<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 48 : ตอนที่๔๖ คนที่รอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“กินข้าวหน่อยนะธูปเอ๊ย”

นภาตักข้าวต้มมาป้อนทั้งมือสั่นเทา สงสารลูกสาวที่ตัวเองไม่เคยสนใจใยดี ธูปทองมองอย่างเหม่อลอยแล้วปัดทิ้ง เธอผอมลงมากเพราะกินน้อยลงทุกที สายตายังอาวรณ์ถึงใครที่คิดถึง แน่นอนว่าคนๆ นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่สามีคนแรกและลูกคนเดียวของเธอ

“ไอ้เทียนกลับมาหรือยัง?

“มันไปเรียน เดี๋ยวก็กลับมา”

“วิชชาล่ะ?” 

“เขาทำงานอยู่ กินข้าวรอไปก่อนนะ” นภาลูบศีรษะอ่อนโยน ไม่รู้ว่าป่านนี้ฉัตรเงินจะไปเกลี้ยกล่อมสามีเก่าของลูกสาวอย่างไรให้กลับมา ธูปทองร้ายกาจสารพัด ใครจะให้อภัยได้

......................................................................................................................................................

“พี่ฉัตร?”

วิชชาเปิดประตูออกมาเจอฉัตรเงินมากดกริ่งหน้าบ้าน เขาอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นอดีตพี่เมียมายืนอยู่ตรงนี้ ปกติครอบครัวของธูปทองไม่เคยมาหาเขา มีแต่เขาที่คอยเอาเงินไปให้ แต่หลังจากธูปทองได้สามีเป็นเศรษฐี เงินของเขาก็ไม่มีความจำเป็นอีกแล้ว

“วิชชา พี่มีเรื่องจะมาบอก”

“มีอะไรครับ?”

“ธูป...” พูดได้เท่านั้นน้ำตาก็ไหลลงมาเต็มแก้ม วิชชาถึงกับใจหายวาบ โดยสัญชาตญาณก็รู้ได้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ดี “ไอ้เทียนมันหนีออกจากบ้าน บวกกับปัญหาหลายๆ อย่าง ธูปมันเสียใจมากจนตอนนี้มันบ้าไปแล้ว ข้าวปลาก็ไม่กิน จำใครก็ไม่ได้ มันเอาแต่เพ้อหาแต่ไอ้เทียน... กับคุณ”

“จริงเหรอครับ?”

“ค่ะ ถ้าคุณยังพอเมตตามัน ไปให้มันเห็นหน้าหน่อยก็ดี”

“ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“วิชชาจะไปไหน?” จีรวัชรวิ่งออกมาถามด้วยความหึงหวง แค่ได้ยินชื่อธูปทองเธอก็กลัวถ่านไฟเก่าจะลุกขึ้นมาอีกรอบ เธอรู้สึกได้ว่าวิชชาไม่เคยลืมรักครั้งแรกได้เลย

“ผมจะไปดูธูป”

“ไปดูทำไม? ในเมื่อเลิกกันแล้ว!”

“ผมจะไปดู เหมียวอย่ามาห้ามดีกว่า”

“วิชชา! อย่าไปนะ!”

ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงนั้นอีกต่อไป เขารีบขึ้นรถฉัตรเงินทิ้งให้ภรรยาวิ่งตาม ระหว่างทางก็ถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น ฉัตรเงินที่ลืมอายแล้วยอมเล่าเรื่องราวในอดีตของตนออกมา รวมถึงบาดแผลทางใจที่ทุกคนสร้างไว้ วิชชาฟังแล้วยิ่งสงสารธูปทอง ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเจอกันครั้งนี้ จะเกิดอะไรขึ้น

บ้านของธูปทองตอนนี้หลังใหญ่สวยงาม

แต่เจ้าของบ้านกลับไม่สวยงาม

ธูปทองโทรมจนเห็นได้ชัด วิชชาเห็นเท่านั้นน้ำตาก็หยดแหมะ

“ธูป...”

