<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 45 : ตอนที่๔๔ ใครเอาร่างคุไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

ดาบเสียบร่างโนบุรุไปจนตาเหลือกกว้าง โมโมะออกคำสั่ง

“หมดยุคสมัยของโนบุรุแล้ว ต่อไปนี้พระราชาของเราคือมิโนรุ”

เป็นอย่างที่ว่า มิโนรุมีเชื้อสายของกษัตริย์องค์ก่อน และตัวโมโมะเองก็ไม่ได้สนใจที่จะครองตำแหน่งใหญ่โต การยกให้คนที่เหมาะสมคงดีกว่าปล่อยตำแหน่งว่างแล้วปล่อยให้พวกละโมบอำนาจมาแย่งชิงกันอีก ตอนที่นางต้องการก็แค่หาคนที่ดีพอมาเป็นพระราชาแล้วออกไปใช้ชีวิตหาความสุขอย่างที่ตัวเองต้องการ

“ข้าจะปกครองบ้านเมืองให้ทุกคนมีความสุข และนี่คือมเหสีของข้า” มิโนรุประคองมือบอบบางของคิโยมิขึ้นมาจูบทำเอาหญิงสาวเขินอายขนาดหนัก อิจิมิโฮะส่ายหน้าให้กับคนที่นางเคยแอบชอบ นึกชื่นชมความรักมั่นคงที่มองข้ามรูปร่างหน้าตาของคนรัก ที่ต่อให้ตอนนี้คิโยมิเป็นแค่หญิงอ้วนหน้าตาธรรมดาของยังรักอยู่

“เจ้าจะไปไหนเหรอมิโฮะซัง?”

“ข้าจะรีบกลับบ้าน ไปให้ท่านแม่ช่วยหาทางคืนร่างให้เนโกะและพี่ใหญ่”

“เราสองคนไปด้วย เราไม่รู้จะไปไหน”

ไอโกะกับโฮชิรีบเข้ามาหา โมโมะพูดบ้าง

“ข้าก็ขอตามไปด้วยเหมือนกัน ข้าอยากช่วยคิโยมิเหมือนกัน”

สี่สาวมองกันอย่างเข้าใจและเตรียมเดินทาง

......................................................................................................................................................

“ขอแวะดื่มก่อนแล้วกัน”

เฮียคุพูดอย่างเหนื่อยใจเมื่อนึกถึงสิ่งที่จะต้องเจอในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า มันจะวุ่นวายแค่ไหนไม่กล้าคิด เขาหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ข้างร้านเหล้าเก่าๆ แล้วโบกมือเรียกสาเกมาหนึ่งไห พนักงานเดินเหงื่อซกมาเห็นชายหนุ่มหญิงสาวนั่งกินเหล้ากันก็อดแซวไม่ได้

“แหม พี่ชาย เมียสวยจังนะ”

“เมีย? เมียไหนเหรอ?”

“ก็นี่ไง สวยหวานละมุนตา แล้วยังกินเหล้าดุยิ่งกว่าชายชาตรี”

“หึๆ ก็นี่แหละเมียข้า” คิวจูซานได้ทีก็ล้อเลียนเฮียคุกลับ ทำเอาคนโดนรุมหน้าดำหน้าแดง เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง มาพูดจาแบบนี้ได้อย่างไร

“ข้าไม่ใช่เมียเขาซะหน่อย!!”

“เอ้า ตกลงมันยังไงกันล่ะเนี่ยครับ?”

“ไม่ใช่เมียหรอก น้องเมียข้าเอง หึๆๆๆๆ” คิวจูซานแอบเตะเท้าเฮียคุทำเอาอีกฝ่ายฉุนกึกกระทืบเท้าใส่ทีหนึ่ง เฮียคุยเฉไฉเพราะรู้ว่าตอนนี้อย่างไรก็เสียเปรียบ กซดจนน้ำสาเกไหลเปรอะเปื้อนจนเปียกโชก กลิ่นคละคลุ้งแต่กลับทำให้อารมณ์ดีแจ่มใส เขารีบเปลี่ยนเรื่อง

“สาเกรสดีนัก”

คิวจูซานไม่เข้าใจ

“ยังมาชมสาเก... เจ้าไม่กังวลหรือ?”

