<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 5 : ตอนที่๔ เสน่หาล่าชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.พ. 60

แม้จะใส่ชุดนักศึกษา แต่เข็มขัดก็อวดเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกที่ผายออก ธูปทองภูมิใจในความงามของตัวเองเหลือหลาย แต่วันนี้เธอสังเกตได้ถึงสายตาแปลกๆ ของเพื่อนในห้อง หลายคนจับกลุ่มกันหัวเราะคิกคัก พอหันไปมองพวกคิม เด็กสาวลูกครึ่งก็กรอกตาไปมาเหมือนไม่มีอะไร

แต่ธูปทองรู้ว่าต้องมีอะไร

ลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าวันนี้จะมีปัญหาข้อใหญ่ ธูปทองสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ หวังว่าจะมีมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วเดินลงบันไดปึงปังว่าจะหาโต๊ะเงียบๆ นั่งกินขนมครกแก้เซ็ง เธอเลือกโต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ไกลจากฝูงชนที่สุดแล้วหย่อนก้นนั่งกินของรองท้องตอนกลางวัน

และธูปทองก็รู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัยเมื่อพวกคิมเดินมา เด็กสาวลูกครึ่งนำขบวนเพื่อนในกลุ่มปรบมือเรียกให้ทุกคนหันมามอง

“เอ้า ทุกคน ดูแม่นางรำแสนสวยของเราสิ ดูให้ชัดๆ นะ ดูมันไป”

“มึง... มึงจะทำไรกู?”

“ก็ไม่ทำอะไรหรอกจ้า แหม รูปงามนามเพราะ ธูปทอง ละอองกาญจน์ น่าเสียดาย...”

“เป็นลูกคนใช้!!” เสียงหัวเราะดังขึ้นแบบนางร้ายในละคร ธูปทองถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธ คนอย่างเธอเสียอะไรเสียได้ แต่เสียหน้าไม่ได้

“ก็ว่าอยู่ว่านิสัยอย่างแกไม่น่าจะยอมรับอะไรง่ายๆ อะนะ ฉันก็เลยหาหลักฐานมาให้ งั้นเอารูปที่แม่แกล้างเท้าให้ป้าฉันไปดูหน่อยแล้วกัน เป็นคนใช้บ้านใครไม่เป็น บังเอิ๊ญ... บังเอิญ มาเป็นคนใช้บ้านฉัน โลกมันกลมจังเนอะ” พูดพลางโยนภาพถ่ายไปว่อนทั่วโรงอาหาร ธูปทองพยายามตั้งสติ แต่เสียงหัวเราะประกอบกับการถูกตอกย้ำให้ด้อยกว่ามาโดยตลอดทำให้ความอดทนของเด็กสาวขาดผึง!!

“อีช็อกการี กูทนพวกมึงมาสามปี วันนี้ถ้ากูไม่เอาเลือดหัวมึงออกกูยอมตาย”

พูดจบธูปทองก็ถอดรองเท้าเก่าๆ ฟาดหน้าคิมอย่างแรงแล้วโยนออกไปแบบไม่ใยดี เธอจิกศีรษะของอีกฝ่ายที่เปื้อนฝุ่นแล้วโขกลงกับโต๊ะซ้ำๆ จนเลือดออก พวกที่ปากดีถึงกับตาเหลือกจะเข้ามาช่วยเพื่อนแต่ก็โดนธูปทองที่โกรธจัดถีบออกกระเด็นไปหมด

“อีธูป! อีบ้า! ช่วยฉันด้วย!”

“ใครกันแน่ที่บ้า? หาเรื่องกันขนาดนี้มึงว่างมากเหรอวะ?” ธูปทองเหวี่ยงตัวคิมจนล้มลงไปเลือดกบหน้าอยู่ตรงพื้นแล้วเสยผมที่หน้าผากมีเหงื่อผุดเต็มไปหมด “พวกมึงด่ากูมาสามปี พอกูไม่ยุ่งมึงก็คิดว่ากูไม่กล้า โอ๊ย... อีห่า ไหน? ใครกล้าก็เข้ามาสิวะ! กูจะตบให้ไปทำดั้งใหม่เหมือนอีคิมเลย!”

