<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 52 : ตอนพิเศษ เด็กที่เป็นนักฆ่าไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.ค. 60

แท้จริงเฮียคุ คิโยมิ และหญิงอ้วนนางนั้น มีเวลาตกฟากเดียวกัน และในวันนั้น ขณะที่วิญญาณเฮียคุออกจากร่าง วิญญาณคิโยมิที่ดวงตกก็ออกจากร่างเช่นเดียวกัน ส่วนหญิงอ้วนนั้นตายแล้วพอดี ทำให้เกิดการสลับร่างที่ชุลมุนอย่างที่เรื่องราวได้เกิดขึ้น

มิโนรุแต่งตั้งคิโยมิขึ้นครองบัลลังก์ด้วยกัน ทั้งคู่มีความสุขมาก บ้านเมืองกำลังไปได้ดี มิโนรุและขุนนางทหารเก่าๆ ช่วยกันช่วยเหลือประชาชนและส่งหมายไปให้ฐานทัพไฮโดรเมด้ามาคุมอีกทีหนึ่ง ดูแล้วน่าจะพัฒนาไปได้ไกล ชาวบ้านทุกคนหน้าชื่นตาบาน ไม่ต้องคอยระแวงว่าโนบุรุจะมาทำร้ายเมื่อไรเหมือนเมื่อก่อน

ด้านเฮียคุก็เตรียมงานแต่งงานกันอย่างยิ่งใหญ่ในองค์กร

“สี่คนเลยเหรอ?”

คิวจูซานมองศิษย์น้องอย่างอึ้งๆ เหล้าที่กินอยู่แทบพุ่งออกจากปาก ไอ้เรื่องการมีภรรยาหลายคนไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก แต่การที่ภรรยาสี่คนรักสามัคคีกันดี แล้วยังยอมแต่งงานพร้อมกัน ให้เกียรติเท่ากันแบบนี้ เรียกได้ว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน แม้แต่นิยายก็เถอะ เขาก็ไม่เคยอ่าน

“ครับ”

“เฮียคุเอ๋ย... เฮียคุ เจ้ามาถึงจุดนี้ได้ยังไงเนี่ย?”

“จุดไหนครับ?”

“ก็จุดที่แต่งเมียพร้อมกันสี่คนไงล่ะ”

“แหม ก็ข้ารักของข้าสี่คน จะแต่งสามคนได้ยังไง?

“เออ จริงของเจ้า” สองสหายดื่มสาเกเข้าไปอีก สายตาคึกคักสักพักคิวจูซานก็ถามออกมา “แล้วเรื่องที่เจ้าจะลาออกจากองค์กร ข้าก็เคารพการตัดสินใจของเจ้านะ แต่ข้าก็อดใจหายไม่ได้ เห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ตอนเจ้าเรอไม่ออก ข้าอุ้มเจ้าพาดบ่าตบหลังให้ด้วยซ้ำ”

“ข้าก็อยู่แถวๆ นี้ เราก็เจอกันได้แทบทุกวันเหมือนเดิม” เฮียคุระบายยิ้ม เขาเองซาบซึ้งบุญคุณของคิวจูซานนัก ถ้าไม่ได้ศิษย์พี่คนนี้คอยดูแล เขาก็คงไม่ได้เติบโตมายืนอยู่ตรงนี้ “ท่านจะเศร้าทำไมเล่า? นี่มันงานมงคลของข้า...ท่านควรจะยินดีถึงจะถูกนา!!”

“ข้าก็ยินดี เห้อ... ข้านี่ใช้ไม่ได้เลย”

“ท่านนี่ชักแปลกๆ”

คิวจูซานแค่นหัวเราะออกมา เขาเปลี่ยนเรื่อง

“จริงสิ แล้วเจ้าไม่อยากช่วยเหลือสังคมเหมือนเมื่อก่อนแล้วเหรอ?”

