<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 26 : ตอนที่๒๕ คู่กรณีเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“วันนี้เดี๋ยวจะมีแม่บ้านคนใหม่มาทำงานนะ”

“เอ้า แล้วป้าเขาไปไหนล่ะคุณพ่อ?” ปราณีถามถึงแม่บ้านคนเดิมที่ได้ยินว่าขอลากลับไปบ้านเกิด ทำให้ช่วงนี้ยุ่งๆ ทุกคนต้องทำงานบ้านเอง แต่เท่าที่เห็นธูปทองก็ไม่คิดจะทำอะไร โยนให้ดิลกทำเกือบหมด เห็นแล้วก็หมั่นไส้ วันๆ เอาแต่แต่งตัวสวยอย่างเดียว

“ป้าเขากลับไปดูแลพ่อ พ่อเขาป่วยหนัก”

“น่าสงสารจัง แล้วใครจะมาเป็นแม่บ้านใหม่ล่ะคะเนี่ย?”

“เขาชื่อ...”

ดิลกยังไม่ทันพูด เสียงกริ่งก็ดังเข้ามา ทุกคนมองหน้ากัน ไปรยาลุกไปเปิดประตูก็พบกับหญิงสาวที่ทำให้ธูปทองกรี๊ดออกมา เพราะคนๆ นั้นก็คือ...

“อีกระรอก!!”

“คุณ... คุณธูป”

“รู้จักกันด้วยเหรอ?”

“รู้จักสิคะ รู้จักดีเสียด้วย”

“หมายความว่าอะไร?”

“ก็นางคนใช้นี่เคยทำงานให้ฉันมาก่อนไงคะคุณ ทั้งจุ้นจ้าน งี่เง่า ปากเสีย ฉันละไม่อยากเจอหน้ามันจริงๆ” ธูปทองบ่นเพราะยังจำวีรกรรมแสบๆ ที่ทำไว้ด้วยกันได้ ไม่เข้าใจทำไมอุตส่าห์ไล่ออกไปรอบหนึ่งแล้ว ยังจะต้องดวงซวยแวะกลับมาเจอกันอีก กระรอกหน้าซีดเผือด ดิลกถามความเห็นภรรยา

“งั้นจะเอาไงดีครับธูป?”

“คุณธูปคะ กระรอกขอโทษค่ะ เรื่องที่ผ่านมากระรอกขอโทษ”

“นึกยังไงมาขอโทษวะอีนี่?”

“ลูกกระรอกป่วยหนักค่ะ กระรอกต้องการเงิน รับกระรอกเข้าทำงานนะคะ”

“ก็ได้... แต่ถ้าแกงี่เง่ากับฉันอีกครั้ง ฉันไม่เอาแกไว้แน่”

......................................................................................................................................................

วันต่อมา

“อีกระรอก!!

“คะ คุณธูป?” กระรอกรีบวางไม้ถูพื้นแล้ววิ่งเข้ามาหาเจ้านายสาว ลึกๆ ก็ยังไม่ชอบหน้า แต่ก็ต้องยอมรับว่าถ้าไม่ได้ธูปทองรับเข้าทำงาน ตัวเองกับครอบครัวคงไม่มีเงินกินข้าว และถ้ากระด้างกระเดื่องขึ้นมามีหวังโดนไล่ออกแน่ เลยต้องยอมๆ ไปก่อน ไว้มีที่ไปค่อยหนีทีหลัง

“กูถามมึงตรงๆ มึงอยากอยู่กับกูแบบมิตรหรือศัตรู”

“แบบมิตรค่ะ”

“ขึ้นมานั่งนี่สิ”

“คะ?”

“นั่งเก้าอี้ ข้างๆ กูเนี่ย” ธูปทองยิ้มให้แบบใจดี เธอไม่อยากก่อปัญหาเยอะเพราะนับวันชีวิตก็วุ่นวายพอแล้ว สู้หาพวกไว้ก่อนดีกว่า อย่างน้อยเวลาเดือดร้อนมีปัญหาอะไรจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้ กระรอกเดินเข้ามานั่งเกร็งๆ ไม่รู้เจ้านายคนสวยจะมาไม้ไหนอีก

“ลูกมึงไม่สบายใช่ไหม เอาเงินกูไป”

“คุณธูป?”

“รับไปสิ เดี๋ยวมันก็ไม่หายหรอก”

“แต่ว่า...”

“มึงไม่ต้องมาเกรงใจกู อย่ากวนตีนกูก็พอ”

“ขอบคุณมากนะคะคุณธูป กระรอกสัญญาค่ะว่าจะตั้งใจทำงาน” กระรอกพนมมือไหว้ ธูปทองมองอย่างเอ็นดู แล้วนั่งคุยกันต่อ กระรอกปลาบปลื้มนัก ธูปทองแม้จะดูร้ายกาจแต่เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่ได้มีอะไร ออกจะใจดีด้วยซ้ำ แต่เธอเองก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเลิกกับสามีคนเก่าทั้งที่เขาออกจะแสนดี

“เอ้า น้าธูปมาอยู่นี่เอง”

“ว่าไงคะยา?”

“เหนื่อยๆ ค่ะ งานเยอะมาก”

“วิชานี้ฉันเคยเรียนมานะ พอจำได้อยู่ เดี๋ยวสอนให้”

“โห ไม่น่าเชื่อเลยว่าน้าธูปจะเรียนอะไรแบบนี้ด้วย”

“อย่าดูถูกฉันไป ตอนฉันเรียนนี่เก่งที่สุดในคลาสเลยนะ แค่นี้สบายมาก” ธูปทองสอนหนังสือไปรยาอย่างตั้งใจ เธอก็เอ็นดูอีกฝ่ายเหมือนเป็นลูกหลาน ในเมื่อดีกับเธอ เธอก็ดีด้วย ไหนๆ ก็เป็นแม่เลี้ยงแล้ว ก็ต้องช่วยกันดูแลเด็กมันไป ธูปทองไม่ติดใจอะไรอยู่แล้ว

“น้าเก่งมากเลยนะคะ เก่งกว่าแม่ยาอีก”

“ทำไมเหรอ?”

