<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 47 : ตอนที่๔๕ ใครลูกใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

จรียาปรือตาขึ้นในห้องของโรงพยาบาล อรียาเข้ามาหา

“ฟื้นแล้วเหรอลูก?”

“คุณแม่...”

“จ๊ะ... เจ็บตรงไหนไหม? ยังปวดอยู่หรือเปล่า? ดีขึ้นหรือยัง? จะกินน้ำหรืออะไรไหมเดี๋ยวแม่หยิบให้?” อรียาดูเนื้อตัวซีดเซียวของลูกสาว ริมฝีปากเขียวคล้ำอย่างคนเจ็บป่วย จรียายังคงเซื่องซึมแต่ก็ส่ายศีรษะตอบผู้เป็นแม่ ทั้งที่เพิ่งตื่นมาน้ำตายังรื้นอยู่เต็มเบ้า

“ไม่เจ็บค่ะ”

“โธ่ จ๊ะรู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงลูกมาก ทำไมลูกทำแบบนี้?”

“จ๊ะขอโทษค่ะคุณแม่ จ๊ะแค่ไม่อยากอยู่โดยไม่มีเทียน”

“ตัดใจซะเถอะจ๊ะ ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้”

“เป็นไปได้ค่ะ” อรียาตอบเสียงหนักแน่นแล้วหันมาทางสามี แน่นอนว่าทุกคนก็งงว่าเหตุใดอรียาถึงพูดแบบนั้น จเรรีบถามขึ้นมาเป็นคนแรก

“มันจะเป็นไปได้ยังไง? จ๊ะกับเทียนเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน!”

“ไม่ใช่ค่ะ”

“ผมไม่เข้าใจ”

“จเรคะ ฉันขอโทษค่ะ แต่มันคงถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องบอกความจริง” อรียาน้ำตาคลอแล้วหันไปมองหน้าสามีสลับกับลูก รู้ดีว่าสิ่งที่พูดออกมาจะเป็นการฆ่าสามีทั้งเป็น แต่มันก็เป็นวิธีช่วยชีวิตลูกเหมือนกัน “ที่ฉันแต่งงานกับคุณ เพราะฉันท้องกับคนอื่น ฉันอายถ้าใครจะรู้ว่าท้องไม่มีพ่อ ฉันถึงได้...”

“ไม่จริงใช่ไหม?”

จเรน้ำตาร่วง คิดไม่ถึงว่าสาวเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างเมียรักจะทำกันได้

......................................................................................................................................................

อาจเป็นเพราะจเรสำนึกผิดในสิ่งที่ทำไว้แล้วก็เป็นได้

ชายหนุ่มไม่คิดแค้นหรือคิดเลิกรากับอรียา เรื่องมันผ่านมานานแล้ว และที่สำคัญเขาก็ทำกับผู้หญิงไว้เยอะ เขาพาครอบครัวไปหาฉัตรเงิน เพื่อเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นและขอโทษด้วยความจริงใจ แต่แรกฉัตรเงินไม่อยากให้เข้าแต่นภาทนลูกตื้อไม่ไหวจึงยอมเปิดประตูให้เข้ามา

“มีอะไรก็ว่ามา”

ฉัตรเงินนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองจเรที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“ฉัตร พี่รู้นะว่าสิ่งที่พี่ทำไว้กับฉัตรมันเลวร้ายมากจนไม่น่าให้อภัย พี่หลอกฉัตร ทอดทิ้งฉัตร ตัดเยื่อใยสารพัด ปล่อยให้ครอบครัวฉัตรต้องเดือดร้อนลำบาก มันไม่ผิดเลยที่ฉัตรจะโกรธพี่ แต่ฉัตรรู้ไหม พี่อาจจะทำกับผู้หญิงมาหลายคนนะ แต่ผลที่ได้กลับมาพี่ไม่ได้มีความสุขเลย ผู้หญิงที่พี่รัก ภรรยาที่พี่แต่งงานด้วย เขาท้องกับคนอื่นแล้วมาหลอกจับพี่ มันเหมือนเวรกรรมตามสนอง อะไรที่พี่ทำไว้กับฉัตร มันย้อนกลับมาเล่นงานพี่หมดแล้ว” จเรพูดเสียงสั่น มองไปทางอรียาที่นั่งเงียบปิดปากสนิท ฉัตรเงินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“แค่นี้ใช่ไหมที่จะพูด?”

