<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 53 : ตอนพิเศษ พ่อค้าราเมง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.ค. 60

“พี่ใหญ่...”

โฮชิกรีดร้องแล้วจ้องหน้าสามีที่เคร่งกังวล สองสาวข้างกายช่วยกันจับแขนตรึงเอาไว้แน่น ตอนนี้หญิงสาวกำลังหน้าดำหน้าแดงเพราะเจ็บปวดจากการคลอดลูก ร่างกายทรมานราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หมอตำแยช่วยดูอย่างเครียดหนัก ดูท่าเด็กจะตัวใหญ่มาก ทำให้คลอดยากพอตัว

“เบ่งอีกค่ะ แรงอีกค่ะ”

“กรี๊ดดดดด...

“อุแว๊... อุแว๊...”

“ลูกคลอดแล้ว ว้าว ผู้ชายซะด้วย” อิจิมิโฮะรับเด็กจากหมอตำแยมาให้สามี เฮียคุเอื้อมไปแตะมือลูกเบาๆ ยิ้มกว้างน้ำตารื้น ดีใจที่ได้มีลูกเป็นตัวแทนความรักที่เขามีให้ภรรยาคนที่สาม โฮชิมองลูกแล้วยิ้มออกมาตามสามี สายตาอบอุ่นเต็มไปด้วยความห่วงใย

“ปลอดภัยดีไหม?”

“ปลอดภัยดี แข็งแรงมาก หล่อเหมือนพ่อไม่มีผิด”

“ขอบใจมากนะโฮชิ ไม่ต้องกังวลนะ เจ้าหลับไปเถอะ เดี๋ยวข้าช่วยดูแลลูกให้ก่อน”

“ขอบคุณนะมิโฮะซัง”

โฮชิปิดตาและหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน การคลอดบุตรไม่ใช่งานเล็กๆ ทั้งปวดเมื่อยร่างกายแล้วยังเสียเลือดมาก ดีที่ได้หมอตำแยที่ชำนาญมาช่วย ไม่อย่างนั้นคงลำบากกว่าเดิม เฮียคุกับภรรยาอีกสองคนเดินออกมาเห็นไอโกะกำลังเลี้ยงลูกอยู่ ท่าทางเหน็ดเหนื่อยวุ่นวายไม่แพ้กัน

ตอนนี้เฮียคุมีลูกชายกับภรรยาคนละคน ลูกไอโกะอายุสองขวบ ลูกอิจิมิโฮะสามขวบ ลูกโฮชิเพิ่งเกิด และลูกโมโมะอยู่ในท้อง โมโมะท้องอ่อนๆ อยู่ยังไม่รู้ว่าเพศอะไร แต่ดูจากอาการแพ้ท้องแล้วก็น่าจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แน่นอนว่าทุกคนปลื้มปีติดีใจที่ได้มีลูกกับคนที่ตัวเองรัก และช่วยกันเลี้ยงลูกไม่มีเกี่ยง

“พี่ใหญ่ค่ะ ช่วยหยิบน้ำให้ลูกหน่อยค่ะ” ไอโกะพูดเสียงหวานอ้อนสามี เฮียคุรีบหยิบน้ำให้ ลูกชายคนโตพูดได้บ้างแล้ว ส่วนคนรองยังอ้อแอ้อยู่ เขาก็สอนให้เรียกภรรยาทุกคนว่าแม่เหมือนกัน แน่นอนลูกๆ ดูไปแล้วหน้าตาคล้ายๆ เขาหมด ถอดแบบพ่อมาไม่มีผิด

“พ่อๆ”

“น้ำมาแล้วลูก” เฮียคุป้อนน้ำให้ลูกคนโต “ไอโกะ เจ้าไปพักบ้าง ข้าไม่อยากให้เจ้าทำงานหนักเกินไป เดี๋ยวก็ให้ทุกคนช่วยๆ กันทำก็ได้”

“ไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้โฮชิก็เพิ่งคลอด โมโมะก็ท้องอยู่ มิโฮะซังเอาเข้าจริงๆ ก็ทำงานบ้านไม่ค่อยเป็น ข้าเคยเป็นสาวใช้ของคุณหนู งานแค่นี้สบายมาก”

