ชีวิตวันๆของลูกมาเฟีย ( yaoi )

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 [ Re ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,394 ครั้ง
    8 เม.ย. 64



 

 

 

บทที่ 2
 

 

 

"นายน้อย....ตื่นได้แล้วครับ" เสียงทุ้มนุ่มสบายหูของชายหนุ่มชุดสูทเติมยศและมีศักดิ์เป็นพ่อบ้านคนสนิทที่ผู้เป็นพ่อเลือกให้มาทำหน้าที่นี้โดยเฉพาะ

ถ้าเขาจำไม่ผิด อีกฝ่ายน่าจะมีชื่อว่า เชน

"นายน้อย..." เมื่อไม่เห็นทีท่าว่าเด็กชายจะตื่น ทั้งคิ้วเรียวสวยที่ขมวดเข้าหากันแน่น ถึงอย่างนั้นพ่อบ้านคนสนิทอย่างเชนก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป

แรงเขย่าก็ยังคงเพิ่มมากขึ้นตามระยะเวลา แต่เมื่อดูยังไงแล้วอีกฝ่ายเมื่อก็ไม่น่าจะตื่นง่ายๆในเวลานี้ นั่นจึงยิ่งเพิ่มความวิตกกังวลและความร้อนรนของเชนมากยิ่งขึ้น เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าสวย หากแต่มันก็ไม่ยังอาจปลุกให้นายน้อยเจ้าปัญหาตื่นขึ้นมาได้

ตึง--!!

เสียงถีบประตูของผู้ทรงอิทธิพลหรือพ่อของนายน้อยที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว แม้จะดังเพียงแค่ไหน แน่นอนว่านายน้อยของเราก็ยังความเสมอต้นเสมอปลาย เปลือกตาสีซีดปิดสนิทราวกับว่ารอบด้านยังคงเงียบสงบไม่ต่างจากเวลาที่ผ่านมา

อยากจะถามเหลือเกินว่าเจ้าตัวไปอดหลับอดนอนจากไหนมา ถึงได้หลับราวกับซ้อมตายได้ขนาดนี้...

"ตื่นได้แล้ว" แต่เมื่อแก้วหูปะทะเข้ากับน้ำเสียงเย็นยะเยือก ร่างกายที่เคยสงบนิ่งกลับสะดุ้งตัวตื่นขึ้นราวกับคนที่พึ่งตื่นจากฝันร้าย  ดวงตาสีแดงทับทิมเลื่อนขึ้นไปสบกับดวงตาสีเดียวกัน ซึ่งเมื่อเห็นว่าเขากล้าสบตากับอีกฝ่าย ประกายคลื่นอารมณ์บางอย่างไหววูบภายใน หากแต่มันช่างยากเหลือเกินที่จะอ่านมันให้ออก

บรรยากาศกดดันบางอย่างแผ่กระจายออกไปเต็มห้องพร้อมกับอุณหภูมิที่ต่ำลดต่ำลงกว่าเดิมแม้จะไม่ได้ยุ่งกับรีโมทแอร์เลยก็ตาม...

"กี่โมง"

"ผมไม่มีนาฬิกา" ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นเพื่อยืนยันความจริงว่าตนไม่มีจริงๆ

"บ่าย 3 ครับบอส" เมื่อไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้ บุคคลภายนอกอย่างเชนจึงจำเป็นต้องตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

เรื่องในครัวเรือนใครเขาจะอยากเข้าไปยุ่งกัน ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่ได้อยากจะอยู่ตรงนี้นักหรอก คิดกับตัวเองภายในใจพร้อมกับน้ำตาทิพย์ไหลอาบแก้มหยดไปถึงตีน

"แล้วนี่....พึ่งตื่น?" คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูง ดวงตาเหยียดต่ำมองลงไปยังลูกชายของตัวเอง

"ครับ..." พยักหน้าตอบกลับไปตามความจริง สภาพแบบนี้คงจะตื่นนานแล้วมั้ง

"ไปอาบน้ำ"

"แต่ผมยังง่วงอยู่" ขมวดคิ้วมองบุคคลตรงหน้า หากให้เดา อีกฝ่ายคงเป็นพ่อของร่างนี้ แน่ล่ะ ถึงขนาดที่พ่อบ้านคนสนิทของเขาเอ่ยปากเรียกว่า บอส ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นหมาตัวไหนอีก

"หลังอาบน้ำเสร็จไปหาฉันที่ห้องทำงาน" พูดจบตัวคนก็สะบัดหน้าหนีเดินออกจากห้องไปโดยไม่ถามหาความสมัครใจใดๆจากคนที่ถูกบังคับเลยสักนิด

