<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 38 : ตอนที่๓๗ ตกหลุมพราง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

แพรวาหยิบกำไลออกมาจากรถก็จำได้ทันทีว่าเป็นของธูปทอง

“คุณอรรณพ!!”

“มี... มีอะไรแพร?”

“กำไลของธูปมาอยู่ในรถคุณได้ยังไง?” แม้จะดูน่ารัก แต่ความจริงแล้วแพรวาเป็นผู้หญิงขี้หึงอย่างร้ายกาจ เธอหยิบกำไลเขวี้ยงใส่หน้าอรรณพเต็มแรงแต่โชคดีที่เขาหลบทัน ชายหนุ่มหน้าเปลี่ยนสีเพราะรู้ดีว่าตัวเองพลาดเข้าให้ แบบนี้จะเอาตัวรอดยังไงเสืออย่างเขาก็คิดไม่ออก

“คือวันนี้... ผมไปรับธูป”

“ธูปก็มีลูกมีผัว ทำไมต้องให้คุณไปรับ?”

“ก็... บังเอิญไปเจอกันพอดี ก็เลยให้เขาติดรถมา ไม่มีอะไรหรอกคุณ”

“ฉันจะโทรไปถามธูปเดี๋ยวนี้”

“เดี๋ยวสิแพร... ผม...”

แพรวาไม่สนใจคำแก้ตัวของสามี คงจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ตามนิสัย หญิงสาวสังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าสามีให้ความสนิทสนมกับสาวผมดำมากเป็นพิเศษ เธอกดโทรศัพท์หาธูปทอง พอธูปทองรับสายเธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างพยายามเรียกสติในกลับมาแล้วคุยทันที

“ธูป!”

“ว่าไงพี่แพร?”

“กำไลธูปมาอยู่ในรถผัวพี่ได้ยังไง?

“วันนี้เกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะ ธูปติดต่อให้ใครมารับไม่ได้ โทรเข้าบ้านพี่แพรแล้วพี่อรรณพเขารับสายพอดี” ธูปทองตอบไปตามจริง “มันไม่มีอะไรจริงๆ นะพี่แพร”

“แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร?”

“คือ...”

“คืออะไร?”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“บอกมา? แกทำอะไรกับผัวฉัน?”

“ธูป... ธูปไม่อยากปิดบังพี่ พี่อรรณพเขาสนใจธูป...”

“อ๊าย! ไม่จริง!!” แพรวาตะโกนด้วยความหึง สิ่งที่เธอคิดไม่มีผิด สามีของเธอสนใจธูปทองจนละเลอเธอ พอได้ยินแบบนี้สติก็ไม่อยู่จะรับฟังเหตุผลอะไรอีกแล้ว หญิงสาวด่าทอธูปทองเสียๆ หายๆ “แก... แกมันเพื่อนทรยศ อีธูป... แกทำอย่างนี้ได้ยังไง? ฉันเป็นเพื่อนแกนะ!”

“ธูปไม่ได้คิดอะไรกับเขานะ”

แพรวาไม่ฟัง กดสายทิ้ง โยนโทรศัพท์แล้วเข้าไปทุบตีสามี

“ทำไมคุณทำแบบนี้กับฉัน?”

“แบบนี้อะไร?

“คุณนอกใจฉัน”

“ใครบอกคุณ?”

“อีธูปมันบอกฉันหมดแล้ว” แพรวาเลือดขึ้นหน้า ยังคงระดมทุบอกสามีไปร้องไห้ไป อรรณพพยายามกอดเธอไว้ เขาไม่คิดที่จะเลิกกับเธอจนกว่าธูปทองจะยอมรับรักเขา เพราะถ้าเขาทิ้งแพรวาไปก่อนและไม่ได้ธูปทอง เขาก็จะเสียอย่างเดียว ไม่ได้อะไรเลย คนอย่างเขาไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นแน่

......................................................................................................................................................

ธูปทองเหม็นขี้หน้าจิรายุขึ้นทุกวัน มีแค่เงินที่ยังยื้อให้เธออยู่ร่วมบ้านกับเขาได้

“ผมซื้อตุ้มหูเพชรมาให้คุณ...”

“วางไว้ตรงนั้นแหละ”

“ผม...”

“ก็บอกว่าวางไว้ตรงนั้น พูดไม่รู้เรื่องหรือไง?” ธูปทองขึ้นเสียงไม่พอใจแล้วเดินถือถาดอาหารเข้าห้องไปกินข้าวต่ออย่างหงุดหงิด กระรอกรีบเก็บข้าวของเดินตามเจ้านายไปเพราะความเป็นห่วง หมู่นี้ธูปทองดูอารมณ์เสียหนักกว่าเดิมทั้งที่มีเงินทองกองเต็มบ้าน

“คุณธูปขา... คุณธูป”

“มีอะไรวะอีกระรอก?”

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? หมู่นี้ไม่ค่อยพูดจา?”

“กูเบื่อ”

“เบื่ออะไรคะ?”

