<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 4 : ตอนที่๓ นางรำแสนสวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ส.ค. 60

มีเพียงคนเพ้อฝันที่บอกว่าพรแสวงคือทุกอย่าง

ธูปทองแม้พยายามและตั้งใจอ่านหนังสือบทเรียนอย่างไรก็ขึ้นมาอยู่อันดับหนึ่งของคณะได้ เด็กสาวกลบเกลื่อนความเสียหน้าด้วยการทำตัวให้สวยโดดเด่นกว่าคนอื่น ขัดสีฉวีวรรณให้ผิวที่ขาวสวยอยู่แล้วผุดผ่องเหมือนทอง ผมของเธอดำขลับทิ้งตัวยาวสลวยน่ามอง

ในมหาวิทยาลัยมีชมรมนาฏศิลป์ ธูปทองเข้าชมรมนี้ เธอกลายเป็นนางรำที่สวยที่สุดเท่าที่เคยมีใครพบเห็น ด้วยรูปร่างที่สูงเพรียวและเค้าโครงหน้ารูปไข่ทำให้เธอได้รำเป็นตัวพระ ยามใส่ชฎาทำให้เธองดงามราวกับนางในวรรณคดี ใครที่พบเห็นต้องนึกถึงนางสีดาเมื่อเจอธูปทอง

มหาวิทยาลัยกำลังจะพานักเรียนในชมรมไปรำประกวดประจำภาค ธูปทองตื่นเต้นอยากตกเป็นเป้าสายตา เธอรำกรีดกรายอยู่ในบ้านแล้วเรียกหานภา

“แม่ ซื้อขมิ้นมาให้ฉันแล้วใช่ไหม?”

“ตายจริง แม่ลืม” 

“แม่!! ไปซื้อให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!!”

“แกนี่เอาแต่ใช้คนอื่น ตลาดก็อยู่แค่นี้ มีขาก็เดินไปซื้อเองสิวะ” ฉัตรเงินอดเอ็ดน้องสาวไม่ได้ ดูทำหน้าทำตา ถ้าไม่บอกนี่คงนึกว่ากำลังจะได้ไปประกวดนางงามจักรวาล เห็นแล้วขวางหูขวางตาน่าหมั่นไส้ ธูปทองเชิดหน้าเล็กน้อยแล้วเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมกัน

“ฉันไม่สบาย”

“เป็นอะไรอีก?

“พี่ก็รู้ฉันเป็นหอบหืด เดินมากไม่ได้ มันเหนื่อย” แม้จะเอาเป็นข้ออ้างเสียส่วนใหญ่ แต่ธูปทองก็ป่วยเป็นโรคหอบหืดตั้งแต่เด็ก เธอมักใช้ข้อนี้เรียกร้องความสนใจกับแม่เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าแม่รักฉัตรเงินมากกว่า 

“เออ เวลาเต้นโหยงๆ อยู่ในบ้านไม่เหนื่อย แกนี่มันขี้เกียจจริงๆ”

“แม่ดูลูกรักแม่มันหาเรื่องฉันสิ”

“ไม่ต้องว่ากัน เดี๋ยวแม่ไปซื้อให้ ตอนนี้ตลาดน่าจะยังขายอยู่”

“เร็วๆ นะแม่ ฉันจะได้รีบอาบน้ำรีบนอน ตื่นมาจะได้สวยๆ”

“จ้าๆ เดี๋ยวแม่ไปหามาให้นะ”

นภาออกไปสักพักก็กลับมาพร้อมกับขมิ้นและมะขามเปียก ธูปทองหยิบเข้าห้องน้ำขัดตัวอยู่เป็นชั่วโมงจึงออกมานอน วันนี้ต้องนอนให้เยอะหน่อย พรุ่งนี้จะได้สดใสไม่โทรม

......................................................................................................................................................

วันนี้ธูปทองแต่งเครื่องรำมาแต่งหน้าพร้อมกับนักศึกษาในชมรมอีกหลายคน ด้วยนิสัยไม่ค่อยสนใจใครประกอบกับเรื่องที่เป็นอริกับคิม เจ้าแม่ในคณะ ทำให้ไม่ค่อยมีคนอยากคบหากับเธอมากนัก แต่ธูปทองก็ไม่แยแส เธอถือว่าที่คนอื่นไม่ยุ่งเพราะอิจฉาที่เธอสวยกว่าก็เท่านั้น

เด็กสาวมองการแสดงชุดอื่นด้วยความมั่นใจว่าวันนี้เธอชนะแน่นอน

สักพักพิธีกรก็เรียก เสียงปรบมือดังขึ้น การแสดงงดงามเริ่มต้นอย่างดึงดูดทุกสายตา ธูปทองสวมบทเป็นนางในวรรณคดี ลีลาของเธอนุ่มนวลอ่อนช้อย ท่อนแขนเรียวยาว เอวเล็กเพียงหยิบมือเดียว ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มยิ้มไว้งดงาม สะกดให้ทุกคนอยู่ในความเงียบสงบตั้งใจมอง

เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ตั้งใจมอง

ธูปทองร่ายรำและหันกลับมาสบตากับเด็กหนุ่มคนนั้น

พลันหัวใจทั้งคู่กระตุกวูบ พวงมาลัยตกลงมาที่ฝ่ามือ

เท่านั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้น ทุกคนยอมรับในการแสดงชุดนี้ ไม่ต้องลุ้นก็รู้ว่าที่หนึ่ง ธูปทองเดินลงเวที ครูถึงกับลากตัวเข้าไปกอดด้วยความปลื้มปีติ เพื่อนที่ปกติแทบจะไม่คุยกันยังต้องชื่นชม

แต่ตอนนี้ธูปทองไม่สนอะไรแล้ว คนเดียวที่เธอสนคือเด็กหนุ่มเท่านั้น

เขาเป็นหนุ่มหล่อ ผิวคล้ำ หน้าตาคมเข้ม สวมชุดนักเรียนนายร้อย เขารับมาลัยที่เธอโยนไปให้ทั้งยังมองเธอด้วยความหลงใหล หัวใจที่ไม่เคยยกให้ใครสั่นไหวเพราะเขา

จากชีวิตที่ไม่มีเหมือนใครเขา คนอย่างธูปทองถือว่าถ้าอยากได้ก็ต้องไขว่คว้า เรื่องจะนั่งรออยู่เฉยๆ ให้สิ่งที่อยากได้ลอยมาเองไม่มีแน่ เด็กสาวรอกระทั่งรับถ้วยรางวัล แจกยิ้มหวานให้ทุกคนชื่นชม พอรับถ้วยเสร็จและเดินตามไปหาเด็กหนุ่มรูปหล่อที่ตัวเองสนใจ

เห็นใกล้ๆ ธูปทองสังเกตว่าเขาอยู่ในชุดนักเรียนนายร้อย สูงใหญ่ หน้าอกแน่น เอวสอบ แขนขากระชับแข็งแรง ทั้งหน้าตายังหล่อเหลาคมเข้ม มองแวบเดียวธูปทองก็รู้ว่าตนชอบเขามากแค่ไหน ทั้งยังเครื่องแบบที่ใช้อวดคนได้ไม่ต้องอายใคร เขามองเด็กสาวด้วยท่าทางเขินๆ

“เอ่อ สะ... สวัสดี”

“ขอบคุณนะที่รับพวงมาลัยของธูป ธูปนี่แย่จริงๆ เลย มือไม้สั่น ทำพวงมาลัยหลุดจากมือ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” เด็กหนุ่มยังถือพวงมาลัยอยู่ในมือแล้วลูบคลำมันไปมา ประหม่าเพราะไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงหรือเข้าหาเชิงชู้สาวกับใครมาก่อน “ชื่อธูปเหรอ? เมื่อกี้ธูปรำสวยมากเลยนะ... ผมเห็นแล้วผมชอบมาก... ไม่เคยเห็นใครรำสวยเท่าธูปมาก่อนเลย!

“แหม ก็พูดเกินไป ธูปว่าธูปยังต้องฝึกอีกเยอะ ว่าแต่... ชื่ออะไรเหรอคะ?”

“ผมวิชชาครับ”

“วิชชา” ธูปทองทวนชื่อซ้ำพร้อมยิ้มละไม สายตาของเธอรุ่มร้อนเย้ายวน ไม่อยากอยู่ต่อนานเพราะเกรงจะไม่มีอะไรคุยจะน่าเบื่อ สู้รีบจากไปให้เขาคิดถึงเธอบ้างคงดีกว่า “เดี๋ยวธูปไปก่อนนะ อาจารย์เรียกแล้ว เดี๋ยวต้องกลับคณะ อืม... แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหมเนี่ย?”

“ไว้โทรคุยกันก็ได้ครับ”

“แต่ธูปยังไม่มีเบอร์วิชชาเลยนะ”

“นี่ครับ เบอร์ผม”

“ไว้เจอกันนะคะ”

ธูปทองยิ้มให้แล้วเดินจากไป กลิ่นหอมรวยรินของเธอยังติดอยู่ที่ปลายจมูก วิชชาใจสั่นตื่นเต้น ผู้หญิงที่เขาเห็นวันนี้สวยเหลือเกิน ดวงตาของเธอคมกริบและยั่วยวน คิ้วเข้มตัดกับริมฝีปากสีแดงสด เขารีบกลับบ้านไป รอเวลาที่เธอจะโทรศัพท์มาอย่างใจจดใจจ่อ

......................................................................................................................................................