สรุปก็คือ นอกจาก ไป กับ ต้องไป ก็ไม่มีตัวเลือกใดให้เลือกอีก







 

ขยับมือเคาะประตูสามครั้งตามมารยาท เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากคนภายในจึงรั้งมือเปิดประตูเข้าไป

"มีอะไรรึเปล่าครับ" เป็นเด็กชายมี่เปิดปากถามเป็นคนแรกอย่างไม่อ้อมค้อม เพราะต้องการที่จะกลับไปนอนต่อในห้องของตัวเอง

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เขาจะสามารถนอนตื่นสายได้มากขนาดนี้ แล้วอีกอย่าง...เตียงที่นี่นุ่มมาก มีพิกัดให้เขารึเปล่า? อยากได้ไปบูชาชะมัด

ในขณะที่ยืนเหม่อรอคำตอบของผู้เป็นพ่อที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนงานไม่สนใจเด็กตัวเล็กๆอย่างเขา แม้ว่าจะยืนรอจนขาแข็งชนิดที่ว่าตอนนี้มันก็ผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว อีกฝ่ายก็ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นทาสนใจเขาอีกเช่นเคย

สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ยอมแพ้ ขยับขาเดินไปนั่งที่โซฟาจิบนมและขนมกินรออีกฝ่ายเปิดปากตอบคำถามที่ตนถามออกไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

จะทำงานก็ทำไป เขารออยู่ตรงนี้แหละ ไม่รีบ ไม่เป็นไร เขารอได้....

จากนาทีกลายเป็นชั่วโมง  และตอนนี้รอบตัวของเด็กน้อยเต็มไปด้วยกองหนังสือที่เจ้าตัวหยิบขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา จานขนมประมาณ 3-4 จากวางกองกันอยู่ นี่ยังไม่รวมแก้วน้ำแก้มนมอีก คือถ้าจะปลุกให้เขาตื่นจากฝันหนาวเพื่อมานั่งรอคุณพ่อสุดที่รักทำงาน

ได้โปรดเถอะ ทีหลังอย่าหาทำนะครับ เป็นอะไรที่เสียเวลานอนสุดๆอะ

ขยับมือพลิกกระดาษ เสียงปากกาขีดเขียนตามหน้ากระดาษ บรรยากาศนิ่งสงบกับแอร์เย็นๆและกลิ่นเทียมหอมสบายจมูก แม้ไม่ได้อึดอัดเช่นกาลก่อนแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นดั่งครอบครัวปกติ ความห่างเหินที่ต่างคนต่างรู้ตัวแต่ไม่มีใครยอมขยับเข้าใกล้คล้ายมีกำแพงอะไรบางอย่างขวางกั้นอยู่

หากแต่พวกเขาทั้งสองก็หาได้เกลียดมันไม่ ออกไปทางรู้สึกเฉยๆเสียด้วยซ้ำ ไม่มีคนถามก็ไม่มีคนตอบ หรือต่อให้มีคนถามคงไม่มีใครตอบนอกจากตัวคนถามเอง

อยู่กันอย่างเงียบๆแบบนี้....ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่

วางหนังสือภาษาอังกฤษที่อ่านจบไปแล้วไว้กองที่แยกเป็นหมวดๆตามที่ตนเข้าใจ หากดีเขาก็จะขโมยไปเก็บไว้ที่ห้อง หากไม่ถูกใจก็จางไว้ที่เดิม

เอื้อมมือหยิบหนังสืออีกเล่มขึ้นมาอ่าน ปรากฏว่าเล่มนั้นเป็นภาษาจีน....โอเค เขาจะพยายามอ่านพยายามแปลก็แล้วกัน

แม้จะไม่ชินกับการอ่านแบบบนลงล่าง แต่ก็พอเดาๆได้เล็กน้อยว่าตัวนี้หมายถึงอะไร หากแต่สิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดคงไม่ใช่พ้นคำเปรียบเทียบหรือการเล่นกลอนกับความหมายที่ยากจะตีความ กว่าจะเข้าใจก็กินเวลาไปมากโข ยิ่งศัพท์แปลกๆยิ่งงง อะไรคือไหน้ำส้มสายชู? และอะไรคือสวมหมวกเขียว?

