<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 50 : ตอนที่๔๘ พระคุณแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

หนึ่งปีต่อมา

งานแต่งงานของเทียนชัยกับจรียาถูกจัดขึ้นอย่างหรูหรามีระดับที่โรงแรมหกดาวสมฐานะ คนมางานชวนมาเฉพาะคนที่สนิท เพื่อมาเป็นสักขีพยานให้กับความรักของบ่าวสาวว่าเทียนชัยกับจรียาจะรักกันจนแก่เฒ่า ทุกคนมาร่วมงานกินเลี้ยงกันอย่างมีความสุข

และคนที่มีความสุขกว่าใครเพื่อนคือธูปทอง

“ฉันนี่สวยจริงๆ เลย”

“ธรรมดา”

“ฉันไม่ได้ถามพี่” ธูปทองแขวะพี่สาวแล้วหันไปทางแม่ที่ตอนนี้โอ๋เธอยิ่งกว่าอะไรดี นภาสำนึกผิดแล้วที่ไม่เหลียวแลลูก ต่อไปนี้จะไม่มีนภาคนเดิมอีกต่อไป จะเป็นนภาคนใหม่ที่รักลูกอย่างยุติธรรม ธูปทองส่องกระจกอย่างลังเลเรื่องสีแก้ม “แม่ แม่ว่าแก้มฉันซีดไปไหม?”

“แดงกว่านี้ก็งิ้วแล้วอีธูป”

“เออ แดงแล้ว”

“แกจะเอาแดงอะไรมากมาย?”

“เดี๋ยวถ่ายออกมาเห็นไม่ชัด ฉันต้องสวยกว่าทุกคน ไม่งั้นเดี๋ยวไอ้เทียนมันจะอายที่มีแม่ไม่สวย” ธูปทองพูดแล้วกัดแก้มต่อจนแทบหมดตลับ ฉัตรเงินที่ไม่ได้แต่งหน้าอะไรมากไปกว่าทาแป้งแล้วทาปากสีนู้ดอ่อนๆ เห็นแล้วขำจึงเอ่ยแซวตาที่เขียนเป็นเส้นดำตวัดลากยาว 

“ตาแกยาวไปถึงเชียงใหม่แล้ว”

“ใครจะปล่อยหน้าซีดจืดชืดเหมือนพี่ล่ะ?”

“เอ้าอีนี่ ชวนตบจริงนะ”

“เหอะ ตบมาก็ไม่ชนะหรอก พี่ไม่มีทางสู้แรงฉันได้ ฉันเอาหัวเป็นประกัน ตบฝ่ามือเดียวพี่ก็กลิ้งไปกลับพื้นแล้ว” ธูปทองหัวเราะอย่างเป็นต่อ เธอเป็นผู้หญิงที่แรงเยอะมาก การมีเรื่องตบตีเป็นเครื่องการันตีได้เป็นอย่างดี ฉัตรเงินพอถูกหยามมากๆ ก็โวยวาย

“ก็ลองดูไหมล่ะ?”

“เอาสิ”

“แล้วอย่ามาร้องนะอีธูป” ฉัตรเงินแทบกลั้นหัวเราะไม่ไหวเมื่อเห็นน้องสาวทำท่าทางยียวน เธอไม่ได้โกรธอะไรจริงจังหรอก แค่ติดนิสัยชอบพูดจาด่ากัน เป็นมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ให้เลิกก็คงไม่ได้ คงต้องตีกันไปอีกนาน แก่เข้าคงเอาไม้เท้ากับแว่นตามาเขวี้ยงใส่กัน

“เข้ามาเลยพี่”

“นึกว่าฉันกลัวเหรอวะ?”

“เห้ย แกอย่ามาตบลูกรักฉันนะอีฉัตร”

“แม่อะ เข้าข้างมัน”

“ไม่ได้เข้าข้าง แกมันโรคจิต ชอบหาเรื่องน้อง อ๊ะๆ อย่าเถียงนะ แกเถียงอีกคำเดียวฉันตัดค่าขนมแน่” นภาบ่นแล้วหันมาดูหน้าลูกสาวคนเล็กที่วุ่นวายกับการแต่งหน้าครั้งนี้มาก ไม่รู้จะไปแต่งกับลูกสะใภ้หรือยังไง “ปัดแค่นี้พอแล้ว เดี๋ยวแม่ทำผมให้ อยากได้ทรงไหน?”

“ปล่อยตรงแล้วกันแม่”

“ไม่เรียบไปเหรอ?”

