<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 11 : ตอนที่๑๐ เปลี่ยนผัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

“ธูป กลับมาแล้วเหรอ?”

“อืม”

“ผมขอโทษ ธูปอย่าโกรธผมนะ” วิชชากอดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้ด้วยความหวงแหน “ผมจะคุยกับแม่ให้ ผมจะทำให้ธูปมีความสุข อย่าไปไหนเลยนะ ธูปต้องอยู่กับผม กับไอ้เทียน”

“ธูปเบื่อ อยู่ที่นี่ก็มีแต่คนเกลียดธูป”

“ใครเกลียดธูปกัน?”

“ก็คุณนาย อีเหมียวข้างบ้านก็ด้วย”

“เหมียวเกี่ยวอะไร?”

“อีเหมียวมันตอแหล ทำไมแค่นี้ก็ดูกันไหมออก?”

“ตอแหลอะไร?”

“ธูปได้ยินอีเหมียวนินทาธูปให้คุณนายฟัง ต่อหน้ามันก็ทำเป็นพูดดี ลับหลังก็เป็นแค่อีตอแหล วิชชาต้องเชื่อธูป อย่าไปยุ่งกับอีนั่นนะ” ธูปทองยื่นคำขาด วิชชาที่กำลังกลัวเมียโกรธรีบพยักหน้ารับ ให้เขาเลิกคุยกับคนทั่วโลกก็ได้ ขอแค่ได้คุยกับเธอตอนนี้

“ครับ ผมจะไม่ยุ่งกับเหมียว ผมสัญญา นะ ธูป อย่าโกรธผมเลย”

“ธูปไม่โกรธแล้วล่ะ โอ๊ย!”

“ธูปเป็นอะไร?

“ธูปหายใจไม่ออก โอ๊ย... ปวดหน้าอกอะไรอย่างนี้ วิชชา ช่วยธูปด้วย”

“ธูป! ธูป! ทุกคน ช่วยธูปด้วย!”

ธูปทองไอออกมาเป็นเลือด หญิงสาวตกใจจนเบิกตากว้างหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด วิชชารีบวิ่งออกไปเรียกคนในบ้านให้มาช่วย เหตุการณ์นี้แม้แต่เนียมเองยังอดกลัวไม่ได้ วิชชัยเข้ามาดูตาเหลือก เลือดที่ออกมามีจำนวนไม่น้อยทั้งยังสีสดน่ากลัว เขาตั้งสติแล้วพูดทันที

“ไปหาหมอกันหนูธูป ไอ้วิชชา อุ้มธูปไป”

“ครับ พ่อ”

ธูปทองถูกอุ้มไปขึ้นรถ วิชชัยขับรถด้วยความรีบเร่งในขณะที่วิชชาตระกองกอดหญิงสาวไว้มั่น ธูปทองหอบหายใจ ถึงเธอจะใช้กินยาตามปกติแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล

“ขับเร็วหน่อยพ่อ”

วิชชัยถูกเร่งเร้าก็เหยียบคันเร่ง... และแล้ว...

ตู้ม!!

รถกระบะคันหนึ่งพุ่งเข้ามาชนจังๆ สติของทุกคนดับวูบไป

......................................................................................................................................................

ธูปทองปรือตาขึ้นมาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดระบมตามตัว เธอเห็นวิชชาที่ขอบตาแดงก่ำกุมมือเธออยู่ไม่ห่างบริเวณข้างเตียง ใบหน้าเขาเปียกชื้อบ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้อย่างหนัก เธอเริ่มใจไม่ดีเพราะรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่เกิดขึ้น รีบถามกลับไปด้วยเสียงสั่นเครือ

“วิชชา... มีอะไร?”

“คุณพ่อ... คุณพ่อ...”

“อีธูป! อีจัญไร!!”

เสียงของเนียมดังมาก่อนตัว หญิงวัยกลางคนเข้ามาหยิบข้าวของปาใส่ร่างสูงเพรียวอย่างไม่เกรงใจใคร ธูปทองผวารีบยกมือขึ้นมากัน ยังตกใจอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณนาย... ใจเย็นก่อนค่ะ”

“ฉันไม่เย็นแล้ว อีธูป! อีอัปรีย์! แกทำให้ผัวฉันต้องตาย!!”

