<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 20 : ตอนที่๑๙ เธอและเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 60

“เอาเหล้ามาขวดสิ”

ธูปทองสั่งเหล้ามาหนึ่งขวดแล้วเดินกระดกไปตลอดทาง เธอเดินไปจนถึงโรงแรมที่ใช้เป็นที่จัดงานแต่งงานของวิชชากับจีรวัชร แขกมาร่วมงานกันหนาแน่น เนียมยิ้มหน้าบานต้อนรอนแขกต่างๆ เธอต้องจัดงานแต่งงานให้สะใภ้ที่เธอรักยิ่งใหญ่กว่าลูกแม่ค้าที่เคยเกลียด

“เชิญเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่มางาน”

“แหม ต้องมาอยู่แล้วค่ะคุณเนียม แต่งครั้งนี้อลังการมากเลยค่ะ” บรรดาคุณหญิงคุณนายหัวเราะแบบเอามือป้องปากและชมไปตามมารยาท ความจริงแต่ละคนก็มาดูเพื่อจำงานไปข่มกันเวลางานแต่งลูกหลานตัวเองเท่านั้น แต่ต่อหน้าก็ต้องแกล้งพูดดีทั้งที่ความจริงหมั่นไส้

“คู่บ่าวสาวเหมาะสมกันมากเลยนะคะ”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ คนนี้ฉันเลือกเอง เห็นมาตั้งแต่เล็กๆ”

“ขอให้คบกันถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชรนะคะ”

“มีหลานให้อุ้มเร็วๆ ด้วยค่ะ”

เนียมนับซองด้วยรอยยิ้ม

วิชชากับจีรวัชรเองก็ยิ้มกันอยู่บนเวที ดูมีความสุขกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ครั้งนี้ ธูปทองกลั้นสะอื้น เดินตรงไปหยิบแก้วไวน์ชั้นเลิศขึ้นดื่มหมดในคราวเดียวแล้วโยนลงให้แตกละเอียดกลางงานแบบไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม นั่นเรียกเสียงตกใจได้เป็นอย่างดี  

“ว๊าย!”

“นี่ใครนะ?

เข้ามาในงานได้ยังไง?”

บรรดาแขกเริ่มโวยวายเพราะกลัวธูปทอง ตอนนี้ทุกคนเห็นร่างสูงเพรียวที่เหม็นกลิ่นเหล้ายืนเชิดอยู่กลางงาน เนียมเงยหน้ามามองเห็นธูปทองด้วยสายตาดูหมิ่น

“คิดว่าจะไปได้ดี ที่ไหนได้กลับมาเป็นอีขี้เมา”

“นี่ใครคะคุณเนียม”

“เมียเก่าวิชชามันเองค่ะ แต่เลิกกันไปนานแล้ว”

“จริงเหรอคะ? อุ๊ย... ทำไมวิชชาถึงได้…” แขกมองธูปทองหัวจรดเท้า สวยก็สวยอยู่หรอก สวยจัดจ้านโดดเด่น แต่กิริยามารยาทบ่งบอกว่าขาดการอบรม

“จะด่าก็ด่ามาตรงๆ ไม่ต้องสวมหน้ากากผู้ดีมาดูถูกกู แต่ละคนแก่จนจะลงโลงอยู่แล้วยังมากระแดะตอแหลอีก” ธูปทองจัดการถอนหงอกแล้วหันมาทางจีรวัชรที่เดินตางมาแบบทำหน้าคนดี

“ต๊าย! ใครชวนเหรอจ้ะธูป?”

“กูจะมา ใครจะทำไม?”

“แต่โดยมารยาท ถ้าไม่มีใครชวน ก็ไม่ควรมานะจ้ะ”

“นี่มันงานแต่งผัวเก่ากู กูแค่จะมาแสดงความยินดี”

“ไม่ทราบว่างานนี้ธูปจะมาแสดงความยินดี หรือว่า...” หญิงสาวทำตาแป๋ว กระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “อิจฉาจนทนไม่ได้?”

“อีเหมียว!” ธูปทองแผดเสียงลั่นก็คว้าถาดอาหารขึ้นฟาดเข้าไปที่หัวของจีรวัชรแล้วตบจนถาดหมุน หญิงสาวที่ใส่ชุดเจ้าสาวอยู่จะเคลื่อนไหวก็ไม่สะดวกจึงโดนธูปทองถลาเข้าไปตบตีหลายครั้ง เนียมจะเข้าไปช่วยแต่ก็โดนธูปทองผลักออกกระเด็นไปอีกทาง

“โอ๊ย! หยุดนะ! ปล่อยฉันนะ!