จังหวะการเดินของธูปทองสะบัดสะบิ้งเฉิดฉายจนกระโปรงนักศึกษาแทบโบก พวกคิมเบะปาก สะกิดกันเตรียมพร้อมจะยกพวกมาหาเรื่อง

“เอ้า เจอกันอีกแล้วนะอีธูป”

“ใครอยากเจอมึง”

“แหม พวกเราทักทายดีๆ ทำไมต้องพูดจาแบบนี้ล่ะธูป มารยาทนี่ที่บ้านไม่ได้สั่งสอน... หรือสั่งสอนแล้วแต่กำพืดแม่ค้ามันออกนอกหน้ากันแน่จ๊ะ?” คิมเขี่ยน้ำแข็งในแก้วชานมของตัวเองแล้วกรอกตาไปมา แต่วันนี้ธูปทองไม่อยากมีเรื่องเพราะกำลังอารมณ์ดีที่ได้เจอวิชชา

“จะลูกแม่ค้าหรือลูกใคร อีกหน่อยกูก็ได้เป็นคุณนายโว๊ย”

พูดจบธูปทองก็เชิดหน้าเดินออกไป ดูถูกเธอไปเถอะ ตอนนี้เธออาจจะเป็นแค่ อีธูปแต่ถ้าเธอเป็นเมียวิชชาเมื่อไรเธอก็ได้เป็น คุณนายธูปทอง เมื่อนั้น เธอจะจับวิชชาเป็นสามีให้ได้

“วันนี้อีธูปมันอารมณ์ดีอะไรมาวะ?”

“ไม่รู้ว่ะ ว่าแต่แกเห็นแม่อีธูปไหม? ที่เมื่อวานมาประชุมผู้ปกครองนักศึกษาทุนน่ะ!”

“ก็เห็นผ่านๆ นะ ทำไมเหรอ?”

“ฉันว่ามันคุ้นๆ แต่จำไม่ได้ว่าไปเจอที่ไหน?”

“คงไม่ที่ไหนหรอก หน้าจืดๆ แบบนั้นมันก็มีทุกที่แหละ แกอย่าไปสนใจเลย หาเรื่องแกล้งอีธูปมันดีกว่า” คิมครุ่นคิดถึงกิจกรรมที่จะรังแกชาวบ้านวันต่อไป ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเป็นศัตรูกับธูปทอง

......................................................................................................................................................

พอตกเย็น

“เป็นไรไปวะอีธูป?”

“ฉันไปเจอผู้ชายคนหนึ่งมาพี่ หล่อมากกกกก” ธูปทองนั่งยิ้มกับตัวเองตั้งแต่กลับมา เธอดูเคลิบเคลิ้มราวกับอยู่ในความฝัน ฉัตรเงินส่ายศีรษะด้วยความหมั่นไส้

“แล้วแกทำยังไงล่ะ?”

“ก็เข้าไปจีบสิ นี่ไงเบอร์เขา”

“แกนี่มันแก่แดดแก่ลมจริงๆ”

“อะไรวะ? พี่ก็มีแฟนไม่ใช่เหรอ?”

“หึ มันไม่เหมือนกัน แกตัวแค่นี้ นิสัยกะโหลกกะลาปัญญาอ่อน ไม่เหมือนฉันที่เป็นผู้เป็นคน ฉันจะมีแฟนก็ไม่แปลก จริงไหมแม่?” ฉัตรเงินหาเรื่องให้ธูปทองโดนด่าพลางมองซ้ายมองขวา วันนี้พ่อเลี้ยงยังไม่กลับบ้าน คงจะเมากันอยู่ในบ่อน ซึ่งก็ดีเหมือนกันเพราะถ้ากลับมาเมื่อไรก็คงลงไม้ลงมือทุบตีพวกตน

“ก็ถูกของมันนะนางธูป แกยังเด็กอยู่ จะรีบมีความรักไปทำไม?”

“ก็เพราะตอนนี้ฉันยังเด็กยังสวยไงแม่ ก็ต้องรีบใช้ความสวยหาผู้ชาย เกิดแก่มาหน้าเหี่ยวเหมือนแม่ผู้ชายที่ไหนเขาจะเอา?” ธูปทองลอยหน้ายียวน นภาหันมาตวาดแว้ด

“เฉาฉุ่ยน่าอีนางธูป!!”

“แหม ฉันล้อเล่น แม่ยังสวยอยู่น่า คิดมาก” ธูปทองพูดชม เธอหันไปมองเห็นกระเป๋าสะพายราคาแพงใบหนึ่งแขวนไว้กับชุดสีครีมของฉัตรเงินก็ตะลึง “โห พี่ฉัตร พี่ไปเอามาจากไหนเนี่ย?

“เอ่อ...” นภาเลี่ยงจะพูดว่าฉัตรเงินอยากได้อยากมีของดีๆ เหมือนเพื่อนคนอื่น “คือช่วงนี้รายได้บ้านเราไม่พอ แม่หาเงินเพิ่มอ่ะธูป”

“ยังไงๆ แม่ไปทำงานที่ไหนเหรอ?”

“แม่ไปเป็นคนใช้...”

“คนใช้!!?”

ธูปทองแทบเป็นลม ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #23 ลูกชุบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 08:27
    พระเอกออกแล้ว
    #23
    0
  2. #5 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 21:17
    วิชชา จะทำให้ชีวิตธูป ดีขี้นไหม
    #5
    0