมีน้ำอุ่นๆไหลนองออกมานอกกางเกง

แต่นั้นไม่อาจเรียกเสียงหัวเราะจากใครได้ เพราะแรงกดดันที่เด็กชายแผ่ออกมานั้น ไม่ใช่แค่เด็กอ้วนที่ได้รับผลก็กระทบ แต่เป็นทั้งหมดที่อยู่ในบริใกล้เคียง

ดูเหมือนว่าปีศาจคนใหม่จะถือกำเนิดขึ้นเสียแล้ว...

คลื่น...

เลื่อนประตูเปิดออกก็พบเข้ากับคนๆเดิมที่เคยเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน อีกฝ่ายนอนฟุบอยู่ที่โต๊ะของตนเอง เขาเองก็ไม่คิดกวน เดินไปยังที่นั่งโต๊ะข้างๆอีกฝ่ายซึ่งเป็นที่ประจำของเขาเอง

วางกระเป๋าไว้ด้านข้าง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านรอเวลาเข้าเรียน แต่ก่อนที่จะจมลงไปกับโลกของตัวเองเสียงเรียกของคนด้านข้างก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

"เฮ้"

"???" เงยหน้าขึ้นจากหนังสือหันไปมองคนที่เอ่ยเรียกเมื่อสักครู่ เลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นการถามโดยนัยว่า มีอะไร?

"นายชื่อซีโร่ใช่มั้ย?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจส่งมาให้ ทั้งยังยกแขนขึ้นท้าวคางมองมา ภายในดวงตาฉายแววคล้ายถูกอกถูกใจอะไรบางอย่าง "ฉัน คิมหันต์"

"สุริยเทพ?" เอ่ยชื่อสกุลของคนด้านข้างออกมาพร้อมกับหันใบหน้าไปสำรวจอีกฝ่ายเช่นกันกับคนด้านหน้า

"นายก็ อัลเคมี่?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเพราะไม่คิดว่าเพื่อนที่นั่งด้วยกันมานานทั้งยังสงบเงียบเจียมตัวถ้าไม่รวมเมื่อวานก่อนจะอยู่ในตระกูลที่ทรงอิทธิพลขนาดนี้

"...." เมื่อได้รับการยืนยันว่าเจ้าตัวเป็นเด็กจากตระกูลอัลเคมี่จริงๆนั้นยิ่งเพิ่มความสนใจในตัวของอีกฝ่ายเข้าไปอีก

"สายหลักหรือรองล่ะ"

"หลัก"

"โห้ พื้นฐานดีเลยนี่หว่า"

"ไม่ต่างกันหนิ"

สุริยเทพ เป็นตระกูลพันธมิตรของ อัลเคมี่ มาอย่างอย่างนาน เรียกได้ว่าสนิทกันตั้งแต่โครตเหง้าของตระกูลจนถึงปัจจุบัน

ในวันที่ถูกเรียกไปนั่งอ่านหนังสือเล่นในห้องทำงานของพ่อไม่เจอประวัติที่เกี่ยวกับตระกูลนี้มา คนของสุริยเทพส่วนมากมักมีดวงตาและสีผมสีแดง แต่เป็นแดงคล้ายไฟไม่เหมือนกับสีทับทิมหรือสีเลือดเหมือนกับคนของตระกูลเรา สัญลักษณ์ของตระกูลคือดวงอาทิตย์

ฉากหน้าทำโรงแรมที่ขยายไปทั่วโลก ฉากหลังคือเจ้าของคาสิโนและบาร์ที่รับส่งขอผิดกฏหมาย รวมไปถึงการขายข่าวต่างๆ

ยิ่งทั้ง 2 ตระกูลนี้เสร็จสัญญาผูกมิตรกันการขยายใหญ่ยิ่งเพิ่มขึ้นไปด้วย ประมาณว่า อัลเคมี่ส่งออกอาวุธผิดกฏหมาย สุริยะเทพก็จะคอยหนุนหลังหาสถานที่และจัดคนคุ้มกันให้บางส่วน ด้านการขายข่าวหรือรับจ้างฆ่าสุรยเทพจะคอยรับหน้าให้ส่วนอัลเคมี่จะเป็นคนจัดสรรหาคนมาทำงาน

ตามปกติทั้ง 2 ตระกูลจะพาเด็กๆมาทำความรู้จักกัน เพียงแต่ช่วงนั้นดันมีปัญหากับเหล่าตระกูลรอง ทำให้รุ่นของเราไม่ได้ทำความรู้จักกันอย่างที่ควร ซึ่งตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว

"โลกกลมดี"

"อืม" พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดที่ว่า

"งั้น เรามาเป็นเพื่อนกัน! ฉันเองก็เริ่มสนใจนายแล้วด้วย" ว่าแล้วก็ยื่นมืออกมา หากเขาเอื้อมมือไปจับก็แปลว่าตกลงที่จะเป็นเพื่อนและผูกพันธะเข้าอีกฝ่ายอย่างที่บรรพบุรุษของเด็กคนนี้ทำมาตลอด

ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแย่หากคำนวณถือผลประโยชน์

"ฝากตัวด้วยก็แล้วล่ะ" ยื่นมือออกไปจับกับอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มแสยะไปต่างกับคนตรงหน้า

"เช่นกัน"




 

คาบเช้าวันนี้มีภาษาอังกฤษกับกิจกรรมเล็กๆน้อยๆไม่ให้เด็กเบื่อ ซึ่งทั้งซีโร่และคิมหันต์นั่งคุยกับผ่านสายตาว่าพวกตนเบื่อหน่ายแค่ไหน จนเมื่อถูกสุ่มเรียกให้ไปแสดงความสามารถ ซีโร่เลือกไวโอลิน ส่วนคิมหันต์เล่นเปียโนควบคู่กันไปด้วยทำนองที่เศร้าสลดปนความหลอนจนนักเรียนในห้องร้องไห้ด้วยความกลัว

นับจากนั้นก็ไม่มีครูคนไหนเรียกทั้งสองออกไปอีกเลย...

ภาคบ่ายเป็นวิทยาศาสตร์และพละซึ่งคายพละครูปล่อยฟรีสไตล์เพราะติดธุระ นั้นจึงทำให้พวกเราสามารถพากันนอนอยู่หลังห้องอย่างสบายใจโดยไม่คิดที่จะเงยหน้าขึ้นมาหากไม่มีเสียงออดเลิกเรียน

"วันนี้ต้องรอกลับพร้อมบอสเหมือนเดิมนะครับ" รอยยิ้มฝืนๆของพ่อล้านคนสนิทพอจะทำให้เด็กน้อยเดาได้ว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างแอบแฝง แต่เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่ายเขาจึงเลือกที่จะเงียบและพยักหน้ารับเพียงเท่านั่น

รู้ตัวอีกทีก็ถูกนำมาปล่อยทิ้งไว้ที่ห้องสมุดห้องเดิมพร้อมกับชาไว้จิบกินคู่กับคุกกี้หลากรสเป็นของว่าง

นั่งทวนคำศัพท์ไปสักพักก็ได้ยินเสียงใครอีกคนเปิดประตูเข้ามา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงคล้ายกับคนเมื่อวานก่อนหรือก็คือคุณย่าของเขานั่นเอง

เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงมาใช้ห้องสมุดทำงาน ด้วยความที่ไม่อยากกวนและเบื่อที่จะถูกด่าทั้งๆมี่ยังไม่ได้ทำอะไรผิด จึงกวาดทุกอย่างเข้าอ้อมอกหันหลังเดินจากไป

แต่ก่อนที่จะได้ทำทุกอย่างเสร็จ คำถามจากคนที่เด็กน้อยตั้งใจจะหนีดังขึ้นเสียก่อน "จะเก็บทำไม"

"ไม่ใช่ว่าคุณต้องการใช้ห้องนี้หรือครับ?" เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย เงยหน้าขึ้นจ้องคู่สนทนาด้วยดวงตาว่างเปล่า นั่นทำให้เด็กน้อยเห็นคลื่นอารมณ์ที่ไม่สามารถอ่านได้ภายในดวงตาสีดำสนิท ประมาณว่ามั่นใจอะไรบางอย่าง ซึ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆหากแต่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง

"ฉันบอกตอนไหนว่าต้องการใช้?"

"ก็คุณ--"

"เรียกฉันว่าคุณย่า"

"...." ขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ๆถึงได้เปลื่ยนไปจากหลังมือเป็นหน้ามือได้ล่ะ?