“แม่ยาเหรอคะ เมื่อก่อนก็ดีแหละค่ะ แต่พอเลิกกับพ่อไปแต่งงานใหม่ มีลูกใหม่ ก็ลืมยากับปลาเสียสนิท ไม่ได้เจอกันมานานแล้วค่ะ ยาก็คิดถึงแม่เหมือนกัน”

“ไม่เป็นไรนะ น้าจะอยู่กับยาเอง ตราบใดที่น้ายังอยู่กับพ่ออยู่”

“ทำไมน้าพูดแบบนี้ล่ะคะ?”

“ความรักผัวเมียมันไม่แน่นอนหรอก”

“ไม่เอา อย่าพูดแบบนี้ ยาไม่อยากให้น้าไป”

“น้าก็ยังไม่ไปสักหน่อย”

“มันดูเป็นลาง ยาไม่ชอบ ไม่พูดอย่างนี้อีกนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ น้าจะไม่พูดแล้ว” ธูปทองรับปาก แม้ในใจจะยังลังเล เธอจะอยู่กับดิลกไปได้อีกนานแค่ไหนกัน จริงอยู่ที่เขาเป็นคนดี เอาใจใส่เธอไม่มีขาดตกบกพร่อง แต่ผู้หญิงที่ร้อนแรงอย่างเธอย่อมต้องการผู้ชายที่มีรสชาติเผ็ดร้อนบนเตียง ไม่ใช่อะไรเย็นจืดชืดชาอย่างดิลก

แม้ดิลกจะมีอายุมากกว่าเธอสิบปีได้ แต่ก็ยังหน้าตาหล่ออยู่ แรกๆ เธอก็คิดพิศวาสกับเขา แต่พอนานๆ เข้า โดนเขาปฏิเสธทุกวัน ความพิศวาสก็แปรเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่าย เหมือนคนหิวที่มีอาหารวางอยู่ตรงหน้าแต่กินไม่ได้ สักวันก็จะพาลเกลียดอาหารชนิดนั้น

ไปรยายิ้มให้ พูดทำลายความกังวล

“ยาอยากทำขนมเค้กกินค่ะ น้าทำด้วยกันไหมคะ?”

“น้าทำไม่เป็นนะ น้าทำเป็นแต่ขนมครก”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวยาสอน”

“แล้วการบ้านล่ะ?”

“คืนนี้ก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้วันเสาร์นะคะ เรานอนดึกได้” ไปรยาลุกไปที่ครัวแล้วกวักมือเรียก ธูปทองแม้จะขี้เกียจ แต่เธอก็อยากจะมีช่วงเวลาดีๆ กับลูกเลี้ยง ถ้าเธอมีความสุขกับชีวิตในฐานะ แม่มากๆ บางทีความเบื่อหน่ายในฐานะ เมียอาจจะเจือจางลง เธอจะได้ไม่หงุดหงิดเกินไปนัก

“อีกระรอก”

“ขา?”

“มาช่วยกูทำขนมหน่อย”

“ค่ะ คุณธูป”

พวกเธอเข้าครัวไปทำขนมอย่างสนุกสนาน ธูปทองให้ความเป็นเองกับกระรอก ไม่ได้ดูถูกว่าเป็นคนใช้ แต่มันเหมือนกับเพื่อน เธอเล่นกับกระรอกและไปรยาอย่างสนุกสนาน ดิลกเข้ามามองดูก็ดีใจที่ลูกกับเมียเข้ากันได้ดี ถึงตอนนี้จะแค่ลูกคนโตก็เถอะ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ขนมก็เสร็จ

“มากินกันค่ะคุณพ่อ มากินกันปลา”

“โห น่ากินมากเลยยา”

“ปลาไม่กิน”

“ปลา...”

“ปลาไม่กินขนมที่คนที่ปลาเกลียดทำหรอกค่ะคุณพ่อ” ปราณีชักสีหน้าท้าทาย สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แล้วเข้าไปหยิบขนมบนโต๊ะมาคว่ำลงบนพื้นพร้อมยิ้มยวน ดิลกดึงตัวลูกเข้ามาสั่งสอน แบบนี้มันไม่ให้เกียรติภรรยาเขามากเกินไปแล้ว เขายอมไม่ได้”

“ปลา! มันจะมากเกินไปแล้ว!

“ปลาคะ หนูจะไม่ชอบฉันก็ได้ แต่หนูควรจะมีมารยาท”

“คุณไม่ต้องมาสอนฉัน”

“ฉันต้องสอนคุณ”

“อย่ามาเสือก!”

“ไม่เสือกไม่ได้ เพราะฉันเป็นแม่เลี้ยงหนู หนูทำกับฉันๆ อาจจะแค่ว่า แต่ถ้าไปทำกับคนอื่น เขาอาจจะตบ ตี หรือทำร้าย ฉันไม่อยากให้หนูเจอใครทำแบบนั้น” ธูปทองเงื้อมมือขึ้นมา ปราณีรับไว้แต่สู้แรงไม่ได้ ธูปทองบีบมือไว้อย่างนั้น ไม่ได้ตั้งใจจะตบแต่ตั้งใจจะสอน 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น