“ที่พี่จะพูดคือคำว่าขอโทษ ฉัตร... พี่ขอโทษ...” จเรร้องไห้ เดินตรงมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า “เวรกรรมอะไรที่พี่ทำร้ายฉัตร ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ด้วยความคิด คำพูด หรือการกระทำ พี่ขอโทษ พี่ยอมรับความผิดแล้วทั้งหมด จะให้พี่กราบก็ได้ ให้อภัยพี่นะ ขอร้องล่ะ อโหสิให้พี่เถอะนะ”

จเรพนมมือแล้วจะกราบลงไป ฉัตรเงินคว้ามือไว้ จ้องหน้านิ่งมองตรงๆ น้ำตาซึมออกมา

“ฉันให้อภัยแล้วนะพี่จเร ที่ผ่านมาแล้วก็แล้วไปเถอะ มาช่วยหาลูกกับธูปกัน”

......................................................................................................................................................

นภากับฉัตรเงินวุ่นวายไม่น้อยที่ธูปทองหายตัวไป

โดยไม่น่าเชื่อ นภาเพิ่งรู้ว่าตัวเองรักธูปทองก็ตอนที่ลูกหายตัวไป การหายของธูปทองน่าเป็นห่วงกว่าเทียนชัยมากนัก เพราะอย่างไรเสียหลานชายก็หนีออกไปโดยมีสติพร้อม แต่ลูกสาวไปแบบคนกึ่งไร้สติ ไม่รู้เรื่องแล้วว่าทำอะไรอยู่ ติดต่ออย่างไรก็ไม่ได้สักอย่าง

“อีธูปเอ๊ย ป่านนี้มันจะเป็นไงบ้าง? มันจะได้กินข้าวกินปลาไหม?”

“ใจเย็นนะแม่”

“เพราะแกคนเดียวอีกระรอก แกเฝ้าลูกฉันไม่ดี”

“คุณธูปอาการหนักขนาดนั้น คุณนภาจะให้กระรอกเฝ้าคนเดียวไม่ได้หรอกนะคะ ของแบบนี้มันต้องช่วยกันเฝ้า ช่วยกันทั้งบ้านไม่ใช่ผลักภาระมาที่ใครคนเดียว ที่สำคัญ คุณเป็นแม่ คุณยิ่งต้องเฝ้า” กระรอกเถียงทันควัน ทำเอาคนถูกย้อนโมโหที่โดนคนใช้ตำหนิ

“นี่แกหลอกด่าฉันเหรอ?”

“กระรอกไม่ได้ด่าค่ะ กระรอกพูดตรงๆ กระรอกทนมานานแล้ว ที่ผ่านมาคุณธูปทำอะไรให้คุณนภามากมาย แต่คุณนภาก็ไม่เคยสนใจ ไม่เคยเห็นค่า แบบนี้เป็นใครก็คงไม่อยากอยู่นักหรอกค่ะ คุณเคยคิดที่จะห่วงใยเวลาคุณธูปร้องไห้ไหม? คุณเคยดูแลคุณธูปเหมือนที่ดูแลคุณฉัตรไหม?”

สองแม่ลูกชะงัก เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาถูกทุกอย่าง

