<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 9 : ตอนที่๘ ตอแหลไม่เนียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มิ.ย. 60

“สวัสดีครับยาย สวัสดีครับป้าฉัตร”

เทียนชัยในวัยหกขวบหน้าตาน่ารักเดินเข้ามายกมือไหว้นภากับฉัตรเงิน เทียนชัยตอนนี้สูงกว่าเด็กวัยเดียวกัน ผิวค่อนไปทางคล้ำแต่นวลเนียน เนื้อตัวแน่นประสาเด็กชอบกิน นภาเห็นก็เอ็นดู ในขณะที่ฉัตรเงินมองนิ่งๆ เพราะรู้สึกเหมือนเห็นอะไรที่มันแทงใจ

เรื่องที่เธอถูกแฟนหนุ่มผลักออกอย่างไร้เยื่อใย ไม่รับผิดชอบลูกในท้องและหาว่าไปตั้งครรภ์กับคนอื่นทำให้ฉัตรเงินเจ็บใจ อับอาย และคับแค้น เวลาเห็นเทียนชัยจะรู้สึกเหมือนเห็นความโง่ของตัวเอง จริงอยู่ที่เธอไม่ได้เกลียดชังลูกในไส้ แต่ถามว่ารักไหมเธอเองก็ตอบไม่ได้

“โตขึ้นเยอะเลยนะหลานยาย ไหนกินอะไรมาหรือยัง“”

“ผมกินแกงมะระมา”

“อะไรกันเด็กตัวแค่นี้กินมะระ“”

“มะระอร่อยนะครับ ผมชอบ”

“เก่งจริงๆ เลยเทียน ดีแล้วล่ะ สุขภาพจะได้แข็งแรง ไม่ป่วยง่าย” นภาชมเพราะเด็กส่วนใหญ่คงไม่ชอบผักที่มีรสชาติขมและหันไปพูดกับลูกคนเล็กแบบหมั้นไส้นิดๆ “นี่ นางธูป ร้อยวันพันปีแกจะกลับบ้านมาทีนะ สงสัยจะรักผัวหลงผัว เป็นคุณนายสุขสำราญล่ะสิ”

“สุขบ้าอะไรล่ะแม่“”

“เอ้า ทำไมเหรอ“”

ธูปทองส่งสัญญาณให้ฉัตรเงินพาเทียนชัยออกไป หญิงสาวพยักหน้า เดินมาจูงเด็กชายออกไปในห้อง เทียนใจชวนคุยอ้อแอ้ เธอก็ตอบบ้างนิ่งบ้าง พยายามไล่ภาพจเรไม่อยากคิดมาก

ด้านนภาพอเห็นหลานรักออกไปก็ถามทันที

“ทำไมล่ะธูป“”

“อีแก่เนียมนะสิ มันหาเรื่องฉันทุกวัน”

“ยังไม่หยุดอีกเหรอ“”

“อีแก่นี่มันรู้จักหยุดที่ไหน ด่าฉันตั้งแต่วันแรกที่ฉันเข้าบ้าน บางทีมันก็มองฉันด้วยหางตา รำคาญฉิบหาย ถ้าไม่ติดที่ว่าเป็นแม่ผัวฉันนะ ฉันจะตบสั่งสอนเอาให้หน้าแหกแล้ว” ธูปทองพูดด้วยสีหน้าขึงขัง แค้นใจนักที่โดนด่าทุกวันแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากหวานใส่วิชชาให้เนียมอกแตกเล่น

“แกก็ให้ผัวแกมันพาไปซื้อบ้านแยกต่างหากสิ เงินก็มี ไม่ใช่จนๆ”

“พ่อผัวฉันรวยแต่ผัวฉันไม่ได้รวย มันทำงานไม่กี่ปี เงินเก็บยังไม่มีจะซื้อบ้านหลังใหญ่ๆ”

“เขาว่าคับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ได้ ก็ไปซื้อบ้านที่มันเล็กอยู่ไปก่อนสิวะ”

“เรื่องอะไรล่ะแม่ ที่นี่มีที่ให้ไอ้เทียนวิ่งเล่น มีคนทำงานบ้านเลี้ยงมันให้ฉัน พ่อวิชชัยเขาก็ดีกับฉันมาก” นอกจากที่จะเกรงใจวิชชาแล้ว วิชชัยก็เป็นเหตุผลอีกข้อหนึ่ง เขารักเธอเหมือนลูกและรักเทียนชัยเหมือนหลาน ทำให้หลายครั้งอยากจะแกล้งเนียมมากกว่านี้ก็ไม่กล้า

