<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 6 : ตอนที่๕ คุณหนูคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.ย. 59

“คุณหนูคะ ตื่นได้แล้วค่ะ”

ไอโกะเดินเข้ามาปลุกแต่ก็เห็นว่าคิโยมิตื่นตาสว่างอยู่แล้ว ที่น่าตกใจคือหญิงสาวกำลังอยู่ในท่าซ้อมมวยที่ดูผิดปกติสุดๆ เฮียคุพอรู้ว่ามีคนมาก็ชะงักงัน ใจหนึ่งก็หงุดหงิดตัวเองที่ต้องตื่นเช้ามาออกกำลังกายเป็นกิจวัตร อีกใจก็หงุดหงิดไอโกะที่เข้าออกห้องเป็นว่าแล้ว ผู้หญิงเป็นเพศที่จุ้นจ้านน่ารำคาญจริงๆ แต่เขาก็ไม่อยากต่อว่าอะไรมากเพราะขี้เกียจมานั่งปลอบคนอีก มันเหนื่อยโดยไม่จำเป็น

“ข้าตื่นอยู่แล้วล่ะ”

“คุณหนูเป็นมวยตั้งแต่เมื่อไรคะ?”

“ตั้งแต่เมื่อนั้นแหละ”

“เมื่อนั้นนี่เมื่อไรคะ?”

“เมื่อนั้นก็เมื่อนั้นแหละ... เจ้าอย่าถามมากเลย” เฮียคุตอบพลางมองแขนเรียวเล็กของตัวเองด้วยความรู้สึกที่เรียกได้ว่าหัวเสียมาก เขาควรจะมีแขนแกร่งแข็งแรงที่ฟาดศัตรูตายไม่ใช่บอบบางไร้เรี่ยวแรงอย่างที่เป็น คิดแล้วก็มีเรื่องให้อารมณ์เสียอีกเรื่องจนได้

“วันนี้ท่านมิโนรุจะมาเยี่ยมนะคะ”

“อืม”

“ไม่ดีใจเหรอคะคุณหนู?”

“เอ่อ... ดีใจสิ ดีใจจนเนื้อเต้นเลยเนี่ย” เฮียคุหัวเราะแหะๆ อย่างแนบเนียน เขาจะไปรู้ไหมล่ะว่ามิโนรุเป็นใคร เกิดไปแสดงกิริยาสุดโต่งแล้วไม่ใช่อย่างที่คิดขึ้นมามีหวังโดนจับผิดอีก

“เดี๋ยวข้าช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้นะคะ”

“เห้ย! ม่ต้องเลยนะ! ข้าอาบเองได้!!” เฮียคุรีบกันท่าออกอย่างเต็มแรงทันที เรื่องอะไรจะให้ไอโกะเป็นคนที่มาเปลื้องผ้าอาบน้ำแต่งตัวให้ ถึงตัวจะเป็นหญิง แต่ใจเขาก็ยังเป็นชาย จะให้ผู้หญิงมาช่วยอาบน้ำให้มันคงกระไรอยู่ แค่คิดในหัวก็ปั่นป่วนไปหมด

“งั้นข้าไปเตรียมเสื้อผ้ามาให้แล้วกันค่ะ”

“แค่นี้ก็พอ จากนี้ไปเจ้าไม่ต้องปรนนิบัติพัดวีอะไรให้ข้ามากมายหรอกนะ”

“ได้อย่างไรล่ะคะ? หน้าที่ของข้าคือดูแลคุณหนูนะคะ!” ไอโกะแย้งทันควัน นางคอยรับใช้คิโยมิมาตั้งแต่คิโยมิยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ นายบ่าวคู่นี้สนิทสนมกันมากทั้งไอโกะก็ยังหน้าตาผิวพรรณดีจนดูเผินๆ เหมือนพี่ที่คอยเคียงข้าน้องสาว ไม่เคยห่างกายไปไหน

“ข้าโตแล้วน่า”

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณหนูต้องการแบบนั้น” ชุดกิโมโนสีหวานถูกหยิบให้ เฮียคุกลืนน้ำลายแล้วรับมา เขาล่ะเกลียดสีชมพูไหนจะลายน่ารักๆ อย่างนั้นอีก เขาถอนหายใจและหยิบเข้าห้องน้ำอย่างเสียไม่ได้ ถ้าไม่ใส่ขึ้นมาก็คงมีปัญหาตามมาให้หงุดหงิดวุ่นวายใจอีก

ไม่ช้าเฮียคุก็ออกจากห้องน้ำในสภาพที่เขาต้องหยุดมองหน้ากระจกอยู่หลายนาน

ก็แหงแหละ... สวยซะขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องมองเป็นธรรมดา

เฮียคุเข้าใจแล้วว่าเหตุใดโอกาซังจึงย้ำเตือนหนักหนาให้ระวังอิสตรี เพราะความงามนี้เองที่ทำให้บุรุษหวั่นไหว ยิ่งงามเท่าไร ยิ่งอันตรายเท่านั้น เฮียคุเองก็บอกไม่ถูกว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรกับเรือนร่างนี้ ในส่วนลึกๆ ที่เก็บงำไว้อาจมีความพึงใจอยู่บ้าง แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าคือรำคาญในความอ่อนแอทำอะไรไม่ถูก