สุดท้ายก็ต้องจำใจปิดหนังสือที่อ่านไปได้เกินครึ่งเล่มนิดๆไปกองรวมกับพวกที่ไม่น่าสนใจ สุ่มหยิบอีกเล่มขึ้นมาอ่านอีกครั้ง โอเค...เล่มนี้เป็นภาษากลางอย่างภาษาอังกฤษ ก็พอได้อยู่

ในขณะที่มือหนึ่งพลิกหน้าหนังสือ อีกมือที่ว่างอยู่ก็หยิบเอาคุกกี้ขึ้นมาเล็มกินช้าๆ มีสะดุดบ้างเวลาเจอศัพท์ทางการหรือแปลกๆ จึงต้องยืดตัวไปใช้โน๊ตบุ๊คที่วางไว้บนโต๊ะมาช่วยแปล

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาดิจิตอลเรือนหรูอีกที เลข 21 ก็ปรากฏอยู่บนหน้าปัด บอกให้รู้ว่าตอนนี้ 3 ทุ่มนิดๆแล้ว

ดึกแล้วแหะ...

คิดได้ดั่งนั้นจึงขยับตัวลุกขึ้นยืน ชูแขนมั้งสองข้างขึ้นสูงก่อนจะบิดตัวไปมาคลายความปวดเมื่อย เสียงกระดูกดังกร็อบแกร๊บภายในจนอดจะรู้สึกตกใจไม่ได้

เฮ้...นี่เขานั่งนานขนาดนั้นเลยจริงดิ

"ราตรีสวัสดิ์ครับ" เอ่ยปากบอกทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น โดยที่ทิ้งทั้งกองหนังสือที่ใกล้จะเป็นปราสาทเล็กๆไว้ที่เดิม และไม่คิดจะหันไปมองหน้าแม้เมื่อสักครู่จะพึ่งบอกฝันดีไป

ก้มตัวลงหอบเอาหนังสือที่ถูกในประมาณ 5-6 เล่มแนบอก ขยับขาเดินหนีออกจากห้องไปอย่างเสียมารยาทโดยทันที

ไม่ขอหรอกนะ ของพ่อก็เหมือนของเขา อยู่ในบ้านเดียวกันต่อให้ย้ายไปฝังไว้ที่สวนหลังบ้านมันก็ยังเป็นของเราไม่ใช่รึไง

"ผมอยากได้ชั้นหนังสือ" บอกความต้องการกับพ่อบ้านคนสนิท อีกคนโค้งหัวลงเล็กน้อยเป็นการรับคำสั่ง ก่อนจะขอตัวออกจากห้องไปเพื่อจัดการกับคำขอที่ว่า

ไม่นานเกินรอ ชั้นหนังสือ 3 ชั้นสีเทาควันบุหรี่ก็ถูกขนย้ายเข้ามาในห้องกว้างที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีน้ำเงินดำ ถือได้ว่าเจ้าของร่างคนก่อนมีรสนิยมไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่

หลังจัดวางหนังสือที่ขนมาทั้งหมดไว้บนชั้น ก็เดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเชนเพื่อจัดการธุระส่วนตัวเตรียมเข้านอน

"ราตรีสวัสดิ์ครับนายน้อย"

"อืม" ครางในลำคอตอบรับกลับไป ก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงเข้าสู่ห้วงความฝัน ชีวิตแบบนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่.....มั้ง?





 

รางกับชีวิตวนอยู่ในลูปเดิม ถูกปลุกตอนบ่ายโมงเพื่อมานั่งโง่ๆในห้องทำงานของผู้เป็นพ่อพร้อมกับหนังสือในมือ กรอกตาขึ้นบ่นด้วยความเบื่อหน่าย แต่ถึงอย่างนั้นมือสีขาวซีดเล็กๆก็ยังคงทำหน้าที่ขยับพลิกหน้ากระดาษสีน้ำตาลที่ถูกทำขึ้นมาเพื่อถนอมสายตาต่อไป

ประวัติของวงค์ตระกูล อัลเคมี่ อันความยาวนานและเลือดเย็น เพื่อที่จะขึ้นเป็นผู้นำ คำว่าพี่น้องไม่มีอยู่จริง คล้ายการคัดเลือกองค์กษัตริย์ของจีนโบราณสมัยก่อน พี่น้องแล้วอย่างไร? รักกันมากแล้วอย่างไร สามัคคีแล้วอย่างไร? สุดท้ายอำนาจเงินตราก็นำมาสู่สงครามภายในอยู่ดี ตระกูลสายหลักไม่ต่างจากลูกชายของฮูหยิน ส่วนสายรองก็เป็นของเหล่าอนุ

แน่นอนว่านี่ไม่ต่างนิยายประโลมโลก หากแต่มันดันเกิดขึ้นจริงมาก่อนก็เท่านั้น ใส่ร้ายป้ายสี กระทำทุกอย่างเพื่อให้ตนได้ผลประโยชน์สูงสุด ผลักดันลูกตัวเองเพื่อในอนาคตของตนมีแต่ความสบาย

อา เขาควรที่จะหานิยายพวกนี้มาอ่านเอาไว้ดีมั้ยนะ? เผื่อว่าภายภาคหน้าเขาจะเจอกับเรื่องแบบนี้ จะรู้วิธีการกลั่นแกล้งและมารยาหญิงเอาไว้ก่อน รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!

