<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 27 : ตอนที่๒๖ แม่เลี้ยงลูกเลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“ปลา หนูสู้แรงฉันได้ไหม?”

เสียงกดต่ำทำให้ปราณีนึกกลัว เธอสู้แรงธูปทองไม่ได้แม้แต่นิด เรี่ยวแรงมันคนละชั้น ก็แหงล่ะ ธูปทองเป็นมือตบที่ตบกับใครก็ครองตำแหน่งชนะตลอด

“แกจะทำอะไรฉัน?

“หนูสู้แรงฉันไม่ได้ หนูสู้แรงคนอื่นไม่ได้ อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง อย่าทำตัวไร้มารยาท”

“โอ๊ย... ปล่อยนะ!”

“รับปากฉันก่อนว่าหนูจะปรับปรุงตัว” ธูปทองข่มขู่ ไม่ได้โกรธมากแต่ต้องทำตัวจริงจังไม่อยากให้เด็กปีนเกลียว ดิลกอึ้งไปกับวิธีจัดการของภรรยาสาวแต่ไม่ได้พูดมาก เพราะธูปทองยังไม่ได้ทำร้ายอะไรลูกสาวเขา แล้วที่สำคัญ ปราณีก็ผิดจริง หลายครั้งแล้วด้วย

“ได้ ฉันไม่ทำแล้ว ปล่อย! ปล่อยสักที!!”

“ขอโทษน้าธูปด้วย”

“ขอโทษ”

ปราณีจำใจขอโทษเพราะพ่อบังคับ ธูปทองปล่อยมือลูกเลี้ยงที่ยังคงไม่ละสายตาก้าวร้าว ปราณีน้ำตาคลอด้วยความโมโหแล้ววิ่งขึ้นห้องไป ดิลกส่ายหน้า

“ผมขอโทษแทนลูกอีกครั้งนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ปลายังเด็ก ฉันไม่อยากติดใจอะไร”

สามคนมองหน้ากันและกินขนม พยายามจะไม่คิดเรื่องน่าปวดหัว ไปรยายิ่งชอบแม่เลี้ยงเข้าไปใหญ่ ดูท่าแล้วจะเป็นผู้หญิงที่ใจดีพอสมควร เป็นคนอื่นเจอลูกเลี้ยงนิสัยอย่างปราณีเข้าไปคงมีตบแล้ว แต่นี่ยังพูดด้วยแบบใช้สติถือว่ายากมาก เธอชื่นชมจากใจเลย

......................................................................................................................................................

ปราณีสะอึดสะอื้น รู้สึกกดดันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

พ่อเธอแต่งงานใหม่ ซ้ำยังแต่งงานกับแม่ม่ายลูกติดที่ฐานะจนๆ ที่มีดีแค่สวย สันดานดูแล้วคงจะเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยเข้ามายั่วพ่อ เธอไม่ชอบ ยังไงก็ไม่มีวันชอบ ในเมื่อพ่อเลือกจะให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ เธอก็จะไม่ขออยู่อีกต่อไป เธอจะหนีออกจากบ้าน เธอโทรหาแฟนหนุ่มต่างโรงเรียน

“พี่บอลคะ”

“ว่าไงปลา?”

“พรุ่งนี้มารับปลาได้ไหมคะ? ปลาไม่อยากอยู่บ้านแล้ว!!”

“ได้สิจ๊ะปลา ไว้เจอกันนะ”

บอล แฟนหนุ่มแสยะยิ้มร้ายแต่อีกฝ่ายไม่รู้ เด็กสาวคิดจนเผลอนอนหลับไป พอเช้าวันต่อมาเธอก็ไปโรงเรียนโดยไม่ลืมนำเงินไปปึกหนึ่ง

พอเลิกเรียน ปราณีก็เดินออกมาจากโรงเรียนจนเจอกับบอลที่ดักรออยู่ บอลมองเด็กสาวอย่างพึงพอใจ คิดจะหนีออกจากบ้านเหรอ พลาดซะแล้ว นี่ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเอาเสียเลย ยิ่งหนีมากับเขายิ่งโง่เข้าไปใหญ่ แต่เรื่องอะไรเขาจะห้ามล่ะ นี่มันเข้าทางเขาอยู่แล้ว