“วิชชา? วิชชามาหาธูปแล้ว!”

“ใช่ ผมมาหาธูปแล้ว...”

“วิชชามาหาธูป แปลว่าวิชชาไม่โกรธธูปแล้วใช่ไหม? ธูปดีใจจังเลย! ไอ้เทียนล่ะ? ไอ้เทียนลูกของเราอยู่ไหน?” หญิงสาวยิ้มแป้นออกมาทันทีที่ได้เจอหน้าสามีเก่าแล้วกางมือขอกอด วิชชาเดินเข้าไปหา สวมกอดอดีตเมียรักด้วยความรู้สึกที่แสนอัดอั้น พอกอดเสร็จธูปทองก็ดึงตัวเขามาจูบเต็มหน้า

“เป็นไงบ้าง?”

เสียงนั้นสั่นเครือ ธูปทองยังคงยิ้ม

“ธูปไม่ได้เป็นอะไร ธูปอยากเจอเทียน วันนี้เทียนเรียนเสร็จหรือยัง?”

“เทียนไปเรียนอยู่ รอแป๊บนะ เดี๋ยวก็กลับมา”

“เทียนไม่กลับมา เทียนหายไปหลายวันแล้ว ธูปห่วงลูกจังเลย ไปตามลูกให้หน่อยสิ”

“ผมจะไปตามหาลูกนะ ไม่ต้องกังวล”

“จริงๆ นะ”

“จริงสิ ผมสัญญาเลย ตอนนี้ธูปนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวผมไปตามให้” วิชชาตอบแล้วเดินออกไปหานภา เขาจะตามหาเทียนชัยกลับมาไม่ว่าเทียนชัยจะไปที่ไหน เพราะถ้ากลับมาแล้ว อาการของธูปทองต้องดีขึ้นแน่ๆ เขาทนเห็นสาวผมดำอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้ เขาทั้งรักทั้งสงสารเธอ

นภากับฉัตรเงินหน้ายุ่ง

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้เทียนมันไปไหน?”

“แล้วจ๊ะ หรือเพื่อนเทียนล่ะครับ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีใครรู้เลย วิชชาได้ติดต่อกับมันบ้างไหม?”

“ผมมีโทรคุยกันบ้างครับ ส่งข้อความบ่อยๆ นานๆ ทีเจอกัน” วิชชาพูดแล้วก็ทำท่าเหมือนนึกขึ้นมาได้ “ผมคิดออกแล้ว เทียนมันเคยบอกผมว่าชอบไปตามจังหวัดชายแดน ไปช่วยรักษาคนป่วยแถวนั้น กับเพื่อนวิศวะตาเดียวที่ชอบไปสอนหนังสือเด็ก ผมว่าเทียนน่าจะอยู่ที่นั่น”

“งั้นฝากไปตามมันด้วยนะ”

“ครับ ผมจะตามกลับมาให้ได้”

......................................................................................................................................................

“ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเหรอเทียน?”

เจษฐภพวางกาแฟกลิ่นกรุ่นไว้บนโต๊ะ เทียนชัยมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าหม่นหมอง เรื่องของเขายังไม่มีใครรู้นอกจากเจษฐภพ เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ควรบอกไปพร่ำเพรื่อ พูดไปก็มีแต่คนเสียหาย ไม่พูดให้ใครรู้ดีกว่ายกเว้นปรับทุกข์กับเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้

“ผมยังเครียดครับพี่เจษฐ์ ผมทำตัวไม่ถูก”

“แกหนีมาเป็นเดือนแล้วนะ”

“ผมรู้”

“แกคิดว่าแกจะหนีความจริงพ้นเหรอ?

“ผม...”

“แกลองนึกดีๆ นะ ที่แกโกรธแม่... หรือน้าแก นี่เพราะอะไร” เจษฐภพหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม ตาที่เหลือเพียงข้างเดียวไม่ละไปจากรุ่นน้องที่นั่งอยู่ตรงหน้า “ที่เขาโกหก? ที่เขายอมให้แกแต่งงานกับน้องสาว? หรือที่เขาทำความผิดและไม่ได้สวยหรูอย่างที่แกคิด?”