“หยุดนะทุกคน ทำไมทำอะไรป่าเถื่อนแบบนี้!?” อาจารย์วิ่งไปหอบไปเข้ามาห้ามทัพ เขาตะลึงงันที่เด็กสาวตัวนิดเดียวจัดการคนสิบกว่าคนขยาดแล้วมีอีกหนึ่งคนนอนอยู่ในสภาพปางตาย ธูปทองเชิดหน้า ไม่สะทกสะท้านอะไร

......................................................................................................................................................

ธูปทองจำไม่ได้ว่าวันนั้นโดนอาจารย์ด่าว่าอะไรไปบ้าง รู้แค่ว่าโดนพักการเรียนทั้งสองฝ่าย พ่อของคิมเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่เป็นเพื่อนกับอธิการ ทั้งธูปทองยังตบเสียจนจมูกที่คิมเพิ่งไปทำศัลยกรรมมาหักไม่เป็นทรง แต่หลักฐานที่กระจายเต็มพื้นก็ยืนยันว่าพวกคิมเตรียมการมาเป็นอย่างดีที่จะรังแกกัน

“ธูป เจ็บตรงไหนไหมลูก?”

“แม่ไม่ต้องห่วงฉัน แม่ไปห่วงมันเถอะ”

“ได้ข่าวว่าธูปตบจนคิมดั้งหักหน้าพัง เพราะว่า... เอ่อ...”

“พวกแม่งมาดูถูกว่าแม่เป็นคนใช้ มันด่าฉันๆ ทนได้ แต่มันด่าแม่ฉันทนไม่ได้”

“เรื่องแค่นี้เอง ความจริงแกก็ไม่เห็นต้องไปตบกับมันเลย ใครจะพูดยังไงก็ช่างมันสิ จะเก็บมาคิดมากทำไมให้เดือดร้อน?” ฉัตรเงินส่ายศีรษะ ไม่เห็นด้วยที่ธูปทองมีเรื่องทะเลาะวิวาทจนถูกพักการเรียน “แบบนี้แม่ฟังแม่ก็ไม่ได้ดีใจที่แกไปจัดการมันหรอก ไร้สาระ”

“ก็พี่นั่นแหละ แม่หาเงินก็หามาให้พี่ใช้ไม่ใช่เหรอ?”

“แต่ตอนนี้ก็เปลืองเงินเพิ่ม แทนที่จะเรียนจบเร็วๆ ก็โง่หาเรื่อง แกจะจบกี่ปีวะอีธูป?”

“ทำมาเป็นถามฉันจะจบกี่ปี พี่นั่นแหละจะจบเปล่าก็ไม่รู้ นี่เรียนปีหกเข้าไปแล้วนี่”

“อีธูป แกนี่มันวอนจริงๆ เลย ฉันไม่คุยกับแกแล้ว อารมณ์เสีย” ฉัตรเงินทำหน้าเหม็นแล้วลุกออกไป น้องสาวเธอปากไม่ดี พูดด้วยแล้วเดี๋ยวต้องมีลงไม้ลงมือกัน ต่างคนต่างอยู่สบายใจกว่า ด้านนภาพอเห็นลูกคนโปรดเดินหนีก็เรียกรั้ง เหนื่อยใจที่ลูกสาวทะเลาะกันทุกวี่ทุนวัน

“นางฉัตรเอ๊ย...”

“แม่ไม่ต้องไปสนพี่ฉัตรมันหรอก แล้วแม่ไม่ต้องไป... ทำงานกับอีนั่นนะ”

“ก็ได้ธูป แล้วนี่ธูปจะทำยังไง? ช่วงพักการเรียนจะมาทำงานที่ไหน?”

“ฉันไม่ยอมโดนพักการเรียนหรอก” ธูปทองพูดด้วยสายตาหมายมั่นอย่างคนมีแผนการ นภามองลูกงงๆ ไม่รู้ว่าเด็กสาวจะทำอย่างไร

......................................................................................................................................................

“แม่ เมื่อวานฉันฝันเห็นยาย”

“เหรอ? ฝันว่าอะไร?”

