<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 19 : ตอนที่๑๘ แยกทางอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

แม้จะมึนๆ อยู่บ้าน แต่หญิงสาวพักล้วงคอให้อ้วกออกมาอีกหลายรอบเพื่อให้ยานอนหลับที่กินเข้าไปออกมามากเท่าที่จะทำได้ เธอพักหอบหายใจเด็ดใบฝรั่งหน้าบ้านมาเคี้ยวเพื่อกลบกลิ่นเหล้ากับกลิ่นอ้วก แล้วเปิดประตูเข้าบ้านไป ตีเนียนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อุ๊ย! พี่วี!”

ธูปทองสะดุ้งเพราะเปิดเข้าไปก็เห็นวีรภาพยืนอยู่

“ทำไมกลับบ้านดึก?”

“มีงานเลี้ยงที่บริษัท”

“กลิ่นเหล้า?” วีรภาพดมกลิ่นเหม็นๆ ที่ติดอยู่ตามตัวอย่างไม่พอใจ หญิงสาวก้มหน้าก้มตารู้ว่าตัวเองทำผิด “ไปงานเลี้ยง? กินเหล้ามาเหรอธูป?”

“ธูปชอบกินเหล้า พี่วีก็รู้”

“แต่ไม่ใช่ไปกินที่อื่นแล้วเหม็นกลับมาดึกดื่น”  

“งั้นธูปจะไปอาบน้ำ”

“เดี๋ยว!” วีรภาพดึงร่างสูงเพรียวกลับเข้ามา มองสำรวจเนื้อตัวแล้วตะคอกลั่นประสาคนโกรธจัดเล่นเอาธูปทองหน้าซีดเผือกแต่ไม่อยากตอบเพราะกลัวจะโดนซักแล้วจะจบลงที่ความผิดของเธอที่ไปอ่อยเขาก่อน “ทำไมเสื้อผ้าขาดแบบนี้? ไปทำอะไรมา!? บอกพี่มาเดี๋ยวนี้นะว่าไปทำอะไรมา!?”

“ไม่มีอะไร”

“ไม่มีได้ยังไง? นี่ธูปไปนอนกับใครมา?”

“พี่วีหาว่าธูปไปนอนกับคนอื่นเหรอ?”

“แล้วที่เสื้อขาดแบบนี้ ทั้งแขนทั้งคอมีแต่รอย... ธูปไปมีอะไรกับคนอื่นใช่ไหม?”

“มันจะมากไปแล้วนะพี่วี!!”

เพี๊ยะ!!

ด้วยความหึงหวงจัด วีรภาพจัดการตบเข้าไปที่หน้าสวยคมฉาดหนึ่ง ธูปทองอึ้งไป... ตั้งแต่เกิดมาเธอมั่นใจในความสวยของตัวเองว่าผู้ชายทุกคนต้องยอมสยบ แต่ผู้ชายตรงหน้ากับกล้าตบเธอจนหน้าคว่ำ ธูปทองเงยขึ้นมาประคองหน้าตัวเองสั่นๆ น้ำตาไหลลงมาอย่างคุมไม่อยู่

“มึงกล้าดียังไงมาตบกู!?”

“ธูป... ผม...”

“กูจะโดนข่มขืนแต่กูก็อุตส่าห์สู้กลับมาหามึงกับลูก

“ธูป ผมขอโทษ”

“อย่ามายุ่งกับกู” ธูปทองสร่างยาทันทีแล้ววิ่งไปพาเทียนชัยออกจากบ้าน วีรภาพที่สติมาเข้าไปคว้าตัวเธอมากอดแล้วคร่ำครวญไม่ยอมให้ไป

“ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมรักธูป”

“ปล่อย กูจะไป อย่ามายุ่ง”

“ธูป... ธูป...”

ธูปทองไม่สนใจแล้วพาลูกชายออกจากบ้านทั้งน้ำตา

......................................................................................................................................................

