<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 28 : ตอนที่๒๗ ตัณหาที่สุมอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“คุณน้าอย่าโกรธปลานะคะ”

ปราณียกมือไหว้ขอโทษแม่เลี้ยงที่เคยทำกิริยาก้าวร้าวใส่ ถ้าไม่ได้ธูปทองมาช่วยเธอคงโดนข่มขืนไปแล้ว ดีที่มาช่วยทันเลยรอดมาได้ เธอซาบซึ้งมากและรู้ว่าธูปทองไม่ใช่ผู้หญิงร้ายกาจอย่างที่คิด เพราะถ้าร้ายจริงคงไม่มาช่วยเธออย่างนี้ ธูปทองยิ้มหวานให้

“ไม่เป็นไร น้าไม่โกรธหนูหรอก”

“ปลาสัญญาค่ะ ว่าปลาจะเป็นเด็กดี”

“อืม ดีแล้ว ไปอาบน้ำนะ จะได้พักผ่อน”

ธูปทองพาลูกเลี้ยงไปห้องน้ำ พออาบน้ำเสร็จก็พาเข้าห้องนอน

หญิงสาวหาวเหนื่อยๆ ง่วงและล้ากับเรื่องที่เกิดขึ้น วันนี้เป็นธุระวิ่งเต้นให้ทั้งวัน งานก็ยังไม่เสร็จ แต่ก็ดีใจที่ไปช่วยปราณีทัน ถึงอีกฝ่ายจะไม่ให้ความเคารพเธอในตอนแรก แต่ยังไงก็เป็นลูกติดสามีที่เธอควรจะดูแล ดิลกโอบภรรยาไว้อย่างแสนรักแล้วพูดเสียงนุ่มนวล

“ขอบคุณมากนะครับธูป ที่ช่วยลูกผม”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ลูกคุณ... ก็เหมือนลูกฉันเหมือนกัน”

“ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่มีใครไปช่วยปลาเหมือนคุณ ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไง”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นนะคะ”

สายตายั่วยวนมองไปที่สามีแล้วพาเข้าไปที่ห้อง เธอระดมจูบดิลกอีกครั้งหวังจะให้เขานึกพิศวาสเธอขึ้นมาบ้าง แขนเรียวโอบกอดลำตัวหนาไว้อ้อนๆ โปรยยิ้มใส่แล้วค่อยๆ เปลื้องอาภรณ์ตัวเองออกจนเห็นเรือนร่างที่สวยงาม ทว่าดิลกกลับทำลายฝันหวานของหญิงสาวโดยการเดินไปทางอื่น

“วันนี้ผมไม่มีอารมณ์”

“เมื่อวานคุณก็ไม่มี วันนี้คุณก็ไม่มี พรุ่งนี้คุณก็ไม่มี วันไหนคุณก็ไม่มี!!

“ผมเหนื่อย ลูกสาวผมเพิ่งหายไปทั้งคนนะ”

“แต่เราก็เจอแล้วนี่คะ กลับมาก็ปลอดภัยดี”

“นะ ธูป ผมขอ ไว้พรุ่งนี้ ผมสัญญา”

ธูปทองสะบัดชายหนุ่มออกอย่างหงุดหงิดแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ดิลกมองตามงงๆ ไม่เข้าใจเมียรักว่าทำไมต้องทำอย่างนั้นทั้งที่เขาเองก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิด

......................................................................................................................................................

หลายเดือนต่อมา

“ฉันเบื่อจนจะตายอยู่แล้วแม่!!”

ธูปทองหยิบขนมเข้าปากแล้วโวยวายอารมณ์เสีย นภาวางจานข้าวในมือแล้วเงยหน้ามองลูกสาวเจ้าปัญหา ที่ไม่ว่าจะไปทำอะไรที่ไหน ก็ต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมาเสมอ สู้ลูกสาวคนโตของเธอก็ไม่ได้ น่ารักเรียบร้อย พูดอะไรก็เชื่อฟัง ถึงจะเคยพลาดท้องไม่มีพ่อแต่มันก็ผ่านมานานแล้ว เธอไม่อยากจะคิด

“เรื่องเดิมเหรอ?”

