<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 44 : ตอนที่๔๓ มารยาหญิงปลอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ก.ย. 61

โนบุรุและร่างของเนโกะถูกขังไว้ในห้อง เฮียคุพูดเสียงเหี้ยม

“ทางนี้ฝากด้วยนะโมโมะ จัดการโนบุรุไปเลย แต่อย่าเพิ่งฆ่าเนโกะ” เฮียคุนึกห่วงว่าเนโกะตัวจริงเป็นแค่เหยื่อที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาที่โดนขโมยร่างไป เหมือนกับเขาที่ถูกใครบางคนวางยาแล้วเอาร่างไปทำอะไรก็ไม่รู้ รู้แค่เขาต้องเอาตัวรอดไปได้เท่านั้น

“ท่านจะไปไหนล่ะ?

“ข้าจำเป็นต้องทำธุระสำคัญ”

“ธุระอะไร?”

“ข้ายังบอกไม่ได้ ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วข้าสาบานว่าจะบอกความจริงกับเจ้าทุกคน ไปกันท่านคิวจูซาน เราต้องจัดการเรื่องเหล่านี้ให้เสร็จสรรพ” เฮียคุเครียดจัดเพราะอยากพบร่างจริงของตัวเองเต็มกำลัง เขาพารุ่นพี่ที่ยังบาดเจ็บเล็กน้อยเดินออกจากห้องไป

“พี่ใหญ่ ไม่ให้ข้าไปด้วยเหรอ?”

“ใช่ๆ ข้าก็อยากไปช่วยนะ”

“อย่าเลยไอโกะ งานนี้มันอันตราย ข้ายังไม่รู้จะรอดกลับมาหรือเปล่า?”

“ไม่ได้นะ เจ้าตายไม่ได้”

“เอาเป็นว่าข้าจะรีบกลับมา มิโฮะซัง รอพามิโนรุจัดการ ดูแลตัวเองด้วย” เฮียคุฝากแล้วเดินออกจากตำแหน่งไป คิวจูซานยังเดินได้ไม่ค่อยเต็มที่เพราะเจ็บแผล แต่ด้วยเลือดนักสู้ในตัวทำให้เขาไม่แสดงความเจ็บปวดให้ใครเห็น อย่างมากก็กัดฟันกรอดเป็นเรื่องปกติ

ทว่าพอเดินออกมาได้สักระยะก็พบเรื่องไม่ปกติ

มันมีคนตามมา

นักฆ่าย่อมรู้ว่ามีคนตามมา

ฟุ่บ!

ธนูดอกหนึ่งลอยมากำลังจะปักเข้าที่อก เฮียคุรีบดึงร่างศิษย์พี่แล้วหมุนตัวหลบทำให้รอดอย่างหวุดหวิด คิวจูซานดึงหอกออกมาพร้อมป้องกัน เขาจะต้องรอดกลับไปไม่พลาดพลั้งเหมือนที่เคย สายตาของทั้งคู่สอดส่องหาทางหนี แต่บัดนั้นเองก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาก่อน

“ฆ่ามันนนนน!”

“เฮ!”

เสียงคำสั่งของทหารดังมากระทบหู สองนักฆ่าตกอยู่ในวงล้อมของพวกศัตรู เฮียคุรีบสวมขนเม่น และซัดอาวุธลับออกไปบ้าง ด้วยความแม่นยำทำให้ขนเม่นของเฮียคุดีดสะท้อนกับธนูได้เป็นอย่างดี เขาหยิบขลุ่ยลูกดอกแล้วเป่าเพลงใส่อย่างไม่บันยะบันยัง

คิวจูซานฝึกมากับเฮียคุทำให้เสียงนั้นทำอะไรแทบไม่ได้ แต่มันทำพวกทหารเข้าได้เต็มๆ

“โอ๊ย... หูข้า”

“จะยอมบอกหรือไม่บอก?”

“บอก... บอกอะไร?”