“พี่ฉัตร! เปิดประตูหน่อย!”

“มีอะไรอีกอีธูป?”

“ฉันเลิกกับผัวแล้ว”

“เลิกอีกแล้วเหรอวะ?” ฉัตรเงินเปิดประตูให้แล้วถามน้องสาวอย่างรำคาญในนิสัยเหลือทน แม้แต่คนดีแสนดีที่รักหลงธูปทองอย่างวิชชายังทนไม่ได้ วีรภาพจะไปเหลืออะไร ไม่แปลกใจเลยที่สันดานแบบนี้ผู้ชายจะทนไม่ได้ “แกไปทำอะไรให้เขาอีกล่ะ พี่วีเขาถึงเลิกกับแก?”

“มันตบฉัน”

“มันกล้าตบแกเลยเหรอ?”

คราวนี้นภาถามขึ้นมาบ้าง

“เออสิแม่”

“แกไปกวนตีนเขาหรือเปล่าวะ?”

“พี่ฉัตร พี่จะเข้าข้างฉันบ้างไม่ได้เลยใช่ไหม กับคนอื่นเรียบร้อยเป็นกุลสตรี กับฉันนี่ด่าแทบทุกคำ” ธูปทองโวยวาย ส่งสายตาให้เทียนชัยออกไปก่อน “วันนี้ฉันไปงานเลี้ยง ฉันเกือบทุกข่มขืนเลยมีสภาพเหมือนฟัดกับหมามา ไอ้วีแทนที่มันจะห่วงใย มันกลับตบฉันหาว่าฉันนอกใจมัน”

“ใครกล้าข่มขืนแก?”

“หัวหน้าฉัน มันวางยา ดีนะที่ฉันรู้ตัวทัน”

“แล้วเป็นอะไรมากไหม?” ฉัตรเงินห่วงขึ้นมานิดๆ เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่พอตัว “มันยังไม่ได้ทำอะไรแกใช่หรือเปล่า? แกจะแจ้งความไหม?”

“มันยังไม่ได้ทำ แจ้งไปก็เท่านั้นแหละพี่ มันรวยจะตาย ยัดเงินให้ตำรวจไปคดีก็เงียบ”

“ก็จริง จะหาคนดีแบบ ผู้กองปัณณ์ หมวดวิน เดี๋ยวนี้หายาก”

“จริงแหละแม่ พูดแล้วยังสงสารผู้กองเขาไม่หาย คนดีๆ ไม่น่าเจอเรื่องแบบนั้นเลย ถ้าฉันได้เจอลูกชายเขานะ ฉันจะเลี้ยงเหล้าสามวันติดเลย” ธูปทองอดเสียดายตำรวจดีอย่างผู้กองปัณณ์ที่โดนบีบออกจากงานจนมีบั้นปลายที่รันทดไม่ได้ เธอพอรู้มาบ้างว่าเขาแต่งงานและมีลูกชื่อรัตตี้ เด็กชายคนนั้นน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเทียนชัย อาจจะมากกว่าหรือน้อยกว่าหน่อยเท่านั้น 

“เด็กขนาดนั้นมันจะกินเหล้าเป็นเหรอ?”

“ฉันอ่านโหงวเฮ้งมันออกนะแม่ เด็กนี่นะ โตมาเมื่อไรเป็นเทพสุราแน่นอน”

“แกมันไร้สาระ เกือบโดนข่มขืนยังพูดอะไรเพ้อเจ้อ”

“แล้วแกจะไม่คืนดีกับพี่วีจริงๆ เหรอ?”

“แม่เคยตบฉันไหมล่ะ?”

“ไม่เคย”

“พี่ฉัตรเคยตบฉันไหม?”

