<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 49 : ตอนที่๔๗ ความจริงที่เพิ่งเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“เลิกแล้ว... ไม่ได้แปลว่าเลิกรัก”

คำตอบแรกทำให้เทียนชัยอึ้งไปนาน

“แต่หลังจากเลิกกัน ทำไมพ่อไปแต่งงานกับคนอื่นล่ะครับ?”

“พ่อผิดเหมือนกัน พ่อคิดว่าเขาดี คิดว่าเขาจะทำให้พ่อลืมแม่ได้ แต่พ่อก็ทำไม่ได้ ข้อนี้เป็นความผิดของพ่อ” วิชชายอมรับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป “ส่วนเทียน ถึงเทียนจะไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของพ่อ ไม่ได้มีเชื้อสายจากพ่อเลย แต่ที่พ่อรักเทียน เพราะธูปรักเทียน และที่สำคัญ... เทียนคือตัวแทนความรักที่มีความสุขและหวานที่สุดในชีวิตของพ่อ”

“พ่อ...”

“ไม่เอา ไม่ร้องไห้ เป็นผู้ชายต้องเข้มแข็ง”

“ผมไม่รู้จะขอโทษพ่อกับแม่ยังไงแล้ว”

“ไม่ต้องอะไรหรอกเทียน แค่เทียนกลับไป... ขอแค่เทียนกลับไป แม่เขารอ” วิชชาพูดแล้วถอนหายใจ “แล้วอีกอย่าง เรื่องจ๊ะ... จ๊ะไม่ใช่น้องสาวของเทียน ไม่ต้องคิดแล้วว่าจะแต่งงานกันไม่ได้”

“หมายความว่ายังไงครับ?”

“หนูจ๊ะ เป็นลูกชู้ของคุณอรียา”

เทียนชัยนิ่งไป

“ไม่ดีใจเหรอ?”

“ดีใจครับ แต่ผมห่วงแม่มากกว่า เรื่องของจ๊ะ ไม่ว่าเธอจะแต่งงานกับผมได้หรือไม่ มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ผมจะรู้สึกอะไรกับแม่ มากขึ้นหรือน้อยลง” เทียนชัยบอกความจริงจากใจ ต่อให้จรียาจะแต่งงานกับเขาไม่ได้ เขาก็จะไม่เก็บมาตัดสินว่าเขาจะโกรธแม่หรือไม่

“เหมือนกับที่ว่า ไม่ว่าเทียนจะเป็นลูกจริงๆ ของพ่อหรือแม่หรือไม่ มันก็ไม่ทำให้พ่อรักลูก มากขึ้นหรือน้อยลง” วิชชาหันไปยิ้มให้ลูกที่ไม่ได้เกิดมาจากเขา แต่มันจะสำคัญอะไรเล่า “ตอนนั้นผมเคยขออยากมีลูกอีกคนกับแม่นะ แต่แม่เขาไม่ยอม รู้ไหมว่าเพราะอะไร?

“ไม่รู้ครับ”

“เพราะเขากลัวว่าถ้าเขามีลูกกับพ่อ พ่ออาจจะลำเอียง รักลูกตัวเองมากกว่าเทียน”

“แล้วถ้าพ่อมีลูกกับแม่ล่ะครับ?”

“เรื่องนั้น... พ่อกล้าพูดนะว่าพ่อจะรักเท่ากัน ส่วนแม่... เขาก็คงเหมือนพ่อ ดีไม่ดีรักเทียนมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะเทียนเป็นลูกคนแรก เป็นคนแรกที่แม่รักขนาดนั้น ทีนี้รู้หรือยังว่าบุญคุณของแม่ที่ไม่ได้อุ้มท้องลูกคนนี้ ยิ่งใหญ่ขนาดไหน” วิชชาแม้จะเห็นว่าธูปท้องไม่ใช่คนดีพร้อม แต่ในเรื่องความรักที่มีต่อลูก ใครก็ต้องยอมรับ เทียนชัยสะอึก เม้มปากแน่น รู้สึกผิดหนักกว่าเดิมที่ทำร้ายจิตใจแม่

“ผมผิดไปแล้ว... ผิดไปแล้วจริงๆ”

วิชชาลูบศีรษะลูกอ่อนโยน ดีใจที่ลูกคิดได้สักที

......................................................................................................................................................