“แล้วแกจะบ่นทำไมล่ะธูป

“เอ๊ะ แม่นี่ ฉันบ่นนิดบ่นหน่อยมีปัญหา ทีพี่ฉัตรมันบ่นนี่แม่เงี่ยหูฟังเชียวนะ”

“ธูป ทำไมธูปพูดแบบนี้

“หรือมันไม่จริงล่ะแม่”

“มันก็ไม่จริงนะสิ”

“หึ แม่อย่ามาพูดเลย ของแบบนี้มันดูกันออก ฉันไปแล้ว ไอ้เทียนเอ๊ย มาหาแม่เร็ว” ธูปทองตะโกน เทียนชัยวิ่งเตาะแตะกลับมาให้เธอกอดหอมตามนิสัย “ฉันกลับนะแม่ นี่ฉันให้แม่สามหมื่น ถ้ารอบนี้ไอ้เท่งมันเอาไปอีกฉันไม่ให้แล้วนะแม่ พี่ฉัตร เฝ้าแม่พี่ไว้ด้วย อย่าให้เผลอซุ่มซ่ามไปวางให้ไอ้เท่งมันเห็นอีก”

“เออ รู้แล้วน่า”

“ไหว้ยายกับป้าสิเทียน”

“ไปแล้วนะครับ”

“จ้า เดินทางปลอดภัยนะ”

เทียนชัยไหว้อย่างนอบน้อมอีกครั้ง ธูปทองพาลูกชายกลับไป ฉัตรเงินมองแล้วถอนหายใจเหนื่อยอ่อน เธอนึกถึงแต่จเรจนสับสนไปหมด แน่นอนว่าความรักใคร่มันหายไปนานแล้ว มีแต่ความช้ำเท่านั้น

นภาไม่เข้าใจสายตาลูกสาวนัก

“คิดถึงไอ้เทียนมันหรือเปล่า“”

“ไม่ใช่หรอกแม่”

“แล้วแกมองแบบนั้นทำไมล่ะ“”

“เห็นอีธูปรักมันฉันก็สบายใจ ดีแล้วล่ะแม่ที่ให้อีธูปมันเลี้ยง ขืนให้ฉันเลี้ยงได้ประสาทแดกกันทั้งบ้าน” ฉัตรเงินตอบเศร้า “จนถึงวันนี้ฉันยังลืมเรื่อง... ไม่ได้เลยแม่”

“เอาเถอะ มันผ่านมาหลายปีแล้ว เดี๋ยวแกก็กำลังจะแต่งงานกับธนาแล้วนี่”

ฉัตรเงินพยักหน้า ไม่อยากจะจำรอยด่างของชีวิตได้เลย

......................................................................................................................................................

จีรวัชรนั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้านเมื่อรู้ว่าวิชชากำลังเดินกลับมา ด้านชายหนุ่มพอเห็นเพื่อนกำลังทุกข์ใจก็รีบเข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

“เหมียว ร้องไห้ทำไม“”

“เปล่าค่ะ เหมียว... ฮึก...”

“มีอะไรบอกผมมานะเหมียว”

“ช่วงนี้เหมียวเครียดๆ ค่ะ ไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับ จะอยู่บ้านอย่างเดียวก็น่าเกลียด เรียนจบแล้วแต่ไม่ไปทำงาน ยังดีนะคะที่เหมียวทำงานบ้าน ไม่ใช่นั่งกินนอนกินไปวันๆ” จีรวัชรจงใจพูดกระทบธูปทองเพราะได้ยินเนียมด่าธูปทองบ่อยๆ ว่าไม่ทำอะไรนอกจากกินกับนอน เทียนชัยก็ให้คนเลี้ยง นานๆ ทีจะอุ้มมากอดมาหอมบ้าง พอวิชชากลับมาก็ชวนเข้าห้อง ได้ยินแล้วก็หมั่นไส้

“ไม่หรอกเหมียว ไม่เห็นต้องคิดมากเลย เพื่อนผมกว่าจะหางานได้บางคนก็เป็นปี”

“ไม่เหมือนกันนี่คะ เหมียวไม่อยากใช้เงินพ่อแม่ ผลาญเงินคนอื่นไปวันๆ” หญิงสาวบีบน้ำตาเผาะ “แล้วเหมียวก็ยังไม่ได้แต่งงานเหมือนธูปที่จะแต่งงานแล้วใช้เงินสามีสบายๆ งานอะไรก็ไม่ได้ทำ”

“นั่นผมไม่อยากให้ธูปทำเอง”

“ทำไมล่ะคะ“”

“ผมหึงธูป ผมไม่อยากให้ธูปไปทำงานกับผู้ชายคนอื่น แล้วบ้านผมก็มีคนใช้ จะให้ธูปเหนื่อยทำงานไปทำไม” วิชชาตอบนิ่งๆ แต่ทำจีรวัชรโมโหจนแทบจะกรี๊ดออกมา อะไรจะรักเมียขนาดนั้น