“เบื่อมึงนั่นแหละ” ธูปทองโวยวาย ตักข้าวเข้าปากแล้วกระดกเหล้าตามไป สายตาอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความเครียดกดดันในชีวิต ไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่สักครั้ง “กูเบื่อไปหมดทุกอย่างเลย กูมีผัวกี่คน ใช้ไม่ได้สักคน กูว่ากูก็เลือกดีแล้วนะ กูทำอะไรผิดวะ? ทำไมต้องมีปัญหาอยู่เรื่อย?

“คุณธูปไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ”

“อีกระรอก มึงเป็นกูมึงจะเลิกกับผัวกูเปล่าวะ?”

“ไม่เลิกหรอกค่ะ รวยขนาดนี้”

“ใช่ไหม?”

“แล้วคุณธูปล่ะคะ?”

“กูก็ไม่เลิก ยังไงกูก็ไม่เลิก”

หญิงสาวสะบัดหน้า ไม่เลิกกับตู้กดเงินเคลื่อนที่แน่นอน

......................................................................................................................................................

วันต่อมา ธูปทองออกไปกินข้าวนอกบ้านก็เจอเข้ากับแพรวาที่เดินมาเที่ยวอยู่ หญิงสาวรีบวิ่งไปหาอีกฝ่ายเพราะต้องการง้อ เธอไม่ค่อยมีเพื่อน แพรวาเป็นเพื่อนที่ดีมากของเธอ ถ้าเสียเพื่อนคนนี้ไปเธอก็คงจะแย่กว่าเก่า หญิงสาวร้องเรียกแล้ววิ่งตามไปติดๆ

“พี่แพร... พี่แพร...”

“อย่ามายุ่งกับฉัน”

“ฟังธูปก่อน”

“ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น”

“แต่ว่า...”

“ต่อไปนี้เราขาดกัน”

“พี่แพร...” ธูปทองเสียงเครือ เสียใจกับการเสียเพื่อนรักไปเพราะเรื่องผู้ชายที่เธอไม่ได้ตั้งใจด้วยซ้ำ เขาสนใจเธอเอง เธอไม่ได้ไปอ่อยเขาก่อนสักหน่อย และก็ไม่ได้เล่นด้วย แต่อรรณพดันชอบเธอเองและเธอควรจะทำยังไง หญิงสาวคิดแล้วก็เสียใจ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย

......................................................................................................................................................

รู้ตัวอีกที ธูปทองก็มานั่งกินเหล้าอยู่ในผับแห่งหนึ่ง

สีหน้าของเธอไม่สู้ดีนัก ยังคงดื่มเหล้าเข้าปากจนเมามาย นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต

เอาเข้าจริงถึงจะมีเงินมหาศาล แต่มันก็ซื้อความสุขให้เธอไม่ได้ ถ้าตอนนี้เธอยังอยู่กับวิชชา ชีวิตจะมีความสุขแค่ไหนกันนะ จริงอยู่ อาจจะไม่ได้ร่ำรวยระดับเศรษฐี แต่ที่แน่ๆ คือคงมีความสุขเพราะเขาต้องดูแลเธอเป็นอย่างดี ชีวิตครอบครัวคงจะเป็นอย่างที่ใฝ่ฝัน

แต่มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

วิชชาแต่งงานกับอีตอแหลจีรวัชร มีความสุขกันโดยไม่ต้องการเธออีก ความสวยที่เธอภาคภูมิใจรั้งเขาไว้ไม่ได้ ในขณะที่เขามีความสุขกับครอบครัวที่อบอุ่น เธอกลับต้องมาทุกข์ระทมอยู่กับปัญหาสารพัดที่เธอไม่ต้องการ นึกแล้วก็น่าน้อยใจ พูดไปอยากจะร้องไห้ออกมา

“ธูป...”

“พี่อรรณพ?

“เป็นอะไรหืม?”

“กลับไปหาพี่แพรเถอะ อย่ามายุ่งธูปเลย”

“พี่รักธูปนะ... พี่รักธูปจริงๆ”

“แต่พี่มีพี่แพรแล้ว พี่จะมารักธูปได้ยังไง?”

“รักก็คือรัก พี่ห้ามตัวเองไม่ได้หรอก”

“ธูป...” พูดได้เท่านั้น หญิงสาวก็เมาพับลงไปกับโต๊ะ อรรณพแสยะยิ้มร้ายและอุ้มตัวหญิงสาวออกไปจากผับที่วุ่นวายและเลี้ยวรถเข้าบ้าน ตื่นเต้นดีใจที่จะได้ครอบครองหญิงสาวสมกับที่ตนชอบ เขาสัญญาว่าถ้ามีอะไรกับเธอแล้วเขาจะเลิกกับแพรวาทันที เขาเบื่อภรรยาจะตายอยู่แล้ว

อรรณพประคองร่างธูปทองเข้าไปในบ้านและจัดการสมกับความตั้งใจ

ธูปทองสลบไสล รู้ตัวอีกทีก็เพราะเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเหลือแสน

“อีธูป!!”

“พี่แพร?”

ธูปทองเพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าโดยข้างๆ มีอรรณพนอนอยู่ แพรวายืนดูอยู่ข้างนอกนิ่งงัน น้ำตาไหล ธูปทองทำอะไรไม่ถูกในนาทีนี้ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น