“แต่ข้าไม่ได้แต่งเจ้ามาเป็นสาวใช้ ข้าแต่งเจ้ามาเป็นภรรยา”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ”

“ไม่คิดมากได้ยังไง มานี่เลย ข้าดูแลลูกเอง”

“ข้าทำได้จริงๆ ค่ะ ไม่ได้หนักหนาอะไรเลย”

“ไปเฝ้าลูกนอนซะ เดี๋ยววันนี้ข้าให้มิโฮะซังทำกับข้าวกิน” เฮียคุสงสารไอโกะที่มักอาสาทำงานหนักกว่าคนอื่น ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง อ้างว่าตัวเองเคยเป็นสาวใช้และงานเหล่านี้ทำแป๊บเดียวก็เสร็จอย่างเดียว แต่เขาไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น ต้องห้ามเผลออย่างเดียวไม่เช่นนั้นนางแอบทำเองหมด

“โธ่ พี่ใหญ่...” 

“มิโฮะซัง”

“มีอะไร?” อิจิมิโฮะจ้องสามีด้วยตากลมโต ดวงตาใสๆ ร้ายๆ นี่แหละที่ทำให้เฮียคุไปไหนไม่ได้ แต่เขากลับชอบแกล้งภรรยาคนนี้ ในขณะที่เขาไม่เคยกลั่นแกล้งใคร อาจจะเพราะไอโกะเรียบร้อยน่ารัก โฮชิเองอยู่เฉยๆ ก็วุ่นวายพอแล้ว ส่วนโมโมะเขาแพ้ยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนไม่กล้าใช้ทำอะไร

จริงอยู่ที่ในบรรดาภรรยาทั้งหมด โมโมะงดงามที่สุด แต่สำหรับเฮียคุแล้วอิจิมิโฮะน่ารักที่สุด เขาถึงชอบแกล้งนางให้ขัดเคืองใจ เห็นหน้าแล้วหมั่นไส้

“เอาลูกเล็กให้ไอโกะอุ้มนอน แล้วเจ้าไปต้มน้ำมา แล้วก็ทำน้ำซุปไว้เลย จะได้ให้ทำอะไรกิน”

อาหารอย่างเดียวที่อิจิมิโฮะทำอร่อยคือน้ำซุป หญิงสาวเข้าครัวไปปรุงอย่างพิถีพิถัน เฮียคุเข้าไปด้วย เขาใช้งานนางอย่างเดียวที่ไหน เขาช่วยบ่อยจะตาย เอาเข้าจริงเขาไม่อยากให้พวกภรรยาทำอะไรด้วยซ้ำ แต่คนเยอะ งานมันก็เยอะ ทำเองไม่ไหว จ้างคนใช้ก็วุ่นวาย ไม่เป็นส่วนตัว เลยต้องช่วยๆ กันทำ

“น่ากินเหมือนเดิมเลยนะ”

เฮียคุโอบกอดร่างระหงไว้จากด้านหลัง

“อายเขา”

“อายทำไม มีแต่คนกันเอง”

“ข้าก็อายอยู่ดี”

“มากกว่านี้เราก็เห็นกันมาหมดแล้ว อายอะไร?” เฮียคุแกล้งกระเซ้าให้หน้าแดง ชอบนักเวลาได้กอดกันแบบนี้มันอบอุ่นดี ตัวนุ่มๆ ของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยได้ทุกครั้ง แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันอยู่กันมาตั้งสามปีไม่รู้จะอายอะไรอีก อิจิมิโฮะใช้กระบวยโขกหัวสามี

“นี่แหนะ!”

“มิโฮะซัง ทำไมเจ้าชอบรุนแรงกับข้าตลอดเลย”

“กับคนกะล่อนแบบเจ้ามันต้องรุนแรงอยู่แล้ว”

“ข้ากะล่อนตรงไหน?”

