<เรียงราวชาวประชา, 4> - Caravain ระวังหนอนดุ

ตอนที่ 8 : ตอนที่๗ คนสองใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60

“เจ้าอย่าไปสนใจหมิงเลี่ยนมันเลย” 

คนขายน้ำแข็งไสเดินเข้ามา พูดจากับหย่งฮั่นและต้าหู่ที่ซด น้ำแข็งไส ด้วยสีหน้าระอาจิต ก็นี่แหละหนา... สิ คนเราสั่งน้ำแข็งไส ก็หวังจะได้กินน้ำแข็งนุ่มฟูละเอียดหวานละมุน แต่ที่ได้คือน้ำที่ละลายออกมาหาความน่ากินไม่ได้ แต่จะทำอย่างไรได้ เขาไม่ใช่พวกชอบกินทิ้งขว้าง

“นางชื่อหมิงเลี่ยนเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

“นางชอบหาเรื่องชาวบ้านแบบนี้?”

“โอ๊ย... ประจำ ถามว่าใครไม่โดนหาเรื่องยังง่ายกว่า” คนขายหัวเราะเหมือนกับว่าสิ่งที่นางทำเป็นเรื่องปกติ “ผู้หญิงคนนี้น่ะ มันบ้า ไม่มีใครอยากยุ่งสุงสิงกับมันหรอก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางทีหัวเราะ ไม่ถึงกี่นาทีก็เปลี่ยนมานั่งร้องไห้ ราวกับมีสองใจ ข้าล่ะไม่เข้าใจนางจริงๆ” 

“นางมีครอบครัว? เพื่อน?”

“นิสัยแบบนี้ใครเขาจะอยากคบเล่า นอกจากเด็กเล็กๆ ที่ไม่รู้เรื่อง”

“แล้วนางหากินยังไงเหรอ?”

“นางเป็นนักเดินทาง ถึงนางจะเป็นคนบ้า แต่ก็เป็นคนบ้าที่ชำนาญการเดินทางมาก” ชายคนนั้นเอ่ยปากเล่าความสามารถของหมิงเลี่ยนให้ทุกคนฟัง “เท่าที่ได้ยินมา หมิงเลี่ยนมักจะออกเดินทาง... วันที่นางอยากออกเดินทาง ไปในที่ๆ นางอยากไป แผนที่กอรี่กอรี่ฉบับที่สมบูรณ์ขึ้นแท่น ก็ถูกเขียนขึ้นมา จากนางและอาจารย์ของนาง นี่ถ้าเจ้ารู้ว่าอาจารย์ของหมิงเลี่ยนเป็นใครนะ เจ้าต้องไม่เชื่อหูตัวเองแน่ๆ”

“ใครล่ะ?”

“หนิงเฉิง”

“หา!? หนิงเฉิง!?” สองซี้เบิกตากว้างอย่างนึกไม่ถึง ว่าหญิงสาวที่ดูไม่เต็มบาท จะมีอาจารย์เป็นคนดังถึงเพียงนี้ “ใช่หนิงเฉิงคนที่ขาขาดทั้งสองข้าง แต่ก็ยังไม่ย่อท้อ เดินทางรอบโลก เพื่อที่จะได้ตามหาคนที่ทำให้เขากลายเป็นคนพิการ หนิงเฉิงคนนั้นนะเหรอ?”

“คนนั้นนะแหละ”

“แล้วทำไมคนที่ยิ่งใหญ่อย่างหนิงเฉิง ถึงได้...?”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าก็รู้แค่นี้แหละ ไม่รู้ว่านางเป็นใคร มาจากไหน” ข้อมูลของหญิงสาวมีอยู่ไม่มาก แต่มันก็มากพอที่จะทำให้อดีตองค์ชายจะสนใจ ดูแล้วถึงจะโผงผาง นิสัยไม่ค่อยดี แต่ก็ดูไม่มีพิษมีภัย ได้คนเก่งมาช่วยเดินเรือ การเดินทางคงง่ายและสะดวกสบายขึ้น

“น่าสนนะต้าหู่ เจ้าคิดเห็นเช่นไร?

“ข้อนี้ข้าไม่เห็นด้วย”

“ทำไมล่ะ?”

“นางเป็นบ้านะหย่งฮั่น เจ้าจะรับคนบ้าขึ้นเรือเหรอ?

