<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 46 : ตอนที่๔๔ ความรักที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

ธูปทองนั่งซึมอยู่แต่ในห้อง เหตุการณ์ต่างๆ ตีเข้ามาในหัว

ไม่ว่าจะเป็นความผิดพลาดที่ทำลงไป ทั้งเล็กและใหญ่ ทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ จนทำให้ต้องสูญเสียสิ่งดีๆ ไปมากมาย ไม่ว่าจะเป็นสามีคนเดียวที่เธอรักกับลูกชาย ร่างสูงเพรียวทรุดอยู่ที่ห้องนอน ยกเหล้าขึ้นดื่มพยายามสงบสติอารมณ์ที่ล้นทะลักออกมาเต็มสองเบ้าตา

ความผิดแรก... ความขี้เกียจ ชอบโปรยเสน่ห์ใส่ผู้ชาย ทำให้วิชชาที่ดีแสนดีทนไม่ได้

ความผิดที่สอง... เธอนอกใจดิลกทั้งที่เขากับลูกติดรักเธอมาก

ความผิดที่สาม... เธอทำให้แพรวาที่ช่วยเหลือเธอสารพัดต้องฆ่าตัวตาย

ความผิดที่สี่... การฆ่าคนที่อยากฆ่าเป็นว่าเล่น ทั้งอ๋า แตน อรรณพ คิม ชาคริต

เรื่องราวต่างๆ ทำให้ธูปทองรู้สึกผิดและหวาดกลัวว่าจะถูกเอาคืนสักวัน เธอเริ่มหลอนถึงคนที่เธอฆ่าไปทั้งหมด ไหนจะความอ้างว้างที่คิดถึงแต่ลูกชาย กระรอกถือข้าวต้มร้อนๆ มาให้ด้วยความสงสาร 

“คุณธูป กินอะไรหน่อยเถอะค่ะ”

“กูไม่กิน”

“ไม่กินไม่ได้ค่ะ คุณไม่กินข้าวมาสิบกว่าวันแล้วนะคะ”

“แปดวัน ไอ้เทียนมันไปแล้วแปดวัน มันมีโทรหากูบ้างไหม?”

“เอ่อ...”

“กูถามว่ามันมีติดต่อกลับมาบ้างไหม!?” ธูปทองโวยวายใส่อย่างหัวเสีย กระรอกส่ายหน้า ไม่รู้จะปลอบอย่างไร นภากับฉัตรเงินก็เครียดเหมือนกันที่เทียนชัยหนีออกจากบ้านและไม่ติดต่อกลับมาเลย คิดได้เท่านั้นธูปทองก็ร้องไห้ปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กๆ “มีแต่คนทิ้งกู ไม่มีใครรักกูสักคน”

“กระรอกรักคุณนะคะ”

“มึงโกหก มึงแค่พูดให้กูรู้สึกดี จริงๆ มึงไม่ได้รักกู”

“ไม่นะคะ”

“ออกไป! อย่ามายุ่งกับกู!”

ธูปทองโวยวาดขว้างข้าวของกระจัดกระจาย กระรอกรีบวิ่งหนีออกจากนอกห้อง เห็นนภากับฉัตรเงินทำหน้าเครียด นภารีบถามเมื่อได้ยินเสียง

“อีธูปมันยอมกินอะไรไหม?”

“ไม่กินเลยค่ะ ปัดทิ้งอย่างเดียว”

“เดี๋ยวก็ตายกันพอดี”

“ช่างมันเถอะแม่ มันไม่กินก็ไม่ต้องกิน โตป่านนี้ใครจะไปบังคับมันได้” ฉัตรเงินตอบปัด นึกถึงลูกชายคนโตที่หายไปจากบ้าน “ฉันเป็นห่วงไอ้เทียนมัน ปกติมันไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง นี่มันหายไป ให้หนูจ๊ะกับเพื่อนคนอื่นๆ หาก็ไม่มีใครรู้ว่ามันไปไหน ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง?”

“มันเรียนจบตั้งหมอ คงไม่ทำอะไรโง่ๆ โตขนาดไปเมืองนอกเมืองนา คงจะปลอดภัย”

“คุณเทียนไม่น่าห่วงหรอกค่ะ เป็นห่วงก็แต่คุณธูป”

“ช่างมัน มันทำตัวเองทั้งนั้น”

“แต่คุณนภากับคุณฉัตรก็น่าจะไปพูดให้คุณธูปกินอะไรบ้าง นี่กินแต่เหล้า เมาอ้วกแตกไปหลายรอบแล้วนะคะ” กระรอกกังวลหนัก ไม่เคยเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้มาก่อน

“มันไม่ตายหรอกน่า ช่างมันเถอะ ตามหาไอ้เทียนดีกว่า”

นภากับฉัตรเงินพูดถึงเรื่องที่ต้องทำ ธูปทองฟังแล้วยิ่งน้อยใจที่แม่กับพี่สาวไม่สนใจตน

......................................................................................................................................................