“ไปกันเถอะปลา”

ชายหนุ่มโอบเธอไปยังบ้านของตัวเอง คนแถวนั้นมองเด็กสาวหน้าตาผิวพรรณดีก็แปลกใจนิดๆ เพราะปกติคนอย่างชายคนนี้จะมีแต่พาพวกคนที่มาเสพสมกันทั้งนั้น

“เข้าไปสิปลา”

“ค่ะ”

ปราณีเดินตรงไป มองซ้ายมองขวาเกร็งๆ กลัวๆ ไม่ค่อยน่าไว้วางใจนัก

......................................................................................................................................................

ด้านกระรอก มารับลูกเจ้านายที่โรงเรียนก็ไม่เจอ เธอรีบโทรศัพท์หาดิลก

“สวัสดีค่ะ คุณดิลกคะ”

“มีอะไร?”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ คุณปลาหายตัวไป”

“กระรอก เธอว่ายังไงนะ?”

“ค่ะ คุณปลาไม่อยู่ที่โรงเรียน กระรอกมาถึงคุณปลาก็ไม่อยู่แล้ว พอไปถามครูเขาบอกว่าวันนี้คุณปลากลับเองไปแล้วค่ะ” กระรอกพูดเสียงสั่นๆ กังวลใจ

“แน่ใจนะว่าไม่ใช่ตอนนี้ปลาอยู่บ้าน?”

“ไม่ใช่ค่ะ โทรไปถามที่บ้านก็ไม่มีใครเจอ โทรไปหลายสายแล้วก็ไม่ติด”

“เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แจ้งความด้วย บอกคุณธูปกับยาด้วย”

“ค่ะๆ” กระรอกวางสายลง แล้วโทรศัพท์หาธูปทองทันที ธูปทองดูเจนโลกมากกว่าดิลก ดีไม่ดีน่าจะช่วยอะไรได้มากกว่า “คุณธูปคะ ตอนนี้แย่แล้วค่ะ คุณปลาหายไปค่ะ เห็นเขาบอกว่ากลับไปแล้ว แต่ที่บ้านก็ไม่มีใครเจอ โทรไปไม่ติด นี่ก็สักพักแล้วด้วย”

“ห้ะ สงสัยหนีออกจากบ้านแน่เลย ยายเด็กโง่เอ๊ย ก่อเรื่องเข้าจนได้”

“เอาไงดีคะคุณธูป?”

“ฉันจะรีบไป แกแจ้งความรอไว้เลย”

ธูปทองเป็นห่วงลูกเลี้ยง รีบออกจากงานไปยังโรงเรียน ตอนนี้ทุกคนดูวุ่นวายไปหมด คนหายไปไม่ใช่เรื่องเล็กๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเด็ก แล้วยังเป็นเด็กผู้หญิงอีก ถูกเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนู ประสบการณ์อะไรก็ไม่มี คงไม่รู้เท่าทันชาวบ้านแน่ๆ

“คุณครูคะ ปลาออกจากโรงเรียนไปตั้งแต่กี่โมง?”

“ประมาณสี่โมง เลิกเรียนแล้วก็วิ่งออกไปเลยค่ะ”

“ดูจากลักษณะน่าจะตั้งใจหนี ฉันโทรถามยาแป๊บหนึ่งนะคะ” ธูปทองโทรศัพท์หาไปรยา “นี่ ยา ช่วยไปดูของในห้องปลาให้หน่อย ว่าเงินอะไรอยู่ไหม ข้าวของส่วนตัวมีเอาไปบ้างหรือเปล่า?

“เงินหายไปหมดเลยค่ะ แต่ของยังอยู่”

“มีใครรู้บ้างว่าปลามีเพื่อนที่ไหนบ้าง เด็กแบบนี้คงไม่หนีไปคนเดียว น่าจะไปอยู่กับใครสักคน”

“ผมไม่รู้” ดิลกก้มหน้านิ่ง เขาไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกเท่าที่ควรทำให้ไม่ทราบว่าลูกสนิทกับใครบ้าง ธูปทองทึ้งศีรษะแล้วเดินไปหาครูประจำชั้น

“คุณครูพอทราบไหมคะว่าปราณีสนิทกับใครบ้าง? รบกวนติดต่อด้วยค่ะ!”