“คุณพ่อ!!?”

ธูปทองหันไปทางวิชชา น้ำตาร่วงเผาะเพราะเสียใจไม่แพ้กัน

“ถ้าแกไม่แกล้งทำสำออย ผัวฉันก็ไม่ต้องพาแกไปโรงพยาบาล เขาก็ไม่โดนรถชนตายหรอก”

“คุณพ่อ... คุณพ่อ... ธูปจะไปหาคุณพ่อ”

“แกไม่ต้องไปแล้ว” เนียมตวาดแว้ด ธูปทองที่ตัวเล็กอยู่แล้วบัดนี้ตัวลีบจนหน้าเหลือสองนิ้ว เธอรักวิชชัยเหมือนพ่อแท้ๆ พอรู้ว่าเขาจากไปเธอก็เสียใจไม่แพ้กัน หญิงสาวเริ่มสะอื้นออกมาเหมือนเด็กๆ แต่แทนที่เนียมจะเมตตาสงสาร กลับยิ่งโมโหและเข้าไปด่าทอพร้อมจิ้มหน้าผากจนแทบหงายหลัง

“อีธูป แกจำไว้เลยนะ ถ้าไม่มีแก ผัวฉันก็คงไม่ตาย ครอบครัวฉันก็จะมีความสุข แกมันตัวซวย!”

“คุณแม่ พอแล้วครับ ด่าธูปแล้วมันได้อะไรขึ้นมา”

“แกมันก็หลงเมียจนหน้ามืดตามัว สันดานช็อกการีแบบนี้ วันหนึ่งมันต้องทำแกเสียใจ!!

“แม่เลิกพาลด่าธูปสักที แค่พ่อตายเรื่องมันก็แย่มากพออยู่แล้ว แม่จะมาหาเรื่องเมียผมทำไม!?” วิชชาเข้ามาบังร่างสูงเพรียวของภรรยาไม่ให้โดนทำร้าย

“โดนจี้ใจดำหน่อยก็โมโหขึ้นมา แกมันหลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้น”

“ผมไม่ได้หลงเมีย ผมพูดตามความจริง ผมจะไม่ยอมให้แม่มาด่าธูปแบบไร้เหตุผลอีกต่อไปแล้ว”

“ถ้าแกจะเข้าข้างมัน แกอย่ามาเรียกฉันว่าแม่”

“ได้เลยครับ... คุณนาย!!”

“ไอ้วิชชา!!”

“ผมยังรักและเคารพคุณนายเสมอไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในเมื่อสิ่งที่คุณนายทำมันผิดและทำร้ายคนที่ผมรัก ผมก็คงอยู่กับคุณนายต่อไปไม่ได้ ต่อจากนี้ผมจะพาธูปทองแยกออกไปอยู่ คุณจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าธูปให้รำคาญใจ” วิชชาตะคอกกลับไป เนียมตะลึงงัน นึกไม่ถึงว่าลูกหัวแก้วหัวแหวนจะพูดแบบนี้กับตน

......................................................................................................................................................

งานศพของวิชชัยถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ แขกมาไว้อาลัยด้วยความเสียใจเพราะวิชชัยเป็นคนดีมาก ตั้งใจทำงานทำการ ช่วยเหลือผู้อื่น เป็นที่รักของคนรอบข้างเสมอ เนียมในชุดไว้ทุกข์นั่งร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดงโดยมีจีรวัชรคอยยื่นพัดโบกให้แล้วปลอบเหมือนเสียใจทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น

“อย่าร้องไห้ไปเลยค่ะป้าเนียม ลุงเขาไปสบายแล้ว”

“เพราะอีธูปทอง มันเป็นกาลกิณี”

“ธูปเขาไม่ตั้งใจหรอกค่ะ ป้าเนียมก็รู้ว่าธูปขี้โรค เดี๋ยวป่วยๆ ไม่หายสักที”

“มันเป็นโรคมารยา กะจะให้ผัวรักผัวหลง”

