<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 14 : ตอนที่๑๓ ป้าใจดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60

สองปีผ่านไป

“อีนางธูป ตื่นได้แล้ว”

นภาปลุกธูปทองที่หลับเป็นตายอยู่บนเตียง เข้าไปมองในห้องเห็นจานชามเละเทะไปหมด อาหารคาวหวานกระจายเต็มห้องดูแทบไม่ได้ เสื้อผ้าก็อับชื้นเพราะไม่ได้เปลี่ยนมาหลายวัน ถือว่าสกปรกกว่าสมัยก่อนแต่งงาน ไม่แปลกใจเลยที่จะทะเลาะกับสามี

“แม่จะเรียกเสียงดังทำไมเนี่ย?”

“เรียกเบาแกตื่นที่ไหน ไปเรียนได้แล้ว”

“เออ ฉันรู้แล้วนะแม่” ธูปทองบอกพลางถอดผ้าถุงออกแล้วเปลี่ยนเป็นกระโปรงสีสุภาพ แล้วเข้าห้องน้ำแปรงฟันลวกๆ นภาเห็นเข้าก็ตกใจ  

“แกไม่เปลี่ยนชุดหน่อยเหรอ?”

“เปลืองผงซักฟอก อีกอย่าง ฉันขี้เกียจซัก”

“เออๆ ตามใจแก จะกินอะไรหน่อยไหม?”

“มีอะไรกินล่ะแม่?”

“ข้าวต้มหมูหยองร้านประกัต”

“ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว ไม่กินแล้วกันไอ้หมูหยองพวกนี้ หมูแผ่นแม่ก็ไม่ต้องเอามานะ อร่อยแต่กินมากๆ ก็เบื่อ เย็นนี้ฝากแม่ตุ๋นน้ำแกงให้ไอ้เทียนมันด้วย พี่ฉัตรจะกินอะไรก็เรื่องของมัน ฉันจะกินกับไอ้เทียน” ธูปทองหยิบเงินออกมาวางไว้ที่มือนภาแล้วเดินออกไปจากบ้าน เทียนชัยในชุดนักเรียนวิ่งตามมาดักหน้า

“แม่ครับ กอดหน่อย”

“ค่ะ แม่รักเทียนนะ ไปเรียนให้มีความสุขนะลูก”

ธูปทองลูบศีรษะเทียนชัยอ่อนโยน ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของฉัตรเงินที่ผ่านมา เบื่อน้องสาวที่ไม่ช่วยทำอะไรในบ้านเลย ตั้งแต่เลิกกับวิชชามา เงินส่วนที่ปกติธูปทองได้จากวิชชาก็ขาดไป ยังดีที่วิชชาส่งค่าเลี้ยงดูให้เทียนชัยตลอด ทำให้สองแม่ลูกไม่ต้องพึ่งเงินจากนภาอีก

......................................................................................................................................................

ธูปทองนั่งหาวอยู่ในห้องเรียน เธออายุค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับนักศึกษาคนอื่น เข้าไปก็ไม่มีใครสนใจใคร ต่างคนต่างเรียนเอาความรู้กันทั้งนั้น ธูปทองนั่งดูรูปเทียนชัยที่แปะบนแฟ้มงานแล้วยิ้มอย่างมีความสุข เธอต้องเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย และก็ต้องส่งรายได้ให้ครอบครัว

ธนาแม้จะขยันแต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ฉัตรเงินเองก็อยู่ทำงานบ้านที่บ้าน นภาก็เลิกไปขายของที่ตลาดมาแล้วเพราะธูปทองกำชับไม่ให้ไปแล้วหาเงินเองแทน เธอต้องเจอทั้งหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานหื่นๆ แต่ก็ต้องทนเพราะงานที่รายได้ดีแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ เรื่องเทียนชัยไม่ต้องห่วงมาก วิชชายังส่งเงินมาให้เสมอ เป็นค่าเลี้ยงดูลูก

เสียงกริ่งดังขึ้น อาจารย์ที่เดินเข้ามาสอนเป็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดี แว่นที่เขาใส่รับกับใบหน้า สวมเสื้อผ้าสบายๆ แต่ก็ยังดูภูมิฐาน

“สวัสดีครับทุกคน ต่อไปนี้ผมจะมาสอนวิชาสถิติแทนอาจารย์ท่านเก่าที่ออกไปนะครับ ผมชื่อวีรภาพ” อาจารย์วีรภาพแนะนำตัวอย่างเป็นมิตร ส่งสายตามองนักศึกษาในห้องจนมาหยุดที่ร่างสูงเพรียวที่นั่งอยู่ติดฝั่งกำแพง ใบหน้าสวยหวานนั้นแม้จะไม่ยิ้มแย้มแต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูด ผิวขาวเหลืองละเอียดผุดผ่องเหมือนทองคำ แขนขาเรียวเล็ก ผมยาวสลวยดำขลับเหมือนสีดวงตา คิ้วโก่งได้รูป ริมฝีปากสีส้มสด ฟันขาวสะอาด

ธูปทองมองชายคนนี้แล้วแสร้งหลบสายตา เธอก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว ชอบโปรยเสน่ห์ใส่ผู้ชาย ไม่ว่าจะเพื่อนในคณะ เพื่อนร่วมงาน หัวหน้าลูกน้อง เพราะมีความรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าและเป็นผู้ชนะ

“ผมเอาคะแนนกลางภาคมาแปะไว้หน้าห้องนะครับ ใครมีปัญหาอะไรมาปรึกษาผมได้”

“อาจารย์อยู่ห้องไหนคะ?”

