<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 37 : ตอนที่๓๖ น้อยเนื้อต่ำใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ส.ค. 60

ธูปทองโทรหาสามีแต่เขาก็ไม่รับเพราะคงติดประชุมอยู่ เธอโทรหานภา

“แม่ ช่วยมารับฉันหน่อย ฉันอยู่...”

“โอ๊ย อีธูป แม่อยู่สระบุรี นางฉัตรกับลูกผัวมันก็อยู่นี่ด้วย”

คำพูดของนภาทำให้ธูปทองถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แม้แต่ชวนไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัด แม่ก็ไม่คิดจะชวนเธอไป พาไปแต่ลูกรักหลานรักเท่านั้น ธูปทองไม่รู้จะโทรเรียกใครอีก จะแจ้งตำรวจก็ไม่ได้เพราะสามีเธอคงไม่อยากให้เรื่องชู้สาวของเขามันอื้อฉาว เธอกดหาแพรวา

“พี่แพร พี่อยู่ไหน?”

“พี่แพรไม่อยู่ อยู่แต่พี่อรรณพครับ”

“พี่ช่วยมารับธูปหน่อยสิคะ”

“ที่ไหนครับ?”

ธูปทองบอกสถานที่ อรรณพรีบบึ่งมาทันที

......................................................................................................................................................

“คุณจะไม่บอกฉันจริงๆ เหรอว่าเจ้านายคุณเป็นใคร?”

“เขาไม่ให้ผมบอกครับ”

“งั้นฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ” ธูปทองบอกแล้วขึ้นรถอรรณพไป ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่สภาพไม่จืดเลย เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าก็ไม่เรียบร้อย ผิดกับปกติที่ธูปทองจะพิถีพิถันด้านการแต่งตัว ไหนจะอยู่ๆ เรียกเขามาอีก เขาเห็นแบบนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“พวกอีแตนมันพาคนมาข่มขืนฉัน”

“แล้วคุณ...”

“มีคนมาช่วยฉันก่อน”

“แล้วธูปจะทำยังไง? จะฟ้องคุณจิรายุ?”

“เขาไม่สนใจหรอกค่ะ ทุกอย่างเขาให้ฉันจัดการเอง”

“เขารักธูปไหมเนี่ย?”

“ธูปไม่สนใจหรอกค่ะ” ธูปทองยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตากลับนิ่งคล้ายอาวรณ์ถึงใครบางคนอยู่ อรรณพกดหยุดเพลงในรถแล้วหันมาทางหญิงสาว เธอดูเป็นคนที่คิดอะไรต่างจากแพรวา ภรรยาของเขาอย่างสิ้นเชิง และนั่นก็ทำให้เขาสนใจในตัวเธอมากขึ้น

“แล้วธูปสนใจอะไร? เงิน?”

“ก็ส่วนหนึ่ง ธูปต้องเลี้ยงครอบครัว ทั้งลูก ทั้งแม่ ทั้งพี่สาว ทั้งหลาน พี่สาวธูปใช้เงินเก่ง ชอบซื้อนู่นซื้อนี่ ตั้งแต่สมัยเป็นเด็กแล้ว เงินก็ไม่มี แต่อยากซื้อกระเป๋า รองเท้า”

“ธูปคงรักพี่สาวมากเลยนะ”

“ไม่ได้รักมันหรอก แต่แม่รักมันมาก แม่ยอมทำทุกอย่างหาเงินมาให้มัน ถ้าธูปหาเงินไปให้แม่ให้มันได้ แม่อาจจะนึกรักธูปขึ้นมาบ้าง” กระแสเสียงสั่นสะท้านด้วยความเสียใจ “แล้วถ้าพี่จะถามว่า ทำไมธูปเรียนมาก็สูง แต่ไม่ทำงานเลี้ยงแม่เอง ก็ในเมื่อมีทางที่ง่าย ที่สบายกว่า จะทนเหนื่อยไปทำไม มีผัวก็ดี จะได้มีเพื่อน ไม่เหงา”

“แล้วคุณอรรณพเขาเป็นเพื่อนที่ดีให้คุณได้เหรอ?”