“เสร็จแล้ว”

“ว้าว คุณหนูของข้าสวยจังเลยนะคะ ใส่ชุดนี้แล้วขับผิวดูผุดผ่องไปทั้งตัวเลยค่ะ” ไอโกะชมความงามของเจ้านายสาว คิโยมิสวยไม่แพ้ใครในเมืองเลยนะเนี่ย ไม่แปลกที่จะหัวบันไดไม่แห้ง มีผู้ชายเข้ามาอยากขอไปเป็นภรรยาแทบจะทุกวัน “นั่งลงสิคะ เดี๋ยวข้าทำผมให้”

“ต้องทำผมด้วยเหรอ?”

“เอ้า ก็ต้องทำสิคะ ถามแปลก”

“ทำก็ทำ รีบๆ หน่อยนะ”

“วันนี้จะเอาทรงอะไรคะ?”

“ทรงอะไรก็ได้ ข้าไม่เรื่องมาก” เฮียคุตัดบทแล้วนั่งลงให้ไอโกะจัดแต่งให้ หญิงสาวค่อยๆ ช้อนผมขึ้นมาอย่างมือเบาแล้วเกล้าขึ้นเสียบเครื่องประดับ

“ถูกใจคุณหนูไหมคะ?”

“อ่าห้ะ” เฮียคุตอบสั้นๆ ปัดรำคาญ เขาไม่สนหรอกว่าทรงผมที่นางทำให้จะวิจิตรตระการตาอย่างไหนเขาก็ไม่สนใจ เขาแค่อยากออกไปหาอะไรกินให้สบายท้องสักหน่อยหลังจากที่หิวมาสักระยะ อาหารของลูกผู้ดีมีตระกูลก็คงจะต้องอร่อยเพลินลิ้นน่ากินไปด้วย

“เดี๋ยวข้าแต่งหน้าให้นะคะ”

“ไม่ต้องมั้ง สวยอยู่แล้ว จะแต่งอะไรเยอะแยะ” อดีตหนุ่มหล่อส่ายศีรษะ เรื่องอะไรจะต้องมานั่งให้คนอื่นละเลงสีลงบนใบหน้าให้เสียเวลาทั้งที่เรือนร่างที่เข้าอยู่ก็สวยหยาดฟ้ามาดินอยู่แล้ว

“จะได้ไม่ซีดเซียวเกินไปไงคะ จะไปพบท่านมิโนรุไม่อยากสวยหรือคะ?”

“ก็มันสวยอยู่แล้ว จะสวยมากมายไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไปกันเถอะ ข้าหิวจะแย่แล้ว

“วันนี้คุณหนูอยากออกไปกินข้าวอย่างมั่นใจด้วย ข้าดีใจจังเลยค่ะ” ไอโกะจับมืออีกฝ่ายด้วยความดีใจ ดวงตาใสแป๋วคู่นั้นทำให้เฮียคุต้องหลบสายตา เขาเกลียดชะมัดความรู้สึกใจกระตุกแบบนี้ มันทำให้เขาใจอ่อนลงทุกที ทั้งที่ไม่เคยเป็นกับใครที่ไหน

“ข้าเคยไปกินข้าวแบบไม่มั่นใจด้วยเหรอ?”

“บ่อยไปค่ะ คุณหนูกลัวคุณหนูใหญ่จะตาย”

“กลัวทำไม? มีอะไรน่ากลัว?”

“คุณหนูมาแปลกอีกแล้วนะคะ ปกติคุณหนูกลัวคุณหนูใหญ่กับคุณท่านมากไม่ใช่เหรอคะ? กลัวจนกว่าจะออกไปได้ต้องให้ข้าปลอบข้าโอ๋เป็นชั่วโมงก็เคยมาแล้วนะคะ!!” ไอโกะเบิกตากว้างคล้ายคนได้รับข้อมูลที่น่าตกใจอีกเรื่องหนึ่ง ในขณะที่เฮียคุเองก็ตระหนกไม่แพ้กัน

“ตอนนี้ข้าไม่กลัวแล้ว”

“แน่ใจนะคะ?”

“ใช่ ต่อจากนี้ ข้าจะไม่กลัวใครอีกแล้ว”

......................................................................................................................................................

