<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 22 : ตอนที่๒๑ ถูกตาต้องใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

ธูปทองโหมงานหามรุ่งหามค่ำจนได้เงินมาจำนวนหนึ่ง เธอผอมลงอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ยอมทนเพื่อแม่ วิชชาแม้จะเลิกราไปแล้วก็ยังสงสาร นภาเป็นคนดีและพยายามจะพูดเตือนสติธูปทองหลายครั้งแต่อดีตเมียรักเขาไม่ยอมฟังเอง เขาแอบเอาเงินจำนวนหนึ่งมาฝากไว้กับฉัตรเงิน

“พี่ฉัตรครับ ผมเอามาให้แม่นภากับที่บ้านใช้ ธูปไม่มีทางหาเงินทันหรอกครับ”

“เงินเยอะขนาดนี้ พี่รับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

“อย่าคิดมากสิครับ เราคนกันเอง ถ้าให้ธูปหา ผมเกรงธูปจะตายก่อนครับ”

“ก็ได้ค่ะ เห้อ... ธูปมันไม่น่าเลิกกับคนดีๆ อย่างคุณเลยนะคะ”

“ผมก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เหมือนกัน ยังไงก็อย่าบอกธูปนะ ไม่งั้นเดี๋ยวบ้านแตกเอา” วิชชาพอเดาออกได้ว่าถ้าธูปทองรู้ต้องโวยวายด้วยทิฐิแน่นอน

ฉัตรเงินพานภาเข้ามาที่โรงพยาบาลนครแพทย์ โรงพยาบาลที่แสนสะดวกสบายครบครัน

เทียนชัยกับธนินทร์มองอย่างตื่นเต้นเพราะไม่ได้เห็นสถานที่หรูแบบนี้บ่อย ในขณะที่ธนาก้มหน้าก้มตา ลึกๆ ก็อายที่ตัวเองเป็นผู้ชายแต่กลับไม่ได้เป็นหัวหน้าครอบครัว รอเงินจากธูปทองว่าแย่แล้ว ต้องมาพึ่งพาเงินของสามีเก่าน้องเมียอีก นึกแล้วก็ขายหน้า

“คุณนภา เชิญค่ะ”

พยาบาลเรียก นภาและครอบครัวเดินเข้าไปในห้อง พบกับหมอคนหนึ่ง เขาอายุสี่สิบปลายๆ แต่ยังหล่อสุภาพไม่ดูแก่เลย ใบหน้าแทบไม่มีรอยเหี่ยวย่น มีเพียงแว่นสายตาที่สวมอยู่บนดั่งโด่งใหญ่ ขับเน้นให้เขาดูดีขึ้นไปอีก อ่านชื่อหน้าห้องก็เห็นว่าเขาชื่อหมอดิลก

“สวัสดีค่ะคุณหมอ”

“สวัสดีครับ” ดิลกทักทายคนไข้อย่างเป็นมิตร เขาจะวางมาดเล็กน้อยแต่ก็ดูใจดี ชายหนุ่มเอ็นดูเทียนชัยมาก “จากที่โรงพยาบาลเมืองตรวจมา คุณนภาเป็นเนื้องอกในสมองขนาดใหญ่ อยู่ในจุดอันตรายมาก ต้องรีบทำการผ่าตัด ถ้าเป็นไปได้จากการวินิจฉัยผมอยากให้ผ่าเสาร์นี้เลย”

......................................................................................................................................................

“เสาร์นี้!?”

ธูปทองสะดุ้งโหยงเมื่อรู้ว่ากำลังจะถูกเชือด เธอทำงานได้ไม่กี่เดือน เงินยังไม่มากพอเลย แต่ถ้าจะไม่ผ่าก็เท่ากับปล่อยให้แม่ตาย จะไม่ผ่าก็ไม่ได้ แต่จะผ่าก็ไม่มีเงินให้ สารพัดปัญหาพุ่งแสกหน้าจนอยากกรีดร้องออกมาให้ดังไปแปดบ้าน ฉัตรเงินรีบเอ็ดน้องสาว

“เบาๆ สิ จะพูดเสียงดังให้แม่ตื่นหรือยังไง?”

