<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 13 : ตอนที่๑๒ ยั่วจนได้เรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มิ.ย. 60

“ห้าร้อยค่ะพี่

ธูปทองในชุดกระโปรงสั้นเดินออกมาโปรยยิ้มหวานให้ลูกค้าวัยกลางคน ชายคนนั้นมองหญิงสาวน้ำลายแทบหก เขาไม่เคยเจอใครสวยเท่านี้มาก่อน จึงจงใจรับสินค้าโดยไม่ลืมจับมือเธอไว้ด้วย ธูปทองเล่นหูเล่นตาทำเป็นจะดึงมือออกแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแพ้ ยังจับมือเธอไว้อยู่อย่างนั้น

“น้องธูปนี่สวยจริงๆ สวยกว่าดาราในละครอีก”

“แหม พี่ก็พูดเกินไป”

“พูดจริงนะ พี่ชอบธูปมากเลย”

“ชอบธูป ก็ต้องซื้อของธูปบ่อยๆ นะ”

“ที่พี่มาซื้อก็เพราะอยากเห็นหน้าธูป ถ้าธูปเลิกกับผัวเมื่อไรบอกพี่นะ พี่ยินดีจะเลี้ยงธูปให้สุขสบาย เป็นคุณนาย ไม่ต้องมาตากแดดทำงาน”

“ให้เวลาธูปคิดหน่อยนะ แต่พี่ไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวผัวธูปจะมาเห็น”

ธูปทองไล่ลูกค้าทางอ้อม ชายลามกจำต้องผละออกมาอย่างเสียดาย ธูปทองปิดร้านกลับเข้าบ้านแล้วเตรียมข้าวปลาอาหารให้ลูกและสามี แต่พอวิชชาเดินเข้าในบ้านมาหน้าตาก็เคร่งเครียดจนน่าตกใจ หญิงสาวใจหายวาบ รู้สึกได้ว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะมาถึงตัว

“วิชชา เป็นอะไรหรือเปล่า?

“ธูปยังกล้าถามผมอีกเหรอ? ธูปทำอะไรลงไป?”

“ธูปไม่ได้ทำอะไร”

“แล้วที่ยั่วผู้ชายทุกคนที่มาซื้อของเขาเรียกว่าอะไร?”

“ธูปแค่เรียกลูกค้า ทำให้เขามาซื้อเรื่อยๆ เราจะได้มีเงินไง”

“เงินแบบนี้มันไร้ศักดิ์ศรีไปไหม ผมบอกแล้วไงว่าผมเลี้ยงธูปได้ ธูปจะไปอ่อยผู้ชายคนอื่นทำไม? มีผัวคนเดียวไม่พอหรือไงห้ะ?” วิชชาโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เขาก็หึงของเขา “ผมพูดไปกี่รอบแล้วว่าให้เลิกนิสัยอ่อยลูกค้า ทำไมต้องทำอยู่นั่น ผมไม่เข้าใจ”

“วิชชาอย่าบอกว่าเลี้ยงธูปได้เลย ไหนล่ะคนใช้? ไหนล่ะเงินเป็นก้อน?

“ผมเพิ่งจบมาได้ไม่กี่ปี เงินได้มาก็ต้องส่งให้แม่กับเก็บสะสม”

“แต่ที่ให้ธูปมามันน้อยมาก”

“ผมมีแค่นี้ ก็ให้ได้แค่นี้ ธูปจะเอาอะไรอีก? อ่อยคนนั้นทีคนนี้ที... อีกหน่อยธูปคงไม่พ้นไปขายของดีให้พวกผู้ชายซื้อกิน!” วิชชาด่าด้วยโทสะที่เพิ่งเห็นภรรยายั่วยวนผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตา ซ้ำนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกแต่มันหลายครั้งแล้ว พูดไปเท่าไรก็ไม่เคยฟัง ไม่เคยเลิกเรียกลูกค้าด้วยวิธีนี้

“ก็จะเอาเงินมากกว่านี้ ธูปเกลียดความจน ธูปเกลียดความลำบาก”

“นี่ธูปคบกับผมเพราะเงินเหรอ?”