“บอกความจริงมา ข้าเป็นเจ้าจอมคิโยมิ เจ้ากล้าดียังมาลอบทำร้ายข้า” เฮียคุถามยั่งเชิง เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าพวกนี้เป็นใคร หรือใครส่งมา และส่งมาเพื่ออะไร

“นี่เป็นกำสั่งจากพระมเหสี ถ้าเจ้าออกนอกเขตวังให้ฆ่าได้ทันที”

“ใครกันแน่จะโดนฆ่าได้ทันที!?” เฮียคุรับหอกมาจากคิวจูซานแล้วแทงเข้าที่ท้องของทหารอย่างคล่องแคล่ว มันคนหนึ่งดูมีฝีมือเหนือกว่าก็กระโจนเข้ามาจะใช้ดาบแทง คมอาวุธเสียดสีกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เพราะถ้าหากพ่ายแพ้ขึ้นมา นั่นหมายถึงอันตรายต่อชีวิต

คิวจูซานใช้หมัดล้วนๆ ซัดเข้าที่หน้าศัตรู มันถลาเข้ามาฟัดด้วยแต่มีหรือจะสู้เพชฌฆาตร้อยปรลัยได้ เขาคล้องรักแร้มันแล้วจับทุ่มแรงๆ จนหมดสภาพอยู่กับพื้น คิวจูซานเผลอเพียงหนึ่งจังหวะก็มีทหารของคนเลวโผล่มา อดีตหนุ่มหล่อจึงช่วยเพื่อนโดยการยื่นขาออกไปขัดพวกมันจนล้มหงายหลัง ที่เหลือพอเห็นพวกมากจะรุมเข้าใหญ่เฮียคุก็จัดแจงโปรยขนเม่นใส่โดยรอบให้แทงทะลุใบหน้าอีกฝ่ายหมด

“อ๊ากกกกก!!

ขนเม่นทิ่มทะลุดวงตาจนเลือดหลั่งไหล คิวจูซานมองศิษย์น้องอย่างภูมิใจที่เขาสอนมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อยจนตอนนี้ฝีมือกินขาดเขาไปหลายเท่า ขนาดต้องมาอยู่ในร่างของผู้หญิงอ่อนแอยังมีฝีมือดีถึงเพียงนี้ ถ้าตอนอยู่ในร่างเฮียคุจริงๆ มีหวังพวกกระจอกนี่คงตายตั้งแต่ไม่กี่นาทีแรก

“รีบไปกันเถอะเฮียคุ”

“ไปได้ยังไงล่ะ มันมีมาอีกแล้ว”

เฮียคุกุมขมับ มีทหารอีกคนพุ่งออกมาจากต้นไม้ เขาใช้หอกแทงเข้าไปที่ช่องท้องแล้วสะบัดออกลุยเข้าไปต่อสู้ไม่หยุดหย่อน พวกของมันมีอีกสิบกว่าคนแต่มีหรือที่จะจัดการอะไรได้ คิวจูซานแม้บาดเจ็บอย่างไรแต่จิตใจเขาเข้มแข็งสมเป็นชายชาตรี เขาฟันศอกใส่ตามติดๆ

ทั้งสองวิ่งออกไปอีก พวกศัตรูจะพยายามลุกขึ้นมาสู้ต่อแต่ก็ไม่มีแรง เส้นทางบริเวณนี้ค่อนข้างซับซ้อนจนหาทางลำบาก เขาไม่ค่อยได้ออกมาทำงานที่นี่จึงงงๆ ไปบ้าง แต่ก็ใช้ความทรงจำตัวเองเดินหน้าต่อไป เขามีภารกิจต้องทำ ภารกิจนั้นคือทวงร่างของตัวเองคืน!!

ระหว่างนั้นเองเขาก็ได้เจอโชตะ

เฮียคุหน้าเจื่อนลงเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร โชตะรีบวิ่งเข้ามาหา

“คิโยมิ เจ้าเป็นยังไงบ้าง?”

“โชตะ...” เฮียคุทำเสียงอ่อย ถึงเขาจะรำคาญชายตรงหน้าแต่เขาก็คิดจะหาผลประโยชน์จากมัน คิวจูซานตาเหลือกค้างกับมารยาสาไถเพื่อนสนิท “เจ้าต้องช่วยข้านะ โนบุรุมันทำร้ายข้า เมื่อกี้คนของมันก็จะฆ่าข้าเหมือนกัน เจ้าต้องช่วยข้า ไม่งั้นข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว”

“ใจเย็นนะ เจ้าจะให้ข้าช่วยยังไง?”

“เจ้าต้องแก้แค้นให้ข้า จัดการโนบุรุให้ได้”

“แต่ว่า...”

