<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 42 : ตอนที่๔๐ กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

วันนี้เป็นวันที่เทียนชัยกลับมาประเทศหลังจากสำเร็จการศึกษา

ธูปทองดีใจและตื่นเต้นมาก เธอรีบตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า แต่งหน้าอย่างสวยไปเจอลูกที่เธอคิดถึง ชาคริตเองไม่ได้ไปด้วยเพราะติดงานแต่ก็รับปากว่าจะจัดงานฉลองเพื่อเอาใจเมีย ธูปทองจูบแก้มเขากลับแล้วให้กระรอกพาเธอออกไปจากบ้านเพื่อไปสนามบินรอรับลูก

พอไปสนามบิน หญิงสาวก็บุกไปรออยู่ด้านหน้า ให้กระรอกถือป้ายโบกเรียกลูกชาย

ภาพที่เห็นคือเทียนชัย นายแพทย์หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาถือกระเป๋าเดินกลับมา เขาดูโตและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป ข้างกายมีสาวสวยน่ารักวัยเดียวกันเดินตามมาด้วย เทียนชัยเห็นแม่ยืนรอก็วิ่งเข้าไปกอดเต็มแรง ราวกับไม่ได้เจอกันมาเป็นปี

“ผมคิดถึงแม่มากเลยครับ”

“แม่ก็คิดถึงเทียนเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

“หลายเดือนก่อนแม่เพิ่งมาหาผมเอง นานอะไร?”

“มันไม่เหมือนกันนี่เทียน แม่อยากอยู่กับลูกทุกวันเลย”

“เอ่อ... แม่ครับ นี่จ๊ะ แฟนผมเอง” เทียนชัยชี้ไปที่สาวใสที่กำลังยิ้มหวาน เธอยกมือไหว้แล้วยิ้มให้ธูปทองอย่างมารยาทดี “จ๊ะ นี่แม่ผมนะ”

“สวัสดีค่ะคุณแม่ ตัวจริงสวยกว่าในรูปที่เทียนให้จ๊ะดูอีกนะคะ” จรียามองธูปทองที่หน้าตาสวยคม ผมดำยาว รูปร่างสูงเพรียว แขนขาเล็ก นับว่าหุ่นดีมาก ลองไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าแค่สามสิบด้วยซ้ำ “ดูเด็กมากด้วยค่ะ ถ้าเทียนไม่บอก จ๊ะคงคิดว่าเป็นพี่สาวมากกว่า”

“ชมเกินไป แม่แก่ขนาดนี้มันจะไปเหมือนสาวๆ ได้ยังไง”

“ไม่เกินไปหรอกครับ แม่ของผมสวยจริงๆ”

“ปากหวานแบบนี้ เดี๋ยวต้องเลี้ยงชุดใหญ่แล้วล่ะ รีบกลับบ้านกันเถอะ ป่านนี้อาหารคงเต็มโต๊ะแล้ว” ธูปทองบอกแล้วพาเทียนชัยกับจรียาไปขึ้นรถ หวังจะรีบกลับบ้านไปพักผ่อน

......................................................................................................................................................

คนในครอบครัวอย่าง นภา ฉัตรเงิน ธนา ธนินทร์ กำลังรอเทียนชัยกลับบ้านด้วยความดีใจ ฉัตรเงินดูรู้สึกกว่าใครเพื่อนแต่ก็ยังไม่ได้แสดงอกอย่งชัดเจน อาจเป็นเพราะกลัวพิรุธจะออก ถึงอย่างไรเธอก็ไม่อยากให้สามีรู้เรื่องเทียนชัย อดีตก็คืออดีต ซ้ำมันยังเป็นอดีตที่มันผ่านมานานแล้ว

“สวัสดีครับยาย ป้าฉัตร ลุงธนา ไอ้นินทร์”

“ไม่ได้เจอกันเทอมเดียว ทำไมรอบนี้ดูโตขึ้นเยอะจัง?”

“เรียนจบแล้วคงดูเป็นผู้ใหญ่มั้งครับยาย นี่ผมซื้อเสื้อมาฝากยายกับป้าด้วยนะ” เทียนชัยหยิบเสื้อตัวสวยออกมายื่นให้แล้วมองไปทางธนากับธนินทร์ “ของลุงธนาเป็นสูท ส่วนแก ไอ้นินทร์เด็กดื้อ พี่ซื้อเกมที่แกชอบมาให้เล่น รุ่นใหม่เลยนะ กว่าจะแย่งกับเขาได้ตั้งนาน ขนมนี่ก็แบ่งกันกิน”

“ขอบคุณมากครับพี่ พี่นี่รู้ใจผมจริงๆ”

“แล้วของแม่ล่ะเทียน?”