“เออ แล้วจะทำไม?”

“ธูป ผมผิดหวังในตัวธูปมากนะ ผมไม่คิดเลยว่าคนที่ผมรักจะทำตัวแบบนี้”

“กูก็ผิดหวังในตัวมึงเหมือนกัน คิดว่ารวย ที่ไหนได้ เกาะกระโปรงอีแก่เนียมกิน”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะธูป”

“เออ กูก็เป็นของกูแบบนี้ กูทนมานานแล้ว ตั้งแต่แต่งงานกับมึงมากูหาความสุขไม่ได้ อยู่บ้านใหญ่ก็โดนแม่มึงดูถูกกูทุกวัน ย้ายมาอยู่ด้วยกันก็ต้องทำงานบ้านเอง กูทำให้ก็บอกทำไม่ดี กูไม่ทำมึงก็หาว่ากูขี้เกียจ มึงก็เรื่องมากไม่แพ้อีแก่แม่มึง กูพูดขึ้นมาแล้วแค้น ถ้าไม่ติดที่มันรวยกูตบหน้าแหกไปแล้ว”

“หยุดว่าแม่ผมนะ”

“กูจะว่า มึงจะทำไม?”

“ถ้าธูปไม่ให้เกียรติแม่ผม เราก็คงอยู่ด้วยกันไม่ได้”

“เออ ถ้าอยู่กันไม่ได้ก็เลิกกันไปเลย”

“ก็เอาสิ”

คำพูดของวิชชาทำให้ธูปทองอ้าปากค้าง พอสติมาก็กรี๊ดลั่นบ้าน นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าบอกเลิกตนจริงๆ แต่ด้วยอารมณ์ในตอนนั้นทำให้ตวาดกลับไป

“เออ เลิกก็เลิกวะ มึงคิดว่ากูรักมึงมากหรือไง แล้วมึงอย่ามาง้อกูนะ ไปกันไอ้เทียน อย่าไปอยู่กับพ่อเฮงซวย” ธูปทองพูดเสร็จก็วิ่งเข้าห้องไปอุ้มเทียนชัยมาไว้แนบอกแล้วเดินหนีออกจากบ้าน เทียนชัยยังงงๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วิชชาส่ายหน้าเอือมระอา เขาเลือกเมียผิดจริงๆ

......................................................................................................................................................

“อะไรนะ? แกเลิกกับผัวแล้ว?

“เออ ฉันเลิกกับมันแล้วแม่”

ธูปทองกลับบ้านไประบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับแม่และพี่สาวด้วยความหงุดหงิด เธอเสยผมพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มสะอึกสะอื้น ตาปรือบวมช้ำ น้ำตายังไหลไม่หยุดจนตัวสั่น นภาเห็นแล้วก็ตกใจ ในขณะที่ฉัตรเงินส่ายศีรษะ แล้วพูดออกมาชนิดไม่เคยเห็นใจน้องสาว

“แล้วแกไปทำยังไงเขาถึงเลิกวะ?

“มันต่างหากที่ทำฉัน แต่งกันไปเหมือนตกนรก เอาฉันมาใช้แรงงาน”

“แกขี้เกียจเองมากกว่า ผู้ชายที่ไหนจะทนได้”

“ฉันไม่ได้ขี้เกียจ แต่ฉันไม่อยากทำ เลิกก็เลิกวะ”

“คิดดูให้แน่ๆ ผู้ชายดีๆ อย่างผัวแกหาไม่ได้นะ” นภาเตือนสติ เขาเห็นแล้วเสียดายแทน วิชชามีฐานะ เรียนเก่ง ทำงานเก่ง รักครอบครัว หาเงินแล้วยังทำงานบ้าน ไหนจะรักเทียนชัยเหมือนลูกแท้ๆ ทั้งที่ไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไขอะไรของเขาเลย ฉัตรเงินนึกแล้วถามขึ้นมา

“แล้วไอ้เทียนล่ะ?