“เรียบก็ช่างมัน ทรงนี้วิชชาชอบ”

“ทรงไหนผมก็ชอบครับ”

“โอ๊ย ปากหวานจริงๆ ผัวเมียคู่นี้”

“ได้ธูปตอนนี้เหมือนได้เมียเด็ก หน้าไม่ค่อยเปลี่ยนเลย หุ่นก็ดีเหมือนเดิม” วิชชามองร่างสูงเพรียวอย่างหลงใหล เวลาผ่านไปแต่ไม่สามารถทำร้ายเธอได้เลย ธูปทองยังสวยคมเหมือนเดิม มีแต่เขานี่แหละที่ไปตามกาลเวลา แต่ก็ยังดูดีอยู่ ดูหล่อแบบผู้ใหญ่ มีสาวมาเสมอมากมายแต่เขาไม่สนใจหรอกนะ

“ใช่ ไม่เผละเหมือนฉัตร”

“ธนา! คุณก็เอากับเขาด้วยเหรอ? ได้ทีรุมกันจริงนะ... อย่าให้ถึงตราฉันบ้าง!” ฉัตรเงินโมโหที่โดนสามีต่อว่า ธนากับคนอื่นๆ พากันหัวเราะลั่น ความจริงฉัตรเงินก็ไม่ได้อ้วนหรือแก่ไปกว่าตอนสาวมาก ก็ยังดูดีอยู่แต่เธอเป็นคนไม่ค่อยแต่งเนื้อแต่งตัวเท่านั้น

“ถึงเผละผมก็รักน่า”

“ผมก็เหมือนกันครับแม่”

“ไอ้นินทร์!”

“หยุดตีกันได้แล้ว งานจะเริ่มแล้วค่ะ” กระรอกเข้ามาหยุดจังหวะต่อล้อต่อเถียงของคนในบ้านที่พากันรุมฉัตรเงิน เท่านั้นทุกคนก็รีบลุกขึ้นมา ตื่นเต้นที่จะได้ออกงาน เพราะถึงจะเคยไปงานคนอื่นอย่างไร มันก็ไม่เหมือนงานลูกหลานตัวเอง โดยเฉพาะลูกรักหลานรักอย่างเทียนชัย

“เติมปากก่อนๆ”

“ไม่ต้องเติมแล้วค่ะ ไปเลย”

“เดี๋ยวไม่สวย”

ธูปทองทาลิปสติกแล้ววิ่งออกไป อยากเห็นหน้าลูกเต็มทน

......................................................................................................................................................

เทียนชัยกับจีรวัชรที่แต่งตัวหล่อสวยเดินมาขึ้นเวที

“ยินดีด้วยนะคะ”

“ยินดีด้วยนะครับ”

“ยินดีด้วยนะลูก” จเรบอกเสียงสั่นๆ เขารักและรู้สึกผิดกับเทียนชัยชนิดที่ชาตินี้ยังไงก็ไม่สามารถแก้ปมนี้ออกไปได้ เทียนชัยยิ้มให้พ่อที่แท้จริง

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

“ผมก็ขอบคุณครับ”

เขาไม่ได้โกรธอะไรใครแล้ว ไม่โกรธจเรที่ทำฉัตรเงินท้องแล้วทิ้ง ไม่โกรธฉัตรเงินที่จะทำแท้งเพราะไม่ต้องการซ้ำโตมายังไม่รักเขา

เรื่องในอดีต บางทีเก็บไปมันก็ไม่มีความสุข ถ้ามัวแต่คิดแค้น มัวแต่ถามตัวเองว่าทำไมๆ นอกจากจะหาคำตอบไม่ได้มันยังพาลทำให้เครียด เพราะฉะนั้นปล่อยวางแล้วอยู่กับปัจจุบันดีกว่า... ปัจจุบันเขามีความสุขแล้ว และมีครอบครัวที่ดีมาก ถ้าตอนนั้นจเรจำใจรับฉัตรเงิน เขาอาจโตมาแบบไม่ได้รับความอบอุ่นและเป็นเด็กมีปัญหา ก่อความเดือดร้อนให้สังคมเหมือนอาชญากรตามข่าวก็ได้

จเรมองลูกชายกับลูกสาวด้วยความยินดี เจ้าบ่าวเจ้าสาวเหมาะสมกันเหลือเกิน เขาผิดที่ทอดทิ้งลูกและแม่ของลูกไป จนเวรกรรมเอาคืนให้เขาถูกหลอกให้เลี้ยงลูกคนอื่นมายี่สิบกว่าปีจนความจริงปรากฏ ยังดีที่ฉัตรเงินยอมให้อภัยและให้เด็กสองคนแต่งงานกัน จเรจึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

