<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 25 : ตอนที่๒๔ แรงพิศวาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

“แสงจันทร์ไว้มองคืนอื่นก็ได้นะคะ วันนี้เราแต่งงานกันวันแรก ฉันว่าเรามา...”

“เพลงนี้เพราะมากนะครับ ถึงมันจะดูโบราณ แต่ผมก็ชอบเก็บอะไรเก่าๆ มันดูสวยงามดี นี่เป็นเครื่องเสียงที่ตกทอดมาจากคุณย่าผม เพลงนี้ก็เป็นเพลงโปรดของท่าน ผมอยากให้คุณฟัง มันไพเราะมากเลย” ดิลกเดินไปเปิดเพลงลูกกรุงเสียงหวาน ธูปทองขมวดคิ้วเครียด

เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้ กับสามีที่ผ่านมาก็มีอะไรกันแทบทุกวัน ยิ่งคืนแรกที่ได้เข้าห้องเรียกได้ว่ายันสว่าง แต่ดิลกกลับไม่มีท่าทีสนใจหน้าสวยๆ หุ่นดีๆ ผิวขาวๆ ของเธอสักนิด สายตาที่เขามองเธอเป็นเหมือนอากาศธาตุที่ไม่ได้มีความน่าสนใจอะไรทั้งสิ้น

“คุณดิลกคะ คือฉัน...”

ธูปทองเห็นว่าไม่ทันใจก็ลุกขึ้นมาปลดชุดตัวเองออกและสวมกอดเขาไว้

“ทำอะไรครับคุณธูป?”

“เข้าหอคืนแรกบ่าวสาวเขาทำอะไรกันล่ะคะ?”

“ผมอยากให้คุณฟังเพลงที่ผมบรรจงเลือกให้คุณ ไปดูท้องฟ้าคืนนี้กันเถอะครับ มันสวยมาก” ดิลกกระชับเสื้อคลุมให้หญิงสาวแล้วโอบพาออกไปนอกห้อง ธูปทองอยากกรี๊ดออกมาดังๆ

แต่ทันใดนั้นก็มีคนกรี๊ดแทน

“กรี๊ดดดดด!!”

“ปลา มีอะไรลูก?”

ปลา หรือ ปราณี ลูกสาววัยสิบแปดของดิลกกรีดร้องดังลั่นมาจากด้านนอก ธูปทองตกใจคิดว่ามีเรื่องอะไรก็ตามสามีออกไปดู แต่ก็พบว่าปราณีกำลังเท้าสะเอวจ้องหน้าหาเรื่องอยู่

“เมียใหม่พ่อพอไม่แต่งหน้าก็แค่นี้เองเหรอ?”

“ปลา! ทำไมพูดจากับคุณน้าเขาแบบนั้น!” ดิลกปรามลูกสาว ธูปทองชักสีหน้าไม่พอใจนิดๆ เธอสวยจะตาย จะแต่งหน้าหรือไม่แต่งหน้าก็สวยอยู่ดี ปราณีพูดจาหาเรื่อง แต่เธอก็ไม่อยากมีปัญหาเพราะเพิ่งแต่งเข้ามา ลูกเลี้ยงไม่ชอบแม่เลี้ยงเธอเข้าใจ เธอเองก็ไม่อยากจะถือสาเด็ก

“น้าที่ไหนกัน ปลาไม่นับญาติด้วย”

“อย่าหยาบคายนะ!!

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณ เด็กๆ ก็อย่างนี้แหละ” ธูปทองส่ายหน้าไม่อยากวุ่นวาย “ไม่นับญาติก็ไม่ต้องนับญาติ ฉันไม่ถือหรอก ไว้วันนี้เธอยอมรับฉันได้เธอค่อยเรียกฉันก็ได้ ฉันไม่ว่าอะไร”

“ไม่มีวัน”

“ยายปลา!

“ไปกันเถอะค่ะคุณดิลก”

หญิงสาวจูงมือสามีเข้าห้องไป ปราณีกระทืบเท้าหงุดหงิด

......................................................................................................................................................

ธูปทองเองก็หงุดหงิด

“โว๊ย! กูเบื่อ!!”

ธูปทองกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะทำเอานภากับฉัตรเงินสะดุ้งเฮือก

“เป็นไรของแกวะ?”

“ผัวฉันนะสิ ดูแข็งแรงดี แต่พี่รู้ไหม มันล่มปากอ่าว!!”

