<เรียงราวชาวประชา, 4> - Caravain ระวังหนอนดุ

ตอนที่ 6 : ตอนที่๕ ความประสงค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

“เอ่อ...” 

“แล้วเจ้าไปโดนอะไรมา? ใครทำอะไรเจ้า?”

“ข้าไปทำงานเป็นสาวใช้บ้านเศรษฐีแล้วโดนเจ้านายตีค่ะ ดีที่สองท่านนี้ช่วยเอาไว้” หญิงสาวชิงตอบตัดบท “เข้ามาก่อนเถอะค่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ มีเหล้าให้กินน่าจะสดชื่นดี”

“เหล้า” สองหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักอย่างคนขี้เมา บอกว่ามีเหล้าที่ไหนพวกเขาก็พร้อมจะไปเสมอ ทั้งคู่กอดคอกันเดินเข้าบ้านโทรมๆ หญิงงามเดินเข้าไปในครัวซอมซ่อแล้วออกมาพร้อมเหล้ากับขนมขบเคี้ยวจานเล็กๆ ที่ไม่ได้น่ากินนักแต่ก็ไม่ถึงขั้นใช้คำว่าฝืนใจถ้าต้องกลืนลงท้อง

“รสชาติดีไหมคะ?”

“เหล้านี่อย่างดีเลยนะ”

“ค่ะ เป็นสมบัติเดียวของท่านพ่อที่เหลืออยู่หลังจากที่ท่านพ่อตายไปแล้ว”

“เฮือก!!”

หย่งฮั่นกับต้าหู่เกือบสำลักเพราะรู้ว่ากินของล้ำค่าลงไป ทั้งคู่มองตาปริบๆ

“ไม่ต้องตกใจไปหรอกค่ะ มันเรื่องจริง” หญิงสาวนั่งลง รินเหล้าใส่จอกของตัวเองแล้วกินด้วย “พ่อข้าตายไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน พี่สาวข้าแต่งงานออกไปแล้วไม่กลับมา ข้าก็เลยต้องทำงานหาเลี้ยงแม่กับน้องข้าอีกสองคน ข้าไม่รู้จะหาเงินทางไหนเพราะไม่ได้เรียนหนังสือ ข้าก็เลย...”

“ข้าเข้าใจแล้ว” ต้าหู่พูดด้วยสีหน้าสงสารเห็นใจ “สังคมเราก็เป็นเช่นนี้ คนจนต้องทนลำบากลำบน อยู่ใต้การกดขี่ข่มเหงของพวกคนรวยโรคจิต”

“คนรวยก็ไม่ได้โรคจิตสักคนสักหน่อย” หย่งฮั่นยิ่งแน่ใจขึ้นไปอีกว่าต้าหู่ต้องมีปมจากการโดนคนรวยทำร้าย ไม่เช่นนั้นคงไม่ชิงชังคนรวยออกนอกหน้าเช่นนี้ “แม่นาง ข้าเป็นเพียงนักเดินทางคนหนึ่ง แต่ข้าก็มีเงินอยากช่วยเหลือเจ้า รับไปสิ เงินจำนวนนี้มันจะช่วยให้เจ้าพาครอบครัวไปในสถานะที่ดีกว่านี้ได้”

“แต่มันมากเกินไปนะคะ”

หญิงสาวตกใจ เงินเป็นแสนๆ เฉียดล้านไม่ใช่น้อย แล้วทำไมชายท่าทางเมาๆ ตรงหน้ากลับหยิบให้เหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก ต้าหู่เอามือตบบ่าเพื่อน

“ถึงข้าจะเกลียดคนรวย แต่ข้าก็ยกเว้นอยู่คน นี่เพื่อนข้าเอง อดีตองค์ชายหย่งฮั่น”

“แล้วเจ้าจะพูดทำไมวะ!?”

หย่งฮั่นหันไปโวยวาย ทำเอานางคณิกาเบิกตากว้าง

“ที่แท้ท่านก็คือ...”

“ก็แค่อดีตองค์ชาย ข้าขายบัลลังก์ไปแล้ว อย่าไปสนใจ” หย่งฮั่นหัวเราะ หยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ สายตามีทั้งสุขทั้งเศร้าเคล้ากันไปยากจะบอก “หัวเราะสิ หัวเราะเลย เรื่องตลกของบุรุษโง่งม เป็นถึงรัชทายาทจะได้นั่งเมือง แต่ขายเมืองตัวเอง เจ้าว่าไม่น่าขันหรือ?”