“ผมไม่รู้”

“ที่เขาโกหก ก็เพราะเขารักแก เขากลัวแกมีปมด้อย ทำไมไม่คิดดูบ้างว่าถ้าไม่ได้แม่แก ป่านนี้แกไม่ได้เกิดมาลืมตาดูโลกแล้ว เขาอาจจะไม่ถูกที่ปล่อยให้แกแต่งงานกับจ๊ะ แต่ที่เขาทำไปก็เพราะกลัวแกเสียใจ และเรื่องที่เขา... ฆ่าคน การที่คนฆ่าคนมันมีหลายเหตุผล มันไม่ได้แปลว่าเขาเป็นคนไม่ดี”

“พี่พูดเหมือนพี่เคยฆ่าคน?”

“ฮ่าๆ ทำไม? รังสีอำมหิตมันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“มากเลยพี่”

“ช่างเรื่องฉันก่อนเถอะ เอาเรื่องแกก่อน” หนุ่มตาเดียวหัวเราะ “กลับบ้านได้แล้ว ป่านนี้แม่แกคงคิดถึงแกมาก ทำให้แม่เสียใจ ไม่กลัวตกนรกหรือไง?”

“มันคงถึงเวลากลับบ้านแล้วสินะครับ ผมยังไม่รู้จะขอโทษแม่ยังไง”

“ไม่ต้องคิดมากซับซ้อน แค่ใช้ความจริงใจ”

“ขอบคุณมากพี่ ที่ช่วยเตือนให้คิดได้ ผมจะออกตรวจพรุ่งนี้อีกวันแล้วจะกลับ ผมก็เป็นห่วงแม่เหมือนกัน ตอนนั้นแค่โมโหเกินไป ผมผิดเอง” เทียนชัยตอบเศร้าๆ เสียงอ่อน เขาทำผิดกับผู้มีพระคุณที่หาสิ่งใดเทียบไม่ได้ แค่คิดก็ไม่รู้จะบาปยังไงแล้ว ถ้าไม่ได้เจษฐภพพูดให้คิด คงจะผิดไปอีกนาน

......................................................................................................................................................

วันรุ่งขึ้น

หมอหนุ่มรูปหล่อออกตรวจคนไข้ทั้งเด็กทั้งแก่ จนกระทั่งถึงคิวของคนๆ หนึ่ง

“พ่อ? มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ไอ้เทียน พ่อมีเรื่องสำคัญจะมาบอก” วิชชาพูดจริงจัง นึกโมโหลูกที่ทำอะไรเอาแต่ใจ ไม่คิดให้รอบคอบจนเกิดเรื่องใหญ่ “เทียนรู้อะไรไหม การที่เทียนหนีออกจากบ้านไป ทำให้แม่เสียใจมาก เสียใจจนเหมือนเป็นบ้า ตอนนี้ไม่รับรู้อะไรแล้ว เพ้อหาแต่ไอ้เทียนๆ อย่างเดียว”

“แม่... แม่เป็นหนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

“ใช่ พ่อจะมาเพื่อบอกเทียน จะกลับไปหาแม่หรือไม่แล้วแต่จะคิด”

“ผมจะกลับอยู่แล้วครับ”

เทียนชัยลากลับโดยให้หมอประจำมาดูแลคนไข้ต่อ ระหว่างทางก็มองหน้าพ่อด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงได้รักฝังใจกับแม่อย่างที่เป็น

“พ่อครับ”

“หืม?”

“ผมมีอะไรจะถามครับ”

“ว่ามา”

“ทั้งๆ ที่พ่อเลิกกับแม่แล้ว ทำไมพ่อถึงได้ยังห่วงแม่? ห่วงผม? ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้เลือดพ่อมาสักหยดเลย?” เทียนชัยถามสิ่งที่ค้างคา วิชชามองหน้าลูกเลี้ยงแล้วตอบให้เข้าใจ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น