“คุณไม่เคย... ไม่เคยสักครั้ง มันไม่แปลกเลยที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ วันนี้กระรอกทนไม่ไหวแล้ว คุณนภากับคุณฉัตรจะไล่กระรอกออกก็ได้ กระรอกถือว่ากระรอกได้ทำสิ่งที่ถูกต้องและควรทำให้คุณธูปแล้ว กระรอก! ไม่! แคร์!” พูดจบก็เชิดหน้าขึ้นทำเอานภาเหวอไปไม่ถูก “ลองคิดดูนะคะ ถึงคุณธูปอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีพร้อมตามแบบฉบับกุลสตรีอะไรนั่น แต่ถ้าไม่ได้คุณธูป คุณนภาจะได้ผ่าตัดไหม? บ้านสภาพแต่ละคนเป็นแบบนี้... พูดตรงๆ ถ้าไม่มีคุณธูปชาติหน้าคุณยังไม่มีปัญญาผ่าเลย! แล้วที่คุณธูปหาบ้านหลังใหญ่ๆ ให้มาอยู่กันสบาย... คุณธนาสามีคุณฉัตรได้ทำงาน! เคยเห็นความดีข้อนี้บ้างไหม? หรือไม่เคยเห็นอะไรเลยเพราะอคติบังตาหมด!”

นภาอ้าปากค้าง จะเถียงแต่เถียงไม่ออก ระหว่างนั้นเองก็มีเสียงกริ่งดังเข้ามา นภากับฉัตรเงินลืมโต้กลับเสียสนิท รีบวิ่งไปดูเผื่อเป็นเทียนชัย

แต่ภาพที่เห็นก็ทำให้ทุกคนต้องน้ำตาไหล

ไปรยา ปราณี ดิเลก ลากตัวธูปทองที่ท่าทีหวาดระแวงมาวางไว้หน้าบ้าน

“อีธูป!!”

“คุณธูป!!”

“ยาไปเจอน้าธูปแถวบ้านค่ะ อยู่ในซอยเปลี่ยวๆ กำลังจะโดนขี้ยาแถวนั้นข่มขืนแต่ยาไปช่วยไว้ทัน” ไปรยาที่บัดนี้เป็นตำรวจสาวคนสวยพูดกับนภา “ยาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้น้าธูปของยาเป็นแบบนี้ ยากับปลาทำได้แค่ช่วยกันตามหาที่อยู่ตามข่าวสังคมแล้วพาน้าธูปมาส่ง”

“คุณธูปถามหาเทียนตลอดเวลา เทียนอยู่ไหนคะ?”

“เอ่อ... เทียนหนีออกจากบ้านไปค่ะ พอดีเกิดเรื่องขึ้นมา” พอโดนกระรอกด่าเข้า สมองเริ่มทำงานทำให้ฉัตรเงินรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ “เข้ามาก่อนสิคะหนูยา”

......................................................................................................................................................

“คุณธูปจำใครไม่ได้เลยครับ น่าจะเพราะมีเรื่องสะเทือนใจอัดอั้นมานานถึงมีสภาพเป็นแบบนี้”

ดิลกพูดด้วยความรู้สึกสงสาร ถึงจะเลิกรากันไปแล้ว แต่เขาก็ยังคิดถึงเธออยู่ ภาพของเธอยังงดงามและตราตรึง ถึงจะจบกันไม่สวยก็ตาม

“คุณดิลกเป็นหมอ คุณพอทราบไหมคะว่าต้องรักษายังไง?”

“ผมว่าต้องให้จิตแพทย์เข้ามาช่วยรักษา ให้ยาด้วย และครอบครัวต้องช่วยกันดูแลมากๆ” ดิลกนึกเป็นห่วงอาการของอดีตเมียรักที่ไม่อยากเชื่อเลยว่าต้องมาเจอในสภาพคนเสียสติ ปราณีที่เงียบมานานทนความสงสัยที่มีมานานไม่ไหวจนถึงขั้นต้องถามออกมา

“คุณยายพอบอกได้ไหมคะว่าทำไม...?”

“ป้าบอกเอง” ฉัตรเงินถอนหายใจ “ความจริงไอ้เทียนเป็นลูกป้า ป้าท้องไม่มีพ่อ นางธูปมันเลยขอไปเลี้ยง แล้วป้าดันเข้าใจผิดไปว่าไอ้เทียนจะแต่งงานกับน้องสาวคนละแม่ ความจริงเปิดเผย ไอ้เทียนมันโมโหเลยหนีไป อีธูปมันเสียใจมาก มันคงรักไอ้เทียนมากจริงๆ”

“ยายก็ผิดด้วยแหละ ยายไม่เคยเห็นค่าอีธูปมันเลย กว่าจะรู้ก็นะ”

“ใครเอาไอ้เทียนกูไป?” ธูปทองที่นั่งอยู่หันมาตาขวาง ชนิดที่จำไม่ได้กระทั่งคนที่เป็นแม่ “มึงใช่ไหมที่เอาไอ้เทียนไปซ่อน? มึงบอกมานะว่ามึงเอาไอ้เทียนไปไหวไหน?

