<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 8 : ตอนที่๗ พ่อแม่ลูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

“ตั้งชื่อได้หรือยังล่ะ“”

วิชชัยเดินเข้ามาหาธูปทองกับวิชชาที่กำลังตื่นเต้นกับลูกชายตัวน้อยที่ร้องอ้อแอ้อ้อนอยู่ หญิงสาวจูบแก้มลูกทีหนึ่งแล้วหันกลับไปตอบ

“ธูปว่าจะตั้งชื่อให้มันว่าเทียนค่ะ ธูปกับเทียน เข้ากันดี แต่ถ้าชื่อจริงเป็นเทียนเฉยๆ ธูปว่ามันก็ห้วนแปลกๆ” หญิงสาวยังคิดชื่อที่เหมาะสมไม่ได้ วิชชัยแม้จะทราบว่าเด็กคนนี้เป็นลูกคนอื่น แต่ด้วยความเป็นคนใจกว้างก็ไม่ได้คิดมากอะไร ในเมื่อลูกชายรับเป็นลูกบุญธรรม ทำไมเขาจะรับเป็นหลานไม่ได้

“เทียนชัยดีไหม“”

“ดีเหมือนกันครับ ดูยิ่งใหญ่ดี ธูปว่าไง

“วิชชาชอบธูปก็ชอบค่ะ มาๆ เทียนชัยลูกแม่”

“แอ๊... แอ๊...”

“สงสัยจะหิวนม วิชชา ไปชงนมให้ไอ้เทียนมันกินหน่อยไป” ธูปทองอุ้มเทียนชัยไว้ด้วยความรัก วิชชารีบไปชงนมให้ลูกกิน ชายวัยกลางคนถามอย่างไม่เข้าใจ

“พี่สาวธูปเขาไม่ยอมให้เทียนกินนมเหรอ“”

“พี่ฉัตรมันกลัวหน้าอกคล้อยไงพ่อ มันไม่อยากให้ใครรู้ว่าเคยมีลูกแล้ว”

“น่าสงสารเทียนมัน เกิดมาแม่แท้ๆ ก็ไม่รัก”

“แม่แท้ๆ ไม่รัก แต่แม่ปลอมๆ อย่างธูปรักมันก็พอแล้ว”

วิชชัยมองธูปทองอย่างชื่นชม ในขณะที่เนียมมองลูกสะใภ้ด้วยสายตารังเกียจ ผู้หญิงตลาดๆ สันดานหยาบกระด้างเกลาไม่ขึ้น พี่สาวก็แย่พอกัน ใจแตกจนท้องไม่มีพ่อ เด็กที่เกิดมาอีกหน่อยก็คงไม่พ้นเอานิสัยแบบนี้มา ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าลูกชายของเธอรักหลงผู้หญิงแบบนี้ไปได้ยังไง

พอเห็นลูกสะใภ้ยิ้มละไม เนียมเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปนอกบ้าน เห็นหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งแต่งตัวเรียบร้อยเดินสวนมาก็ยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู

“เอ้า หนูเหมียว”

“สวัสดีค่ะป้าเนียม” จีรวัชรยกมือไหว้ทักทาย เธอเป็นเพื่อนบ้านของเนียมที่เนียมเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ แน่นอนว่าเธออยากได้จีรวัชรเป็นลูกสะใภ้นัก หญิงสาวเองก็ชอบพอวิชชามากเหมือนกัน จะติดก็ที่วิชชาไม่เคยเห็นเธอเป็นอะไรมากไปกว่าเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง

“เป็นไงวันนี้“”

“ก็เรื่อยๆ แหละค่ะ วิชชาล่ะคะ“”

“เห้อ ป้าล่ะเหนื่อยใจจริงๆ วิชชามันฉลาดเรื่องเรียนเรื่องงานทุกอย่าง เสียอย่างเดียวไปหลงผู้หญิงคนนั้น” เนียมส่ายศีรษะเมื่อนึกถึงหน้าธูปทอง จีรวัชรแม้จะอิจฉาเพียงใดแต่ต่อหน้าเนียมก็ต้องแสร้งทำเป็นคนดี วิชชาเข้าตำรารูปหล่อพ่อรวย นิสัยก็ดีเป็นสุภาพบุรุษ ใครเห็นก็ต้องอยากได้

“ผู้หญิงคนนั้น... ธูปเขาก็สวยดีนี่คะ”

“สวยแต่สันดานแบบนั้น ไม่นานก็แผลงฤทธิ์ เชื่อสิ”

“แหม ไม่หรอกค่ะ ธูปอาจจะเป็นคนดีก็ได้ ไม่งั้นวิชชาไม่แต่งงานด้วยหรอกค่ะ” จีรวัชรแสร้งยิ้มไร้เดียงสา หันไปเจอวิชชากับธูปทองกอดแขนกระหนุงกระหนิงเดินออกมาจากบ้านก็อิจฉาเป็นกำลัง จึงรีบพูดยุแยงใส่ไฟ “พูดถึงก็มาพอดี ป้าเนียมดูนั่นสิคะ ท่าทางจะมีความสุขกันน่าดูเลย สวัสดีค่ะวิชชา”