“ฉันจะเลี้ยงเอง เรื่องอะไรจะยกให้มัน”

ธูปทองนั่งมองตาขวาง เอาเทียนชัยมากอดไว้ไม่ปล่อยไป  

......................................................................................................................................................

หลายวันต่อมา

วิชชามาดักรอที่บ้านนภาก็เห็นเทียนชัยกับธนินทร์เล่นกันอยู่ เขาเข้าไปยกมือไหว้สวัสดีนภา ธนา ฉัตรเงิน ที่อายุมากกว่าด้วยความนอบน้อม

“สวัสดีครับคุณแม่ ธูปอยู่ไหมครับ?”

“ไม่อยู่”

“เขาไปไหนครับ?”

“มันไปเรียนโทที่มหาวิทยาลัย มีธุระอะไรหรือเปล่าล่ะ?

“ผมอยากมาตกลงกับธูป” สายตามองไปที่เด็กชาย “เรื่องไอ้เทียน... ยังไงซะผมก็เป็นพ่อเทียนมัน จดทะเบียนกันแล้ว เป็นลูกของผมตามกฎหมาย ผมเลี้ยงมันมาตั้งแต่เด็ก”

“เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก กล้าพูดเนอะ”

ธูปทองเดินกลับมาบ้าน เธออยู่ในชุดสุภาพแต่ดูสวยมีเสน่ห์อยู่ดี ทว่าเสน่ห์เหล่านี้มันเหือดหายไปในความรู้สึกของวิชชาแล้ว เขามองเธอนิ่งๆ พยายามใจเย็น

“หรือมันไม่จริง?”

“จริงก็จริง แล้วมึงจะทำไม?”

“ผมจะเอาเทียนไปเลี้ยง”

“กูไม่มีทางยอมให้มึงเอาลูกกูไปหรอก กลับไปซบกระโปรงแม่มึงไปไอ้วิชชา”

“ธูป ใจเย็นก่อนลูก มีอะไรค่อยพูดค่อยจา”

“ฉันไม่เย็นแล้วแม่ ฉันคุยกับมันแล้ว เลิกก็เลิก”

“ผมก็ไม่ได้กลับมาง้อขอคืนดี ผมแค่มาทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อของไอ้เทียน” วิชชาพูดกลับเสียงนิ่งแต่ธูปทองหน้าเสีย เธออยากให้เขาง้อ ไม่ได้อยากให้เขาเย็นชากับเธอแล้วสนใจเทียนชัยอย่างเดียว “เราผลัดกับเลี้ยงก็ได้ ให้เทียนมันอยู่กับพ่อกับแม่ ส่วนเราก็เลิกกัน... อย่างที่ธูปต้องการ”

“เรื่องอะไรกูจะให้ลูกกูไปอยู่กับคนไม่ได้เรื่องแบบมึง ลูกกูก็ต้องอยู่กับกูสิวะ”

พูดเท่านั้นเทียนชัยก็วิ่งเข้ามา

“พ่อ... พ่อ”

“เห็นไหม ไอ้เทียนมันก็อยากเจอหน้าพ่อ จะทรมานให้มันคิดถึงพ่อทำไม”

“มันยังเด็ก เดี๋ยวไม่กี่วันมันก็ลืม กลับห้องกันเทียน”

“อย่าไร้เหตุผลต่อหน้าลูกน่า”

“กูมีเหตุผลของกู เลิกกันแล้วก็อย่ามายุ่งกับกูอีก”

ธูปทองเชิดหน้าแล้วจูงเทียนชัยเข้าบ้าน วิชชาถอนหายใจ มองหน้านภาที่ส่งสายตามาแบบเข้าใจซึ่งกันและกัน วิชชาหยิบเงินออกจากกระเป๋า

“ผมไปก่อนนะแม่ นี่เงินค่าเลี้ยงดูไอ้เทียน”

นภายังไม่ทันรับ ธูปทองก็ตรงเข้ามาฉกเงินไปแล้วเดินกลับไปในบ้าน แต่ละคนอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #16 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 22:14
    สงสารเทียน
    #16
    0
  2. #15 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 22:13
    สงสารเทียน
    #15
    0