<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 23 : ตอนที่๒๒ เกรงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

“ขอบคุณมากนะคะหมอ”

ธูปทองยกมือไหว้ดิลกแล้วยิ้มให้เขาด้วยความชื่นชม ดิลกมองหญิงสาวอยู่นาน เธอสวยคมบาดใจ จมูกโด่ง ตาโตเข้ม ทาปากสีส้มสดเย้ายวนตา สวยอย่างที่เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนสวยหยาดเยิ้มปานนี้มาก่อน คนถูกมองยิ้มเขินๆ เทียนชัยพูดขึ้นมาบ้าง

“ขอบคุณที่ช่วยแม่ผมนะครับลุงหมอ”

“นี่แม่ลูกกันเหรอครับ?”

ได้ยินเท่านั้นก็ตกใจ นึกว่าเธอจะมีเจ้าของแล้ว

“ค่ะ ฉันเป็นแม่ไอ้เทียนเอง ทำไมเหรอคะ?

“เปล่าครับ คุณแม่ยังสาวอยู่เลย หน้าเด็กมากด้วย บอกว่าเป็นพี่สาวยังน่าเชื่อมากกว่า” ดิลกบอกอย่างเสียดาย นานๆ ทีเขาจะเจอหญิงสาวที่ถูกใจ วันนี้พอเจอเธอกลับมีพันธะแล้ว นึกแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองมาช้าไปสิบกว่าปี “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ โชคดีนะครับ”

“สวัสดีครับลุงหมอ”

เทียนชัยเอ่ยลาและเดินตามแม่ไป ธูปทองเห็นลูกชายดูคุ้นเคยกับดิลกจึงถามขึ้นมา

“รู้จักกันเหรอลูก?”

“ลุงหมอเป็นหมอที่รักษายายครับ”

คำตอบนั้นทำให้ธูปทองสีหน้าเปลี่ยนไป เธอจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

......................................................................................................................................................

วันต่อมาธูปทองแต่งตัวสวยพาแม่ไปหาหมอด้วยตัวเอง ดิลกมองเธอตาค้างอย่างตะลึงในความสวย ร่างสูงเพรียวบอบบางอยู่ในชุดกระโปรงยาวลงมาถึงน่องสีสดใส ธูปทองคุยกับหมอถึงเรื่องการรักษาแม่ตัวเองโดยไม่ลืมบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารเพราะลึกๆ อยากให้เขาช่วยเหลือ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณ?”

ดิลกถามเพราะเห็นน้ำใสๆ ที่คลอรอบตาแดงก่ำ

“ฉันเครียดค่ะ ฉันหาเงินมาไม่ทันจริงๆ”

“แล้วที่บ้าน... เอ่อ ขอโทษนะครับ สามีคุณ?”

“ฉันเลิกกับเขาไปนานแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันต้องทำงานหาเลี้ยงคนทั้งบ้านคนเดียว” คราวนี้สาวผมยาวไม่ได้โป้ปดแต่ประการใด เธอเลิกกับวิชชาและวีรภาพไปนานแล้ว หนำซ้ำยังต้องหาเลี้ยงครอบครัว หาเงินมารักษาแม่ เรื่องนี้เป็นภาระที่ใหญ่เกินตัวมาก “ฉันไม่รู้จะหาเงินมาจากไหนแล้ว แม่ฉันต้องแย่แน่”

ด้านดิลกฟังก็อึ้งปนสงสาร แต่ในใจพลันตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อทราบว่าเธอเลิกรากับสามี

“ไม่ต้องห่วงครับ กรณีของคุณผมจะช่วยเป็นกรณีพิเศษ”

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ผมจะออกค่ารักษาให้เอง ไม่ต้องกังวลไป”

“ฉันขอบคุณหมอมากนะคะ”

“ยินดีครับ”

สองคนส่งสายตาให้แก่กันและคุยกันอีกสักพักก็ออกมาจากห้อง ธูปทองยิ่งมั่นใจในเสน่ห์ตัวเองว่าขนาดสามสิบกว่าแล้วผู้ชายเห็นยังต้องหลงใหล นภาที่นั่งรออยู่เห็นลูกสาวยิ้มหน้าบานออกมาก็ถามอย่างงงๆ ไม่เข้าใจว่าในสถานการณ์แบบนี้มีเรื่องน่ายิ้มอะไร

“ยิ้มทำไมวะนางธูป?”

