<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 30 : ตอนที่๒๙ หย่าร้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“หย่ากับเขามาอยู่กับผมนะคุณธูป”

มนตราพูดด้วยแววตาลุ่มหลง เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่พอผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนแล้วเขาจะเบื่อหน่าย ตรงข้าม เขากลับติดใจมากขึ้นเรื่อยๆ จนอยากครอบครองเธอ ในขณะที่ธูปทองนั่งหน้านิ่ง รู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันผิด แต่ความปรารถนามันอยู่เหนือทุกสิ่ง เธอห้ามใจตัวเองไม่ได้

“ฉันคงหย่าไม่ได้หรอกค่ะ เขาดีกับฉันมาก”

“แต่ผมรักคุณ... รักอย่างที่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหน”

“อย่าใส่ใจเลยคุณมนตรา นึกว่าเมื่อคืนเราแค่ฝันไป”

“มันเป็นฝันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตผม”

“ฉันเข้าใจค่ะ แต่ฉันมีลูกแล้ว คุณก็น่าจะรู้”

“ก็ไม่เห็นเป็นไร ลูกคุณ ทำไมผมจะเลี้ยงไม่ได้ ผมไม่คิดจะห้ามคุณหรอก อยู่กับผมนะ ผมสัญญาจะทำให้คุณมีความสุข ผมสัญญา...” มนตราพูดตามความจริง เขาไม่มีปัญหาอยู่แล้วถ้าธูปทองจะพาลูกมาด้วย ถ้าเธอรักลูกของเธอ เขาก็จะรักเหมือนกัน แม้จะเป็นความรักในแบบของเขาก็ตาม

“คุณก็รู้ว่าสิ่งที่เราทำมันไม่ถูกต้อง”

“แล้วสิ่งที่ถูกต้องทำให้คุณมีความสุขหรือไง?”

“ฉัน...”

“ผมว่าคุณลองไปคิดดูดีๆ ผมจะรอคุณ”

คำพูดของมนตราทำให้ธูปทองเก็บมาคิด สิ่งที่เธอทำมันผิดอยู่แล้ว คนดีที่ไหนเขาจะคบชู้กัน เธอก็ใช่ว่าอยากทำ แต่สถานการณ์มันพาไปเอง ถ้าดิลกใส่ใจที่จะมีจิตพิศวาสเธอมากกว่านี้ เธอก็คงไม่คิดจะนอกใจเขาอย่างนี้ หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากรับรู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะจิตใจที่ไม่มั่นคง

ธูปทองไม่ได้รักมนตรา แต่เธอติดในความหล่อและรสชาติบนเตียง

ธูปทองไม่ได้รักดิลก แต่เธอยอมในความดีที่เขามีให้

แต่ความดีอย่างเดียวมันไม่พอในชีวิตคู่

“คุณไปไหนมาทั้งคืน!!”

ดิลกตะคอกลั่น สายตาจ้องมาที่ร่างสูงเพรียวอย่างโมโห เขาเครียดทั้งวันที่กลับมาไม่เจอหน้าเมีย รอข้ามคืนแล้วก็ยังไม่กลับมา เล่นมากลับอีกทีก็เช้า ทำเอาธูปทองหน้าซีด กลัวเขาจับได้ว่าเธอไปทำอะไรไว้ ตอนนี้เขาดูน่ากลัวมาก ชนิดที่แทบจะบีบคอเธออยู่แล้ว

“ฉันไปเที่ยวมา”

“ทำไมไม่บอกผม? ไปบ่อนมาใช่ไหม?”

“คุณรู้ได้ยังไง?”

“ผมไม่ได้ตาบอดหูหนวก ผมรู้ว่าคุณไปบ่อน ทำไมคุณถึงทำตัวแบบนี้?”