“มันบังคับขืนใจให้ข้าตกเป็นของมัน โชตะ ขอร้องล่ะ จัดการมันให้ข้าที”

“ตกลง ถ้ามันทำร้ายเจ้าจริงดังว่า ข้าจะฆ่ามัน!!” โชตะที่หลงรักสาวสวยเต็มหัวใจรีบออกโรงปกป้องทันที เฮียคุลอบยิ้มมุมปากทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม รู้สึกฉลาดที่หลอกผู้ชายด้วยกันได้

“เจ้าสาบานนะ”

“ได้ ข้าสาบาน ข้าจะฆ่ามันให้ตายกับมือ”

......................................................................................................................................................

โชตะรีบเดินกลับไปที่วังก็พบน้องสาวตัวเองกับผู้หญิงอีกสามคนนั่งกลุ้มใจอยู่ สีหน้าท่าทางของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเครียดกดดันเพราะเป็นห่วงคนที่ตัวเองรัก ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่ใหญ่ของพวกนางจะเป็นยังไงบ้าง ด้านโชตะจำได้ดีว่าสาวน้อยน่ารักที่เจอคนนั้นเป็นใครจึงทักทาย

“ไอโกะ?”

“ท่านโชตะ!”

“มันจริงหรือเปล่าที่คิโยมิ...”

“เอ่อ...”

“จริงสิคะ ข้าบอกท่านตั้งหลายครั้ง พี่ไม่ฟังข้าเอง” โมโมะตอบแทนพร้อมแต่งเรื่อง นางต้องการดึงพี่ชายให้เข้ามาอยู่ฝั่งตัวเองแล้วร่วมมือปฏิวัติ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะพื้นฐานเขาจงรักภักดี แต่ถ้าเอาเรื่องนารีบางทีใจคนก็เปลี่ยนได้ “นางร้องไห้ให้ข้าฟังบ่อยๆ ว่าคิดถึงแต่ท่าน”

“จริงเหรอ?”

โชตะไม่ทันเอะใจเพราะเพิ่งเห็นคิโยมิเสียขวัญไม่นาน

“ข้าจะโกหกท่านทำไมล่ะ”

“นี่หมายความว่าเพราะข้าไม่กล้าทำอะไรนางก็เลยต้องกล้ำกลืนอยู่คนเดียว?”

“ใช่แล้วท่านพี่!!”

“งั้นข้าจะฆ่าไอ้โนบุรุให้ตายเลย”

โชตะกำหมัดแน่นด้วยความแค้น เขารักหลงคิโยมิมาก พอรู้ว่าโนบุรุกระทำเรื่องหยาบช้ากับผู้หญิงที่เขารักก็อาฆาตเป็นกำลัง เขาจะต้องแก้แค้นให้ได้ โมโมะยังต้องเล่นละครเพื่อดึงพี่ให้เข้าฝ่ายอย่างเนียนที่สุด ทีนี้ก็จะสามารถจัดการโนบุรุได้อย่างเด็ดขาด

“ตอนนี้ข้าจับมันกับพระมเหสีเนโกะไว้ในตำหนัก”

“ดี ข้าจะไปฆ่ามัน”

“ใจเย็นก่อน เราต้องรอกำลังเสริม พวกมิโนรุกกำลังมา”

พูดไม่ทันขาดคำ มิโนรุก็ยกทัพมาจนถึงวัง โมโมะออกไปต้อนรับ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนการปฏิวัติย่อมสำเร็จ ประเทศชาติจะได้มีความสุข ผู้หญิงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเรียกมาบำเรอเมื่อไร ชาวบ้านต้องมีอยู่มีกินสุขสบาย สมกับเป็นประชาชนอาณาจักรไฮโดรเมด้า

“ข้าจัดการโนบุรุเอง”

“แล้วพระมเหสีล่ะ?”

“เจ้าอย่าเพิ่งทำอะไรร่างกายข้านะ ข้าอยากได้ร่างข้าคืน” เนโกะตัวจริงวิงวอนขอความเห็นใจ “ในเมื่อมันมีวิชาสลับร่าง ข้าต้องกลับร่างข้าให้ได้”

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำอะไรร่างนั้นหรอก”

“เรารีบไปจัดการโนบุรุกันเถอะ ด้านนอกก็ปล่อยให้ทหารสู้กันไป”

ทุกคนมองหน้ากัน ยังงงๆ กับปัญหาที่วุ่นวาย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #116 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 18:11
    ชุลมุนดีจังตอนเนี่ย โนบุรุก็โดนปราบแล้ว เหลือแต่ร่างเฮียคุ.
    #116
    1
    • #116-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 44)
      27 มิถุนายน 2560 / 01:08
      ลุ้นๆ ค่ะ
      #116-1