“เขาให้เงินฉัน ส่งเสียไอ้เทียน เอ็นดูไอ้เทียน ก็พอแล้วนะ”

“ธูปไม่อยากมีสามีที่รักธูป?”

“เคยมี”

“แล้วธูปรักเขาไหม?”

“จะไปรักอะไรมัน ธูปเลิกรักมันไปนานแล้ว ตอนนี้เกลียด... เกลียดอย่างเดียว สมหน้ามันด้วย” พอนึกถึงวิชชา ธูปทองก็น้ำตาคลอ ไม่อยากยอมรับว่ารักเขาอยู่เต็มหัวใจ เธอปาดทิ้ง “เอาจริงๆ พี่แพรก็โชคดีนะคะ ที่ได้แต่งงานกับพี่ พี่รักเขา เขาก็รักพี่ ธูปล่ะอิจฉา”

“บางทีครอบครัวที่สวยงามมันก็ไม่จริงเสมอไปหรอก”

“หมายความว่ายังไงเหรอ?”

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร”

บรรยากาศในรถเงียบไป ธูปทองนึกน้อยใจแม่ขึ้นมาอีกครั้ง นภาไม่เคยสนใจเธอจริงๆ ไม่ว่าจะกี่ครั้งฉัตรเงินก็ต้องมาก่อนเสมอ ทั้งที่เธอดีกว่าทุกอย่าง สวยกว่า เก่งกว่า รวยกว่า รักแม่มากกว่า แต่แม่กลับรักแต่ฉัตรเงินจนไม่แยแสเธอ ขนาดไปเที่ยวยังไม่คิดจะบอกให้เธอรู้ด้วยซ้ำ

“ธูป”

“คะ?”

“ธูปรักคุณอรรณพไหม?”

“ธูปรัก... ในความที่เขาดีกับครอบครัวธูปแล้วกัน” เป็นความจริงดังว่า ธูปทองมีโอกาสที่จะหาสามีกี่คนก็ได้ แต่คนที่เธอเลือกมา ไม่ว่าจะวีรภาพ ดิเรก มนตรา จิรายุ สิ่งที่พวกนั้นมีเหมือนกันคือเมตตาเทียนชัย มนตราเห็นเมาๆ อย่างนั้นแต่ก็หาข้าวหาน้ำให้เทียนชัยไม่เคยบกพร่อง

“ถ้าตอนนี้... มีคนที่รักธูป แล้วธูปรักเขา ธูปจะทำยังไง?”

“ธูปจะเลิกกับเขา”

“พี่ก็พร้อมจะทำแบบนั้นเหมือนกัน”

“พี่พูดเหมือนพี่ไม่ได้รักพี่แพร?”

“แล้วถ้าพี่ไม่รักล่ะครับ?”

“ธูปก็จะบอกพี่แพร แล้วดูว่าเขาจะทำยังไงต่อไป” หญิงสาวตอบพร้อมสังเกตความเจ้าชู้กรุ้มกริ่มของอรรณพแล้วไม่ค่อยไว้วางใจ พอรถจอดเธอก็จะเปิดประตูลงจากรถ อรรณพรีบคว้ามือเธอไว้ ไม่อยากให้เธอจากไปเพราะตอนนี้เขากำลังว้าวุ่นอยู่กับตัวเธอ

“ไปไหน?”

“ธูปจะกลับบ้าน”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ธูปกลับเอง”

ธูปทองสะบัดมือทำให้กำไลข้อมือหลุดออกไปแต่ไม่มีใครทันสนใจ

......................................................................................................................................................

หญิงสาวนั่งรถโดยสารกลับบ้านหน้ามอมๆ กระรอกรีบเข้ามาถาม

“อุ๊ย! คุณธูปหายไปไหนมาคะ?”