"ฉันบอกอะไรก็แค่ทำตาม นั่งลงซะ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนสอนให้เอง"

"ครับ...คุณย่า" พยักหน้ารับอย่างจำยอม วางกองกระดาษและหนังสือในอ้อมอกลงกับพื้น จัดพวกมันให้เข้าที่และง่ายต่อการดู ก้มลงทำความเข้าใจกับภาษาตรงหน้าต่อ

มีบ้างที่เงยหน้าขึ้นมาเพื่อจิบชาและเล็มขนมเป็นการพักผ่อนสายตา แต่ไม่นานก็ก้มลงไปอยู่ที่เดิม ครั้งเมื่อเขาไม่สามารถหาความหมายของคำได้ คุณย่าก็จะก้มลงมาบอกความหมายให้บ้างเป็นบางครั้ง

จนเวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน ในขณะที่เก็บของเตรียมตัวกลับ เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

ก็อก ก็อก ก็อก

"เข้ามา" หลังได้รับคำอนุญาตจากคนที่มีอำนาจสูงสุดในห้องนี้ ประตูห้องจึงถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของพ่อบ้านคนสนิทโผล่เข้ามา

"นายน้อยครับได้เวลากลับบ้านแล้วครับ" พยักหน้าเป็นเชิงได้ยิน หันหลังกลับไปโค้งหัวขอตัวลากับคุณย่าที่ยังคงก้มหน้าทำงานของตนอยู่

พอจะเข้าใจแล้วแหละว่านิสัยบ้างานของคุณพ่อได้มาจากใคร

"ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง" อยู่ๆคนที่มักจะเงียบอยู่ตลอดเวลาก็ถามคำถามออกมาจนคนที่กำลังนั่งเหม่อมองทางอยู่สะดุ้งตัวตกใจเล็กๆ

"ก็ดีครับ ผมได้เป็นเพื่อนกับเด็กสุริยเทพแล้วด้วย"

"เจอกันแล้ว?"

"นั่งอยู่ด้วยกันตลอดครับ แค่ไม่เคยได้คุย"

"ก็ดี"

แล้วบทสนทนาสั้นๆระหว่างพ่อลูกก็จบลงโดยที่ไม่มีใครคิดจะสานต่อเลยสักนิด เรียกบรรยากาศอึดอัดให้กับคนภายในรถได้เป็นอย่างดี

จนเมื่อรถมาจอถึงบ้าน เราสองพ่อลูกร่วมรับประทานอาหารเย็นในรอบหลายเดือนด้วยกันนิดหน่อย ก่อนจะพากันแยกย้ายไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง

ในเช้าวันถัดมาซึ่งเป็นวันเด็กน้อยตื่นสายนิดหน่อยแต่ไม่ถึงกับมาโรงเรียนสาย ออกไปทางมาก่อนเข้าแถวเสียด้วยซ้ำ

หากแต่ปกติเด็กน้อยก็ไม่ได้เข้าแถวในตอนเช้าอยู่แล้ว จึงมุ่งหน้าไปทางตึกเรียนโดยที่วันนี้ไม่มีใครเข้ามาขวางทางเขาอีก

หลังเลื่อนประตูเปิดออกก็เจอเข้ากับบรรยากาศเดิมๆ มีใครอีกคนกำลังฟุบหน้านอนอยู่ที่โต๊ะ

แต่เมื่ออีกคนได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาจึงค่อยๆยกตัวขึ้นโบกมือทักทายเพื่อนคนใหม่ที่พึ่งคบกันได้เพียงวันเดียว

"ไง วันนี้มาช้านะ"

"ตื่นสายนิดหน่อย" เอ่ยตอบในขณะที่มาวางกระเป๋าไว้ข้างโต๊ะประจำตัว

"รู้มั้ยว่าเมื่อคืนฉันฝันว่าไปที่บ้านนายด้วยล่ะ" คิมหันต์ใช้แขนตัวเองเป็นหมอนในขณะที่นอนโดยที่เอียงใบหน้าเข้าหาคู่สนทนาที่ไม่มีท่าทีจนสนใจตัวเองเลย

"หรอ" เนี่ย แค่ฟังก็รู้ว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาตามมารยาท

หัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ ขยับตัวลุกขึ้นเดินไปนั่งบนตักพร้อมทั้งใช้แขนทั้งสองข้างคล้องคออีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้หันหนีหน้าไปไหน ซึ่งการกระทำนี่เรียกเสียงถอนหายใจของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

"เฮ้ สนใจกันหน่อยสิ" ใช้น้ำเสียงแหบพร่าของตัวเองออดอ้อนคนด้านหน้า ซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาดันเป็นเขาเองที่ตกใจ

"หื้ม? ว่าไงครับ คิมมีอะไรจะคุยกับผมเหรอ?" เสียงหวานนุ่มน่าฟังเอ่ยถามกลับมาพร้อมกับสัมผัสนิ่มๆที่สันกรามจนเผลอเอียงใบหน้ารับสัมผัสนั้นโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