“ก็... เรื่องเดิมแหละแม่ ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว?”

“แต่เขาก็ดีกับแก... กับไอ้เทียนไม่ใช่เหรอ? เงินก็ให้แกทุกเดือน?”

“ของมันแทนกันได้ที่ไหนล่ะพี่?”

“แกก็ทนๆ ไปหน่อย”

“ฉันไม่ใช่แม่นะที่จะทนผัวไปซะทุกอย่าง ฉันว่าฉันมีแววเลิกกับมันแล้วแหละ” ธูปทองกอดอกจริงจัง เรื่องนี้สำหรับผู้หญิงคนอื่นอาจจะไม่สำคัญ แต่มันสำคัญมากสำหรับเธอ จะมาอ้างว่าดีแสนดีแค่ไหนก็ฟังไม่ขึ้น เธอต้องการสัมพันธ์ทางกายที่เผ็ดร้อนเท่านั้น

“เห้ย นี่ผัวสามปาเข้าไปแล้วนะอีบ้า!”

“ถ้าผัวมันเฮงซวยมีสักเจ็ดคนก็ไม่เห็นเสียหายอะไรนี่แม่”

“อีบ้า! อีธูป! แม่ไม่รู้จะด่าแกยังไงแล้ว!!”

“ด่าทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

“แกมันบ้า ความคิดไม่เหมือนมนุษย์มนาเหมือนคนอื่นเขา”

“แม่นี่ด่าฉันได้ทั้งวัน...”

“ทีพี่ฉัตรไม่เห็นไปด่ามัน” นภาพูดดักคอเพราะรู้ดีว่าลูกคนเล็กจะพูดต่อว่าอะไร ได้ยินมาทั้งชีวิตแล้วเธอจำได้อยู่แล้ว แต่นั่นก็ทำเอาหญิงสาวคนสวยตาเหลือกมองหน้าแม่ รู้สึกอารมณ์เสียกว่าเก่าที่โดนรู้ทัน เธอหันไปแหวใส่แม่เสียงดังระบายความโมโหที่อัดแน่น

“แม่!!”

“ทำไมจะไม่รู้ว่าแกจะพูดอะไรต่อ”

“ก็มันจริงไหมล่ะแม่?”

“ก็ฉัตรมันไม่ได้กวนตีนเหมือนแกนี่”

“เออ แม่ด่าฉันไปเถอะ ฉันไปแล้ว”

......................................................................................................................................................

คืนนั้นทุกอย่างก็เหมือนเดิม

ธูปทองพยายามทุกวิถีทางที่จะให้สามีต้องการเธอบ้างแต่ก็ไม่เป็นผล ไม่ว่าจะอ้อนหวานๆ หรือรุกแรงๆ ดิลกยังคงบ่นเหนื่อยเหมือนทุกวัน จนเธอสะบัดหน้าหนี ลุกหอบผ้าหอบหมอนออกไปนอกห้อง สีหน้าบ่งบอกชัดว่าไม่พอใจ ชายหนุ่มลุกขึ้นมาดึงแขนไว้

“คุณจะไปไหน?”

“ปล่อย ฉันจะไปนอนข้างนอก”

“นอนด้วยกันในห้องนี่แหละ”

“คุณอย่ามายุ่งกับฉันดีกว่า”

“ผมทำอะไรผิดอีกเนี่ย?”

“คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?”

“ผมไม่เข้าใจ?”

“ฉันไม่ได้แต่งงานกับรูปปั้น ฉันอยากแต่งงานกับคน... คนที่ฉันกอดได้ จูบได้ สัมผัสได้ ไม่ใช่เป็นปลากัดนั่งจ้องตากันเฉยๆ ฉันเบื่อ! ได้ยินไหม... ฉันเบื่อ!!” ธูปทองตีอกชกหัว โวยวายไม่หยุด เมื่อถูกขัดใจมาเป็นเวลานาน ดิลกกลัวเมียรักโกรธถึงกับรีบเข้ามากอด

“ผมขอโทษ อย่าโกรธผมเลยนะ”

“ฉันก็ไม่ได้อยากโกรธ แต่คุณอยากขัดใจฉันทำไมล่ะ?”