“มึงมาถามกูหายไปไหน กูโทรหามึงแทบตายมึงไม่รับโทรศัพท์กู”

“เอ๊ะ...” กระรอกเกาหัวงงๆ ว่าทำไมวันนี้เจ้านายสาวอาละวาดและทำหน้าทำตาพร้อมหาเรื่องมาแต่ไกลทั้งที่ปกติจะอารมณ์ดีและพูดจาดีกับเธอ หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเปิดไม่ติด เริ่มหน้าเสียเพราะรู้ว่าเป็นความผิดพลาดของตัวเอง “พอดีแบตหมดค่ะ”

“วันนี้กูเกือบตาย คนบ้านนี้พึ่งพาไม่ได้สักคน”

“กระรอกขอโทษค่ะ คือ...”

“อย่ามุ่งกับกู กูเบื่อ! ได้ยินไหมกูเบื่อ!!

“วุ่นวายอะไรกันเนี่ยคุณ?” จิรายุออกจากห้องทำงานมาก็หงุดหงิด มองภรรยาหัวจรดเท้า “แล้วนี่ไปฟัดกับใครมาอีก? ทำไมหัวหูยุ่งขนาดนี้?”

“ก็อีแตนของคุณนั่นแหละ มันส่งคนมาข่มขืนฉัน”

“แล้วคุณ...?

“ไม่ต้องถาม” ธูปทองตะคอกใส่ด้วยความโมโห นึกถึงแตนแล้วยิ่งแค้นที่มันกล้าถึงขั้นส่งคนมารุมโทรมเธอ แค่ตบตีกันก็มากพอแล้ว ไม่คิดว่าจะเลวขนาดนี้  “ถ้าโดนฉันคงฆ่าคุณไปแล้ว หาผู้หญิงกี่คนฉันไม่ว่า แต่ทำไมหาที่มันร้าย มันส่งคนมาทำกับฉันแบบนี้?”

“ผมจะรู้ไหมล่ะว่าคนไหนมันจะร้ายไม่ร้าย”

“ก็ไม่ต้องมีมันหมดเลยได้ไหมล่ะ?”

“มันเรื่องปกติของผู้ชาย ผมก็บอกแล้วไงจะมีกี่คนผมก็รักคุณที่สุด”

“โว๊ย พูดแต่ประโยคนี้ เบื่อ... กูเบื่อ... มึงฟังให้ดีนะ กูเบื่อ!!”

ธูปทองกระฟัดกระเฟียดออกไปจากที่นั่นแล้วเข้าห้องปิดประตูอย่างแน่นหนา จิรายุจะตามไปง้อแต่กระรอกก็ส่ายหน้าเป็นเชิงให้พอเพราะรู้ดีว่าไปตอนนี้ก็คุยกันไม่รู้เรื่อง ดีไม่ดีหญิงสาวจะยิ่งโมโหแล้วด่ากลับมา ด้านธูปทองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้นภาฟัง

“แม่...”

“มีอะไรอีกวะอีธูป?”

“คือฉัน...”

“ตอนนี้แม่อยู่ข้างนอก เลือกสร้อยให้อีฉัตรอยู่ เดี๋ยวโทรกลับนะ”

“แม่... แม่...”

ไม่ต่างจากตอกย้ำตัวเอง แน่นอนว่านภาก็สนใจแต่ลูกสาวคนโปรดเหมือนเดิม พอแม่ไม่คุยด้วย หญิงสาวก็กดโทรศัพท์หาลูกแทน

“เทียน... เป็นไงบ้างลูก?”

“ยุ่งๆ ครับแม่ พรุ่งนี้สอบใหญ่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เทียนไปอ่านหนังสือเถอะนะ ว่างๆ ค่อยโทรหาแม่ แม่คิดถึงนะไอ้เทียน”

พูดได้เท่านั้นก็กดสายทิ้ง ธูปทองเดินปึงปังไปเปิดเหล้าในขวดดื่มและสลบอยู่ที่เตียง ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยใจที่ไม่มีใครสนใจตนเลย 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น