“การช่วยเหลือสังคมมีหลายวิธี ไม่จำเป็นต้องเป็นนักฆ่า” เฮียคุมองศิษย์พี่ด้วยสายตาผูกพัน “ข้าจะแต่งงาน มีครอบครัว ข้าว่าลูกเมียข้าคงไม่อยากได้สามีหน้าตายอารมณ์เดียว แล้วยังต้องออกไปเสี่ยงอันตรายฆ่าคนหรอก ข้าไม่อยากให้พวกนางเป็นกังวล แล้วท่านเล่า?

“ข้าไม่ไปไหนหรอก เป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัยต่อไป ข้าชอบแบบนี้ เจ้าไม่ชอบหรือ?”

“แท้จริงก็ชอบ มันเป็นชีวิตของข้า แล้วมันยังทำให้ข้าได้เจอคนที่ข้ารัก”

“ก็จริง” คิวจูซานยิ้มละไม “มันก็ทำให้ข้าได้เจอคนที่ข้ารักเหมือนกัน”

......................................................................................................................................................

ยี่สิบปีก่อน

เพชฌฆาตร้อยปรลัยมีกฎห้ามนักฆ่าหนีเที่ยวมิเช่นนั้นจะโดนโทษหนัก ถึงกระนั้นคิวจูซานในวัยสิบกว่าขวบแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นอยู่ดี หาจังหวะที่นักฆ่าคนอื่นกำลังวุ่นวายกับการจัดการพวกขุนนางกร่างๆ หาเรื่องชาวบ้าน เขาเชิดคอสั่งเหล้ามาดื่มและเดินท่องไปประสาเด็กที่คิดว่าตัวเองเก่ง

จนได้ยินเสียงหนึ่ง

มันเป็นเสียงผู้หญิงร้องท่ามกลางคำตะคอกของผู้ชาย

“ไปเอามันออกซะ ไอ้เด็กคนนี้ข้าไม่รับมันเป็นลูกหรอก!!”  

คิวจูซานแอบวิ่งเข้าไปดูด้วยความสนใจ เรื่องแบบนี้ในองค์กรยังไม่มีสอน ก็เห็นหมอเถื่อนกำลังทำแท้งให้ผู้หญิงคนหนึ่ง สักพักหมอก็แบกกองขยะออกมาทิ้ง คิวจูซานใจหายวาบ รอจนไม่มีใครเห็นแล้วเข้าไปแกะผ้าออก ก็เห็นเด็กน้อยตัวแดงๆ นอนหายใจรวยริน

เขาประคองทารกน้อยขึ้นมาแล้วหันซ้ายหันขวา รีบพาเข้าร้านหมอ

“ท่านหมอ ช่วยเด็กคนนี้ด้วย”

“เจ้าหนู เด็กคนนี้ข้ารักษาไม่ไหว เขากำลังจะตายแล้ว กระดูกหักเกือบทุกท่อน เสียเลือดไปมาก ทางเดียวที่จะรอดคือต้องให้หมอเทวดารักษาเท่านั้น แต่ถึงจะรักษาได้ ก็อาจจะเป็นคนไม่เต็มคน”

“หมอเทวดาอยู่ไหน?”

“เขาอยู่ในเมือง แต่เจ้ามีปัญญาไปรักษาเหรอ ไอ้หมอนี่มันขูดรีดอย่างกับอะไรดี”

“ข้าจะรักษาให้ได้ ฝากน้องชายข้าก่อน ข้าจะไปหาเงิน” คิวจูซานรู้สึกถูกชะตาเด็กน้อยคนนี้โดยไม่มีเหตุผล และวันนั้นเขาก็กลับไปขอเงินจากองค์กรโดยไม่สนโทษทัณฑ์ที่แอบหนีเที่ยว คิวจูซานโดนตีจนตัวแตกเป็นแถบๆ เขากัดฟันกรอด กอดอกแน่นยืนให้ตีไม่ขยับหนีสักนิดเดียว

“ทีหลังจะหนีเที่ยวอีกไหม?”

“ไม่หนีแล้ว...” เด็กชายตัวสั่นเพราะเจ็บมาก “ท่านจูนิ ข้าขอ...”