“ฉันก็ไม่เคย”

“แม่กับพี่ไม่เคยตบ ขนาดไอ้วิชชามันยังไม่เคยตบฉันเลย แล้วไอ้วีมันเป็นใคร มันมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน ลองวันนี้ฉันยอมให้มันตบ วันหน้ามันไม่เตะ ต่อย กระทืบฉันตายเหรอแม่” ธูปทองยังแค้นไม่หาย จับแก้มตัวเองที่มีรอยแดงๆ ด้วยความแค้นเคือง

“ผัวเมียกัน หนักนิดเบาหน่อยก็ทนๆ กันไป”

“ทนเหมือนแม่ให้ไอ้เท่งมันซ้อมหรือไง ดีนะที่มันหนีหนี้ไปแล้ว”

“แหม อีธูป แกก็ไม่เห็นต้องย้อนแม่”

“ก็จริงไหมล่ะ ฉันไม่ยอมให้ใครตบฉันหรอก”

“แล้วแกจะเอาไงต่อไป?”

ธูปทองไม่ตอบ ในสมองคิดถึงแต่วิชชา

ตั้งแต่ที่เลิกกัน ไม่ว่าวีรภาพจะดีหรือเอาอกเอาใจ ให้เงินเธออย่างไร มันก็ไม่สามารถทดแทนสิ่งที่วิชชาทำให้เธอได้ โดยเฉพาะเรื่องเทียนชัย จริงอยู่ที่วีรภาพเองก็เอ็นดูเทียนชัยมาก แต่ก็ไม่ได้เหมือนวิชชาที่รักเทียนชัยเหมือนลูกแท้ๆ เทียนชัยเองก็รักวิชชามากเช่นกัน

ถ้าไม่หลอกตัวเองจนเกินไป ธูปทองเองก็รักวิชชามากเช่นกัน

พรุ่งนี้เธอจะไปง้อวิชชา

......................................................................................................................................................

ธูปทองอุตส่าห์ตื่นเช้ามาอาบน้ำทั้งที่ปกติเธอแสนจะขี้เกียจ หญิงสาวถูสบู่ให้ตัวหอมแล้วเลือกเสื้อผ้ามาแต่งตัว บรรจงแต่งหน้าเป็นชั่วโมง

“ฉันสวยหรือยังแม่?”

“สวยแล้ว”

“แกจะไปไหนเหรอ?”

“ฉันจะไปหาวิชชา ก็ต้องสวยหน่อยสิ ฝากไอ้เทียนมันด้วยนะแม่ เย็นๆ ฉันจะกลับ” ธูปทองมั่นใจว่าความสวยของเธอจะทำให้วิชชาใจอ่อนกลับมาคืนดีและทุกอย่างจะกลับมาปกติสุขดังที่เธอปรารถนา ด้านฉัตรเงินที่ทำกับข้าวมาใหม่ๆ วางบนโต๊ะแล้วตะโกนถาม

“ไม่กินอะไรหน่อยหรือไง?”

“ไม่เอาพี่ เดี๋ยวพุงออก กลัวไม่สวย”

“เออ ไม่กินก็ไม่ต้องกิน”

ธูปทองสะบัดหน้าให้พี่สาวแล้วเดินออกจากบ้านไปจนถึงบ้านวิชชา หญิงสาวกดกริ่งอยู่หลายครั้งจนมีคนเปิดประตูออกมา คนๆ นั้นคือคนใช้ 

“สวัสดีจ้ะพี่”

“มีอะไรคะคุณธูป?”

“ฉันจะมาหาวิชชานะ”

“เอ้า คุณธูปไม่รู้เหรอคะว่าวันนี้คุณวิชชาแต่งงาน”

คำตอบซื่อๆ นั้นทำให้ธูปทองหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสีสดสั่นระริกทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“แต่งงาน?” 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #38 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:12
    เลิกได้ แต่ไม่ทันแล้ว
    #38
    0
  2. #37 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:12
    เลิกได้ แต่ไม่ทันแล้ว
    #37
    0