“ชั้นสิบเอ็ด ห้องที่อยู่ฝั่งทางหนีไฟครับ”

วีรภาพมองหน้าธูปทองครู่หนึ่ง รู้สึกประทับใจบอกไม่ถูก

พออาจารย์เดินออกไป นักศึกษาทุกคนก็กรูกันเข้าไปดูผลคะแนน เธอได้อันดับท้ายๆ ของคลาสเพราะไม่ถนัดคณิตศาสตร์ ซึ่งถ้าวิชานี้ได้คะแนนไม่ดีเธอจะพลาดเกียรตินิยม

คิดดังนั้นก็เดินไปที่ห้อง ยกมือไหว้ทีหนึ่ง

“สวัสดีค่ะอาจารย์”

“ว่าไงครับคุณธูป?”

“อาจารย์รู้จักธูปด้วยเหรอคะ?”

“รู้จักสิ ตอนคุณเรียนตรีที่นี่ผมก็เคยเห็นคุณเดินผ่านไปผ่านมาอยู่” วีรภาพพูดแล้วยิ้มนิดๆ เขาเห็นเธอก็ชอบตั้งแต่ตอนนั้น แต่ยังไม่มีโอกาสจีบเพราะอยู่คนละคณะ ไหนจะบรรดาสาวๆ คู่ควงคู่ขาที่ติดสอยห้อยตามอยู่เยอะแยะ แต่เขาก็ไม่สนใจใครเท่าธูปทองมาก่อนเลย “แล้วจะมาปรึกษาผมเรื่องคะแนนเหรอครับ?”

“ค่ะ คะแนนวิชานี้ธูปมีโอกาสได้ต่ำกว่าซี คำนวณดูแล้วน่าจะชวดเกียรตินิยมนะคะ”

“อืม ผมเคยได้ยิน อาจารย์หลายท่านชมกันอยู่ ว่าธูปสวย เรียนเก่ง เป็นมือตบประจำมหาวิทยาลัย” วีรภาพชวนคุยสบายๆ ทำเอาธูปทองลำพองใจ เสน่ห์ของเธอใช้ได้ผล

“แหม ก็ตอนนั้นธูปโดนแกล้งนี่คะ ไม่ได้จงใจสักหน่อย”

“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ดีแล้ว สู้คนบ้าง ไม่เป็นไรหรอก”

“ปกติมีแต่คนหาว่าธูปใช้อารมณ์รุนแรง”

“ไม่หรอกครับ ปกติ ใครโดนหาเรื่องมากๆ ก็ต้องสู้กลับทั้งนั้น ตอนเด็กๆ ผมยังต่อยกับเพื่อนเลย” เขาพูดพลางนึกถึงอดีต ธูปทองทำตาโตเหมือนไร้เดียงสาและสนใจ ทั้งที่ความจริงดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาไม่ธรรมดา แต่ขืนทำแบบนั้นได้หมดความน่าสงสารที่เป็นอำนาจต่อรอง

“จริงเหรอคะ? อาจารย์ดูเรียบร้อยจะตายไป!”

“จริงครับ พวกนั้นชอบหาเรื่องผม ต่อยไปทีถึงสงบ”

“แล้วอาจารย์เจ็บไหมคะ?”

“เจ็บครับ แต่มันจบ บางทีมันต้องแลกเอา”

“ธูปก็เจ็บเหมือนกันค่ะ ถ้าจะมาพลาดเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วยวิชาเดียว ช่วยธูปหน่อยนะคะ”

ธูปทองยิ้มหวาน ทำเอาวีรภาพเคลิ้มมอง

......................................................................................................................................................

หลายเดือนผ่านไป ธูปทองก็ยั่วยวนวีรภาพด้วยการทำตัวซื่อใสให้เขาหลงรัก วีรภาพจีบเธอและแอบคบหากัน แน่นอนธูปทองไม่ได้ปริปากเล่าเรื่องเทียนชัยให้เขารู้ เพราะกลัวเขาจะเตลิดไปแล้วเธอจะเสียผลประโยชน์ เธอไม่กะคบนาน เอาแค่ผ่านวิชานี้ไปด้วยเกรดสวยๆ ก็พอแล้ว

ธูปทองนั่งรถกลับบ้าน พอเข้าไปก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมา เธอตกใจ

“เทียน ลูก เป็นอะไรห้ะเทียน?