“อีธูป พูดจาน่าเกลียด”

“ฉันพูดจริงนะพี่ และกว่าจะขอให้มันยอมมีอะไรกับฉันนี่แทบตาย ฉันแทบจะปล้ำมันอยู่แล้วมันยังนั่งอยู่เฉยๆ ฉันสวยขนาดนี้มันยังไม่สนใจก็ไม่รู้จะว่ายังไง” ธูปทองบ่นปอดแปดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “ฉันมีผัวมาก็สองคน ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ขนาดไอ้วิชชามันไม่เคยมีอะไรกับใครมันยังทำให้ฉันมีความสุขได้ ไอ้วีไม่ต้องพูดถึง คุณดิลกมีลูกเต้าปาเข้าไปสองคน ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเมียเก่าเขาถึงเลิก”

“เขาอาจจะไม่ได้เลิกกันเพราะเรื่องนี้ก็ได้”

“มันต้องเรื่องนี้อยู่แล้วล่ะพี่ ไม่รู้ล่ะ ไม่ปรับตัว ฉันไม่ยอม”

“เออ ของแบบนี้มันต้องค่อยๆ ปรับกันไป อย่าเพิ่งใจร้อนน่า”

“ฉันแต่งมาจะเดือนแล้วนะแม่ มันมีอะไรกับฉันไม่ถึงสามครั้ง”

“เขาอาจจะเหนื่อย ทำงานกลับมาก็ดึกดื่น”

“มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่มันจะ... ห่วยอะไรแบบนี้”

“แกลองคุยกับเขาดีๆ หรือยังล่ะ?”

“คุยแล้ว แต่เขาก็บอกว่าผมไม่สนใจ ผมไม่ชอบเรื่องอะไรแบบนี้ ฉันจะบ้าตาย” ธูปทองดื่มเหล้าต่อ ไม่เข้าใจธรรมชาติของสามี “แล้วอีลูกเลี้ยงมันก็อีกคน ไม่เคารพฉันๆ ก็ไม่ว่า แต่ทำไมต้องตามราวีฉันด้วย อีคนโตนี่มันยังต่างคนต่างอยู่ อีคนเล็กนี่สารพัดจะจิกกัดฉันทุกวัน”

“แล้วทำไมแกอยู่กับใครเขาต้องไม่ชอบหน้าแกทุกคน?

“อีพี่ฉัตร”

“ฉันพูดความจริงโว๊ย!”

“หืม ฉันอยากจะตบพี่จริงๆ”

“เออ ก็เอาสิ”

“พอแล้ว จะกัดกันไปให้ได้อะไรขึ้นมา กัดกันตั้งแต่เด็กยันโต ยันลูกโตยังไม่เลิกกัดกัน” นภาห้ามลูกแล้วหยิกธูปทองเข้าไปหนึ่งที หญิงสาวร้องโอดโอยแล้วหันมาโวยวาย

“โอ๊ย... เจ็บนะแม่”

“เจ็บก็ดี จะได้จำ”

“แม่ก็หยิกฉันคนเดียว ไม่หยิกพี่ฉัตรมัน”

“อีธูปเอ๊ย แกนี่มันขี้อิจฉาจริงๆ” ฉัตรเงินเฉดหัวธูปทองจนถลาไป หญิงสาวเกาหัวยุ่งๆ แล้วดื่มเหล้าต่อ พลางนึกว่าจะเอายังไงดีกับชีวิต

......................................................................................................................................................

ดิลกยังมีข้อดีอยู่บ้างที่ช่วยสอนหนังสือเทียนชัยจนเรียนเก่ง

ผลการเรียนของเทียนชัยดีขึ้นมาจนสอบได้เป็นที่หนึ่งของห้อง ธูปทองก็แสนจะภูมิใจเอาไปโม้ให้แม่กับพี่สาวฟังจนฉัตรเงินหน้าเหลือสองนิ้ว ความจริงเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหรอก แต่ถ้าไม่เกทับบ้าง ฉัตรเงินก็จะเอาแต่ชมธนินทร์ว่าเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ไม่รู้จบ

ธูปทองกินยาประจำตัว หันมามองลูกชายที่จ้องตัวเองตาแป๋ว

“มีอะไรหรือเปล่าลูก?”

“แม่ครับ ผมอยากเป็นหมอครับ”

“ก็ดีนะ ทำไมอยู่ๆ อยากเป็นล่ะ?”

“ผมอยากดูแลแม่กับยายครับ” เทียนชัยบอกด้วยท่าทีมุ่งมั่น “ผมคุยกับลุงดิลกแล้วว่าจะไปสอบเทียบมัธยมปลายแล้วเข้าเรียนต่อหมอ แม่ว่ายังไงครับ?”