ธูปทองขังตัวเองอยู่ในห้อง กรอกเหล้าเข้าปากไปร้องไห้ไป เริ่มหลอนเห็นภาพแต่ละศพที่ตัวเองจัดการ หญิงสาวขดตัวมองซ้ายมองขวาอย่างระวัง

“กูไม่ได้ฆ่ามึง... กูไม่ได้ฆ่ามึง...”

ร้องพึมพำตาขวางแล้วก็เดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำ อาเจียนออกมาโอกใหญ่ หญิงสาวจ้องมองกระจก เห็นภาพผู้หญิงหัวกระเซิงหน้าหมองคล้ำผอมแห้ง สติของเธอน้อยลงทุกขณะจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรอยู่ รู้เพียงแค่ว่าจะออกไปตามหาเทียนชัยลูกชายคนโปรดเท่านั้น

หญิงสาวแอบหนีออกจากบ้านแบบคนที่ไม่รู้สึกตัวแล้ว เธอเดินไปเรื่อยๆ

แดดส่องจนมืดครึ้ม ฝนเทลงมาจนเปียกปอน ธูปทองกอดตัวเองทรุดอยู่ข้างกำแพงเก่าๆ หยิบผลไม้ที่ตกตามพื้นขึ้นมาเคี้ยวไป ร้องไห้ฟูมฟายไป ไม่มีหยุด

“ไอ้เทียน... กลับมาหาแม่ก่อน...”

ไม่มีคำตอบ ธูปทองเอามือขยี้ตาจนตาช้ำ สักพักก็มีเสียงคนดังแว่วมา

“เห้ย มีผู้หญิงว่ะ”

“ไหนๆ”

ชายโฉดสองคนเดินเข้ามา เห็นสาวสวยมอมแมมนั่งอยู่ก็มองอย่างหื่นกระหาย ธูปทองยังคงกินผลไม้แล้วร้องไห้ไม่ทันมองว่ามีใครมาเยือน ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้มีคนอื่นอยู่ ชายสองคนนั้นเดินรี่เข้ามาหาพร้อมส่งสายตาหื่นกามชนิดไม่มีการเก็บความรู้สึกใดๆ

“ว่าไงจ๊ะคนสวย?”

“มึง มึงเป็นใคร? เห็นไอ้เทียนลูกกูไหม?”

“ท่าจะบ้าว่ะ มึงจะเอาไหม?” ชายคนแรกหัวเราะเยาะที่เจอหญิงบ้าเสียสตินั่งอยู่ ชายคนที่สองพิจารณาร่างสูงเพรียวที่นั่งอยู่แล้วเลียริมฝีปาก

“บ้าแต่สวยขนาดนี้กูก็เอาวะ”

พูดจบทั้งสองก็โถมเข้าไปจะลวนลาม ธูปทองกรี๊ดลั่น

“ปล่อย! อย่ามายุ่งกับกู!

“อย่าดิ้นสิวะ!” อันธพาลคนนั้นใช้หมัดต่อยเข้าไปที่ท้องน้อย ปกติธูปทองแรงเยอะก็จริง แต่ตอนนี้เธอไม่มีปัญญาคิดและไม่มีแรงเพราะไม่ได้กินข้าว

“แรงเยอะฉิบหาย มึงจับมันไว้ดิ”

“ปล่อยนะ! มึงรู้ไหมว่ากูสั่งเก็บมึงได้ง่ายๆ เลยนะ!”

“มึงจะเก็บกูเหรอ? มึงไม่รู้เหรอว่ากูลูกใคร? กูน่ะ... อดีตแก๊งเพื่อนโตนะโว๊ย!!” ชายคนนั้นถอดเสื้อผ้าตัวเองและพยายามจะถอดเสื้อธูปทอง แต่เธอก็ดิ้นรนสุดแรงเกิดไม่ยอมให้มันรุกรานร่างกาย ระหว่างที่จะพลาดท่านั้นเองก็ได้ยินเสียงรถจอดแล้ววิ่งมา

“ทำอะไรน่ะ!?”

“มึงจะเสือกอะไรวะ?”

“เสือกไม่เสือกไม่รู้ ฉันรู้แต่ฉันมีปืน!”

เสียงใสๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งดังเข้ามาแทนที่ เธอคนนั้นเค้าหน้าสวย ร่างกายแข็งแรง ถือปืนอยู่กระบอกหนึ่ง ทำเอาชายสองคนนั้นตกใจรีบวิ่งหนีไป

“คุณ... เป็นอะไรไหมคะ?”

“ไอ้เทียน... ไอ้เทียน... เห็นไอ้เทียนลูกกูไหม?”

“น้าธูป!!?”