“ข้ายังรับเจ้าขึ้นเรือเลย”

“นี่เจ้าหาว่าข้าบ้าเหรอ!?”

“มันก็บ้ากันทั้งเจ้าทั้งข้านี่แหละ เพิ่มคนบ้าขึ้นเรืออีกคนหนึ่ง มันจะเป็นอะไรไป เจ้าคิดดูนะ เดินทางแบบนี้ มีแต่ตายกับตาย ข้าเดินเรือไม่เป็น เจ้าเดินเรือไม่เก่ง แต่เป้าหมายเราอยู่ไกลโพ้น ถ้าไม่ได้คนมาช่วยเดินทาง เจ้าจะสวดมนต์อ้อนวอนเทพเจ้า มันก็ไม่ทำให้เจ้าไปถึงขึ้นมาหรอก”

“ที่พูดมาก็มีเหตุผล แต่...”

“ลองดูก่อนน่า ถ้าทนไม่ไหวก็แยกกัน ไม่มีอะไรเสียหายนี่”

“เจ้าคิดว่านางจะยอมช่วยเรา?”

“ไม่แน่นะ”

“เจ้าจะทำยังไง?”

โครม!!

ยังไม่ทันจะพูดอะไรก็มีเสียงดังกึกก้องดังลั่น ต้าหู่สะดุ้งโหยงมองไปก็เจอกับเสียงวุ่นวายทำลายข้าวของ ชายโฉดหน้าตาบอกยี่ห้อหลายคนเดินลงมาจากเรือรัฐบาล แน่นอนว่าทุกคนได้แต่มองด้วยความเกลียดและกลัว แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาทำอะไร

“เสียงอะไรนะ?”

“พวกมันมาแล้ว”

“มันไหน?” 

“ขุนนางกอรี่กอรี่ มันจะมาขูดรีดพวกเรา”

“ไอ้พวกขุนนางชั่วเอ๊ย” ต้าหู่โวยวายแต่ก็ขาสั่น ยังไม่กล้าแต่ปากเก่ง ตามสันดานคนขี้ขลาด “พวกมันก็ทำได้แต่เอาเปรียบประชาชน วันๆ คิดแต่เรื่องโกงกิน กดขี่ข่มเหงรังแก มีรัฐบาลแบบนี้ ใครเขาจะอยากอยู่กัน พวกเจ้าจะเอายังไง? จะออกไปสู้กับพวกมันไหม?

“ข้าไม่กล้าหรอก”

“แต่ข้ากล้า”

หย่งฮั่นถลกแขนเสื้อพร้อมรบ สายตาที่มองไปเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง คนขายเห็นแล้วก็ตกใจ เพราะแต่ไหนแต่ไร ด้วยความโหดเหี้ยมของกอรี่กอรี่ ทำให้ประชาชนกลัวและไม่มีใครกล้าต่อสู้ อย่างมากก็รอมันไปแล้วเก็บมาด่าทีหลังเป็นเรื่องปกติ เขามองหนุ่มหล่อและถามอย่างไม่แน่ใจ

“เอาจริงเหรอ?”

“เอาจริงสิ”

“ไม่กลัวมันฆ่าเจ้าหรือไง?”

“คิดว่าทำได้ก็ลองดู”

“หย่งฮั่น งานใหญ่ขนาดนี้ ข้าไม่เอาด้วยนะ ข้ากลัว ยอมรับตรงๆ เลย” ชายหนุ่มนึกกลัวเข้าไปอีก เกิดไปต่อสู้แล้วโดนแทง เขาก็จะเห็นเลือดไหลทะลักออกมาจากช่องท้อง แค่นึกถึงเลือด ต้าหู่ก็พาลจะหน้ามืด หย่งฮั่นกับคนขายหันมาแหวใส่ ผู้ชายคนนี้เอาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

“เมื่อกี้เจ้ายังด่ามันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

“ด่ากับสู้มันคนละเรื่องกันโว๊ย!”