“ผมจะลืมแม่ได้ยังไง ของแม่อยู่ในกระเป๋าทั้งหมดนี่ มีทั้งเสื้อ นาฬิกา น้ำหอม เครื่องสำอาง อันนี้เป็นครีมบำรุงที่จ๊ะเลือกให้แม่” เทียนชัยชี้ไปทางกระเป๋าใบโต ธูปทองเปิดมาแล้วก็อึ้งที่ลูกชายสุดที่รักประเคนของให้มากขนาดนี้ ฉัตรเงินสะอึกเพราะเทียนชัยดูรักแม่มาก ในขณะที่ธนินทร์ไม่ได้รักเธอทั้งหัวใจแบบเทียนชัยเท่าไร

“ขอบใจมากนะเทียน เอาจริงๆ แค่เห็นเทียนประสบความสำเร็จในการเรียน แม่ก็ดีใจแล้ว”

“เรื่องเรียน เป็นหน้าที่ของผม ในการตอบแทนแม่”

“ไม่คิดตอบแทนป้าแกบ้างเหรอ?

นภาหลุดปากไปทำเอาฉัตรเงินกับธูปทองหน้าซีด เทียนชัยงงๆ เพราะเขากับป้าไม่ได้สนิทกันเท่าไร ถามว่ารักไหม เขาก็รักในความเป็นป้าหลาน ด้านฉัตรเงินรีบเปลี่ยนเรื่อง

“มีหลานเป็นหมอ แบบนี้ก็ฝากตัวได้แล้ว ป้าก็แก่ขึ้นทุกวัน จะได้มาช่วยกันดูแล” ฉัตรเงินมองลูกชายแท้ๆ อย่างภูมิใจ ไม่น่าเชื่อว่าแม้ธูปทองจะตามใจเทียนชัยทุกอย่าง เทียนชัยก็ไม่เสียคนซ้ำยังเป็นคนดี เรียนเก่ง สอบได้ที่หนึ่งของรุ่น สิ่งเหล่านี้ทำให้เวลานานๆ ไปเธอทำใจยอมรับลูกได้มากขึ้น แต่ที่ปกติดูเหมือนไม่สนใจมันก็มีหลายเหตุผล อย่างแรกคือสำหรับเธอ เทียนชัยคือรอยด่างพร้อยในชีวิต ยิ่งธนาดีกับเธอมากเท่าไร เธอยิ่งรู้สึกผิดที่พลาดท่าให้ชายชั่วมากเท่านั้น อย่างที่สองคือเทียนชัยก็มีแม่ที่ดีอย่างธูปทองอยู่แล้ว จึงไม่ต้องเป็นห่วงนัก เทียนชัยยังติดแม่มากไม่เคยเรียกหาเธออีก

แต่ไหนแต่ไร เทียนชัยก็ไม่ค่อยเอาใครนอกจากธูปทอง

เทียนชัยติดธูปทองมาก ตอนเด็กๆ ใครอุ้มก็ไม่ยอมนอน ต้องให้ธูปทองอุ้ม ใครป้อนก็ไม่ยอมกิน ต้องให้ธูปทองป้อน เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยก็งอแงร้องแต่จะหาแม่

ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร ทั้งสองจึงรักและผูกพันกันมากขนาดนี้ จะบอกว่าเป็นธูปทองรักครอบครัวก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ซะทีเดียว เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็น่าจะรักธนินทร์มากตามไปด้วย แต่นี่ธูปทองก็รักธนินทร์แบบน้ารักหลานปกติ ยังมีด่ามากตามประสาคนปากไม่ดี ซึ่งมันก็เป็นธรรมชาติของธูปทองที่แม้แต่แม่เธอยังยอกย้อนตั้งหลายครั้ง แต่กลับเทียนชัย ตวาดสักครั้งยังไม่เคย

ชาคริตมองหน้าลูกเลี้ยงที่โตแล้ว นึกถูกชะตาบอกไม่ถูก

“สวัสดีครับเทียน”

“สวัสดีครับลุงชาคริต”

“ได้ข่าวว่าเหรียญทองเลยนะ สงสัยต้องฉลองสักหน่อยมั้ง”

“โห ขอบคุณครับคุณลุง คุณลุงนี่หล่อนะเนี่ย ไม่แปลกใจเลยที่แม่แต่งงานด้วย” เทียนชัยมองชาคริตแล้วชม เขาไม่เคยถือสาว่าแม่จะเปลี่ยนสามีมาแล้วกี่คน เพราะนั่นถือเป็นเรื่องของแม่ เพียงแต่ลึกๆ แล้วเขายังคิดถึงพ่ออย่างวิชชา แม้จะหมดหวังแล้วว่าพ่อกับแม่จะคืนดีกัน

“แล้วนี่แฟนเหรอ?”

“ครับ ชื่อจ๊ะ”

“สวัสดีค่ะคุณลุง”

“สวัสดีครับ เย็นนี้ไปงานเลี้ยงของเทียนด้วยไหม?”