เขาไม่คิดจะเลิกกับอรียา เขาอยู่กินกันมานานแล้ว และอรียาก็ไม่ได้ไปนอกใจหลังอยู่กับเขา ตอนอยู่ด้วยกันก็รักผูกพันเหมือนคู่ผัวเมียทั่วไป จเรถือว่าตัวเองเป็นผู้ชายเลวๆ เจ้าชู้ ทำผู้หญิงไว้เยอะ โดนผู้หญิงทำกลับบ้างก็ต้องรับได้ จะมาตีโพยตีพายให้น่าอายก็ไม่มีประโยชน์ซ้ำยังดูน่าสมเพช

ฉัตรเงินจะไม่ได้รักใคร่อาวรณ์อะไรจเรอีกแล้ว ตอนนี้เธอมีสามีที่ดีและรักเธออย่างธนา มีลูกที่เธอรักอย่างธนินทร์ เรื่องระหว่างเธอกับจเรก็ให้มันผ่านไป ธนาก็เป็นคนใจกว้างพอจะไม่คิดเล็กคิดน้อย เข้าใจภรรยาว่าคงไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดีจึงปิดบังเรื่องลูกติด

ทุกคนมองบ่าวสาวที่ยิ้มแย้ม งานแต่งดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงตอนจบ

“เอาล่ะครับ ก่อนลากันวันนี้ เจ้าบ่าวมีเรื่องมาพูดกับทุกคนครับ”

“ครับ... วันนี้ผมอยากจะพูดถึงผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม ผู้หญิงที่มีบุญคุณล้นหัว เป็นทุกอย่าง... เป็นโลกทั้งใบของผม” เทียนชัยผายมือออกไป มองไปทางผู้หญิงเรียบๆ ที่กำลังยืนอยู่กับธนาและธนินทร์ ทำเอาคนถูกมองไปไม่ถูก “แม่ฉัตรครับ รบกวนขึ้นมาเวทีหน่อย”

ฉัตรเงินเดินขึ้นมา

“แม่ฉัตร เป็นแม่ที่แท้จริงของผม เป็นแม่ที่คลอดผม เบ่งผม ยอมอดทนถึงเก้าเดือนให้ผมได้โตในท้อง ให้กำเนิดผมออกมา ให้ผมได้ลืมตาดูโลก ได้มายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจะอะไรยังไง แม่ฉัตรถือเป็นคนที่มีพระคุณที่สุด เพราะแม่ฉัตร... ทำให้ผมได้เจอกับแม่ธูป”

ธูปทองชะงักไป เทียนชัยยิ้มละไม

“แม่ครับ ขึ้นมาหน่อยครับ”

ธูปทองเดินขึ้นมาบ้าง

“แม่คนนี้... อาจไม่เหมือนแม่ของคุณ หรือของใคร ผมไม่ได้โตอยู่ในท้องแม่ แม่ไม่ได้เบ่งผมออกมา ผมไม่ได้ดูดนมจากอกเลยสักครั้ง แต่ผมกลับได้ความรัก ความอบอุ่นจากแม่... จากคนที่ผมไม่สามารถไปหาที่ไหนได้อีก ผมไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าถ้าไม่ได้แม่ ผมจะเป็นยังไง”

ทุกคนนิ่งสงบ มองไปทางร่างสูงเพรียวที่น้ำตารื้น

“แม่อาจจะไม่ได้ทำสิ่งที่ถูกต้องตลอดเวลา แม่อาจจะผิดบ้าง พลาดบ้าง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความรักที่แม่มีให้ผม จะใช้ไปอีกสิบชาติมันก็ไม่หมดสิ้น

“แม่ไม่เคยคิดให้เทียนต้องมาชดใช้เลย แม่ทำให้ด้วยความเต็มใจ”

“เพราะแบบนี้ผมถึงรักแม่ ผมขอโทษสิ่งไหนที่ผมทำผิดไป ผมขอบคุณที่แม่รักผมและเลี้ยงผมมา ผมสัญญาจะดูแลแม่ไปตลอดชีวิต ผมรักแม่มากนะครับ”

“แม่ก็รักเทียนจ้ะ”

เทียนชัยนั่งลงกราบแทบเท้า ธูปทองดึงตัวลูกขึ้นมากอด วิชชายิ้มอย่างมีความสุข 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #58 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:28
    แม่ที่อุ้มท้อง กับ แม่ที่เลี้ยงดู พระคุณแม่ ซึ้งมาก
    #58
    1
    • #58-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 50)
      17 กันยายน 2560 / 22:07
      เป็นนิยายเกี่ยวกับแม่เนอะ
      #58-1