<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 8 : ตอนที่๗ อย่ามากล้ากับนักฆ่าเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ต.ค. 59

หลังจากไอโกะออกจากห้องไปไม่นาน หญิงร่างท้วมก็มาปรากฏตัวอยู่นอกห้อง นางรออยู่นานแล้วที่จะมาหาเรื่องคิโยมิ และเมื่อไม่มีคนใช้ประจำตัวอยู่ก็ถือเป็นทางสบายเพราะคิโยมิไม่เคยกล้าฟ้องใคร คนอ่อนแออย่างคิโยมิทำได้แค่นอนร้องไห้แห้งตายอยู่บนเตียงก็แค่เท่านั้น

“นอนหลับสบายสินะคิโยมิ”

เฮียคุที่หลับสบายอยู่ แต่ด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าเมื่อมีคนปองร้ายเขาก็สามารถลืมตาตื่นขึ้น เพชฌฆาตร้อยปรลัยสอนให้เขาเป็นนักฆ่าที่สมบูรณ์แบบ แท้จริงแล้วไม่ควรมีเหตุการณ์ใดๆ ที่ทำให้การเป็นนักฆ่าของเฮียคุไม่สำเร็จ ถ้าเขาไม่โดนล่อลวงให้ดื่มสุราพิษอย่างหนักหน่วงเช่นคราวก่อน

จริงอยู่ที่คราวนี้เหมือนกัน

แต่มีคนปองร้ายเหมือนกัน

คนๆ นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... เป็นคุณหนูใหญ่ประจำตระกูล ท่าทางอวดเบ่งทะนงตัวทำให้เฮียคุที่กำลังสะลึมสะลือหงุดหงิดไม่น้อย บ่อยครั้งที่เขาอารมณ์เสียแทนคิโยมิ ผู้หญิงอะไรถึงได้อ่อนแอขี้ขลาดไปเสียทุกเรื่อง คอยดูเถอะ เขาจะสั่งสอนคนชอบรังแกให้รู้เรื่องบ้าง

“มีอะไรเหรอคุณหนูใหญ่?”

“ที่นี่บ้านข้า ข้าจะเดินมาทักทายใคร ต้องมีอะไรด้วยเหรอคิโยมิ?”

“ทักทายหรือไม่ทักทาย ต่างคนรู้อยู่แก่ใจ ไปเสียเถอะ ข้าคร้านจะต่อปากต่อคำ” เฮียคุพูดด้วยเสียงนิ่งๆ สายตาเขายิ่งนิ่ง มันล้ำลึกและร้ายกาจ ชี้ชัดว่าไม่ยอมแพ้แน่นอน

“เดี๋ยวนี้เจ้าร้ายขึ้นเยอะนะ ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง?”

“ข้าจะกินอะไร เกี่ยวอะไรกับเจ้า และข้าก็ไม่อยากบอก เพราะเจ้าไม่ได้อยากรู้ คำถามบนโลกนี้มีอยู่สองประการ หนึ่งคือต้องการรู้ สองคือต้องการเรื่อง ไม่ต้องเดาก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าเจ้าต้องการรู้หรือต้องการเรื่อง” คราวนี้เฮียคุประกาศสงครามโดยการด่ากลับ เอาเข้าจริงๆ แล้วเพชฌฆาตร้อยปรลัยแม้สอนให้ไม่มีเยื่อใยแห่งความหลงใหล แต่ก็สอนให้เป็นสุภาพบุรุษ เนื้อแท้ของเขาใช่จะชอบด่าทอผู้หญิง แต่ถ้าผู้หญิงคนนั้นทำร้ายผู้หญิงคนอื่น มันก็เป็นหน้าที่ของผู้พิทักษ์ความยุติธรรมอย่างเขาให้ยื่นมือเข้ามาช่วย

“คิโยมิ!?”

“อะไรอีกล่ะ?”

“เจ้ามีคู่หมั้นอยู่แล้วยังหน้าด้านหน้าทนคิดจะมาแย่งท่านมิโนรุไปจากข้าอีกหรือไง?” ประโยคนั้นทำให้เฮียคุเดาพอจะคาดเดาได้ว่าอีกเรื่องที่ทำให้คุณหนูใหญ่เกลียดชังตนคือเรื่องความรัก ซึ่งก็คงไม่แปลกนักเพราะทั้งคู่มีสภาพรูปร่างหน้าตาต่างกันราวฟ้ากับเหว

“ข้าไม่ได้ทำ เรื่องความรักมันสุดแท้แต่ใจคน เจ้าจะมาโทษข้าได้หรือ?

“แต่ถ้าไม่มีเจ้า ท่านมิโนรุก็ต้องรักข้า ไม่โทษเจ้าจะให้ข้าโทษใครล่ะ?”

“โทษตัวเองไงล่ะ”

“เจ้ายอกย้อนข้าเหรอ?”