“ไปสิคะ จ๊ะต้องไปอยู่แล้ว” จรียาตอบอย่างนอบน้อม ธูปทองพอใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้นัก นอกจากจะสวยน่ารักแล้วยังดูเป็นคนดี เรียบร้อย พูดจาไพเราะ เหมาะสมกับเทียนชัยไปเสียทุกอย่าง จรียาเองก็ชอบว่าที่แม่สามีเหมือนกัน ดูใจดีและต้อนรับเธอ ไม่เหมือนพวกแม่ผัวบ้าอำนาจอย่างที่หลายคนเป็นกัน

พอพักผ่อนกินข้าวหายเหนื่อย ก็พูดคุยกันเฮฮา

งานเลี้ยงจัดที่ร้านอาหารหรูหราที่มีแต่คนรวยๆ เท่านั้นที่จะกล้ากิน

“กินเยอะๆ เลยนะเทียน งานนี้ลุงเลี้ยงเอง”

“ลุงนี่ใจปล้ำนะครับ”

“แน่นอนสิ ลุงสายเปย์อยู่แล้ว”

ชาคริตหัวเราะ ธูปทองเองก็หัวเราะตาม แต่แล้วอยู่ๆ ภาพของแพรวากับอรรณพที่นอนน้ำลายฟูมปากก็ลอยเข้ามาในหัว แก้วที่ถือไว้ร่วงลงมาแตก

ธูปทองมือสั่น ยังหลอนๆ บอกไม่ถูก

“เป็นอะไรหรือเปล่าแม่?”

“ปะ... เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอก” ธูปทองสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามตั้งสติและปั้นยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอรีบตักแกงที่ลูกชอบใส่ถ้วยเทียนชัย ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอฆ่าคนไป ถึงจะเป็นคนที่ข่มขืนเธอก็เถอะ “นี่แม่ตักให้นะ กินให้หมดนะเทียน แม่รู้ว่าลูกชอบกิน”

“แม่นี่รู้ใจผมเหมือนเดิม”

“ก็เราเป็นแม่ลูกกันนี่นา รีบกินเถอะ ไม่ร้อนเดี๋ยวไม่อร่อยนะ”

ธูปทองชวนกินข้าวแม้จะยังสลัดภาพศพของแพรวาออกไปไม่ได้

พอกินข้าวเสร็จก็ถึงเวลากลับบ้าน ธูปทองเดินสวนกับชายหน้าตาน่าเกลียดคนหนึ่ง เพียงแค่เห็นผ่านๆ เธอก็จำได้ดีว่าชายคนนั้นเป็นใคร

“ไอ้อ๋า!?”

ธูปทองพึมพำชื่อนั้นเชื่องช้า อ๋ามองเธออย่างรู้ทัน เท่านั้นหญิงสาวก็รู้สึกไม่สบายใจ

......................................................................................................................................................

ตกดึกคืนนั้น ธูปทองอาบน้ำแล้วเดินเข้ามาในห้อง ชาคริตยังนั่งอยู่บนเตียง นั่งรัวนิ้วบนแป้นคีย์บอร์ดทำงาน เขาเงยหน้าขึ้นมามองสาวสวยแล้วพูดชม

“ลูกคุณน่ารักดีนะ”

“ไอ้เทียนมันเป็นเด็กดีค่ะ ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เชื่อฟัง น่ารัก ใครเห็นใครก็รัก” ธูปทองพูดด้วยรอยยิ้ม แต่หัวใจกลับกระตุกด้วยความเสียใจ ใช่ ถึงสามีคนอื่นๆ ของเธอจะให้ความรักความเอ็นดูเทียนชัยมาก แต่มันก็ไม่มากถึงขั้นรักเป็นลูกเหมือนวิชชา สามีคนเดียวที่เธอรักด้วยหัวใจ

“ผมเชื่อแล้ว ว่าแต่วันนี้คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“คะ?”

“ผมเห็นคุณดูไม่ดี”

“ฉัน... ฉันเห็นไอ้อ๋า”

“ไอ้อ๋า เจ้าของบ่อนที่เราเจอกันครั้งแรกนั่นนะเหรอ?” ชาคริตที่อยู่ในแวดวงธุรกิจมืดโดยมีธุรกิจขาวบังหน้าถามถึงอ๋า ธูปทองพยักหน้าตอบ ยอมรับตามตรงว่ารู้สึกไม่ชอบมาพากล มันมองเธอเหมือนรู้ทันและมีแผนร้ายในหัว ซึ่งตอนนี้ยังไม่รู้ว่าแผนนั้นคืออะไร

“ค่ะ”

“ยังไง?”

“มันมองฉันแปลกๆ ฉันไม่ค่อยไว้ใจมัน”

“เดี๋ยวผมดูให้ ไม่ต้องกังวล”

ชาคริตพูดมั่นใจ เรื่องพวกนี้เขารับมือได้อยู่แล้ว 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #47 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 08:26
    ลำไยแม่ธูปกับฉัตรมากเลยค่ะ โดยเฉพาะแม่ คือธูปเลี้ยงแต่เล็กหรือเปล่า. อะไรที่ว่าแล้วป้าละ
    #47
    1
    • #47-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 42)
      28 สิงหาคม 2560 / 11:59
      มีเรื่องให้อกแตกอีกเยอะค่ะ 5555
      #47-1