“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันนะ”

“ผมต้องห้าม เพราะคุณเอาแต่เล่นไพ่ไม่กลับบ้าน แทนที่จะอยู่ติดบ้านทำงานบ้านบ้าง คุณก็ไม่ทำอะไรเลย แล้วเล่นหายไปทั้งคืนนี่หายไปไหนมาล่ะ?” เขาถามกดดันแล้วเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ธูปทองแม้จะกลัวแต่ก็เชิดหน้าท้าทาย ไม่ยอมแพ้จนมุมง่ายๆ แน่

“ฉันไปกับเพื่อน”

“เพื่อนผู้ชายหรือผู้หญิง?”

“ผู้ชาย คุณมีปัญหาอะไร?”

“คุณยังกล้าถามอีกเหรอ? คุณมันสำส่อน!!”

“ใครเขาจะแข็งเป็นหินอย่างคุณล่ะ?”

“คุณยอมรับแล้วใช่ไหม?”

“ถ้าใช่คุณจะทำไมล่ะ?” ธูปทองย้อนถามไม่พอใจ ตอนแรกเธอก็รู้สึกผิด แต่ในเมื่อบีบกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้จบๆ กันสักที เธอก็เบื่อเต็มทนแล้ว กับผู้ชายจืดๆ ไร้ความน่าเสน่หาอย่างเขา ตอนนี้เธอมีคนที่น่าสนใจกว่าเยอะ ดิลกฟังแล้วน้ำตาคลอด้วยความเสียใจ

“คุณทำแบบนี้ทำไม?”

“คุณเป็นคนบังคับให้ฉันทำเอง”

“คุณไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น คุณโกหกผม คุณแค่พูดให้ผมโมโหใช่ไหม?”

“ฉันพูดจริง”

“ธูป... ทำไมทำกับผมแบบนี้”

“ฉันก็ไม่ได้อยากทำ” ธูปทองน้ำตาร่วงเผาะ เสียดายเหมือนกันกับความดีของเขา แต่ทำไงได้ เขาให้สิ่งที่เธอต้องการไม่ได้ “ฉันพยายามจะเป็นแม่ที่ดีให้ลูก เป็นเมียที่ดีให้คุณ แต่คุณไม่พยายามเป็นผัวที่ดีให้ฉันเลย เราศีลไม่เสมอกัน เราไปกันไม่ได้หรอกค่ะ เราจบกันแค่นี้เถอะนะคะ”

สองคนร้องไห้ ธูปทองพูดออกมา

“พรุ่งนี้เราไปหย่ากันนะคะ ฉันจะไม่เอาสมบัติคุณติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว”

......................................................................................................................................................

“ไม่ไปได้ไหมคะน้าธูป?”

ไปรยากับปราณีถามเสียงสั่นๆ ไม่อยากให้ธูปทองไป เพราะอยู่กันมาเป็นปี ก็ใกล้ชิดสนิทกันมาก สองสาวเข้ามากอดแม่เลี้ยงไว้ไม่อยากให้ไปไหน ธูปทองสงสารเด็กสองคนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกอดกลับแล้วลูบศีรษะอ่อนโยน เธอเองก็รักลูกเลี้ยงไม่ต่างกัน

“น้าขอโทษนะ น้าไปกับคุณพ่อไม่ได้จริงๆ”

“แล้วน้าจะไม่คิดถึงปลาเหรอคะ?”

“คิดถึง... แต่เราก็โทรคุยกันได้ ไว้นัดเจอกันก็ได้”

“แต่ยาอยากอยู่กับน้า อย่าเลิกกับคุณพ่อเลยนะคะ”

“น้ากับคุณพ่อไปกันไม่ได้จริงๆ ค่ะ อย่าร้องไห้นะลูก” ธูปทองปาดน้ำตาแล้วเดินเข้าห้อง มองเอกสารแล้วลงลายมือชื่อตัวเองไว้ จ้องใบหย่าอยู่หลายนาที รู้สึกใจหายและเสียดายในเวลาเดียวกัน แต่เธอถอยหลังไม่ได้แล้ว เธอกับดิลกมีความต้องการที่ไม่เท่ากัน มันอยู่ด้วยกันไม่ได้

อดีตผัวเมียถอนหายใจ

“โชคดีนะคะคุณดิลก”

ดิลกไม่มองหน้า เดินพาลูกออกไป ธูปทองมองเทียนชัย ยังรู้สึกผิดไม่หายเลย

......................................................................................................................................................