“เลิกคิดว่าคนอื่นจะต้องจ้องหาเรื่องชาวบ้านเหมือนตัวเองได้แล้ว ถ้าไม่มีอะไรข้าขอตัวไปนอนก่อน ทำใจให้ริษยาน้อยลงบ้าง เพื่อเจ้าจะหลับฝันดี”

“หนอย” คุณหนูใหญ่กัดฟันกรอด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครปากกล้าเท่านี้ หญิงสาวฉวยข้อมือคิโยมิหวังจะเข้าไปตบ แต่เฮียคุย่อมไวกว่า เขาหลบทันหนึ่งจังหวะก่อนจะจับแขนคุณหนูใหญ่ไว้แล้วบิดกลับด้วยวิชาหักข้อ เสียงหญิงสาวดังลั่นด้วยความเจ็บปวด

“ทีนี้จะเลิกแกล้งข้าได้หรือยัง?”

“ปล่อยนะ โอ๊ย!”

“บอกข้าก่อนสิ ว่าจะเลิกทำตัวอันธพาลหาเรื่องข้า”

“เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังพูดอยู่กับใครน่ะ!?” หญิงสาวเจ็บจนน้ำตาเล็ด จริงอยู่ที่เฮียคุไม่มีกำลังภายในแล้วแต่ทักษะต่างๆ เขายังจำได้แม่น ทั้งคุณหนูใหญ่ก็เป็นผู้หญิงทั่วไปที่ไม่ได้ฝึกอะไรมา การลงมือจึงจัดว่าค่อนข้างง่าย และเป็นไปได้ที่เขาจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ

“คุณหนูใหญ่... แต่แล้วไงล่ะ?”

“โอ๊ยยยยย!

“ทีนี้จะยอมหรือยังล่ะ?” เฮียคุหักแขนแรงขึ้นไปอีก คุณหนูใหญ่กรีดร้องด้วยความทรมาน ความเจ็บปวดทำให้ทิฐิลดลงไปหมด คราวนี้จึงต้องศิโรราบแต่โดยดี

“ยอมแล้วๆ”

“สัญญาก่อนว่าจะไม่แกล้งข้าแล้ว”

“ข้าสัญญา ข้าจะไม่แกล้งเจ้าแล้ว”

“อืม แค่นี้ก็จบ” เฮียคุปล่อยมือลง เล่นเอาร่างท้วมแทบร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น ความเจ็บปวดที่ได้รับนับว่ามากมายเกินพิกัด นางไม่อาจคาดคิดได้ว่าผู้หญิงอ่อนแออย่างคิโยมิจะเล่นหักมืออะไรได้แรงเช่นนี้ นับว่าเป็นสิ่งที่สร้างความตื่นตะลึงไม่น้อย

“เกิดอะไรขึ้น? คิโยมิ... เป็นยังไงบ้าง?” คุณท่านกับคนใช้หลายคนรีบวิ่งมาดูลูกทั้งสองที่ได้ข่าวมาว่ากำลังตบตีกัน และภาพที่เห็นก็ไม่ใช่คิโยมิจอมขี้แยที่โดนรังแกกำลังร้องไห้ แต่กลับเป็นคิโยมิที่ยืนเชิดหน้าทำขรึมในขณะที่อีกทางร้องไห้น้ำมูกยืด

ทุกคนตกใจ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านพ่อ”

“คิโยมิ ลูกไม่ได้โดนตบ?”

“ไม่ต้องห่วงค่ะท่านพ่อ มันจะไม่มีเรื่องอย่างนั้นอีก”

“แล้วนี่มันยังไง?” คุณท่านหันไปทางลูกสาวคนโตที่ตัวสั่นงันงกหมดสภาพอยู่ตรงพื้น คิโยมิรีบส่งสายตาอาฆาตไปทางเหยื่อหมาดๆ ของตัวเองคล้ายส่งสัญญาณว่าถ้ากล้าฟ้องพ่อขึ้นมาจะโดนเล่นงานของแท้แน่นอน คุณหนูใหญ่จึงรีบกลืนน้ำลายลงคอ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านพ่อ ข้ากับคิโยมิเล่นกันเฉยๆ”

“แล้วเจ้าร้องไห้ทำไม?”

“ฝุ่นมันเข้าตา ฮึกๆ”

“ทำซะข้าตกใจหมด ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันไปนอนไป แล้วอย่าเล่นอะไรแผลงๆ แบบนี้อีก ข้าขวัญหายหมด นึกว่าคิโยมิจะเป็นอะไรไปซะแล้ว”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ท่านพ่อไปนอนเถอะ”

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจสิคะท่านพ่อ”

“แต่ข้าไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรเลย” คุณท่านอดพึมพำไม่ได้ เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าคิโยมิตบตีพี่สาวตัวเอง แต่เขาแค่ขี้เกียจพูดให้มากความ ที่สงสัยตอนนี้คือมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคิโยมิถึงกล้าลุกขึ้นมาทำแบบนี้กันแน่

ทำไมคิโยมิถึงกล้าปฏิวัติตัวเองแบบนี้กันแน่

“คุณหนูเป็นอะไรไหมคะ?”