“ฉันฝันเห็นยายตัวผอมโซอย่างนี้เลยนะแม่ ผอมกว่าฉันอีก ยายบอกว่าหิว ไม่มีข้าวกิน อากาศที่นั่นก็หนาวจนจับขั้งหัวใจ ฉันนะสงสารยายจนไม่รู้จะทำยังไง ยายผอมมากกกกก ผอมจนหนังหุ้มกระดูก” ธูปทองโกหกเป็นตุเป็นตะ นภากับฉัตรเงินเอามือทาบอก

“ขนาดนั้นเลยเหรอวะอีธูป?”

“เออสิแม่ ยายนะ ทั้งผอมทั้งซีด ตัวสั่น ร้องไห้บอกหิวตลอดเวลา”

“แม่ว่าแม่ไปทำบุญให้ยายดีกว่านะ ไปด้วยกันไหมอีธูป?”

“ไม่ว่างหรอกแม่ วันนี้ฉันต้องไปคุยกับลุงวิชชัย”

“งั้นฉันพาแม่ไปเอง แกอยู่บ้านก็ระวังไอ้เท่งมันกลับมาแล้วกัน” ฉัตรเงินพูดเตือน เพราะถึงแม้ที่ผ่านมาเท่งจะยังไม่เคยลวนลามอะไรพวกเธอ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส ระวังไว้ก่อนก็ดีกว่า

ธูปทองลาแม่กับพี่แล้วแต่งตัวออกไปหาคนที่สามารถช่วยเหลือตน

“สวัสดีค่ะคุณลุง”

ธูปทองใส่ชุดกระโปรงสีชมพูสดใสและติดดอกไม้ไว้ที่ผม เธอยกมือไหว้พันเอกวิชชัยด้วยความเคารพและยิ้มหวานอย่างพยายามเป็นมิตรที่สุด วิชชัยมีหน้าตาคล้ายวิชชา แต่เตี้ยและอ้วนท้วมกว่า ถึงอย่างนั้นก็ยังดูออกว่าสมัยหนุ่มๆ ก็คงหล่อเหลามากเหมือนผู้เป็นลูก

“สวัสดีจ้าธูป หนูเป็น...”

“เอ่อ... เพื่อนวิชชาค่ะ”

“แฟนไม่ใช่เหรอ?” วิชชัยเลิกคิ้วถาม ทำเอาคนฟังเบิกตากลมกว้างตกใจ “เห็นไอ้วิชชามันบอกว่าธูปเป็นแฟนมัน ว่าไงวะไอ้ลูกตัวดี? ไปโมเมหาว่าเพื่อนเขาเป็นแฟนหรือยังไง?

“เปล่านะพ่อ”

“แฟนนั่นแหละค่ะ ธูปกลัวคุณลุงไม่ชอบธูป”

“คุณลุงอะไรกัน เรียกพ่อเถอะ เนี่ย พ่อได้ยินว่าธูปไปตบกับเพื่อนในคณะมาจนโดนพักการเรียน”

“ก็มันหาเรื่องธูปอ่ะ มันประจานว่าแม่ธูปเป็นคนใช้ แล้วก็หาเรื่องธูปมาตั้งแต่เข้ามาเรียน วันนั้นธูปไม่ได้ตั้งใจ ธูปโมโหมาก ตั้งสติไม่ทันจริงๆ” เด็กสาวอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้อยู่ๆ ไปไล่ตบชาวบ้านสักหน่อย พวกนั้นมันหาเรื่องเธอก่อนแท้ๆ ด้านวิชชัยฟังแล้วก็หัวเราะ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร ตบไปก็ดีแล้ว”

“ห้ะ?”

“ไอ้พวกชอบหาเรื่องคนอื่น คนพวกนี้มันต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง นี่ ธูป อยู่กับพ่อนะ เป็นตัวของตัวเองไป พ่อสบายๆ ไม่คิดมาก” วิชชัยยิ้มแบบคนใจดี “ไอ้วิชชา แกนี่เข้าใจเลือกแฟนนะ ขืนไปเอาพวกซื่อบื้อเรียบร้อยแบบที่แม่แกชอบนะ พ่อปวดหัวตาย มันต้องเอาแบบนี้ คนจริง ตบเป็นตบ พ่อชอบ”

สองหนุ่มสาวมองหน้ากันเขิน

“ธูป หนูไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะช่วยคุยให้ ระดับพ่อแล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน”

“ขอบคุณมากนะคะพ่อ ธูปจะไม่ลืมพระคุณเลย สักวันธูปจะตอบแทนนะคะ”