“เบาได้ยังไงวะ แล้วค่ารักษา ค่าผ่า ค่าห้อง ค่ายา ค่าอะไรต่อมิอะไร มันประมาณกี่บาท?

“ห้าแสน”

“ห้าแสน!? โอ๊ย! กูจะเป็นลม!!

“แกจะตกใจอะไรหนักหนาวะ?

“ตกใจสิ ฉันเป็นคนหาเงินนะพี่”

“แกหาได้เท่าไร?”

“หกหมื่นกว่า ฉันหาจนจะขาดใจแล้ว จะไปกู้ที่ไหนก็ไม่มีใครให้” ธูปทองพูดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็ไหลออกมา เธอพยายามทำทุกอย่าง ไปทำงานแทบไม่ได้พักแต่มันก็หาเงินได้แค่นี้ ฉัตรเงินเข้าไปกอดให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เพราะตอนนี้ต่างคนต่างก็เครียดและกลุ้มใจไม่ต่างกัน

“แกหาผัวรวยๆ สักคนสิวะ”

“พี่ทำอย่างกับมีขายตามตลาดนัด ถ้ามีพี่ก็เลิกกับผัวไปแต่งเองสิ”

“เอ้า อีนี่ ฉันแนะนำดีๆ” ฉัตรเงินฉุนกึก ธูปทองเปลี่ยนเรื่องเพราะนี่ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ เรื่องของนภาสำคัญกว่าคนอื่นในตอนนี้

“แล้วพี่มีเท่าไร?”

“ฉันมีอีกแสน” 

“พี่ไปหามาจากไหน?”

“เอ่อ... หัวหน้าพี่ธนาเขาสงสาร เลยให้ยืมมา”

“แต่มันก็ไม่พออยู่ดี ฉันจะไปหามาจากไหนอีกสามแสนวะ?”

ฉัตรเงินส่ายศีรษะแทนคำตอบ ธูปทองกุมขมับเครียด เธอจะทำอย่างไรดี

......................................................................................................................................................

วันรุ่งขึ้น นภาป่วยจนร้องโอดโอยอยู่ในบ้านส่งเสียงทรมานใจลูกหลาน ธูปทองที่ทำงานพิเศษวันเสาร์อาทิตย์เดินออกไปทำงาน เทียนชัยเข้ามาเกาะแกะ

“ผมไปด้วยครับ ผมอยากช่วยแม่”

“อยู่บ้านดูแลยายเถอะเทียน แม่ไปทำงานเดี๋ยวก็กลับ”

“ยายมีป้าฉัตรกับลุงธนาแล้วครับ แม่ยังไม่มีใคร”

“มันต้องขึ้นรถเมล์ เดินอีกตั้งไกล เทียนจะไหวเหรอ?”

“ไหวครับ”

“ก็ได้ๆ ถ้าอยากมาก็มา แต่มันไม่ได้สนุกนะ” ธูปทองบอกลูกแล้วจูงมือเด็กชายขึ้นไปทำงาน ต่อรถตั้งหลายรอบ เดินตั้งหลายป้าย ก็ยังไม่ถึงสักที คนเดินกันแทบจะเหยียบกันตาย เทียนชัยรู้สึกว่าการเดินทางของแม่ช่างเหน็ดเหนื่อย ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสารแม่ที่ลำบาก

“ทำไมแม่ต้องทำงานเหนื่อยขนาดนี้ด้วยครับ?”