“ย่อมกังวล”

“แล้วเหตุใดยังมีอารมณ์มาร่ำสุรา”

“ผู้เสพติดสุรา หากปราศจากสุราจะมีเรี่ยวแรงอะไร?” เฮียคุกลืนเหล้าเข้าปาก สายตาเริ่มหวานเยิ้มจากฤทธิ์น้ำเมาจนคิวจูซานเผลอนึกหวั่นไหว “การต่อสู้ในศึกที่รู้ว่าไม่มีทางชนะโดยพกไปเพียงความบ้าบิ่นรุนแรงที่ปราศจากแผนการ ไม่ได้ทำให้คนเป็นผู้กล้า แต่มันทำให้คนเป็นไอ้โง่”

คิวจูซานยกนิ้วให้น้องชายนอกสายเลือดด้วยความปลื้มปริ่ม ความเป็น เฮียคุ’ ทำให้เขารีบสร่างเมามองสาวงามตรงหน้าให้กลับมาเป็นสหายรักรูปหล่อตามเดิม

“ที่พูดมาก็มีเหตุผล”

“งั้นรีบไปกันเถอะ ข้าจะไปตามของๆ ข้าคืน”

พอพ้นร้านเฮียคุก็ถึงกับเหวี่ยงลูกเตะใส่ศิษย์พี่จนคิวจูซานที่บาดเจ็บอยู่เสียหลังถลาลงไปกองกับพื้น คิวจูซานเอามือลูบแผลตัวเองไปมา

“เจ้าเตะข้าทำไม?”

“ก็ต้องเตะสิ ท่านนึกยังไงมาหาว่าข้าเป็นเมียท่านห้ะ?

“ก็ตอนนี้เจ้าสวยดี ข้าก็...”

“อย่าพูดจาลามกอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียวนะท่านคิวจูซาน!!” เฮียคุชี้หน้าแล้วโวยทั้งแก้มแดงปลั่งน่าหยิก คิวจูซานถึงกับหัวเราะออกมาจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิต จากที่อดีตเพชฌฆาตร้อยปรลัยจะโกรธเขากลับเปลี่ยนเป็นงงเสียมากกว่า “ขำ... ขำอะไรนะ?”

“เปล่าขำ”

“ยังจะมาโกหกอีก”

“ฮ่าๆ เจ้าเปลี่ยนไปมากนะเฮียคุ”

“เปลี่ยนไป?”

“ย่อมเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเจ้าเป็นยิ่งกว่าปีศาจหน้าตาย ไม่แสดงความรู้สึกหรืออารมณ์อะไรออกมา นี่แปลว่าเจ้าผ่านความรู้สึกต่างๆ มามากแล้ว” นักฆ่าหนุ่มมองน้องรักอย่างเอ็นดู เขาเลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออก ก็รักเหมือนน้องแท้ๆ ทางฝั่งเฮียคุยังงงอยู่ เขาไม่เข้าใจสักนิด

“ความรู้สึกอะไร?

“ความรู้สึกก็คือความรู้สึก อารมณ์ก็คืออารมณ์ ไม่มีใครหนีพ้นหรอก”

“ข้าไม่เข้าใจ?”

“เฮียคุ คราวนี้ข้าขอพูดในฐานะคนที่ผ่านอะไรมามากกว่าเจ้าสิบยี่สิบปี ข้าอายุขนาดนี้ เห็นนักฆ่ามาแล้วหลายคน ทำไมข้าจะดูไม่ออกว่าแต่ละคนผิดข้อห้ามขององค์กรมานักต่อนัก เจ้าถึงจะนิ่งขรึมอย่างไรแต่ก็พ่ายแพ้แก่ฤทธิ์สุราและคราบเลือด ข้าเห็นแววตาปีติของเจ้ายามสังหารผู้คน แววตาสนุกสนานที่ได้อยู่กับข้า แววตาหลงใหลที่ได้อยู่กับเหล้า และยิ่งแววตาหลงรักที่ได้อยู่กับสตรี”

“หลงรัก?”

“อิจิมิโฮะ ไอโกะ โฮชิ โมโมะ”

“ท่านพูดอะไร?”

“เจ้าหลงรักผู้ใด?”

“ข้าไม่รู้”

“แต่ข้ารู้”

“ข้าหลงรักผู้ใด?” เฮียคุถามทั้งใจที่เต้นระรัว เขาบอกไม่ถูกว่ากับสตรีทั้งสี่เขารู้สึกอย่างไรจนต้องพึ่งชายตรงหน้า คิวจูซานมองหน้าสวยหวานที่แดงระเรื่อแล้วขำออกมาอีกรอบ เฮียคุงงหนักกว่าเดิมว่าวันนี้คิวจูซานเป็นอะไรจึงได้หัวเราะเหมือนเห็นเขาเป็นตัวตลกนัก

“ข้าจะบอกเจ้าได้อย่างไร ของแบบนี้ต้องคิดเอง”

“โถ่ ท่านคิวจูซาน”

“อย่าเพิ่งสนใจเรื่องรักเลย เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ มาหลบอยู่หลังข้า ข้าจะพาเจ้าเข้าองค์กร”

“ท่านจะบอกพวกนั้นว่ายังไง?