“ทุกตรงนั่นแหละ ไปเอาเส้นมาได้แล้ว”

อิจิมิโฮะออกคำสั่ง เฮียคุหยิบเส้นมาใส่ทำเป็นราเมงแล้วยกไปที่โต๊ะที่ข้าว ตอนนี้ลูกคนโตนั่งร่วมโต๊ะได้ แต่ลูกอีกสองคนกำลังหลับอยู่และโฮชิก็พักผ่อน ชายหนุ่มจัดแจงวางอาหารไว้หน้าสมาชิกในครอบครัว ที่ต่างคนต่างก็น้ำลายสอเพราะอดใจไม่ไหวที่จะกินข้าวเย็น

“กินข้าวกันเถอะพวกเรา”

“ขอบคุณนะคะ”

ไอโกะป้อนข้าวให้ลูก เฮียคุนั่งติดกับโมโมะคอยเอาใจ

“กินเยอะๆ นะโมโมะ ลูกในท้องจะได้แข็งแรง”

“ข้ากินจนจะเป็นหมูอยู่แล้วนะพี่ใหญ่” โมโมะท้วงขึ้นมาบ้างเพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าตั้งครรภ์ สามีก็คอยเอาใจไม่ห่าง ทุกวันจะปรนเปรอด้วยอาหารที่มีประโยชน์และผักผลไม้เป็นกองๆ ให้กินเข้าไปเพื่อบำรุงสุขภาพ และก็แทบไม่ยอมให้ขยับตัวไปไหนเลยนอกจากออกกำลังกายเบาๆ

เฮียคุรู้สึกว่า การที่เขามีภรรยาสี่คนไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด และเขาก็ไม่ได้มีเพื่ออวดศักดาเก่งกาจ ประกาศว่ามีเงิน หรือมักมากในราคะ สิ่งที่เขามอบให้พวกนางคือรักแท้ และในเมื่อเขาเลือกแบบนี้ เขาก็ต้องดูแลพวกนางให้มากกว่าคนทั่วไปสี่เท่า ไม่ให้เกิดความน้อยใจว่ารักใครมากกว่าน้อยกว่า

“หมูที่ไหนกัน เจ้าหุ่นดีจะตาย”

“ข้าว่าข้าอ้วน”

“อ้วนที่ไหนล่ะ โมโมะอ้วนไหมไอโกะ?”

“ไม่อ้วน หุ่นดีมากเลยค่ะ”

“เห็นไหม ข้าว่าเจ้าผอมไปด้วยซ้ำ” เฮียคุคะยั้นคะยอให้โมโมะที่เพิ่งกินผลไม้ไปกินราเมงต่อ พอหญิงสาวกินเท่านั้นก็ทำตาโตกลมกว้าง เหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้

......................................................................................................................................................

สิบหกปีผ่านไป

ท่ามกลางถนนที่คนแน่น มีร้านราเมงเจ้าดังตั้งเด่นเป็นสง่า ราเมงเจ้านี้เป็นที่ขึ้นชื่ลือชาว่าเส้นเหนียวนุ่ม น้ำซุปหวานกลมกล่อม หมูและเครื่องแทบละลายในปาก ใครๆ ก็ต้องหาทางมากินกัน เพราะเป็นเจ้าเด็ดเจ้าดังของทะเลย่านนี้ แม้แต่ผู้คุมกุฎในยุคนี้ยังพายอดนักรบอย่างพวกคอนโทรเล่อร์มากินเลี้ยงผ่อนคลาย

เฮียคุกระดกสาเกเข้าปาก ลวกเส้นอย่างขะมักเขม้นด้วยท่าทางที่ฝึกมาจากเพชฌฆาตร้อยปรลัย ไอโกะเลี้ยงลูก อิจิมิโฮะต้มน้ำซุป โฮชิยืนต้อนรับ โมโมะคิดบัญชี

ลูกชายสี่คนของเฮียคุหน้าตาคล้ายคลึงกันมาคอยเป็นพนักงานในร้าน

หลังจากลูกชายคนโตของเฮียคุมีอายุได้ประมาณสิบขวบ ไอโกะก็ตั้งท้องอีกครั้ง คราวนี้นางได้ลูกสาว แน่นอนว่าปีต่อมา อิจิมิโฮะ โฮชิ โมโมะ ก็ให้กำเนิดลูกสาวเช่นเดียวกัน

