<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 43 : ตอนที่๔๒ คนในห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.ค. 60

“นางหลับแล้ว”

เฮียคุเข้าไปเรียกโมโมะให้เข้ามา อิจิมิโฮะกับโฮชิยืนดูต้นทางอย่างเคร่งเครียด งานนี้มันอันตรายมาก ต้องห้ามไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด ดีที่ตำหนักนี้อยู่ด้านในและเป็นของพระราชาที่ถ้าไม่ได้สั่งก็ห้ามใครเข้ามา แต่ถึงอย่างนั้นก็อดกังวลไม่ได้ โฮชิร้องเตือนเฮียคุเสียงกังวล

“ระวังนะคะพี่ใหญ่”

“โมโมะ ถ้าพี่ใหญ่ข้าเป็นอะไรไปข้าเอาเจ้าตายแน่”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ไปกันเถอะคิโยมิ” โมโมะพูดแล้วเดินนำเฮียคุเข้าไป อดีตนักฆ่าหนุ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึดอัดของหอสมุด พอเปิดประตูเข้าไปก็พบกลไกที่ทำให้ชั้นหนังสือเปิดอ้าออกกลายเป็นโถง มันมีห้องลับอยู่หลายห้องซ่อนเร้นอยู่ถึงสองห้องด้วยกัน

ห้องที่หนึ่ง ถูกกั้นไว้ด้วยไม้ขนาดใหญ่ มีการลงกลอนเอาไว้

ห้องที่สอง ดูว่างเปล่าธรรมดา แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวด้วยอาคมที่เขียนอยู่ด้านบน

“เข้าห้องไหนดี?”

“ห้องแรกดีกว่า” เฮียคุออกคำสั่งพร้อมครุ่นคิด “โมโมะจัง เจ้าแข็งแรงกว่าข้า เปิดประตูมันออกมาให้ข้าที เดี๋ยวข้าจะคิดหาวิธีถอดกุญแจนี่เอง”

โมโมะลงมือใช้ค้อนที่พกมาสับแล้วสันฝ่ามือทุบประตูลงไปอีกทีจนมันอ้าออกมาบ้างเล็กน้อย ด้านเฮียคุก็จ้องตัวเลขที่เป็นแป้นบนกุญแจแล้วคิดหนัก

ในเมื่อเนโกะใช้วิชาของเพชฌฆาตร้อยปรลัย กลไกก็น่าเป็นของเพชฌฆาตร้อยปรลัย

ชาวไฮโดรเมด้าขึ้นชื่อว่าสืบเชื้อสายมาจากภูตอุดมการณ์ ซ้ำยังแข่งขันวิชาการกับยูโธเปียมาหลายร้อยปี ความรู้ทางคณิตศาสตร์จึงเป็นเลิศ กลไกต่างๆ มักมีพื้นฐานมาจากเลข เฮียคุมีจิตสงบนิ่งและเข้าใจเรื่องเลขเป็นอย่างดี แม้จะไม่ได้โดดเด่นเมื่อเทียบกับคนอื่นในองค์กร แต่ความรู้ก็จัดว่าเหนือกว่าคนทั่วไป

“สองสองสาม”

ไขรหัสจบประตูก็เลื่อนออก เฮียคุเดินนำทางเข้าไปก็ต้องพบกับคนที่ไม่คาดฝัน

“ท่านโก๊ะจูนิ!!”

นักฆ่าหมายเลข ๕๒ นั่งคุดคู้อยู่มุมห้องทั้งสายตาตระหนก

“นี่ท่านเข้ามา...” โก๊ะจูนิที่ปกติเป็นนักฆ่าหน้าโหดตอนนี้กลับมีอากัปกิริยาไม่ต่างจากสตรีขี้กลัวคนหนึ่ง มันอยู่ในชุดเสื้อผ้าปอนๆ เปื้อนฝุ่นมอมแมม ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ซ้ำยังผอมโซแบบคนที่แทบไม่มีอะไรกิน “ท่านเป็นใคร? ท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

“ท่านไม่ใช่โก๊ะจูนิ?

“ใครคือโก๊ะจูนิ?”

“ท่านไม่รู้จัก?”

“ข้าย่อมไม่รู้จัก?

“อย่าบอกนะว่าท่านเป็นพระมเหสีเนโกะ?”

“ข้าเป็นแค่เจ้าจอมเนโกะที่ต่ำต้อยคนหนึ่ง ท่านเป็นใคร?”