“ตอแหลอย่างมึงต้องโดนดี” ธูปทองตบซ้ำ จีรวัชรเบลอ พอได้จังหวะก็ดึงถาดอาหารออกจากหัว ธูปทองถุยน้ำลายใส่หน้าด้วยความแค้นปนอิจฉา ยามและเจ้าหน้าที่กำลังจะเข้ามาจับตัวธูปทองออกไป ธูปทองสะบัดด้วยแรงเมาบวกเลือดบ้าในตัว ทำเอาเจ้าหน้าที่หลายคนยังตะลึง

“ออกไปนะครับ ไม่งั้นผมจะแจ้งตำรวจมาจับ”

“อย่ามาแตะต้องตัวกู!

“ช่วยฉันด้วยค่ะ ผู้หญิงคนนี้มันตบฉัน”

“มึงมันตอแหล จ้องจะแทงข้างหลังกู”  

“พอได้แล้วครับคุณ”

“แอร๊ย!!” ธูปทองถูกยามกระชากตัวก็ดิ้นรนอยู่นาน เธออาศัยจังหวะเข้าไปตบจีรวัชรอีกหลายรอบด้วยความแค้น เนียมแม้ห่วงลูกสะใภ้แต่กำลังตกใจก็ไม่กล้าเข้าไป วิชชาที่อึ้งอยู่พอรู้แล้วว่าควรจะทำอะไรก็ออกคำสั่งทำเอาทุกคนในงานเงียบกริบกันหมด

“หยุด!”

“เหมียวโดนตบ วิชชาต้องช่วยเหมียวนะคะ” จีรวัชรอ้อนเจ้าบ่าวหมาดๆ นายทหารหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาภรรยาเก่าที่เขาเคยรักดั่งแก้วตาดวงใจ

“วิชชา...” ธูปทองหอบหายใจ ชายหนุ่มจ้องมองหน้าสวยที่แดงก่ำด้วยสายตาว่างเปล่า ธูปทองจับมือเขาขึ้นมาแนบหน้าตัวเอง “เอาสิ ตบกูเลย กูตบเมียมึง มึงก็ตบกูเลย!!”

“ธูป... พอเถอะธูป... มันจบแล้ว”

เสียงนิ่งๆ นั้นเหมือนมีดที่แทงทะลุอก ธูปทองปล่อยมือเขาลง หยุดหายใจไปช่วงหนึ่ง มองหน้าวิชชาพร้อมสูดน้ำมูกแล้วหันหลังเดินกลับบ้านทันที

......................................................................................................................................................

ขวดเหล้าวางเกะกะตามพื้น ธูปทองนอนสะอื้นอยู่บนเตียง มือก็กรอกเหล้าเข้าปากด้วยความปวดร้าว เธอเพิ่งรู้ว่ารักวิชชามากแค่ไหนก็ตอนที่เขาแต่งงานกับจีรวัชร เขาคิดมาตลอดว่าเธอสวย เขาต้องลุ่มหลงในเสน่ห์ของเธอตลอดไป ที่ผ่านมาเธอก็คิดว่าที่เขากลับมาเป็นเพราะคิดถึงเธอ แต่ที่ไหนได้มันเป็นเพราะเทียนชัย

คิดได้เท่านั้นธูปทองก็ร้องไห้ออกมาอีกรอบ

“อีธูปเอ๊ย ตัดใจเถอะลูก”

“ไอ้วิชชามันเลือกอีเหมียว มันทิ้งฉันนะแม่!”

“แกไม่ใช่เหรอที่ทิ้งมันไปกับคุณวีก่อน”

“แม่!!”

“แม่ขอโทษ แม่แค่พูดไปตามความจริง”

“ฉันไม่ต้องการฟังความจริงตอนนี้” ธูปทองพูดจบก็ร้องไห้ออกมาอีก ภาพสมัยที่ยังรักกันสลับไปมากับสายตาเย็นชาที่เธอเห็นวันนี้ นภาเหนื่อยใจเดินออกไปก็เจอกับฉัตรเงินที่ยืนมองมักพักแล้ว ฉัตรเงินแม้จะสงสารแต่ก็รู้สึกสมน้ำหน้ากับสิ่งที่ธูปทองทำไปมากกว่า

“อีธูปมันว่าไงบ้างแม่?