“จะขอให้เลิกตีคงไม่ได้”

“ข้าขอเงินไปช่วยเด็กคนนั้นครับ”

“งั้นข้าคงต้องตีเจ้าเพิ่มอีกร้อยที?” จูนิแกล้งขู่ ทว่าผลที่ได้คือคิวจูซานก้มหน้ายอม เขาจึงละไม้ออกแล้วหยิบเงินวางไว้บนโต๊ะ “เอาไปรักษาเด็กคนนี้ แล้วพาเขาไปสถานรับเลี้ยงเด็ก ช่วยนี้เศรษฐกิจฝืดเคือง เราไม่มีเงินเลี้ยงใครเพิ่มแล้ว และเราเป็นนักฆ่าไม่ใช่พี่เลี้ยง เราไม่เลี้ยงเด็กที่เป็นนักฆ่าไม่ได้ เด็กป่วยคนนี้เป็นนักฆ่าไม่ได้”

“เขาเป็นนักฆ่าได้” คิวจูซานตะโกนมั่นใจ “ข้าจะทำให้เขาเป็นนักฆ่าได้”

จากวันนั้น คิวจูซานก็พาเด็กชายไปรักษากับหมอเทวดาจนหายขาด แต่กระดูกที่หักทั้งตัวกับร่างกายที่อ่อนแอนั้นก็เป็นอุปสรรคอยู่ข้อใหญ่ คิวจูซานเสี่ยงขอศิษย์พี่เลี้ยงดูเฮียคุโดยทำหน้าที่ดูแลทุกอย่าง ไม่ว่าจะพาหัดเดิน ประคบยา ป้อนยา ประสานกระดูก ออกกำลังกายจนร่างกายแข็งแรงเป็นเฮียคุอย่างทุกวัน

......................................................................................................................................................

งานแต่งงานของเฮียคุจัดขึ้นวันนี้ เป็นงานแต่งงานแรกในเพชฌฆาตร้อยปรลัย นักฆ่าทุกคนมาร่วมแสดงความยินดี สี่สาวนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวช่วยกันแต่งเนื้อแต่งตัวให้กัน วันนี้สวยกินกันไม่ลง หน้าตาผุดผ่องมีความสุข ดีใจที่จะได้แต่งงานกับหนุ่มหล่อคนเดียวกัน 

“วันนี้ทุกคนสวยมากเลยค่ะ”

“เจ้าก็สวยเหมือนกันไอโกะ ชุดนี้เข้ากับเจ้ามาก”

“วันนี้พี่ใหญ่จะเป็นยังไงนะ?”

“น่าตื่นเต้นจัง ข้ารอเจอพี่ใหญ่ไม่ไหวแล้ว”

สาวๆ พูดคุยกันแล้วจัดเสื้อผ้าเครื่องประดับให้เข้าที่ สักพักก็มีคนมาเชิญให้ออกไปงานพิธี ผู้คนตะลึงในความงามของพวกนางและอิจฉาเฮียคุไปในเวลาเดียวกัน จะว่ามันโชคร้ายที่ไปอยู่ในร่างคิโยมิก็พูดได้ไม่เต็มปาก ถ้าทนลำบากแล้วได้ครองใจหญิงงามแบบนี้ ใครๆ ก็ยอม

“มิโฮะ ลูกของแม่สวยจริงๆ” โยชิโนะชมแล้วหันไปทางคนรักเก่า อิจิยิ้มๆ เพราะเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดมากแล้วอีกอย่าง เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่ามีลูกสาวก็ไม่กี่วันก่อน ออกจะตกใจมากกว่า แต่ก็ดีใจที่มีทายาทแล้วเฮียคุเองก็เป็นคนดีไว้ใจได้ ว่าจะไม่ทำให้ลูกเขาเสียใจ ด้านโฮชิก็ชี้ไปทางเจ้าบ่าว

“นั่นพี่ใหญ่มาแล้ว”