“ไม่เป็นอะไรหรอก”

“คุณหนูใหญ่ไม่ได้ทำอะไรคุณหนูใช่ไหมคะ?” ไอโกะพลิกร่างสูงโปร่งบอบบางไปมาด้วยความเป็นห่วง ก็ดูเอาสิ ตัวแค่นี้จะมีเรี่ยวแรงไปใช้กำลังกับใคร แค่ยกแขนจะมีแรงไหมยังไม่รู้เลย เฮียคุมองท่าทีห่วงใยนั้นแล้วเผลอยิ้มขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสู้รบมาแล้วมีคนเป็นห่วงเป็นใย

แท้จริงชีวิตของเฮียคุมีแต่การสู้รบ

เขาถูกบรรดาอาจารย์สอนมาให้เป็นนักฆ่า และฝึกฝนมาเพื่อสังหารคนชั่วให้สังคมน่าอยู่ขึ้น ทุกวันหลังจากฆ่าคนเขาก็ต้องกลับมาพักอย่างโดดเดี่ยว จะมีบ้างก็คิวจูซาน แต่นั่นก็เป็นกัลยาณมิตรที่เข้าใจในหน้าที่มากกว่าจะมาแสดงท่าทางเป็นห่วงเป็นใยด้วย

“ข้าบอกแล้ว ไม่มีใครทำอะไรข้าได้หรอกน่า”

“คุณหนูอย่ามั่นใจไปสิคะ ตัวคุณหนูก็แค่นี้ ไปตีกับเขามีแรงแค่ไหนกันคะ?”

“เมื่อก่อนข้าไม่ได้ตัวแค่นี้นี่นา...”

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ช่างมันเถอะน่า อย่าใส่ใจเลย บางทีข้าง่วงๆ เมาๆ ก็พูดจาเลอะเทอะไปบ้าง อย่างที่เขาว่าอย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมาไงล่ะ รีบเข้านอนกันดีกว่า พรุ่งนี้จะได้สดชื่น” เฮียคุพูดกับไอโกะแล้วเดินเข้าห้องไป วันนี้ได้จัดการคนที่หมั่นไส้แล้วคงจะนอนหลับฝันดี 

......................................................................................................................................................

“นี่คิโยมิมันกล้าทำแบบนี้กับลูกเลยเหรอ!?”

คุณผู้หญิงของบ้านตะคอกด้วยความไม่พอใจที่ลูกสาวคนเดียวถูกลูกเมียน้อยหักแขนจนกระดูกแทบร้าวแล้วยังร้องไห้จนหน้าบวมอืด แค่คิดก็แค้นจนอยากจะเข้าไปตบแต่ก็ติดที่ต้องวางตัวให้ดูสมเป็นผู้ดีเลยทำไม่ได้ ต้องมาเก็บกดอยู่แต่ในห้อง

“ใช่สิคะท่านแม่”

“แล้วเรื่องมันเป็นยังไงล่ะ?”

“ข้าก็ไปด่ามันแหละค่ะ แต่ครั้งนี้ไม่รู้มันนึกยังไงถึงฮึดสู้ขึ้นมา”

“แต่แรงมันไม่น่าจะสู้แรงเจ้าได้นะ ทำไมไม่สู้มันกลับไป?” คุณหญิงไม่เข้าใจนัก จริงอยู่ที่คนเราโดนรังแกมากๆ อาจจะลุกขึ้นมาสู้ แต่สุขภาพของคิโยมิก็ขึ้นชื่อว่าอ่อนแอเกินใคร เรื่องที่จะมีแรงสู้คนมาไม่เคยอยู่ในหัว และลูกสาวของนางก็ตัวโตกว่าเยอะด้วย

“ข้าสู้แล้วนะท่านแม่ แต่ข้าสู้มันไม่ได้”

“หึ สู้มันไม่ได้ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็จะให้มันอยู่บ้านเดียวกับข้าต่อไปไม่ได้”

“ท่านแม่จะทำอะไรคะ?”

“ให้มันแต่งงานอย่างเร็วที่สุด” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #51 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 00:03
    สั่งสอนแม่มันด้วยสิ อย่าๆๆๆๆๆๆช้า
    #51
    0
  2. #50 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 00:03
    สั่งสอนแม่มันด้วยสิ อย่าๆๆๆๆๆๆช้า
    #50
    0
  3. #34 ลูกชุบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:04
    อูย โหด เก่งมาก
    #34
    0
  4. #13 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 08:03
    ตายล่ะเฮียคุ จะโดนจับแต่งงานซะแล้ว
    #13
    0