“ก็ต้องยิ้มสิแม่ หมอเขาจะรักษาให้แม่ฟรี”

“อะไรนะ?”

“อย่างที่แม่ได้ยินแหละ ผ่าตัดฟรี แม่ไม่ดีใจเหรอ?”

“ดีใจสิ”

“งั้นเดี๋ยวฉันโทรเรียกให้พี่ธนาเลิกงานแล้วพาแม่กลับบ้านนะ”

“แกจะไปไหนเหรอ?”

“ไว้ฉันรู้ฉันบอกแม่เอง มา แม่จะกินอะไรหน่อยไหม? ฉันพาไปกิน?”

“แม่จะกลับไปกินกับนางฉัตร”

“เออ ตามใจ แล้วแม่อย่ามาบ่นหิวให้ฉันได้ยินนะ” ธูปทองโวยกลับแม้ลึกๆ จะน้อยใจ อุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อแม่ แต่คนเดียวที่แม่เห็นหัวกลับกลายเป็นฉัตรเงิน แต่เธอก็ไม่พูดอะไรออกมา ช่วงนี้แม่ไม่ค่อยแข็งแรง ไม่อยากจะสร้างปัญหาให้มากเรื่อง เดี๋ยวจะปวดหัวเพิ่มเปล่าๆ

รอจนเย็นธนาก็มารับนภากลับบ้าน ธูปทองป้วนเปี้ยนอยู่ตามโรงพยาบาลจนเห็นดิลกเลิกงาน

ดิลกเก็บข้าวของแล้วเดินออกมา ธูปทองทำเนียนเข้ามาทักทาย

“เอ้า คุณหมอ ยังไม่กลับเหรอคะ?

“จะกลับแล้วครับ คุณล่ะ?”

“ฉันก็จะกลับเหมือนกันค่ะ ไปทางไหนคะเนี่ย?”

“ไปโรงจอดรถครับ”

“แหม ฉันล่ะอยากจะติดรถไปด้วยจัง” ธูปทองพูดติดตลกโดยไม่ลืมโปรยเสน่ห์ให้เขา ดิลกถึงกับใจลอยวาบหวิว เขาห่างหายจากเรื่องผู้หญิงมานานเจอแบบนี้ก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน คุณแม่ยังสาวทำให้เขาตื่นเต้นจนไปไม่เป็น เขาคงหลงรักเธอเข้าให้แล้วจริงๆ

“ผมไปส่งก็ได้นะครับ”

“เกรงใจคุณหมอค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รีบ”

“งั้นขอรบกวนหน่อยนะคะ”

ธูปทองบอกแล้วเดินตามขึ้นรถ ดิลกขับและชวนเธอคุยไปตลอดทาง หญิงสาวเองก็คอยพูดจาอ่อนหวานให้เขาชุ่มฉ่ำหัวใจ ผู้ชายคนนี้ดูเป็นคนดีแล้วยังร่ำรวยอีก เธอเห็นแล้วก็ถูกใจไม่น้อย

“เอ่อ... จะแวะทานอะไรไหมครับ?”

“ฉันไม่มีเงินทานข้าวนอกบ้านหรอกค่ะ แค่ไข่ดาวยังต้องแย่งกับพี่สาวเลย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเลี้ยง”

“ฉันเกรงใจคุณมากเลย”

“ไม่ต้องเกรงใจครับ ไปกันเถอะ ร้านนี้อร่อยมาก” หมอหนุ่มบอกแล้วเลี้ยวรถไปที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง ข้างในหรูหรามากมีแต่พวกคนรวยใส่ทองเต็มตัวกินข้าวกัน ธูปทองมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ มีปัญญามากินอาหารแพงๆ แบบนี้ต้องรวยมากแน่ๆ ไหนจะกล้ารักษาแม่เธอแบบไม่คิดเงินทั้งที่ค่าผ่ามหาศาล

ถ้าได้จะดีมากเลย...