“ผมไม่ขัดใจแล้ว อยากให้ผมทำอะไรบอกมาเลย”

“จูบฉันสิคะ”

ดิลกดึงตัวธูปทองมาจูบแบบเชื่องช้า ท่าทีของเขาช่างไร้รสนิยมนักในความรู้สึกของธูปทอง ยิ่งไปไกลกว่านั้นอะไรๆ ก็ยิ่งไม่เข้ากัน รสสวาทของดิลกไม่สามารถทำให้ธูปทองมีความสุขเพราะชั่วพริบตาความฝันก็สลายไปกับอากาศ ไม่มีความรู้สึกติดอกติดใจใดๆ ทั้งสิ้น

เขาเหมือนทำให้มันจบๆ ไป สีหน้าเหมือนจะตายด้วยซ้ำ

พอเขาเหนื่อย เขาก็หันหลังหลับ ธูปทองถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เธอไม่คิดมาก่อนว่าสาวสวยทรงเสน่ห์อย่างเธอต้องมาเจอผู้ชายตายด้านแบบนี้

ธูปทองมั่นใจในความสวยของตัวเองมาก ว่าผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องหลงใหล แต่ทำไมสามีของเธอกลับเย็นชา ไม่มีปฏิกิริยากับรูปลักษณ์งดงามของเธอเลย กลายเป็นเธอซะอีกที่ต้องร้องขอเขาแต่ยังไม่วายอับอายเพราะโดนปฏิเสธกลับมา หรือต่อให้ไม่ปฏิเสธ เขาก็ปล่อยให้เธอค้างอยู่อย่างนั้น ไม่สานต่อให้เป็นสุข

ร่างสูงเพรียวแต่งตัวแล้วออกไปเดินเล่นนอกบ้าน

แม้จะค่ำมืดแล้ว แต่ตลาดนัดแถวบ้านก็ยังเปิดอยู่

ธูปทองเดินเล่นสักระยะ ก็มีผู้ชายร่างใหญ่สิบกว่าคนเดินเข้ามา

“สวยนี่หว่า!”

“อย่าเข้ามานะ! โอ๊ย!”

ชายโฉดพวกนั้นเข้ามาดึงแขนธูปทองไว้แล้วทำท่าจะฉุดเข้าที่เปลี่ยว หญิงสาวแหกปากร้องขอความช่วยเหลือด้วยความตกใจ คงจะพวกสวะข้างทางที่รอปล้นจี้หรือข่มขืนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนี้ เธอดิ้นรนเอาตัวรอดเต็มที่ โดยเข่าเข้าที่ท้องมันแล้วหนีออกมา

“จับมันให้ได้”

ชายนับสิบเดินเข้ามาข่มขู่ ธูปทองยังคงกรีดร้อง

“เห้ย! ปล่อยผู้หญิงนะเว้ย!”

เสียงหนึ่งดังเข้ามา เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามมากคนหนึ่ง อายุน่าจะพอๆ กับวีรภาพ รูปร่างสูงสง่า ผิวขาว หน้าตาดี แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าหรูหราชนิดที่ในความมืดยังเห็นความหล่อลอยมาแต่ไกล และนั่นก็ทำให้พวกอันธพาลถึงกับอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าจะเจอผู้มีอิทธิพลมายืนอยู่ถึงที่

“เฮีย... เฮียมนตรา!?”

“เออ กูเอง ปล่อยคุณผู้หญิงคนนี้ซะ”

“ครับๆ” พวกกุ๊ยข้างทางพยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกไป มนตราเดินเข้ามาหาธูปทองที่ใจเต้นโครมครามแล้วปัดฝุ่นที่เสื้อออก สายตากรุ้มกริ่มมองเธอหัวจรดเท้า

เธอสวยเป็นบ้า... เกิดมาเขาไม่เคยเจอใครสวยเท่านี้มาก่อน

“ไม่ต้องกลัวนะครับคุณ...”

“ธูปค่ะ”

“ครับ คุณธูป ผมมนตรา ยินดีที่ได้รู้จัก” 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น