“พระคุณอะไร ไม่เห็นต้องคิดมากเลยธูปเอ๊ย ถ้าอยากตอบแทนก็ช่วยดูแลไอ้วิชชามันดีๆ” วิชชัยพูดฝากลูกชายตัวเองให้ว่าที่ลูกสะใภ้ที่ตัวเองถูกใจ “เดี๋ยวพ่อไปก่อนนะ เย็นนี้พ่อมีนัดกับเพื่อนที่จะไปตีกอล์ฟกัน ไอ้วิชชา ไปส่งหนูธูปเขาด้วย พ่อไปก่อนนะธูป”

“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ โชคดีนะคะพ่อ” ธูปทองยกมือไหว้อีกครั้ง เธอไม่มีพ่อ แม้เจอกันไม่นานแต่วิชชัยก็ให้ความอบอุ่นเหมือนพ่อจนเธอรู้สึกชื่นชม เด็กสาวหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่ยิ้มให้เธอ

วิชชาพาธูปทองมาจนถึงบ้าน วันนี้บ้านเงียบมาก เด็กสาวแอบยิ้มในใจ จะไม่เงียบได้ยังไง พอรู้ว่าเย็นนี้ได้ออกไปกับวิชชาเธอก็หาเรื่องหลอกให้แม่กับพี่สาวไปช่วยทำบุญเรียบร้อย หมายความว่าคืนนี้ทางสะดวก!!

“แม่กับพี่สาวธูปไม่อยู่เหรอ?”

“วันนี้แม่กับพี่ฉัตรไปทำบุญให้ยาย วิชชาอย่าเพิ่งไปนะ ตอนนี้มันดึกแล้ว มืดมากเลย ธูปกลั๊วกลัว” ธูปทองที่ใจกล้ามาทั้งชีวิตกลายเป็นคนขวัญอ่อนกลัวความมืดทันที เด็กสาวกอดแขนอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วซุกเข้าไป จงใจใช้สัดส่วนเย้ายวนของตัวเองใกล้ชิดให้เขาได้สัมผัส

“เดี๋ยวผมไปเปิดไฟ...”

“ไฟเสียค่ะ เสียทั้งบ้านเลย”

“งั้นผม...”

“ไปส่งธูปที่ห้องก่อนนะคะ ธูปกลัว ธูปไม่อยากอยู่คนเดียว” เสียงนั้นออดอ้อนจนวิชชาสงสารต้องพาเข้าไปที่ห้องนอน ธูปทองนั่งลงไปที่ปลายเตียง แม้จะมืดแต่เด็กหนุ่มก็เห็นผิวขาวเหลืองสว่างขึ้นมาจนยากจะละสายตา เผ้าผมที่ยาวลงมาทำให้ใบหน้าดูสวยหวานชวนผม นิ้วเรียวเริ่มไล้ไม่ที่แขนแข็งแกร่ง

“ธูป... ธูปจะทำอะไร?

“ตั้งแต่เกิดมา มีคนชอบธูปตั้งหลายคน แต่ธูปไม่เคยชอบใครเลยนะ ธูปรักวิชชา... รักวิชชาคนเดียว แต่ตอนนี้ธูปไม่อยากเป็นแค่แฟนแล้ว ธูปอยากเป็นมากกว่านั้น”

วิชชาตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรง แต่คำสอนของพ่อที่เคยสอนให้เป็นสุภาพบุรุษไม่ล่วงเกินผู้หญิงยังอยู่ในหัว หากสาวงามหยาดเยิ้มที่เขารักยังยั่วยวนเขาอยู่ตรงหน้า สายตาของธูปทองแทบหลอมละลายให้เขาตายลงไปตรงนี้ รู้ตัวอีกทีเธอก็ลากเขาลงมาที่เตียงด้วยกัน

สองคนจ้องตาลึกซึ้ง และคืนนั้นวิชชาก็พ่ายแพ้ให้กับความต้องการตัวเอง 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #24 ลูกชุบ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 08:27
    โอ๊ย ขำ ธูปทองก็มีมุมน่ารักนะ ยั่วซะตบะแตก
    #24
    0
  2. #6 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 21:24
    ธูป นะธูป จนได้
    #6
    0