“เอ้า เหมียว” วิชชาโบกมือให้ ธูปทองมองพิจารณา เห็นหญิงสาวคนหนึ่งรวบผมไว้ด้านหลังแต่งตัวเรียบร้อยหน้าตาสวยหมดจดมองมาก็ยิ้มให้เป็นมิตร

“หวานกันจังนะคะ”

“ธรรมดา ธูป นี่เหมียว เพื่อนผม”

“สวัสดีค่ะคุณเหมียว”

“ไม่ต้องเรียกคุณหรอกจ้ะ เราน่าจะรุ่นเดียวกัน เรียกเหมียวเฉยๆ ก็ได้” จีรวัชรทำเหมือนเอ็นดูทั้งที่ใจจริงอยากจะตบอีกฝ่ายให้หน้ายับ ธูปทองไม่ได้คิดอะไร เห็นว่าเป็นเพื่อนบ้านอยู่ใกล้ๆ กัน ไหนๆ แม่สามีก็เหม็นขี้หน้าเธอแล้ว ผูกมิตรกับคนรอบข้างไว้เยอะๆ น่าจะดีกว่า

“จ้ะ เหมียว”

“อย่างที่วิชชาพูดเลย ธูปสวยจัง สวยอย่างกับนางเอกละคร”

“เหมียวก็สวยเหมือนกัน น่ารักด้วย ยังไงฉันฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะ”

“ไปกันเถอะธูป”

“นี่แกจะไปไหน“” เนียมหันมาถลึงตาถามอย่างไม่ค่อยพอใจ คู่นี้วันๆ ก็คลุกกันอยู่แต่ในห้อง ไม่บอกก็รู้ว่าผู้หญิงต่ำๆ อย่างธูปทองใช้อะไรทำให้ผู้ชายอ่อนประสบการณ์อย่างวิชชาหลงใหล ธูปทองหน้าเสียนิดๆ ส่วนสามีของเธอพยายามข่มสติตอบแม่ใจเย็น

“ผมจะพาธูปไปดูหนัง”

“จะไปดูทำไม“”

“ผัวจะพาเมียไปดูหนังนี่มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอครับแม่“”

“วิชชา!”

“ไปกันเถอะธูป” วิชชาไม่สนใจเสียงของเนียมแล้วพาธูปทองขึ้นรถออกจากบ้าน หญิงสาวแสร้งทำตาใสแต่ในใจสะใจนักที่สามีเข้าข้างตัวเองแทนที่จะเป็นแม่ผัวตัวแสบ ในเมื่อเธอดีด้วยแล้วงี่เง่าตั้งป้อมเกลียดแบบไร้เหตุผล เธอก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจมากมายอยู่แล้ว

แต่จะแสดงท่าทีแบบนั้นออกมาก็ยังไงอยู่

“วิชชา ธูปว่าถ้าแม่... คุณนายไม่สบายใจ ธูปไม่ไปก็ได้นะ” ธูปทองเรียกเนียมว่าคุณนาย เพราะเนียมเคยบอกว่าไม่อยากนับญาติด้วย

“ไม่ต้องหรอก ผมบอกจะพาธูปไปก็ต้องไปสิ”

“แต่ธูปไม่อยากให้วิชชามีปัญหากับคุณนาย”

“ธูป ฟังผมนะ ผมรักธูปมาก แล้วก็รักแม่ไม่น้อยไปกว่ากัน แต่ถ้าแม่ไม่มีเหตุผล เอาแต่พูดจาหาเรื่องธูป มันก็เป็นหน้าที่ผมที่ต้องปกป้องเมียอย่างธูป” ชายหนุ่มพูดช้าๆ แต่จริงจัง ประคองมือเรียวยาวขึ้นมาจูบด้วยความรัก “ไปกันนะครับธูป แล้วก็ยิ้มได้แล้ว ไม่ต้องคิดมาก ทำใจให้สบายๆ จะได้ไปดูหนังมีความสุขกัน”

สองคนนั่งรถไปคุยกันไปจนถึงโรงหนัง ธูปทองมองซ้ายมองขวาตื่นเต้นดีใจ

“วิชชารู้ไหม ธูปอยากดูหนังมาตั้งแต่เด็กแล้วแต่ไม่เคยได้ดู แม่ก็พาไปแต่พี่ฉัตร”

“ผมก็พาธูปมาแล้วไง อะไรที่ธูปอยากทำ ผมจะทำให้”

“น่ารักจัง แบบนี้ธูปรักตายเลย”

สองสามีภรรยาควงกันเข้าไปในโรงหนัง บรรยากาศมืดๆ เข้ากับหนังสยองขวัญที่เล่นอยู่ ทั้งคู่เอนแอบแนบชิดด้วยความสุข พอมีฉากที่ผีโผล่มาธูปทองก็แกล้งซุกเข้าหาชายหนุ่มทั้งที่ความจริงก็ไม่ได้กลัวอะไร อยากออดอ้อนออเซาะบ้างก็แค่นั้น วิชชาได้แต่ยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดู

......................................................................................................................................................