“วิชชาดูรักธูปมากนะคะ”

“รักสิครับ ทำไมเหรอ“”

“ก็ถึงขั้นเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยง เอ่อ... ไม่ใช่ลูกติดธูปใช่ไหมคะ“”

“จะลูกติดธูปได้ยังไง ผมยังไปวันคลอดไอ้เทียนมันเลย แล้วตอนนี้ผมก็รักมันเหมือนเป็นลูกผมแล้วด้วย” ชายหนุ่มยิ้มเมื่อนึกถึงลูกกับภรรยา

“ดีจัง เหมียวล่ะอิจฉาธูปจริงๆ ได้คนรักแบบวิชชา”

“ไม่หรอก เดี๋ยวเหมียวก็เจอคนที่รักเหมียว เออ ผมกลับก่อนนะ มันดึกแล้ว”

“ถ้ายังไงเดี๋ยวเหมียวขอโทรไปหาวิชชาหน่อยนะคะ เหมียวเครียดค่ะ”

“ได้ครับ ผมไปก่อนนะ”

วิชชาเอ่ยลา ด้านธูปทองที่เดินมาทันฟังเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นก็ขมวดคิ้วแน่น ได้ยินก็รู้แล้วว่าจีรวัชรจะพูดยุให้วิชชามองเธอไม่ดี ไหนจะจริตแววตาที่อ่อยชัดๆ นึกแล้วอยากจะเข้าไปตบให้หน้าแหกแต่ถ้าทำแบบนั้นเธอได้กลายเป็นนางร้ายกันพอดี เธอกำหมัดแน่นแล้วด่าอยู่ในใจ

“อีบ่างช่างยุ! มึงจะเสี้ยมกูเหรออีเหมียว!!”

คิดแล้วก็ต้องรีบกลับมาทำหน้าให้นิ่งเหมือนปกติแล้วเดินออกไป

“วิชชา ธูปกลับมาแล้วค่ะ”

“แม่ว่าไงบ้างธูป“” วิชชาเข้ามาอุ้มเทียนชัยแล้วดึงธูปทองเข้ามากอดด้วยความคิดถึง ธูปทองยิ้มหวานให้ ได้รับไออุ่นจากสามีก็สุขใจ

“ก็เหมือนเดิมแหละค่ะ แม่ก็ไม่ได้อะไรกับธูปเท่าไร แต่ดีใจที่เจอเทียน”

“แต่ผมดีใจที่เจอธูปนะ”

“พ่อครับ ผมหิว”

“งั้นเข้าบ้านกัน เดี๋ยวหาอะไรให้กิน”

“ครับ หิวมากเลย ผมอยากกินข้าวผัด” เทียนชัยอ้อนพ่อแล้วเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็ว วิชชาพาธูปทองกลับไปด้วยกันแล้วบอกให้คนใช้ทำกับข้าวให้กินกันพร้อมหน้า หญิงสาวนั่งลงคุยกับลูก มองเทียนชัยที่นั่งท้องร้องด้วยความเอ็นดู ลูกชายเธอน่ารักจริงๆ

“เทียน เดี๋ยวแม่จะพาไปเรียนโรงเรียนนะ”

“ไม่เอา เทียนจะอยู่กับแม่”

“ก็ตอนเย็นเราก็อยู่ด้วยกัน แต่ตอนเช้าเทียนต้องไปเรียน ดูสิ พ่อก็ต้องไปทำงาน”

“แม่ยังไม่เห็นต้องไปทำงานเลย”

“มันไม่เหมือนกันนี่เทียน”

“ยังไงครับ“ ย่าบอกว่าแม่ไม่ไปทำงาน... ผมไม่เข้าใจ“”

เทียนชัยทำตาปริบๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องทำท่าทางแบบนั้นด้วย ก็แค่พูดไปตามที่ได้ยินย่าบ่นเท่านั้น ธูปทองมองหน้าลูกแบบอึ้งนิดๆ หน้าชาที่โดนด่าแล้วหันไปทางแม่สามีที่ยกยิ้มมุมปากยียวน หญิงสาวลุกขึ้นจ้องหน้า โวยวายออกมาใช้เสียงดัง 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #28 ลูกชุบ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 12:56
    เกลียดเนียม
    #28
    0
  2. #11 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 21:51
    เข้มข้นชึ้นเรื่อยๆๆ
    #11
    0
  3. #10 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 21:51
    เข้มข้นชึ้นเรื่อยๆๆ
    #10
    0