เฮียคุไม่ใช่คนขี้ขลาด

ร่างสูงโปร่งมานั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร กลิ่นกับข้าวร้อนๆ ยั่วน้ำลายได้ไม่ยาก ความหิวทำให้สมองทำงานได้ช้าลง เขาแทบจะพุ่งไปคว้าซูชิเข้าปากแบบไม่สนใจอะไร แต่ด้วยมารยาทสังคมเล็กน้อยที่คิวจูซานสอนทำให้เขาไม่ทำอย่างนั้น เขานั่งรอจนคนมาแล้วกะจะรับประทานพร้อมกัน

ไม่ทันไร ก็มีผู้ชายท่าทางดุดันเข้ามานั่งพร้อมกับผู้หญิงอีกสองคน แน่นอนว่าคนแรกเป็นหญิงสูงวัยหน้าตางี่เง่า กับหญิงสาวตัวหนาหน้าแบนอีกคนที่ดูจะร้ายกาจไม่เบา

“คนครบหรือยัง?” เฮียคุยังไม่ค่อยแน่ใจจึงแอบกระซิบถามสาวใช้ประจำตัวด้วยความหิวที่เต็มกลืน ชนิดที่ถ้าไม่เกรงภาพลักษณ์เขาจะจ้วงซูชิแบบไม่รีรอ

“ท่านมิโนรุยังไม่มาค่ะ”

“ทำไมมาช้าจัง?”

“คิดถึงสินะคุณหนู”

“คิดถึง?”

“ไม่ต้องมาเขินกลบเกลื่อนเลยค่ะ คุณหนูคิดถึงท่านมิโนรุก็บอกมาเถอะ” ไอโกะเอ่ยแซว เฮียคุขมวดคิ้ว ผู้ชายหน้าตาดุๆ ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะน่าจะเป็นพ่อของเจ้าของร่างที่เขาอาศัยอยู่ หญิงสูงวัยก็น่าจะเป็นแม่ของหญิงหน้าแบนที่จ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

นี่สินะคุณหนูใหญ่...

“มองข้าอย่างนี้มีอะไรหรือเปล่า... คะ?”

“ข้าจะมองแล้วเจ้ามีปัญหาอะไรเหรอคิโยมิ?”

“ข้าไม่มีปัญหาหรอกค่ะ เพราะข้าไม่อยากจะสร้างปัญหากับเรื่องไร้สาระแบบนั้น” เฮียคุสวนกลับ เขาเกลียดนักการข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ดูท่าคิโยมิจะเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอขั้นสุด ทั้งทางร่างกายและจิตใจ จึงถูกคนปฏิบัติด้วยอย่างหยามเกียรติตลอดเวลา

แต่อย่าหวังว่าตอนที่เขาอยู่เขาจะปล่อยให้เกิดเหตุการณ์นั้นกับตัวเองเลย

เฮียคุเป็นผู้ชายที่รักศักดิ์ศรี เขาภูมิใจในความเป็นเฮียคุที่องอาจ เขาไม่เคยต้องกลัวใครไม่ว่ามันจะเก่งมาจากทิศไหน ใครที่มันบ้าจะมาหาเรื่องเขามักจะจบด้วยการนอนหยอดน้ำข้าวต้มประมาณครึ่งปีเห็นจะได้ ถ้าไม่ติดที่อีกฝ่ายเป็นสตรีเขาอาจจะใช้ความรุนแรงไปแล้ว

“เจ้ากล้าหาเรื่องลูกสาวข้าหรือไงห้ะ?”

ประโยคนี้บ่งบอกว่าหญิงหน้าแบนเป็นลูกของหญิงสูงวัยในขณะที่เขาไม่ใช่ และการที่มันจะรังแกเขาได้ก็คงเป็นเพราะชาติตระกูลที่สูงกว่า ซึ่งในกรณีนี้คงเป็นการที่คุณท่านมีภรรยาหลายคน และแม่ของเจ้าของร่างนี้น่าจะเป็นภรรยาน้อย ส่วนนางคงจะเป็นภรรยาหลวง

“ข้าก็ไม่อยากหาเรื่องนักหรอก ถ้าไม่โดนสายตาแบบนั้นก่อน”

“นี่เจ้า!?”

“พอได้แล้วน่า คิโยมิ ขอโทษท่านแม่ใหญ่เร็วเข้า”

“ข้า...” เฮียคุหัวเสียที่จะต้องขอโทษในเรื่องที่เขาไม่ผิด แน่นอนล่ะว่าอยู่เฉยๆ โดนหาเรื่องก็ต้องไม่พอใจเป็นธรรมดา จริงอยู่ที่เพชฌฆาตร้อยปรลัยมีบัญญัติว่าจะไม่สังหารผู้คนด้วยกิเลส แต่ในชีวิตประจำวันหากโดนคนพาลรังแกก็อาจใช้กำลังสั่งสอนได้บ้าง ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เฮียคุก็ไม่อยากลงไม้ลงมือกับผู้หญิง ขณะนั้นเองก็มีเสียงสวรรค์มาโปรดดังมาจากด้านนอก ที่ทำให้ทุกคนหันไปมอง

“ท่านมิโนรุมาแล้วค่ะ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #129 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:45
    เริ่ดดดดดดดด
    #129
    0
  2. #87 สมบุกสมบัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:23
    เฮียคุโหดดดดดด
    #87
    0
  3. #48 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 00:23
    ท่านมิโนรุหล่อมั้ย อยากรู้จุง
    #48
    0
  4. #32 ลูกชุบ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:03
    ไอโกะน่ารัก
    #32
    0