ไม่มีคำตอบ

ไม่มีคำตอบหมายความว่าไม่มีอะไรน่าขัน

“ย่อมไม่น่าขัน”

“เหตุใดจึงไม่น่าขัน?”

“หมื่นคนหมื่นเหตุผล เราไม่เข้าใจเขา เขาไม่เข้าใจเรา เหตุใดจึงมีเรื่องใดน่าขัน?”

“พูดถูกใจ ข้ารินให้หนึ่งจอก” หย่งฮั่นเทเหล้าให้ สามคนดื่มต่อ กินขนมจนหมด “แม่นางน้อย ข้าว่าเจ้าพูดจาฉะฉาน ถ้าได้เรียนหนังสือ...”

“นี่นับว่าน่าขัน ชาวกอรี่กอรี่มีผู้ใดได้เรียนหนังสือ?”

เป็นเรื่องจริงดังว่า เมื่อโลกถูกแบ่งออกเป็นสี่อาณาจักร ไฮโดรเมด้าและยูโธเปียตีคู่กันมาตลอดเรื่องความฉลาดเฉลียว ยูโธเปียมีห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลกอยู่ในเขตพระราชวัง ชาวกอรี่กอรี่และเลอนาที่ร่ำรวยมากมีสิทธิ์เรียนหนังสือ ในขณะที่ไฮโดรเมด้ามีการศึกษากระจายให้ประชาชนทั่วไป

“ถ้าเราเป็นชาวไฮโดรเมด้าก็คงดี”

“หย่งฮั่น เจ้าอย่าพูดไป หรือเจ้าอยากตายแบบอาคัง?”

“ข้าจะไม่ตายอย่างอาคัง แต่ข้าจะสู้อย่างอาคัง”

“หมายความเช่นไร?”

“แม่นาง เจ้าอยากไปไฮโดรเมด้าหรือไม่?”

“ย่อมอยากไป”

“ข้าจะออกเดินทางไปไฮโดรเมด้า ไม่นานคงไปถึง ข้าสาบานจะให้คอนโทรเล่อร์มาช่วยปลดปล่อยพวกเจ้า ระหว่างนี้เจ้าก็เข้าเมือง เอาเงินที่ข้าให้ไป เจ้าคงเรียนหนังสือได้สบายๆ ถึงปกติเขาจะไม่รับผู้หญิงเข้าเรียน แต่ลองเจ้ามีเงิน ขี้คร้านพวกมันจะปรนนิบัติขัดถูแล้วอุ้มเจ้าเข้าไปเรียน”

“คนรวยมันก็อย่างนี้แหละ”

“ไอ้นี้ก็ด่าคนรวยอยู่ได้”

“ข้าก็ยกเว้นเจ้านี่นา”

“คนรวยที่ดีก็มีถมเถไปนี่นา ดูอย่างท่านอาคังสิ”

“คนดีมันตายไปหมดแล้ว”

“ข้ายังอยู่คนหนึ่งโว๊ย!”

“ก็บอกว่ายกเว้นไปแล้วไงไอ้บ้า”

ต้าหู่กับหย่งฮั่นเริ่มวางมวยเมื่อเห็นต่าง สองคนลุกขึ้นมามองหน้าประสาคู่ซี้ที่ชอบกัด พอเจรจาไม่ลงรอยการต่อยตีก็เริ่มตามมา ฝุ่นตลบไปหมดกับสงครามขนาดย่อมที่ทั้งคู่ก่อขึ้นอย่างไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น หญิงสาวตกใจที่สหายคู่นี้บทจะดีกันสนิทสนมกลมเกลียว บทจะทะเลาะกันขึ้นมาก็ใช้กำลังต่อยตี

“มันก็กระทบกระเทียบกันอยู่ดีนั่นแหละ”

“เจ้าไม่เคยเจออย่างข้าเจ้าก็พูดได้”

“งั้นเจ้าเคยเจออะไรก็พูดมาสิวะ”

“ข้าเคย...”

พอพูดได้เท่านั้นน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้ม ต้าหู่เซลงนั่งหน้าหมองอีกครั้ง นางคณิกามองงงๆ อย่างสงสัยว่าเกิดอะไรกับต้าหู่ คิดจะร้องไห้ก็ร้องไห้ขึ้นมาซะงั้น

“เขาก็เป็นอย่างนี้แหละ”

“ใจเย็นๆ นะคะท่านผู้กล้า”

“เจ้าประชดข้าเหรอ?”