“บอกไปว่าเจ้าเป็นเฮียคุ”

“แล้วเขาจะยอมให้ข้าเข้าเหรอ?”

“บอกไปยังพอมีโอกาสว่าจะมีคนเชื่อ แต่ถ้าเจ้าไม่บอกเจ้าโดนรุมฆ่าแน่ๆ ถึงเวลานั้นทุกคนจะเข้ามาจัดการเราหมด เราจะเอาอะไรไปสู้”

“ถ้าท่านคิดเช่นนั้นก็เอาเถอะ”

เฮียคุรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเดินตามหลังคิวจูซานไปเงียบๆ แม้จะอยากรู้อยู่เต็มอก พอผ่านด่านก็มีเวรยามขององค์กรวิ่งออกมาขวางทุกทิศ ส่งสายตาสำรวจสาวงามอย่างไม่เป็นมิตร ถึงจะสวยแค่ไหนแต่กฎระเบียบขององค์กรสำคัญกว่า พวกเขาห้ามให้คนนอกเข้าเด็ดขาด

“เจ้าเป็นใคร?”

“เขาคือเฮียคุ”

 

“โกหก ท่านเฮียคุอยู่ในบ้านพัก แล้วนี่เป็นผู้หญิงชัดๆ จะเป็นท่านเฮียคุได้อย่างไร?”

“ย่อมได้ ไม่เชื่อท่านเอาสาเกมา ข้าจะดื่มให้หมดให้ดู”

“ของมันเห็นอยู่ชัดๆ จัดการมัน”

เวรยามสิบคนที่เป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัยเหมือนกันวิ่งเข้ามา คิวจูซานให้เฮียคุขึ้นไปยืนที่แขนข้างที่ไม่เจ็บแล้วให้เฮียคุจัดการให้เสร็จสรรพ เฮียคุหยิบขลุ่ยลูกดอกออกมาบรรเลงเพลงจนทุกคนหูอื้ออึงไปหมด เสียงมันสั่นสะเทือนจนเจ็บปวดไปหมด มันรุนแรงจนบัดนี้มีเพียงเจ้าของบทเพลงที่ทนได้

“นี่มันวิชาขององค์กร?”

“เจ้าไปรู้วิชาเหล่านี้ได้ยังไง? คิวจูซาน! เจ้าทรยศองค์กรสอนวิชาให้คนนอกเหรอ?”

“ข้าบอกแล้วไงว่าข้าคือเฮียคุ”

เฮียคุตบอกเปาะ เขามันเฮียคุตัวจริงเสียงจริง ไม่สิ... ตัวไม่จริงเสียงไม่จริง ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในร่างหล่อเหลาเสียงทุ้มนุ่มหู แต่อยู่ในร่างของหญิงสาวงดงามเสียงไพเราะอ่อนหวาน

ทุกคนมองกันอย่างลังเล ทันใดนั้นเองชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

ชายคนนั้นสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน ปากบางเฉียบ ผมหยักศกไว้ประมาณบ่า เขากำหมัดแน่นดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นราวจะบดขยี้สาวงามตรงหน้าให้ตายในฝ่ามือเดียว

“ถ้าเจ้าเป็นเฮียคุแล้วข้าเป็นใคร... ไอ้ตัวปลอม!!”

เฮียคุมองเฮียคุตรงหน้าแล้วพึมพำออกมา

“ให้ตายเถอะ ใครเอาร่างคุไป!?”

โอ๊ย ตื่นเต้น เฮียคุเจอเฮียคุจนได้ คราวนี้ใครจะอยู่ใครจะไปคงต้องสู้กันสักตั้ง แต่ใครกันแน่คือคนที่เฮียคุหลงรักอันนี้ก็ต้องหาคำตอบนะคะ มาช่วยกันลุ้นช่วยกันเชียร์เฮียคุและสาวๆ นางเอกกันนะคะ ขอบคุณที่ติดตาม อีกไม่นานก็จะจบแล้ว เข้าใจกันหน่อยน้าว่าใกล้จบมันแต่งไม่ค่อยออก ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ด้วยค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #117 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:48
    ชื่อตอนมุ้งมิ้งมากเลยอ่ะไรท
    #117
    1
    • #117-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 45)
      28 มิถุนายน 2560 / 21:41
      เฮียคุเป็นนักฆ่ามุ้งมิ้ง 5555
      #117-1