ให้ตายเถอะ ทำไมเขาถึงได้เก่งขนาดนี้กันนะ! ถ้าพ่อรู้พ่อต้องภูมิใจในตัวเขามากแน่ๆ ขนาดเขายังภูมิใจในตัวเองเลย! ฉลาดไม่มีใครเทียบเคียงจริงๆ

ครั้งนี้นี้ได้เป็นหนังสือภาษาฝรั่งเศส เกี่ยวกับการไขคดีของนักสืบ 2 คน คนหนึ่งเป็นตำรวจที่เกษียณแล้ว ส่วนอีกคนเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้มากความสามารถ มีฉากบู๊บ้างประปราย แต่คำศัพท์เฉพาะทางทำเขางงจนเกือบล้มเลิกการอ่าน

แต่ก็สนุกดี ดำเนินเนื้อเรื่องดี เพราะฉะนั้น...เอากลับ!

ในเวลา 3 วันที่ผ่านมานอกจากการนั่งอ่านหนังสือกับนอนก็ไม่มีสิ่งใดแปลกไปจากเดิมอีก....อ้อ ยกเว้นวันนี้นะ

"วันนี้นายน้อยต้องไปโรงเรียนนะครับ" คล้ายฟ้าฝ่าลงมาที่กลางหัว อะไรนะ? ให้เด็กอายุ 25(แค่ดวงวิญญาณ) ไม่เรียกกับเด็กป.3 ป.4 น่ะหรอ?

ไม่เอาด้วยหรอ!!

"ผม..." หากแต่ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ร่างเล็กๆของเขาก็ลอยวืดถูกลากออกจากเตียงเพื่ออาบน้ำทำความสะอาดร่างกายก่อนที่จะถูกจับแต่งตัวพร้อมกระเป๋าอุลตร้าแมนสีแดงคู่ใจ

"ไปดีมาดีนะครับนายน้อย" รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกจับยัดเข้ามาในรถพร้อมรอยยิ้มหวานที่ในครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีแต่อย่างใด

ไม่แม้แต่จะได้อ้าปากท้วงว่าตนยังไม่ได้ยินข้าวเช้า รถหรูก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้ามุ่งเข้าสู่รั้วโรงเรียนอย่างทันท่วงที

หิวชะมัด...

เปิดกระเป๋าสีแดงแป๊ดออกมาเพื่อสำรวจว่ามีอะไรพอประทังความหิวได้ระหว่างทางก็พบกับกล่องข้าว 2 กล่องที่น่าจะทำมาเผื่อให้กินในตอนเช้ากับตอนกลางวันแล้วก็ปืนอีกหนึ่งกระบอกพร้อมลูกกระสุนเต็มแม็ก

ห้ะ? เดี๋ยวนะ....แล้วจะเอามาใส่กระเป๋าให้เขาทำไมวะ? ไว้ตัดข้าวกินหรอ? ก็ไม่น่าใช่

อ้อ ป้องกันตัว แถมยังปลดเซฟตี้แล้วด้วย? โอ้...นี้คือกะจะเอามาให้เขายิงหัวเด็กในโรงเรียนเล่นเวลาไม่พอใจงี้ป้ะ?

บัดซบเถอะ!

ขยับมือสั่นๆของตัวเองยกปืนสีดำขลับขึ้นมาถือเอาไว้พร้อมกับสาบแช่งโครตเง้าของตัวเองภายในใจ สะกิดเพียงครั้งเดียวเพื่อล็อกเซฟตี้ป้องกันไม่ให้ปืนลั่น ก่อนจะวางใส่กระเป๋าลงไว้เช่นเดิม

ถึงจะไม่ถูกใจเพราะแม่งหนักฉิบหายแต่เพื่อสวัสดิภาพของตัวเอง เขาจะเก็บเอาไว้ก็ได้ สถานะภาพทางครอบครัวแบบนี้ อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ




















 

*ยังไม่แก้คำผิด*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.394K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,508 ความคิดเห็น