 ไปรยาตะโกนออกมาด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงว่าจะได้มาเห็นอดีตแม่เลี้ยงในสภาพแบบนี้ ปกติธูปทองเป็นคนพิถีพิถันในเรื่องความงามของตัวเองมาก ชนิดที่ต้องสวยหมดจดตลอดเวลา เธอรีบประคองธูปทองขึ้นรถแล้วพากลับบ้านพร้อมคำถามมากมายที่เข้ามาในสมอง

......................................................................................................................................................

ด้านจรียาก็กำลังร้องไห้เมื่อทราบว่ารักของตัวเองไม่มีทางสมหวัง

“คุณพ่อ มันจริงเหรอคะที่จ๊ะกับเทียนเป็นพี่น้องกัน?”

“พ่อขอโทษนะลูก” จเรดึงตัวลูกสาวเข้ามากอด “พ่อขอโทษจริงๆ นะจ๊ะ ตอนนั้นพ่อเลือกแม่ พ่อถึงต้องทิ้งฉัตรไป พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉัตรท้องลูกอีกคนของพ่อ”

จเรพูดโกหก ความเป็นจริงเขารู้อยู่แล้วว่าฉัตรเงินตั้งท้องกับเขา แต่เรื่องอะไรเขาจะรับผิดชอบ เขาไม่ได้รักฉัตรเงินสักหน่อย เห็นเธอเป็นของเล่นเท่านั้น ผู้หญิงที่เขารักมีคนเดียวคืออรียาผู้เพียบพร้อมและน่ารัก ผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขาถึงได้ยอมหยุดที่เธอและไม่คิดมีคนอื่นอีก

“จ๊ะเกลียดพ่อ เกลียด! เกลียดมาก!”

จรียาร้องไห้แล้ววิ่งขึ้นห้องไป

“จ๊ะ! ฟังพ่อก่อน!”

“ปล่อยลูกไปเถอะค่ะคุณ ให้เวลาจ๊ะอยู่คนเดียวบ้าง”

“ผมไม่คิดมาก่อนเลย ว่าความเจ้าชู้ของผมจะทำร้ายมาถึงลูกของเราแบบนี้” จเรกำหมัดแน่น รู้สึกผิดเต็มทนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น การที่เขาหลอกผู้หญิงเป็นว่าเล่น มันได้ย้อนกลับมาเล่นงานเขาให้ลูกชายกับลูกสาวรักกันเองถึงขั้นจะแต่งงานกัน มันเป็นเวรกรรมแท้ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าคิดมากเลยนะคะ มันผ่านมานานแล้ว”

จรียาเดินเข้าไปในห้อง นึกถึงความรักที่ผ่านมาของตัวเองแล้วร้องไห้

หญิงสาวหยิบมีดขึ้นมา เล็งไปที่ข้อมือของตัวเองแล้วกรีดลงไป เธอหลับตาลง รู้สึกอ่อนล้ากับชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่อยากอยู่โดยไม่มีเทียนชัยจริงๆ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #53 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 05:49
    สงสารธูปทั้งแม่ทั้งพี่ไม่มีใครรักเลย เทียนก็หนีไปอีก กรรม
    #53
    0
  2. #51 ลูกชุบ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 12:17
    โอ๊ย อะไรจะบัดซบขนาดนั้นอีธูปเอ๊ย

    รู้สึกคนเขียนชอบเขียนอะไรปวดจิตมาให้อ่าน (แต่ตูก็อ่าน)

    ธูปดูเหมือนจะร้าย แต่ความจริงน่าสงสารมาก จะผิดก็ผิดแค่เรื่องวิชชาแหละ ที่เหลือไม่ผิดอะไรเลย



    ดิเรกทำการบ้านไม่ได้ ถือว่าบกพร่อง อรรณพข่มขืน เธอไ ม่ได้สมยอม เธอถูกก่อกวนจนต้องฆ่า แม่ไม่รัก พี่สาวด่า ลูกก็ยังมาทิ้งอีก เทียนชัยถือว่าอกตัญญูมากๆ รอดูว่าจะจบยังไง ขอเรื่องหน้าไม่ดราม่าหนักนะไรท์
    #51
    1
    • #51-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 46)
      11 กันยายน 2560 / 22:25
      ใช่ๆ ธูปน่าสงสารสุดแล้วเรื่องนี้ ตี้โรคจิตแหละ ยอมรับ
      แต่นิยายไม่เครียดก็มีนี่นา ไม่เข้าไปอ่านกัน มาอ่านเรื่องเครียดแล้วเหมารวมไม่ได้น้า

      ธูปเริ่มโทษตัวเองเพราะไม่มีใครรักธูปค่ะ เธอเลยรู้สึกด้อยค่า
      เทียนชัยแค่กำลังโมโห ตอนจบต้องติดตามเอาเอง เรื่องหน้ามีทั้งดราม่ามากๆ กับไม่ดราม่าเลยค่ะ
      แนะนำระวังหนอนดุ อ่านสบายๆ
      #51-1