“ประชดอะไรคะ?”

“ข้าขี้ขลาดขนาดนี้เจ้ายังเรียกข้าว่าท่านผู้กล้า ฮือ...” ต้าหู่คร่ำครวญถึงอดีตมา เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นในชีวิตเขาคงเป็นปมข้อใหญ่ที่ชายหนุ่มก้าวพ้นไม่ได้ จึงต้องมาร้องห่มร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึง หย่งฮั่นขยิบตาให้หญิงสาวเป็นเชิงให้ปล่อยไปเพราะเขาเองก็เริ่มชินแล้ว แต่นางก็พูดต่อ

“ข้าไม่ได้คิดจะว่าท่านเลยนะคะ”

“เจ้านั่นแหละประชดข้า ข้าบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าข้าไม่ขี้ขลาด ข้าท้าต่อยกับเจ้าแล้ว”

“เจ้าเมามากแล้วนะต้าหู่”

“ข้าไม่ได้เมา เจ้าก็รู้”

“ผู้ชายดีๆ ที่ไหนไม่เมาแล้วท้าต่อยผู้หญิงวะ?”

“ข้าถึงบอกถ้าข้าไม่ขี้ขลาดไง นั่นคือข้าไม่กล้า”

“พอได้แล้วค่ะ!!” หญิงสาวบอกด้วยความสุภาพแต่ต้าหู่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะพอ ชายหนุ่มยังคงตีโพยตีพายไม่หยุดหย่อน หย่งฮั่นแม้จะสงสารแต่ก็รำคาญเพราะอีกฝ่ายไม่พูดสักทีว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเขาจะช่วยอะไรได้ จนท้ายสุดนางกับหย่งฮั่นต้องมองตากันแล้วซัดเข้าไปคนละหมัดเต็มแรง

ปั่ก!!

ต้าหู่สลบพุงกางลงไปตรงนั้น

......................................................................................................................................................

“ไม่ค้างสักวันเหรอคะ?”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่พาไอ้บ้านี่เข้ามาก็รบกวนเจ้ามากแล้ว” หย่งฮั่นหันไปมองต้าหู่ที่ยืนสงบเสงี่ยมตัวลีบอยู่มุมต้นไม้แล้วตะโกน “แล้วเจ้าไม่คิดจะขอโทษแม่นางน้อยเขาหน่อยเหรอ?”

“ขอโทษครับ”

ต้าหู่ค่อมศีรษะให้ หญิงสาวก้มหัวรับ

“ข้าก็ขอโทษด้วยนะคะที่ต่อยท่านซะหัวปูดเลย”

“ข้าว่าเจ้าไม่ได้หรอก ข้าไม่ดีเอง ถ้าข้าล่วงเกินอะไรเจ้าไปข้าขอโทษด้วยนะ”

“เรื่องนี้เล็กน้อย ที่ท่านช่วยข้าไว้มีค่ามากกว่านี้เยอะ นี่อาหารที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านสำหรับเดินทาง ข้าสาบานนะคะหย่งฮั่น ว่าข้าจะใช้เงินที่ท่านให้มาอย่างคุ้มค่า หาเงินเลี้ยงครอบครัว ข้าจะตั้งใจเรียน และรอวันที่ท่านจะมาช่วยพวกเราไปไฮโดรเมด้านะคะ”

“ข้าไม่ลืม ข้าจะมาช่วยเจ้าแน่นอน”

“ไปดีมาดีนะคะ ข้าจะรอ”

หญิงสาวโบกมือลา หย่งฮั่นกับต้าหู่ออกเรือ ต้องทำฝันให้กลายเป็นจริง

วันนี้วันเกิดราตรีสวรรค์ เลยมาอัปนิยายให้อ่านกัน เรื่องนี้เฮฮานะคะ ไม่เครียดแน่นอน แต่อาจจะมีปมของตัวละครบ้างเพื่อความสนุก ตัวละครจะมีนิสัยขี้เมาและกินเหล้ากันเป็นเรื่องปกติเหมือนคนเขียน 5555 หวังว่าทุกคนจะชอบนิยายเบาสมองเรื่องนี้นะคะ ช่วยกันเป็นกำลังใจ ไลก์ เมนต์ แชร์ แอดแฟน ไว้อ่านกันนะ จะได้เป็นเพื่อนกัน อยู่ด้วยกันไปนานๆ รักนักอ่านทุกคนค่ะ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น