“กรี๊ดดดดด!”

“เป็นอะไรไปลูกเหมียว“”

“คุณแม่คะ เหมียวไม่เข้าใจ ทำไมวิชชาต้องไปชอบอีธูปนั่น เหมียวเกลียดมัน!” จีรวัชรกัดฟันกรอดด้วยความแค้น สายตานั้นเรียกได้ว่าถ้าเอามีดฟันหัวธูปทองได้คงจะทำไปแล้ว “เหมียวชอบของเหมียวมาตั้งนาน แต่อีธูปมันก็แย่งวิชชาไป อีหน้าด้าน”

“มันทำอะไรลูกล่ะ“”

“หึ มันนะ ตอแหลจะตายไป อย่าคิดว่าเหมียวดูไม่ออก”

“แม่ก็ว่าแล้ว เห็นหน้าตาสวยๆ อย่างนั้นแต่ตาร้ายจะตายไป” หญิงสาววัยกลางคนเบะปาก เธอแอบดูธูปทองอยู่ห่างๆ หน้าตาสวยหวานหยาดเยิ้มมาแต่ไกล

“แม่ว่ามันกับเหมียวแม่ว่าใครสวยกว่า

“เอ่อ...”

“เหมียวสวยกว่า เหมียวลูกแม่สวยกว่าอยู่แล้ว”

“หึ เหมียวก็ว่าอย่างนั้น วิชชานี่ตาต่ำ คิดยังไงไม่คว้ามันมาเป็นเมีย”

......................................................................................................................................................

วิชชากับธูปทองเดินกลับบ้านมาด้วยกัน ตอนนี้ดึกมากแล้วเพราะหลังจากดูหนังจบก็ไปรับประทานอาหารเย็นและซื้อเสื้อผ้าเด็กกลับมา วิชชาเข้าไปอาบน้ำส่วนธูปทองก็ไกวเปลกล่อมลูกหลับ เทียนชัยแม้จะเป็นลูกของฉัตรเงินแต่ก็หน้าตาละม้ายคล้ายเธอ เห็นแล้วก็ตื้นตันใจ

“ลูกหลับยัง

“หลับแล้วค่ะ” ธูปทองขึ้นมาบนเตียงแล้วอ้อนสามี “วิชชา เดี๋ยวเสาร์นี้พาธูปไปสมัครงานที่หวังเกษมนะ รายได้ดีทีเดียว ธูปจะได้มีเงินมาซื้อของให้ไอ้เทียน”

“ไม่ต้องไปทำหรอกธูป ผมจะเลี้ยงธูปกับลูกเอง”

“แต่ธูปเบื่อนี่คะ ธูปอยู่บ้านเฉยๆ เบื่อจะตาย”

“ถ้าเบื่อก็ฝึกทำอาหารสิ เป็นแม่บ้าน ทำกับข้าว เลี้ยงลูกไป” ฟังเท่านั้นหญิงสาวชักสีหน้าอย่างขัดใจ เธออยากสบายก็จริงแต่ไม่ได้อยากอยู่เฉยๆ ในบ้านที่ไม่มีอะไรทำ เธออยากมีเงินมีทองใช้และเก็บไว้ให้เทียนชัย วิชชาจึงพูดต่อ “ธูป ก็ธูปสวยขนาดนี้ ขืนไปทำงานพวกผู้ชายมันคงมองกันทั้งวัน ผมหวง”

“มองแล้วไง มันก็เอาอะไรไปไม่ได้ ยังไงธูปก็รักวิชชา”

“ผมรู้ แต่ผมก็หวงอยู่ดี ถ้าธูปไปทำงานผมคงหงุดหงิดทั้งวันแน่ ธูปของผมสวยก็สวย ตัวก็หอม...” เขาจูบแก้มนวลฟอดใหญ่ หญิงสาวผลักออก

“เหอะ ไม่ต้องมาชมธูปหรอก”

วิชชารู้ดีว่าวิธีที่ทำให้ธูปทองอารมณ์ดีขึ้นไวที่สุดคือการสัมผัส เขากดร่างสูงเพรียวลงกับเตียงพร้อมลูบไล้ไปมาแล้วกระซิบเสียงเครือ

“ธูปรู้ใช่ไหมว่าธูปสวยแค่ไหน“”

“แล้วธูปสวยแค่ไหนคะ“”

“ก็สวยจนผมอยาก... ทั้งวันเลย”

ธูปทองยิ้มยั่วยวน กลับมาอารมณ์ดีดังเดิม  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #27 ลูกชุบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 12:54
    โอ๊ย ธูปเอ๊ย 555
    #27
    0
  2. #9 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 21:45
    โรแมนติก พ่อ แม่ ลูก
    #9
    0