จีรวัชรเบะปาก เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าธูปทองมีอะไรดี สวยอย่างเดียว อย่างอื่นไม่เห็นได้เรื่อง เท่าที่ฟังมางานบ้านก็ไม่ทำ ทอดไข่ยังไหม้ คงจะดีอย่างเดียวบนเตียง นึกแล้วก็ให้ดูถูก

“แหม เขาอาจจะป่วยจริงก็ได้นะคะ อย่าไปโทษเขาเลย”

“หึ อย่างมันนะเหรอ ตอแหลหน้าตาย”

“เอ... แล้ววิชชาเขาไม่มางานพ่อเขาเหรอคะ?”

“ป้าเป็นคนบอกเอง ว่าถ้าเลือกพ่อ ก็มางานศพพ่อแล้วหย่าเมีย ถ้าเลือกเมีย ก็ย้ายออกไปอยู่กับเมีย ไม่ต้องมางานศพพ่อ” เนียมยื่นคำขาดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในเมื่อลูกชายจะรักเมียขนาดนั้นก็ไม่ต้องมา คนอื่นมันถามก็ให้มันรู้กันไป จีรวัชรกระตุกยิ้มมุมปาก

“แหม ป้าก็”

“แล้วรู้ไหมมันเลือกอะไร?”

“ใครก็ต้องเลือกพ่อสิคะ”

“มันเลือกเมีย!!”

“จริงเหรอคะ?”

หญิงสาวแสร้งตกใจแต่เก็บความอิจฉาไว้ เธอหมายตาวิชชามาตั้งแต่เด็กๆ ทำไมวิชชาไม่เคยสนใจเธอแล้วยังไปคว้าผู้หญิงอย่างธูปทองมาทำเมียให้ขายหน้า

......................................................................................................................................................

“วิชชาไม่ไปงานคุณพ่อจริงๆ เหรอคะ?”

ธูปทองถามอย่างรู้สึกผิดนิดๆ ที่เหมือนตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ถ้าวันนั้นเธอไม่เป็นหอบหืดและปอดอักเสบกำเริบวิชชัยก็คงไม่ต้องพาเธอไปโรงพยาบาลจนโดนรถชนตาย และวิชชาก็คงไม่ต้องตัดขาดจากแม่จนไม่สามารถกระทั่งไปงานศพพ่อตัวเอง

จริงอยู่ ที่บางครั้งหญิงสาวนึกอยากย้ายออกมา แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้ เธอต้องการให้วิชชาเอาเงินสักก้อนมาจ้างคนใช้แล้วอยู่กันต่างหากแบบสุขสบายดังเดิม แต่นี่ต้องมาอยู่กันสองคน เงินก็ไม่ได้สักบาท แล้วยังต้องเสียคนที่เธอเคารพบูชาอย่างพ่อสามีอีก

แต่ในเวลานี้เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องที่ธูปทองสนใจ เธอสนแค่สภาพจิตใจของวิชชาเท่านั้น

“ผมไม่ไปหรอก ขืนไปแม่ก็ด่าธูปอีก”

“วิชชาไปคนเดียวก็ได้ค่ะ ธูปรออยู่บ้านเอง”

“ไม่ต้อง ถึงผมไป แม่ก็ด่าธูปให้ผมฟังอยู่ดี ผมไม่อยากฟัง”

“วิชชา...”

“ถ้าคุณพ่อรู้เรื่องนี้ พ่อก็คงอยากให้เราทำแบบนี้เหมือนกัน ผมเชื่อว่าวิญญาณคุณพ่อจะเข้าใจ”

วิชชากุมมือบอบบางไว้ ไม่รู้เลยว่าจะเกิดเรื่องอะไรกับผู้หญิงที่เขารักในอนาคต 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #30 ลูกชุบ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 13:09
    แง ธูปหมดที่พึ่งแล้ว
    #30
    1
    • #30-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 11)
      18 มิถุนายน 2560 / 22:05
      ธูปลำบากเลยทีนี้
      #30-1
  2. #13 หิมะกลางทะลทราย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 22:03
    คนดีตาย สงสารเลย
    #13
    0