ธูปทองที่กำลังเหม่อลอยพอได้ยินเสียงรถก็ร้องขึ้นมา

“เทียน? ไอ้เทียนมาแล้วเหรอ?”

“ผมมาแล้วครับแม่” เทียนชัยพูดเสียงสั่น เมื่อเห็นภาพของธูปทองที่ทรุดโทรมและไม่รู้เรื่องแต่ก็ยังคงเพ้อหาแต่ ลูกชายอย่างเขา ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาแม่บังเกิดเกล้าแล้วคุกเข่าลงไปกราบแทบเท้า ซุกลงไปสะอื้นไห้อยู่นานเต็มความเศร้า “แม่ครับ... ผมขอโทษ!!”

“เทียนกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย”

“ผมกลับมาแล้ว ผมจะไม่ไปไหนอีก ผมจะอยู่กับแม่”

“แม่ดีใจจังเลย”

ธูปทองยิ้มร่าเริง สักพักก็ท้องร้อง

“แม่หิวแล้ว กินอะไรหน่อยนะแม่” เทียนชัยหันไปหากระรอกที่กำลังซาบซึ้งกับความรักแม่ลูก “พี่กระรอกครับ เอาข้าวมาหน่อยครับ ผมจะป้อนแม่” 

“นี่คะ”

“กินข้าวกันนะแม่ แม่ผอมไปแล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่กระดูก เดี๋ยวไม่สวยนะ” เทียนชัยรับข้าวมา ตักให้ธูปทองกินที่ละคำ กินไปไอไปแต่เขาก็ไม่คิดรังเกียจ ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่เขา... เป็นแม่ที่วิเศษและเขาหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เขาต้องตอบแทนด้วยชีวิตทั้งหมดที่เขามี

ธูปทองกินข้าวด้วยรอยยิ้ม

“อร่อยไหมครับ?”

“อร่อยจ้ะ”

“แม่กินเยอะแบบนี้ เดี๋ยวก็กลับมาสวยเหมือนเดิมแล้ว สวยๆ นะแม่ พ่อจะได้รัก”

ธูปทองหัวเราะแล้วรีบกินเพราะกลัวสามีจะไม่รัก เธอห่วงสวยจะตายไป ถ้าผอมเกินไปจะสวยที่ไหน วิชชามองเศร้า ไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เห็นหญิงสาวเป็นแบบนี้ นภากับฉัตรเงินหันมาคุยกันเมื่อเห็นภาพดังกล่าว สงสารทั้งธูปทองและเทียนชัยที่เดินทางมาถึงจุดนี้

“สงสารอีธูปมันเหลือเกิน”

“มันกับไอ้เทียนคงทำเวรทำกรรมด้วยกันมา”

“ตอนเด็กๆ ใครป้อนไอ้เทียนมันก็ไม่ค่อยกิน ทีอีธูปมันป้อน กินเอาๆ”

“กินข้าวแล้วกินน้ำผลไม้นะแม่ ผิวจะได้สดใส” เทียนชัยเทน้ำส้มมาให้ ธูปทองรับมาก็รีบกลืนจนสำลัก ต้องให้ช่วยลูบหลัง “ค่อยๆ กินสิครับ”

“จ้ะๆ เทียนไม่กินด้วยเหรอ?”

“ผมอิ่มแล้วครับ เดี๋ยวผมหวีผมให้แม่นะ”

......................................................................................................................................................

ดิลกตามหาหมอเก่งๆ มาช่วยรักษาจนธูปทองอาการดีขึ้น

วิชชาพอเลิกงานก็แวะมาหาธูปทองทุกวัน เขาคอยช่วยดูแลเธอเพราะธูปทองไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ยกเว้นเขากับเทียนชัย เขาดีใจที่ธูปทองดีขึ้นตามลำดับ จีรวัชรรอสามีร้อนรน จนวันนี้พอวิชชากลับมาถึงบ้าน เธอก็พูดขึ้นมา อยากจะเอาให้ชัดเลยว่ามันจะจบยังไง

“วิชชาไปหาเขาอีกแล้วเหรอ?”