“อีธูป ฉันนี่แหละแม่แก ฉันขอโทษ รอก่อนนะ เดี๋ยวมันก็กลับมา”

“มึงไม่ใช่แม่กู แม่กูไม่เคยพูดดีกับกูแบบนี้ มึงอย่ามาตอแหล” ท่าทางบ้าๆ บอๆ ของลูกสาวทำให้คนเป็นแม่น้ำตาไหลพราก รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เธอไม่ใส่ใจลูกจนลูกจำติดใจว่าแม่ไม่เคยพูดดีด้วย นภาปล่อยโฮเข้าไปกอดแต่ธูปทองก็เหวี่ยงสะบัดออก

“ธูป!?”

“มึงมันตอแหล” ธูปทองหันไปทางฉัตรเงินกับกระรอก “นี่ มึงน่ะ มึงนั่นแหละ มึงเห็นไอ้เทียนไหม? ไอ้เทียนลูกกูที่หล่อๆ สูงๆ มันเป็นหมอด้วยนะ... มึงเห็นลูกกูหรือเปล่า?”

“โธ่... คุณธูป...”

“เทียน... เทียนอย่าทิ้งแม่ไป แม่ขอโทษ”

พูดเท่านั้นก็ร้องไห้ออกมาอีกรอบ กระรอกจะเข้าไปหาแต่ธูปทองก็จำไม่ได้สะบัดเพราะเข้าใจว่าจะโดนทำร้าย ดิลกเข้าไปห้ามไม่ให้คนป่วยอาละวาด ฉัตรเงินตะโกนออกมา

“อีธูป แกฟังฉันนะ นี่ลูกน้องแก นี่ผัวเก่าแก นี่ลูกเลี้ยงแก นี่แม่แก ฉัตรเงินพูดไปร้องไห้ไป ทนไม่ได้ที่เห็นน้องสาวคนสวยต้องกลายเป็นบ้าเพราะโดนเทียนชัยทิ้ง “แล้วนี่พี่แก... พี่ที่มันชั่ว พี่ที่เห็นแก่ตัว พี่ที่ดีแต่เอาเปรียบแกทุกอย่าง แกจำได้ไหม? แกจำได้หรือเปล่า?”

“ผัวเก่า? นี่ไม่ใช่ผัวกู!” ธูปทองยิ้มมีความสุขเมื่อนึกถึงอดีตแสนหวานระหว่างเธอกับสามีคนแรก “ผัวฉันชื่อวิชชา เขาเป็นคนดี ใจดี เขารักฉัน ฉันก็รักเขามาก ฉันผิดเองแหละที่ทำตัวไม่ดีเขาถึงโกรธฉัน มึงเห็นไหม? วิชชาผัวกู? มีแต่คนทิ้งกู... ไม่มีใครรักกูเลย!”

การร้องไห้ของธูปทองทำให้นภาร้องไห้หนักกว่าเก่า ถึงขั้นตัดพ้อออกมา

“กูอยากตาย! กูผิดเองที่เลี้ยงลูกมาเป็นแบบนี้! กูอยากตาย!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #63 yam (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 18:30
    กระรอกเป็นนางเอกค่ะ ปลอมตัวมาเป็นคนใช้ใช่มั้ยเพื่อหาข้อมูล 5555
    #63
    0
  2. #54 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 05:53
    ตอนนี้ให้คะแนนกระรอก10 10 10 เลยจ้า เหลือแต่เทียนคนเดียวหวังว่าจะคิดได้
    #54
    1
    • #54-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 47)
      13 กันยายน 2560 / 08:57
      กระรอกด่าแทนคนดู
      #54-1