ด้านมนตราพอรู้ว่าธูปทองหย่ากับสามีแล้วก็ดีใจใหญ่

ธูปทองปฏิเสธการแต่งงานโดยให้เหตุผลว่าเพิ่งเลิกกับสามีเก่า ไม่อยากทำร้ายจิตใจไปรยากับปราณีนัก ดิลกไม่พูดกับลูกด้วยซ้ำว่าเธอนอกใจ แล้วเธอก็ไม่เล่าให้เทียนชัยฟังเหมือนกัน ด้านนภากับฉัตรเงินก็ปวดหัวที่ลูกสาวคนเล็กเปลี่ยนสามีเหมือนเปลี่ยนเสื้อ

“แกจะมีผัวใหม่อีกแล้วเหรอ?”

“ทำไมล่ะแม่?”

“ไปคบกันตอนไหนวะ?”

“ตอนไหนก็ไม่สำคัญหรอก ฉันจะเอาคนนี้แหละ”

“ผัวสามคนปาเข้าไปแล้วนะเว้ย แกจะเอาคนที่สี่อีกเหรอ?” ฉัตรเงินตาเบิกกว้าง นึกไม่ถึงว่าน้องสาวจะกล้าทำแบบนี้ หย่าไม่ทันไรก็พาผู้ชายใหม่เข้าบ้าน ท่าทางก็ดูร้ายกาจไม่เบา ถึงจะหล่อมากก็เถอะ แต่เธอไม่ไว้วางใจเท่าไร สัมผัสได้ว่ามนตราเป็นนักเลงอะไรทำนองนั้น

“แล้วพี่มายุ่งอะไรฉันล่ะ?”

“มันดูไม่ดี”

“แล้วไง?”

“คนอื่นเขาจะนินทาเอา”

“ช่างหัวมันสิ มันไม่ได้หาข้าวให้ฉันกินสักหน่อย”

“แกไม่กลัวไอ้เทียนอายเหรอวะ?” หญิงสาวโจมตีจุดอ่อนได้ตรงจุด แน่ล่ะว่าพอฉัตรเงินงัดไม้นี้ขึ้นมา ธูปทองก็นิ่งไปอึดใจใหญ่ ผู้หญิงที่เปลี่ยนสามีบ่อยดูไม่ดีอยู่แล้วในสายตาคนในสังคมทั่วไป แต่จะให้เธอทำยังไงเล่า เธอใช่อยากเลิกอยากนอกใจผัวสักหน่อย

วีรภาพก็ตบเธอ เธอรับผู้ชายที่ใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงไม่ได้

ดิลกก็จืดชืดไร้อารมณ์ เธอทนใช้ชีวิตร่วมกับคนอย่างนี้ไปอีกไม่ได้จริงๆ

“ไอ้เทียน”

“ครับ แม่”

“แกอายไหมวะ?”

“ผมไม่อายครับ”

“เห็นไหมพี่ ลูกฉันมันยังไม่อายเลย พี่จะมาเดือดเนื้อร้อนใจแทนทำไม” ธูปทองโบ้ยไปนั่นแม้ลึกๆ จะรู้สึกได้ว่าเทียนชัยก็คงไม่ได้รู้สึกยินดีนักที่เธอหย่าร้างกับดิลกมาหามนตรา เทียนชัยก้มหน้านิ่ง ดูดน้ำผลไม้ในแก้ว ไม่อยากพูดอะไรออกมาให้แม่รู้สึกไม่ดีเพราะรักแม่มาก

นภากับฉัตรเงินด่าธูปทองให้เทียนชัยฟังบ่อยๆ ของแบบนี้โดนเข้าไปทุกวันจะไม่ให้คิดก็คงไม่ได้ แต่ว่าถ้ามันเป็นความสุขชองแม่ เด็กชายก็ไม่คิดจะขัดขวาง 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น