“ตั้งแต่กลับมามันก็ร้องไห้ไม่หยุด บอกว่าวิชชาแต่งงานใหม่กับอีเหมียวมัน”

“แล้วมันจะร้องไห้ทำไมวะ?”

“มันคงเลิกรักวิชชาไม่ได้”

“ก็ไม่แปลกหรอก ผัวมันดีขนาดนั้น แต่มันก็ทำตัวเองทั้งนั้น”

“อย่าไปว่ามันเลย สงสารมันเถอะ”

“แม่นะแม่ แทนที่จะสอนมัน” ฉัตรเงินเดินตรงเข้าไปในห้องเห็นธูปทองนั่งคร่ำครวญอยู่ก็ยิ่งเอือมระอากับความคิดอ่านที่ไม่ได้เรื่องได้ราวของอีกฝ่าย ธูปทองเองก็กระดกเหล้าไปเรื่อยๆ หวังให้เหล้าดับความร้าวรานในใจ ไม่อยากมองหน้าพี่ให้เสียอารมณ์

“ถ้าพี่จะมาสอนฉันไม่ต้ออง ฉันไม่อยากฟัง”

“อะไรวะนางธูป?”

“ฉันได้ยินพี่คุยกับแม่แล้วว่าพี่จะมาสอนฉัน ฉันรำคาญ ไม่อยากได้ยินตอนนี้”

“แต่มันเป็นความจริง แกทำตัวเองทั้งนั้น”

“หุบปากไปเลยพี่ฉัตร!!”

“อีธูป!”

“ฉันบอกแล้วว่าไม่อยากฟัง พี่จะมาพูดทำไม?”

“แกต้องยอมรับความจริง”

“ฉันไม่ยอมรับ”

“ป้าอย่าว่าแม่เลยครับ” เทียนชัยเข้ามาหาธูปทอง สงสารที่เห็นแม่เสียน้ำตาแล้วยังโดนฉัตรเงินด่าอีก “แม่คงเสียใจมาก ป้าอย่าเพิ่งว่าอะไรแม่ตอนนี้เถอะครับ”

“เออ ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยเถอะฉัตร”

“แต่มันด่าฉันนะแม่”

“มันเมา อย่าไปถือมันสิวะ” คราวนี้นภาเห็นใจธูปทอง ฉัตรเงินจึงยอมเดินออกมา ด้านเทียนชัยก็เข้าไปหาแม่แล้วซุกหน้าลงที่แขนเรียวยาว ยิ่งเห็นคนอื่นต่อว่าแม่ก็ยิ่งสงสาร ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้ชอบว่าธูปทองกันนัก เพราะในสายตาเทียนชัย ธูปทองคือแม่ที่ดีที่สุด

“แม่ครับ อย่าร้องไห้เลยครับ”

เทียนชัยเข้ามาเช็ดน้ำตาให้แม่อย่างอ่อนโยน

“พ่อไม่รักแม่แล้ว พ่อแต่งงานใหม่แล้ว”

“แต่ผมรักแม่นะครับ”

“แม่ก็รักเทียน” หญิงาวกอดลูกสะอึกสะอื้นต่อ ความผิดหวังทำให้เธอร้องไห้ไม่หยุด นภากับฉัตรเงินเห็นแล้วก็เวทนาในตัวธูปทอง ด้านสาวขี้เมาพอดื่มมากๆ ก็เผลอหลับไป

รู้สึกยังไงกับธูปทองบ้างคะ สารภาพว่าแต่งตอนนี้ไปร้องไห้ไป สงสารธูปมาก มีแม่ๆ ก็ไม่รัก มีพี่ๆ ก็ไม่รัก รักวิชชาแต่วิชชาก็ไม่รัก แต่นึกไปนึกมาสงสารตัวเองมากกว่า แต่งมาขนาดนี้คนอ่านไม่เมนต์กันเลยอ่ะ งอนดีไหมเนี่ย มาช่วยกันเมนต์เป็นกำลังใจให้หน่อยสิ พูดเองเออเองมันเหงาน้า 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #39 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:18
    มีของดี ไม่รักษาจะโทษใครได้
    #39
    0