“เทียนจะไม่ได้เรียนโรงเรียน ไม่ได้เจอเพื่อนๆ ไม่มีชีวิตวัยรุ่น ไม่เสียดายเหรอ?”

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยากรีบๆ จบมาดูแลแม่ เผื่อค้นพบยาที่จะรักษาแม่ให้หายขาด ไม่ต้องกินยาบ่อยๆ ครับ ผมไม่อยากให้แม่ใช้ยาเยอะ ผมสงสารแม่ครับ” เทียนชัยตอบหนักแน่น ธูปทองดึงตัวลูกรักเข้ามากอด ซาบซึ้งในความกตัญญูที่ลูกชายมีต่อตน

“งั้นก็แล้วแต่ลูก ดิลกคะ ฝากเรื่องเรียนลูกด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดการให้เอง”

ดิลกเองก็เอ็นดูเทียนชัยมาก เด็กชายน่ารักและหัวไว สอนหนังสืออะไรก็จำได้เข้าใจหมด ดูแล้วอนาคตไกล เขาก็เต็มใจที่จะสอน ไม่เหมือนกับลูกสาวสองคนของเขาที่ไม่สนใจเรื่องเรียนสักนิด ชายหนุ่มเห็นแล้วก็อดกังวลไม่ได้ เขาเป็นหมอแต่ลูกสาวไม่ได้เป็นหมอตามด้วย

ไปรยา ลูกสาวคนโตอายุยี่สิบกว่า เรียนมหาวิทยาลัยธรรมดา คณะที่มักโดนชาวบ้านเรียกว่าหางแถว ปราณีเองเรียนมัธยมอยู่แต่ก็ผลการเรียนไม่ได้เรื่อง

สักพัก ดิลกก็เข้าห้องไปทำงาน เทียนชัยอาบน้ำนอน ปราณีกระแทกเก้าอี้ปึงปังใส่หน้าแล้วหนีขึ้นห้อง เหลือแค่ธูปทองกับไปรยาสองคน เธอพยายามยิ้มเป็นมิตร

“จะกินนมอุ่นๆ ไหมหนู? เดี๋ยวฉันไปชงมาให้?”

“สักแก้วก็ดีค่ะ”

ธูปทองชงนมมาให้พร้อมหยิบขนมผิงใส่ถ้วนมาวางไว้

“อันนี้ฉันไปซื้อมาฝากหนูขากลับบ้าน เจ้านี้เขาดังมากเลยนะ ยืนต่อแถวตั้งนาน ดูสิ ยุงกัดฉันขาลายไปหมด เป็นยังไง? อร่อยไหม?” หญิงสาวชวนคุย ทำเอาไปรยาหัวเราะออกมา

“คุณทำเหมือนฉันเป็นเด็ก?”

“ก็เด็กกว่าฉันไหมล่ะ?”

“เราห่างกันเผลอๆ ไม่ถึงสิบปีนะคะ”

“แต่ตอนนี้ฉันเป็นแม่เลี้ยงเธอ ฉันก็ต้องดูแลเธอ เหมือนที่พ่อของเธอดูแลไอ้เทียน”

“ฉันไว้ใจคุณได้ไหมคะว่าคุณจะไม่ได้แต่งกับพ่อฉันเพราะหวังเงิน?”

“หนูจะเชื่อฉันไหมถ้าฉันบอกว่าตั้งแต่ฉันหย่ากับแฟนคนแรกมามีผู้ชายตามจีบฉันเป็นสิบ รวยกว่าพ่อเธอก็มี แต่ฉันไม่เอา” ธูปทองยิ้มให้ลูกติดสามีอย่างเอ็นดู “ฉันไม่ได้บอกว่าเงินไม่สำคัญ แต่ฉันไม่ใช่คนบ้าเงิน พ่อของเธอเป็นคนดี ฉันไม่ได้หวังเงินจากพ่อของเธอ”

“หนูจะพยายามเชื่อค่ะ”

สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไป ธูปทองเปิดโทรทัศน์ชวนดูละครหลังข่าวแล้วพูดคุยอย่างออกรสออกชาติภาษาผู้หญิง พอดึกดื่นก็แยกย้ายกันไปเข้านอน

ธูปทองสะกิดสามีแต่ก็ได้รับคำตอบแบบเดิม

“ไว้พรุ่งนี้นะ ผมง่วงแล้ว”

หญิงสาวถอนหายใจ กระสับกระส่ายนอนไม่หลับอยู่หลายนาทีแล้วเดินออกไปกระดกเหล้าหมดขวด ฤทธิ์สุราทำให้ง่วงพอจะหลับตา เธอเบื่อสามีเหลือเกิน 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น