ลูกสาวสี่คนของเฮียคุหน้าตาคล้ายมารดา ตอนนี้ยังเด็กมาก เลยให้ไอโกะคอยเลี้ยงดูแลอยู่ แต่ด้วยความน่ารักทำให้ลูกค้าพากันมาเล่นและกินข้าวร้านนี้บ่อยๆ

วันนี้มีแขกคนหนึ่งนั่งหันหลัง เขาใส่ชุดดำ มีหมวกปิดบังใบหน้า แล้วยังสวมหน้ากากไว้อีก

“ขอราเมงแปดชาม”

“เอ่อ... ท่านครับ ท่านมาคนเดียวจะทานหมดเหรอครับ?”

“หึ ลองไปถามพ่อเจ้าดูสิ” เสียงแหบแห้งนั้นยียวนขนาดหนัก ทำให้ลูกชายของเฮียคุไม่ค่อยพอใจแล้วเดินไปหาเฮียคุที่กำลังลวกราเมงอยู่ พอเฮียคุได้ยินเรื่องแบบนั้นก็เดินมาถาม เขาต้องมาคุยให้รู้เรื่อง มาพูดจาแบบนี้กับลูกเขาได้ยังไง ถ้าจะมากวนกันแบบนี้มันหาเรื่องกันชัดๆ

“นี่ท่าน จะกินกี่ชามก็พูดให้มันดีๆ ถ้าจะมาไม่ดี ร้านข้าไม่ต้อนรับ”

“โทษที... โทษที ข้าอาจจะพูดผิดไปหน่อย”

“งั้นเอากี่ชาม?”

“แปดชาม”

“ท่านจะกินหมดเหรอ?”

“แหม ก็หลานข้ามีแปดคน จะกินเจ็ดชามได้ยังไง?

“เออ เอาเข้าไป แล้วท่านจะไหวหรือนั่น?” คราวนี้เฮียคุยิ้มออกมา รู้แล้วว่าผู้มาเยือนที่ปลอมตัวคนนี้เป็นใคร อีกฝ่ายถอดหน้ากากออกยิ้มยียวน

“ขึ้นชื่อว่าคิวจูซาน ไม่ไหวไม่มี ไม่มีไม่ไหว!!”

คิวจูซานยักคิ้ว ส่งสายตาท้าทายอดีตเพชฌฆาตร้อยปรลัย

เฮียคุน้ำตาไหล คิวจูซานช่างสมเป็นศิษย์พี่เขาจริงๆ

อันนี้จบจริงๆ แล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่คอยติดตามกันมาโดยตลอด เรื่องนี้ตื้อไปหลายรอบและอู้ไปแต่งเรื่องอื่นหลายรอบมากๆ แต่ก็กลับมาตายรังจนจบจนได้ ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆ ของผู้เขียนด้วยนะคะ และเฮียคุจะไปโผล่อีกครั้งในบทรับเชิญของ Caravian ระวังหนอนดุ แน่นอนว่าเฮียคุยังคงเป็นเฮียคุเหมือนเดิมค่ะ รักค่ะ ^ ^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #137 thivaangkawanich (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 04:25
    มาแนวนิยายกำลังภายในเลย พระเอกมีเมียหลายคน
    #137
    1
    • #137-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 53)
      17 กันยายน 2561 / 01:06
      ชดเชยเฮียคุ เก็บกดมานาน
      #137-1
  2. #132 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:27
    ขอบคุณค่ะ
    #132
    1
    • #132-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 53)
      6 ธันวาคม 2560 / 23:55
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ หวังว่านิยายเรื่องนี้จะทำให้คุณมีความสุขนะคะ
      #132-1
  3. #125 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 06:32
    ดูเฮียแกมีความสุขดี
    #125
    1
    • #125-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 53)
      19 กรกฎาคม 2560 / 19:51
      แฮปปี้ๆ เนอะ
      #125-1