เฮียคุเดินออกมา วันนี้ร่างสูงสง่าแต่งตัวได้น่ามองมาก แผงอกแน่น เอวสอบ แขนขากระชับแข็งแรง หน้าตาหล่อคมมีผมยาวหยักศก สายตาของเขามองมาที่เจ้าสาวทั้งสี่ของตัวเอง ก็ต้องยิ้มออกมาเพราะแต่ละนวลนางสวยมาก ยิ่งยามยิ้มเขินอายยิ่งเพิ่มความงามเข้าไปหลายส่วน

กองสินสอดที่นักฆ่าทุกคนช่วยกันไปหามาให้วางไว้เป็นระเบียบ เหล้าก็วางอยู่

“บ่าวสาวดื่มเหล้าสาบานรักกันหน่อยเถอะครับ”

คิวจูซานพูดแล้วผายมือไป เฮียคุนั่งลงแล้วชนเหล้ากับหญิงสาวทีละคน

“เฮียคุ... เมื่อวานท่านซัดไปสามไห วันนี้จะไหวหรือ?”

“ขึ้นชื่อว่าเฮียคุ ไม่ไหวไม่มี ไม่มีไม่ไหว!!”

ไอโกะ อิจิมิโฮะ โฮชิ โมโมะ เข้าแถวมากินเหล้า พวกนางดื่มไม่ค่อยเป็นแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นดื่มไม่ได้ ก็มีสำลักบ้างไอบ้าง แต่เฮียคุก็ไม่ได้หงุดหงิด มองว่าตลกและน่ารักด้วยซ้ำ ดื่มเหล้าไม่เป็นเดี๋ยวเขาสอนให้ หัดๆ ไปเดี๋ยวก็เป็นเอง เขากับคิวจูซานตอนแรกก็ไอแบบนี้เหมือนกัน

“ข้าขอให้คำสาบานว่าข้าจะรักและปกป้องคุ้มครองภรรยาสี่คนของข้าตลอดไป”

“พวกเราก็จะรักและดูแลสามีของเราตลอดไป”

สองฝ่ายให้คำมั่นและกราบไว้พ่อแม่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ภูตอุดมการณ์อวยพรให้ชีวิตสมรสราบลื่น อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า มีลูกหลานห้อมล้อม

“โชคดีนะมิโฮะ”

“โชคดีนะไอโกะ” คิโยมิกับมิโนรุมาร่วมพิธีและอวยพร นางสนิทสนมกับไอโกะมานานเพราะโตมาด้วยกัน “เจ้าไม่ต้องห่วงข้านะ ตอนนี้ข้าได้เป็นพระมเหสีแล้ว อยู่ในวังมีความสุขจะตาย เจ้าก็ต้องมีความสุขมากๆ รีบมีลูกมีหลานให้ข้าอุ้มนะ ฝากด้วยนะเฮียคุ”

“โชคดีนะโฮชิ”

“โชคดีนะโมโมะ”

“เข้าหอกันได้แล้วล่ะ”

“สี่คนเลยเหรอ?”

คราวนี้ทุกคนถามขึ้นตาเหลือก

“แหม ก็ข้าแต่งของข้าสี่คน จะเข้าสามคนได้ยังไง?

“เออ เอาเข้าไป แล้วเจ้าจะไหวหรือนั่น?” เหล่านักฆ่าเยี่ยมยุทธ์พากันอึ้งกว่าเก่า พวกเขาอาจจะแข็งแกร่งเก่งกาจ แต่ว่าเรื่องแบบนี้...

“ขึ้นชื่อว่าเฮียคุ ไม่ไหวไม่มี ไม่มีไม่ไหว!!”

เฮียคุยักคิ้ว ส่งสายตาท้าทายชาวเพชฌฆาตร้อยปรลัย

คิวจูซานน้ำตาไหล เฮียคุช่างสมเป็นศิษย์น้องเขาจริงๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #124 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:25
    จบแบบแฮปปี้มากๆเลยค่ะ
    #124
    1
    • #124-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 52)
      18 กรกฎาคม 2560 / 20:25
      มีอีกตอนนะคะ
      #124-1