“ทานอะไรครับ?”

“แล้วแต่คุณเลยค่ะ”

“งั้นเอาขนมจีบกุ้ง ซาลาเป๋า ไก่ตุ๋นน้ำแดง หูฉลาม เป็ดย่าง บะหมี่สามก้อน” ดิลกบอกเมนูพนักงานแบบไม่มีกลัวเงินไม่พอ เขามันรวยอยู่แล้ว แค่นี้ไม่สะเทือนขนหน้าแข้งหรอก “แล้วก็เอาหมูหันใส่ถุงกลับบ้านสองจาน เกี๊ยวน้ำอีกสามครับ ธูปเอาอะไรอีกไหม?

“พอแล้วค่ะ แค่นี้จะกินหมดไหมยังไม่รู้เลย?”

“ผมสั่งเผื่อลูกที่บ้านกับลูกชายคุณด้วย”

“หมอมีลูกแล้วเหรอคะ?”

“ลูกสาวสองคนครับ แต่ผมเลิกกับภรรยาไปสิบกว่าปีแล้ว”

“น่าเสียดายแทนผู้หญิงคนนั้นจัง”

“มันผ่านมานานแล้วครับ ช่างมันเถอะ”

สองคนคุยเล่าเรื่องราวสารทุกข์สุขดิบรวมถึงลูกของตัวเอง ธูปทองฟังความรักที่เขามีต่อลูกแล้วก็รู้สึกชื่นชม พอกินเสร็จดิลกก็อาสาพาเธอไปส่งถึงบ้าน โดยไม่ลืมเอากับข้าวมาฝากครอบครัวธูปทองด้วย

ฉัตรเงินเห็นน้องสาวเดินมากับหมอแล้วก็อึ้งๆ

“สวัสดีค่ะคุณหมอ มาได้ไงคะเนี่ย?”

“ผมมาส่งคุณธูปครับ นี่ข้าวเย็น ผมสั่งมาเผื่อ”

“ขอบคุณมากนะคะหมอ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ถ้ายังไงฉันเข้าบ้านก่อน มีอะไรโทรมาได้นะคะ เจอกันค่ะ” ธูปทองโบกมือลาแล้วเดินเข้าบ้านไปอย่างมีความสุข จนฉัตรเงินงงหนักกว่าเก่า หญิงสาวเดินเชิดใส่พี่ มือก็หิ้วข้าวมาวางไว้บนโต๊ะ “แม่ พี่ธนา ไอ้นินทร์ ไอ้เทียน มากินข้าวได้แล้วลูก พี่ฉัตรไม่ต้องมานะ เปลืองโว๊ย!!”

“อีนี่ กวนตีนฉันแล้วไง”

“ก็ล้อเล่น มากินด้วยกันสิ”

“นี่แกไปทำอะไรมาวะ? หมอดิลกเขาถึงได้รักษาแม่ฟรีแถมยังซื้อของกินมาฝาก?

“ก็ไม่ได้ทำไม เขาแค่อาสามาส่ง พี่อย่าคิดมาก”

ธูปทองส่ายหน้าแล้วเดินไปเข้าห้องนอนทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำประสาคนขี้เกียจที่เหนื่อยจัด ฉัตรเงินมองความซกมกให้น้องสาวสลับกับเกี๊ยวน้ำในจาน ดูออกทันทีว่าสาวสวยไม่แคล้วต้องไปยั่วหมอจนเขาหลงเสน่ห์ ฉัตรเงินถามเทียนชัยด้วยความรู้สึกที่ละอายแทน

“ไอ้เทียน ดูท่าแกจะได้พ่อใหม่แล้วล่ะ”

เทียนชัยมองนิ่งๆ ดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น