“งั้นเจ้าก็อยู่นี่แหละ ข้าไปจัดการเอง”

“ไม่เอาน่าหย่งฮั่น เดี๋ยวก็ถูกฆ่าตายหรอก”

“คนที่จะตายน่ะ เป็นมันต่างหาก” หย่งฮั่นพูดจบก็เดินออกไปจากร้าน ไปหาพวกกอรี่กอรี่ทำกำลังขูดรีดบังคับให้ชาวบ้านนำเงินมาให้ โดยอ้างว่าเป็นค่าคุ้มครอง ไม่รู้เหตุใดคนพวกนั้นถึงใจดำ กลั่นแกล้งชาวบ้านตาดำๆ ไม่มีทางสู้ เขาล่ะเกลียดนัก ต้องช่วยคนให้ได้

......................................................................................................................................................

หมิงเลี่ยนเดินเหม่อลอยไปตามทางถนน

หญิงสาวนึกถึงแผลใจที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ชายเดียวที่เป็นผู้กุมดวงใจเขาไม่อยู่อีกแล้ว

นึกถึงตอนที่นางกับเขานอนกอดกันแล้วหัวใจมันเคว้ง ตอนนั้นหมิงเลี่ยนพร่ำบอกรักเขานับร้อยคำ ชายหนุ่มคนนั้นเพียงกอดนางไว้ ลูบหัวนางไว้แผ่วเบา จูบอย่างเคลิบเคลิ้มและพานางท่องไปยังความสุขที่ไม่เคยพานพบ นับเป็นความรู้สึกที่หมิงเลี่ยนตราตรึงอยู่ในจิต  

ไม่มีคำบอกรักหลุดออกมา แล้วนางจะฝันอะไร?

นึกถึงเรื่องนี้น้ำตาก็ไหลริน

“พี่หมิงเลี่ยน พวกมันมาแล้ว”

เด็กๆ หลายคนวิ่งเข้ามารายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ด้วยความที่หญิงสาวได้เรียนหนังสือ อ่านออกเขียนได้ และยังเป็นนักเดินทาง ทำให้นางมักสอนเด็กและเล่าเรื่องราวการผจญภัยของตัวเองให้ฟัง เด็กๆ ชอบมาเล่นด้วย แม้พ่อแม่จะไม่ค่อยเห็นด้วยให้มาเล่นกับคนบ้าก็ตาม

“เดี๋ยวข้าออกไปดูนะ”

หมิงเลี่ยนปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกไป เห็นพวกกอรี่กอรี่กำลังขูดรีดประชาชน

“รอบนี้จะมาปล้นอะไรอีก?”

“อย่าเรียกว่าปล้น เราแค่เก็บค่าคุ้มครองเท่านั้น”

“คุ้มครองพ่อเจ้าสิ พอเขาไม่จ่ายก็มาราวี”

หย่งฮั่นเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง วาจานั้นทำให้เหล่าขุนนางกอรี่กอรี่หูสั่น นึกไม่ถึงว่าจะมีใครกล้าพูดจาหยาบคาย เล่นถึงพ่อ กับคนร่ำรวยมีอำนาจอย่างตน ชาวบ้านที่ฟังถึงกับปรบมือรัวๆ ให้ด้วยความเห็นด้วย แต่พอขุนนางพวกนั้นหันมาจ้องตาก็รีบละมือลง

“เจ้าเป็นใครนะ? ถึงกล้ามาสามหาวกับข้า?”

“ข้าจะเป็นใครไม่สำคัญ แต่สิ่งที่เจ้าทำมันผิด”

“ข้าเป็นตัวแทนขององค์จักรพรรดินี มีสิ่งใดเป็นความผิด?

“งั้นเหรอ?” หนุ่มหล่อยิ้มยวน จริงอยู่ที่ทุกคนในอาณาจักรตกอยู่ในอำนาจของกอรี่โมสต์ แต่ถ้ามันเป็นความผิด เขาก็ไม่คิดจะยอม “ถูกคืออะไร? ผิดคืออะไร? เจ้าสามารถชี้แจ้งให้ข้าเข้าใจได้หรือไม่?”

“ท่านกอรี่โมสต์คือผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งคือความถูกต้อง”

“ก็ดี งั้นเจ้ามีพิสูจน์กับข้าดีกว่า ว่าใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน”

“เจ้ากล้าเหรอ?”

“ก็ลองดู”

หย่งฮั่นยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 16:16
    ต่ออออออออออ
    #3
    1
    • #3-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 8)
      6 กันยายน 2560 / 20:31
      รออีกนิดนะคะ
      #3-1