ครูประจำชั้นรีบโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทปราณีแต่ก็ไม่มีใครรู้เรื่องรู้ราว ยกเว้นเพื่อนคนหนึ่งที่ดูจะรู้มากกว่าคนอื่น น่าจะพอให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง

“ปลาน่าจะไปกับพี่บอลแฟนเขาค่ะ”

“พี่บอลอะไรนั่นอยู่ไหน?”

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่หนูเคยเจอพี่บอลครั้งหนึ่ง เป็นผู้ชายตัวสูงๆ หน้าเหลี่ยมๆ”

“โอเค ขอบใจมาก”

“แล้วตำรวจว่าไงบ้าง?”

“ตำรวจเขาบอกว่ายังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ยังแจ้งความไม่ได้ค่ะ” กระรอกตอบไปตามความเป็นจริง แต่ทำเอาคนฟังเครียดหนักกว่าเดิม กว่าจะรอเป็นวันปราณีจะมีสภาพเป็นยังไงก็คิดไม่ออก ดิลกกังวลหนึก ธูปทองเองก็กังวลไม่แพ้กัน เธอต้องหาทางช่วยเด็กให้ได้

“งั้นเราตามหากันเองเลย ปราณีน่าจะไปไหนไม่ไกลมาก”

ธูปทองพยายามทำให้สามีใจเย็นลงแล้วออกตามหาปราณี 

......................................................................................................................................................

ปราณีออกมากินอาหารข้างทางกับแฟนหนุ่มสักพัก เขาก็ชวนเธอขึ้นห้อง

“กลับกันเถอะปลา”

“แต่ปลายังกินไม่อิ่มเลยนะ”

“เอาน่า ห่อขึ้นไปกินในบ้านก็ได้” บอลใจจดใจจ่อ รอแทบไม่ไหวที่จะรวบหัวรวมหางเด็กสาว ปราณีพาซื่อพยักหน้ากินข้าวรวดเร็ว กินน้ำตามแล้วลุกออกไป

บอลพาปราณีขึ้นไปถึงในบ้าน พอจังหวะที่เด็กสาวเผลอแล้วเข้ามากอดจากด้านหลัง

“พี่บอล! พี่จะทำอะไร?”

“อย่าเสียงดังไปสิ เป็นของพี่นะปลา พี่รักปลานะ”

“ไม่! อย่าทำแบบนี้นะ!” ปราณีดิ้นแล้วศอกเข้าที่ท้องบอลแรงๆ หนึ่งที ทำเอาชายหนุ่มหน้าขึ้นสีเลือดแล้วรวบมือเล็กขึ้นดันตัวเธอไปที่เตียง ปราณีผวาหวาดเมื่ออีกฝ่ายตามมาติดๆ เธอพลาดแล้วที่หลงเชื่อคำหวานของชายคนนี้ แต่จะเอาตัวรอดยังไงเธอคิดไม่ออก

ชายหนุ่มฉีกเสื้อนักเรียนออกอย่างหื่นกระหาย แต่มันก็ยังไม่ได้ทำอะไร ทันใดนั้นก็มีคนพังประตูเข้ามา ปราณีดีใจร้องเรียกคนที่มาช่วยเหลือ

“คุณพ่อ!

ดิลกเข้าไปต่อยบอลจนล้มลงไปกับพื้น ธูปทองเข้าไปกอดลูกเลี้ยงที่กำลังเสียขวัญ

“ไม่เป็นไรนะ น้ามาแล้วๆ”

“คุณน้า... ฮือ”

ปราณีสวมกอดหญิงสาวแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ ดีใจที่ธูปทองกับพ่อมาช่วยทัน ธูปทองลูบศีรษะเบาๆ กอดไว้อย่างนั้นจนเธอสงบสติอารมณ์ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น