“ฮือ...” เทียนชัยร้องไห้ขณะถูกฉัตรเงินใช้ไม้ตีก็ยืนร้องไห้งอแง ธูปทองเห็นก็รีบวางของแล้วเข้าไปกอดลูกไว้ ตะคอกใส่ฉัตรเงินด้วยความโมโห

“อีพี่ฉัตร พี่ตีลูกฉันทำไม?

“ก็ไอ้เทียนมันขี้เกียจนะสิ กลับมาจากโรงเรียน การบ้านก็ไม่ทำ”

“มันไม่ทำก็พูดกันดีๆ ก็ได้ ลูกฉันไม่ใช่ทาส เกิดมาฉันไม่เคยตีมันเลย พี่มีสิทธิ์อะไรมาตีมัน?

“วันๆ แกเอาแต่แรดไปข้างนอก ฉันนี่แหละเลี้ยงไอ้เทียน ฉันมีสิทธิ์จะอบรม”

“อบรมหรือระบายอารมณ์  คิดดูให้ดีๆ” ธูปทองจี้จุด ทำเอาฉัตรเงินหัวฟัดหัวเหวี่ยง เธอพาลไม่ชอบเทียนชัยที่เป็นบาดแผลในชีวิตเธอ รู้สึกมีอดีตและไม่ใช่ภรรยาที่ดีพอสำหรับธนา

“ทำไม? เลี้ยงกันเป็นลูกเทวดา... แตะต้องไม่ได้เลยหรือไง?

“ไม่ได้บอกแตะต้องไม่ได้ แต่มันต้องมีเหตุผล ไม่ใช่เฆี่ยนตีเป็นลูกทาส พี่จะบ้าหรือไงเด็กตัวแค่นี้ตีมันซะ แค่ดุมันเบาๆ มันก็กลัวขี้แตกแล้ว” ธูปทองหันไปโอ๋ลูกที่ยืนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด ที่ตัวมีรอยไม้ค้างอยู่เป็นแถบ “เทียน ลูกขี้เกียจไม่ทำการบ้านจริงไหม?”  

“ผมไม่สบายครับ”

ธูปทองแตะหน้าผากลูกแล้วโวยวายออกมา

“ตัวร้อนขนาดนี้ไม่แปลกที่มันจะเหนื่อยแล้วอยากพักผ่อน ไอ้เทียนมันไม่ได้บอกพี่หรือไงว่ามันไม่สบาย?” ธูปทองตวาดแว้ด ฉัตรเงินนิ่งไปเล็กน้อย เทียนชัยตอบแทน

“ผมบอกแล้วครับ แต่ป้าฉัตรไม่เชื่อ”

“นี่พี่โง่หรือพี่โง่ห้ะ? เด็กมันก็บอกแล้วว่าป่วยทำไมไม่เชื่อ?”

“ก็...” ฉัตรเงินพูดไม่ออกจึงเปลี่ยนเรื่องแทน “ที่ฉันตีมันก็เพราะเทอมนี้เกรดมันแย่ ได้แค่สองกว่า ตกตั้งหลายวิชา สู้ไอ้นินทร์ก็ไม่ได้ สอบได้ที่หนึ่งของห้อง”

“แล้วไง? สอบตกแล้วไง?”

“มันขายหน้าชาวบ้านเขา ค่าเทอมตั้งแพง”

“ไม่เห็นต้องขายหน้า ลูกพี่จะสอบได้เท่าไรก็เป็นบุญไอ้นินทร์มัน ลูกฉันสอบได้เท่านี้แต่ฉันรักของฉันจะทำไม?” ธูปทองกอดลูกไว้ “ฟังแม่นะไอ้เทียน ตั้งใจเรียนเท่าที่เรียนได้ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ไม่เห็นต้องคิดมาก แค่ลูกเป็นเด็กดี มีความสุขกับชีวิต แม่ก็ภูมิใจแล้ว ไปลูก อย่าไปคุยกับอีป้าใจดำ”

ธูปทองพาลูกชายออกไป ฉัตรเงินหันไปโวยวายกับนภา

“ดูสิแม่ โอ๋กันเข้าไป แตะต้องไม่ได้เลย”

“เห้อ แม่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง”

“คอยดูเถอะ โตไปมันต้องเสียคน อีธูปเล่นให้ท้ายอย่างนี้... ไม่เหลือ” 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #44 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 18:53
    เออเนอะลูกในไส้แท้ๆไม่เลี้ยงแล้วยังใจร้ายอีก
    #44
    0
  2. #17 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 07:38
    มนุษย์ป้า ใจร้าย
    #17
    1
    • #17-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 14)
      11 มิถุนายน 2560 / 20:24
      ฉัตรเงินอคติค่ะ
      #17-1