“ใช่”

“จะไปหาอีกนานไหม?”

“ผมมีเรื่องจะบอกเหมียว”

“อะไรครับ?”

“มันอาจจะเลวร้ายสำหรับเหมียว แต่ว่า... เราควรจะหย่ากัน” วิชชาจ้องหน้าภรรยาจริงจัง “ผมผิดเองที่คิดว่าแต่งกับคุณแล้วจะลืมธูปได้ แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมยังรัก ยังห่วง ยังคิดถึงแต่เขา ไม่ว่าเขาจะหายหรือไม่หาย ผมก็อยากจะหย่ากับคุณ ผมรู้ว่ามันไม่ดี แต่ผมห้ามไม่ได้จริงๆ”

“เหมียวเข้าใจค่ะ”

วิชชาแปลกใจที่คราวนี้จีรวัชรไม่โวยวาย

“เหมียวคงต้องยอมรับเหมือนกัน ว่าเวลาที่ผ่านมา หัวใจของวิชชาไม่เคยอยู่ที่เหมียวเลย”

“เหมียว...”

“เหมียวไม่ได้โง่นะคะ เหมียวดูออก ตอนแรกเหมียวดีใจมากที่ธูปทำตัวแบบนั้นจนวิชชาเลิกกับธูป แต่พอได้แต่งงานขึ้นมา เหมียวถึงแค้นธูปมากที่ธูปเหลือแต่ผู้ชายที่มีแต่ตัว แต่ไม่มีหัวใจมาเหมียว” จีรวัชรร้องไห้จนตาบวมช้ำ “ตอนนั้นเหมียวทำไม่ได้กับธูปด้วย เหมียวขอโทษนะคะ”

“เรื่องที่มันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ผมไปก่อนนะ”

“โชคดีค่ะ ขอให้ธูปหายเร็วๆ นะคะ”

“ขอบคุณครับ”

สองคนกอดกัน จีรวัชรร้องไห้ร้าวราน

......................................................................................................................................................

ธูปทองตอนนี้ดูแลตัวเองได้แล้ว เธอนั่งอยู่ที่เตียง

“วิชชา! วิชชามาหาธูปหน่อย!”

“ผมมาแล้ว ต่อไปนี้ผมจะอยู่กับธูปนะ”

“ที่พูดมาหมายความว่ายังไงครับพ่อ?” เทียนชัยถามเพราะไม่เข้าใจ นภา ฉัตรเงิน กระรอก เองก็ไม่เข้าใจคำพูดกำกวมนั้นเหมือนกัน ฟังแล้วดูงงๆ ว่าหมายถึงอะไร เพราะพักหลังมานี้วิชชาก็มาหาธูปทองแทบทุกวันอยู่แล้ว วิชชายิ้มและตอบไปตามความเป็นจริง

“พ่อเลิกกับอาเหมียวแล้ว”

“เธอยอมเหรอครับ?”

“เธอเข้าใจแล้วว่าอยู่ไปก็ไม่มีความสุข เธอยอมหลีกทางให้”

“พ่อหมายความว่า...”

“ธูปครับ รีบๆ หายนะ ผมจะกลับมาอยู่กับธูป มาเป็นสามีภรรยากันเหมือนเดิม” วิชชาให้ความหวังนำทาง “กินข้าวเยอะๆ กินยาให้ตรงเวลา เดี๋ยวก็หาย” วิชชาจัดยาวางไว้บนโต๊ะ หญิงสาวรับมาเทใส่เข้าปาก ดื่มน้ำตาม แล้วเดินมาหาชายหนุ่มหน้าตาดี

“วิชชาอย่าเลิกกับธูปอีกนะ”

“จะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด”

ธูปทองที่กลับมาเกือบจะปกติแล้วดีใจ ทุกคนในครอบครัวมีความสุขอิ่มเอม 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #55 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 22:56
    ในที่สุดก็เข้าใจกันสักที ดีใจแทนธูป
    #55
    0