  1. #1233 ychibi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 14:05
    แงน้องงง ปลอดภัยๆ นะคะหนูลูกก
    ขออนุญาตินะคะ อ่า.. นักภาษาศาสตร์ไม่ใช่คนที่สามารถอ่านหรือเขียนเข้าใจภาษานั้นๆได้นะคะ เพียงแค่เข้าใจพวกหลักการต่างๆ เท่านั้น แบบน้องนี่ถ้าเข้าใจถึงขั้นอ่านออกเราว่าคือคนเรียนภาษานั้นๆ บวกมากับความอัฉริยะที่เข้าใจความหมายแฝง กลอนต่างๆ ได้ง่าย
    #1,233
    1
    • #1233-1 alchemy(จากตอนที่ 2)
      28 กรกฎาคม 2563 / 14:16

      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
      #1233-1
  2. #1219 ลุนแลงอ้ะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 13:30
    บ้าเอ้ยปลดเซฟตี้ให้เด็กด้วยนะ5555
    #1,219
    0
  3. #1172 Achila (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 00:33
    เอ่ออออออ
    #1,172
    0
  4. #1124 polar* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 00:46
    ปลดเซฟตี้แล้วด้วย5555
    #1,124
    0
  5. #1059 Anantaya_nn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 20:19
    กลับมาอ่านรอบที่สอง😂
    #1,059
    0
  6. #931 nnnida (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:45
    เอ่อ คุณพ่อคะ
    #931
    0
  7. #847 Bongnahungg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:31
    จำใจกับการพกปืนกับมีด55
    #847
    0
  8. #828 thonghan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 17:03

    5555 เอ้อ คุณพ่อสนใจน้องหน่อย

    #828
    0
  9. #797 AunAun1b (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 08:42

    เห้ยย!!เเก ฉันชอบเรื่องนี้
    #797
    0
  10. #758 ตดพิฆาต (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:14
    มือสั้นๆ ไม่ใช่ มือสั่นๆ นะคะ
    #758
    0
  11. #531 molyarat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 21:44
    น้องน่ารักก
    #531
    0
  12. #489 13868 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 17:17
    ลาง*ไม่ดีค่า
    #489
    1
    • #489-1 alchemy(จากตอนที่ 2)
      22 พฤษภาคม 2563 / 17:18
      เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #489-1
  13. #486 หนอนดุ๊กดิ๊ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 15:50

    เจอนิยายเรื่องนึงที่เนื้อเรื่องคล้ายกันมากเลยค่ะ ใช้คำว่าลำดับเหตุการณ์เรียงเหมือนกันเลย หรือไรต์จะแต่งรีไรต์อีกเว็บนะ??

    #486
    4
    • #486-3 Phisaya Suwannasri(จากตอนที่ 2)
      27 พฤษภาคม 2563 / 17:20
      สงสัยเหมือนกันค่ะ 555555
      #486-3
    • #486-4 phan2(จากตอนที่ 2)
      30 พฤษภาคม 2563 / 23:08
      เจอเหมือนกันเลย
      #486-4
  14. #454 Aris43 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 00:23
    เเงงง ชอบน้องงง
    #454
    0
  15. #440 ไป๋อ้าย-Bai ai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 22:36
    น้อนมันชิวไปป้ะ55
    #440
    0
  16. #391 peace_in_apple (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    นึกถึงประโยค ลางไม่ดีอีกแล้ววว
    #391
    0
  17. #362 MitsukiCarto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 05:00
    คุณพ่อชอบอ่านนิยายแบบนี้สินะ...
    #362
    0
  18. #332 กิ๊งก่อง กิ๊งๆ ก่อง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 20:53
    พ่อมีนิยายในห้อง?
    #332
    0
  19. #310 dark melody (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 04:06
    นิยายประโลมโลกมันมาอยู่ในห้องพ่อได้ไง
    #310
    0
  20. #289 Nonona Nanano (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 13:56
    แต่งเรื่อยๆแบบนี้ค่อยเป็นค่อยๆไป อ่านเพลินนะ
    #289
    0
  21. #279 Don't disappoint (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 02:30
    เกี่ยวไหม?? 55ว่าแต่พ่อไม่สงสัยหน่อยหรอว่าทำไม เออลืมไปว่าเจ๊แกทำงานอยู่555
    #279
    0
  22. #249 ppvs_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    น้องโว้ย5555555555555555
    #249
    0
  23. #235 sayuka2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 13:07

    แวกมากแม่แต่หนูชอบบบบบ
    #235
    0
  24. #186 Sarunghaja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 16:25
    แสบซะจริง
    #186
    0
  25. #150 Black-color (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 21:15
    โอ้ย ปวดหัวตุบๆ ทำไม่เอาระเบิด
    #150
    0