คล้ายมีผีเสื้อนับร้อยบินอยู่ในท้อง ลมหายใจถี่และแรงขึ้นพร้อมๆกับใบหน้าที่ร้อนจนแทบระเบิด ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นหนี เอวของเขากลับถูกคว้าเอาไว้

"ทำไม? ไม่ใช่ว่าอยากให้สนใจงั้นหรอ?" รอยยิ้มแสยะที่ตอนนี้ไม่ต่างจากปีศาจที่กำลังล่อลวงมนุษย์อัดเข้ามาจนสมองมึนเบลอ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีกฝ่ายปล่อยให้เขาเป็นอิสระโดยที่ยังทิ้งความรู้สึกชื้นแฉะบริเวณลำคอและสันกรามเอาไว้

เผลอยกมือขึ้นสัมผัสลำคอที่ร้อนพราวของตัวเองเบาๆ เหลือบสายตาขึ้นไปมองเพื่อนคนใหม่ของตัวเองที่ตอนนี้เปลี่ยนไปนั่งอ่านหนังสือเงียบๆต่างจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง

โอเค ครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายถูกเล่นจริงๆ แต่เชื่อเถอะ ครั้งต่อไป(?)เขาจะไม่ผลาดท่าแบบนี้อีกแน่!!!



 

มั้ง...


















 

*ยังไม่แก้คำผิด*
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.168K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,508 ความคิดเห็น

  1. #1491 91250 A&R (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 23:12
    ตะ..ตาหนู..ระ..ร้ายขึ้นเยอะเลยนะ@//@
    #1,491
    0
  2. #1387 Good-cat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 13:10
    คิม...นายมันร้ายลึก
    #1,387
    0
  3. #1338 me-love-yaoi- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 11:28
    ร้ายกาจ!!! // โปรดนึกถึงเสียง รอน วิสลีย์
    #1,338
    0
  4. #1315 taeminahhh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 15:46
    คิมโว้ยยยยยยยยยยยยย เบาได้เบาก่อนลูก
    #1,315
    0
  5. #1237 Sasitron24092547 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 17:19

    คิมหันต์ เจ้าคนร้ายกาจ~~จูบแรกลูกช้านนนนนน
    #1,237
    0
  6. #1234 ychibi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 14:16
    โดนจองไปแล้วววว
    #1,234
    0
  7. #1203 Alisona Janes Curse (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 16:30
    ไม่อยู่แล้วโว้ย!!!!
    #1,203
    0
  8. #1193 Asa[jah] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 01:11
    ตายแล้วววว
    #1,193
    0
  9. #1190 Wiphawe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 01:10
    นายคิมช่างร้ายกาจจ
    #1,190
    0
  10. #1173 Achila (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 00:48
    ร้ายกาจ
    #1,173
    0
  11. #1169 Ze'Nero (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 20:16
    ถ้าใจเราคิดว่ามันยังอยู่ มันก็จะยังอยู่
    #1,169
    0
  12. #1164 friendfrienddd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 08:53
    ร้าย ร้ายมากกกกก เธอมันร้าย!
    #1,164
    0
  13. #1126 polar* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 00:55
    8 ขวบ… ร้ายกาจ
    #1,126
    0
  14. #1117 Blackrose_bl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 15:25
    ร..ร้ายกาจ
    #1,117
    0
  15. #1114 iapp6847 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 12:18
    คิมร้ายกาจ...ลูกฉัน
    #1,114
    0
  16. #1099 Shipnielong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 04:17
    นายคิมมมมม
    #1,099
    0
  17. #1076 reluz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 15:14
    นังคิมมม
    #1,076
    0
  18. #1015 JINNS15 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 07:13
    เจ้าคิมแก่แดด!!
    #1,015
    0
  19. #998 Wannattakan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 00:04
    เธอร้ายอะคิม
    #998
    0
  20. #978 RIN-14623 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:36
    ไม่จำเป็นต้องกลับมา โอ้ยยยยย สงสารยัยน้อง555555
    #978
    0
  21. #963 kingploypk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 02:12
    ร้ายกาจนักนะคุณคิม
    #963
    0
  22. #960 Tubtim-Waranya88 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 19:09
    รอน วิสลี่: ร้ายกาจ~!!
    #960
    0
  23. #951 Kafair0012k (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 06:04
    อีเด็กคิมมันร้าย
    #951
    0
  24. #933 nnnida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:57
    ร้าย ร้ายมาก!!!
    #933
    0
  25. #896 youlove_I (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 21:21

    คิมเธอร้ายยยยมากกกกก
    #896
    0