“แม่ก็ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัวสิ แล้วยิ่งตอนนี้ยายป่วย แม่ยิ่งต้องทำงาน”

“ป้าฉัตรไม่เห็นทำงานเลยครับ ป้าฉัตรใช้แต่แม่ แล้วก็ชอบว่าแม่”

“ไอ้เทียน! ว่าป้าไม่ได้นะลูก!” ธูปทองดุ ถึงเธอจะไม่ชอบฉัตรเงิน แต่อย่างไรเสียฉัตรเงินก็เป็นแม่ที่อุ้มทองเทียนชัยถึงเก้าเดือน การให้ลูกมาว่าแม่คงไม่ถูกนัก “ทุกคนก็มีหน้าที่ ป้าฉัตรก็ทำงานบ้าน ทำกับข้าว พาเทียนกับไอ้นินทร์ไปส่งโรงเรียนไง เรื่องที่ป้าทะเลาะกับแม่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ไม่เกี่ยวกับเด็ก”

“ผมขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไร แวะกินโอเลี้ยงหน่อยไหม?”

“ก็ดีครับแม่”

ธูปทองซื้อโอเลี้ยงมาให้เทียนชัยดูดแก้กระหายแล้วพาขึ้นตึกมาทำงาน คนในบริษัทมองตาปริบๆ เพราะตั้งแต่หญิงสาวมาทำงานที่นี่ก็แทบไม่พูดคุยกับใคร ไม่มีใครรู้ว่ามีลูก

“ไอ้เทียน สวัสดีคุณลุงคุณน้าเร็ว”

“สวัสดีครับ”

“เด็กอะไรน่ารักจริง น้องชายเหรอจ้ะ?”

“ลูกฉันเองจ้ะพี่”

“ห้ะ!?”

“โอ๊ย จะตกอกตกใจอะไรกันล่ะ นี่ลูกฉันกับแฟนคนแรก” ธูปทองพูดเหมือนเรื่องปกติแล้วนั่งทำงาน หนุ่มๆ ทั้งบริษัทฝันสลายที่สาวสวยผ่านการมีครอบครัวมาแล้ว เทียนชัยนั่งตาแป๋วคอยบีบนวดแม่แก้เมื่อย ธูปทองเริ่มไอจากความเครียดกดดันที่ถาโถม   

“เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้นะแม่”

หญิงสาวดื่มน้ำแล้วทำงานอย่างเหนื่อยอ่อน เธอไม่ได้พักผ่อนจริงๆ จังๆ เลยสักวัน ถึงจะรู้ว่าโหมงานไปก็ไม่ช่วยอะไรขึ้นมาแต่มันก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ เธอต้องทำเท่าที่ทำได้

“แค่กๆ”

ธูปทองไอออกมาจนมีเลือดกระจายเต็มมือ เทียนชัยตกใจ

“แม่!!”

“เบาๆ อย่าให้ใครรู้” สาวผมดำปรามไว้ โลกใบนี้โหดร้ายเสมอ ไม่มีใครอยากได้คนป่วยขี้โรคมาทำงาน ถ้าบริษัทรู้ข้อนี้อาจกระทบกระเทือนถึงความเป็นอยู่ของครอบครัว

“แม่พักเถอะครับ”

“แม่พักไม่ได้ แม่ลาไม่ได้หรอก”

“แล้วแม่จะทำยังไง?”

“แม่ต้องทำงานต่อไป”

ธูปทองใช้กระดาษชำระเช็ดเลือดและลงมือทำงานต่ออย่างขยันขันแข็งจนเลิกงาน ปกติเธอจะทำงานล่วงเวลาแต่เพราะเทียนชัยมาด้วยเลยห่วงความปลอดภัยของลูก ธูปทองหอบงานกลับมาทำที่บ้าน เทียนชัยรีบคว้าเอกสารมาถือเองแล้วยิ้มให้กำลังใจแม่

“ผมถือให้ครับ”

“ขอบใจนะเทียน”

ร่างสูงเพรียวเดินไปกำลังจะขึ้นรถ แต่แล้วอาการหอบก็กำเริบขึ้นมา ธูปทองหอบอยู่ข้างถนน เด็กชายตกใจตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วยครับ ช่วยแม่ผมด้วยครับ”

เสียงร้องนั้นทำให้ดิลกที่เดินผ่านมาพอดีหันมา เขาเข้ามาช่วยปฐมพยาบาลให้ธูปทอง และในนาทีที่ได้สบตา หัวใจเขาก็เป็นของเธอ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น