“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ข้างงไปหมดแล้ว?” โมโมะจับต้นชนปลายไม่ถูก ผู้ชายคนนี้จะเป็นเนโกะได้อย่างไร แล้วเนโกะที่ตนเห็นทุกวันเป็นใครกันแน่

“ข้า... เอาเป็นว่าข้าจะมาช่วยแล้วกัน” เฮียคุเดินเข้าไปหา ชายคนนั้นมีท่าทางหวาดกลัว เฮียคุแกล้งใช้วิชาโจมตีแต่อีกฝ่ายกลับไร้การปัดป้องโดยสิ้นเชิง แบบนี้ไม่มีทางเป็นโก๊ะจูนิที่เขารู้จักแน่นอน ชายนั้นรีบพนมมือวิงวอนแล้วชี้เข้าไปที่ร่างกายตัวเอง

“ท่านต้องช่วยข้านะ ข้าถูกผู้ชายคนนี้เอาร่างข้าไป”

“ข้าเข้าใจแล้ว!”

“หมายความว่ายังไงคิโยมิ?”

“ก็หมายความว่ามีคนรู้วิชาสลับร่างนะสิ คนร้ายคือโก๊ะจูนิ มันสลับร่างกับเนโกะเพื่อเข้าหาพระราชาแล้วแว้งกัดเพชฌฆาตร้อยปรลัย เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้ได้ ข้าจะได้กลับร่างเดิมสักที ขอให้ร่างกายเดิมของข้ายังปกติเถอะ” เฮียคุพูดอย่างมีความหวัง ซึ่งเขาก็เชื่อเช่นนั้น เพราะเป้าหมายของมันคือใช้ร่างกายเขาหาผลประโยชน์ ดังนั้นมันไม่น่าจะทุบหม้อข้าวตัวเองโดยการทำร้ายร่างกายที่อุตส่าห์แย่งมาหรอกน่า

“รีบหนีก่อนเถอะ สองคนนี้น่าจะหลับยาวเป็นวันๆ”

“ข้าล่ะอยากฉวยโอกาสฆ่ามันเดี๋ยวนี้จริงๆ” เฮียคุบ่นหัวเสีย ความจริงฆ่าสองคนนั้นตอนนี้ไม่ใช่เรื่องยากหรอก แต่มันจะยากตรงที่เขาจะคืนร่างยังไง และที่สำคัญนี่มันคือเรื่องการเมือง ต่อให้ฆ่าโนบุรุตายได้ แต่ถ้ายังมีคนสนับสนุนมันอยู่ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นอยู่ดี

“นั่นสิ แล้วอีกห้องหนึ่งล่ะมีอะไร?”

“รีบไปเปิดดูดีกว่า เผื่อตำราจะอยู่ในนั้น”

พูดจบก็รีบออกไปหาห้องที่อยู่ข้างๆ เฮียคุกระชากยันต์ออกแล้วเดินเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ภายในนั้นมีเปลือกหอยขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ เฮียคุไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรแต่ก็ฉวยไปพร้อมตำราเท่าที่มี

“นี่มันภาษาโบราณ”

“เอากลับไปก่อนเถอะ เผื่อจะมีคนอ่านได้”

เฮียคุวิ่งกลับไปที่ห้องพักเหงื่อซก บรรดาผู้ให้กำลังใจโล่งใจที่เห็นสองคนนี้กลับมาแบบสมบูรณ์ดี จะมีก็แค่เนโกะในร่างโก๊ะจูนิที่ดูตื่นกลัวกับการมาอยู่ในห้องที่มีใครก็ไม่รู้หลายคน ซ้ำยังดูไม่ธรรมดาอีก โมโมะกางตำราออกมาวางไว้บนโต๊ะ พยายามหาทางช่วยเหลือทุกคนให้รอด

“มีใครอ่านออกไหม?”

“ข้าอ่านออก” อิจิมิโฮะตอบแล้วรับตำรามาอ่านช้าๆ เพื่อความรอบคอบ “มันเป็นคัมภีร์สลับร่าง มันบอกวิธีเอาไว้ นี่เป็นวิชาของท่านแม่ข้านี่นา มันได้ไปได้ยังไงกัน?”

“แม่ท่านเป็นใครเหรอ?”

“แม่ข้าชื่อโยชิโนะ มีวิชาลึกลับอยู่หลายอย่าง แต่ลึกลับซะจนข้ายังไม่รู้ว่าแม่ทำอะไรบ้าง”

“แล้วนี่เจ้ารู้หรือเปล่าว่านี่คืออะไร?” โมโมะวางของที่หยิบฉวยมา ทว่าพออิจิมิโฮะเห็นเปลือกหอยก็ตกใจกว่าเก่า คิวจูซานเห็นแล้วก็ผิดสังเกตขึ้นทุกขณะ

“มีอะไรหรือเปล่ามิโฮะซัง?”

“มันคือเปลือกหอยของท่านแม่”

“แม่เจ้าอีกแล้วเหรอ?”

“อื้อ”

“แล้วมันทำอะไรได้บ้าง?”

“ใช้ติดต่อกับใครก็ได้ ขอแค่นึกถึงเขา ใจเราจะมองเห็นเขาเอง”

“งั้นรีบติดต่อให้มิโนรุกับพวกเพชฌฆาตร้อยปรลัย เขาเป็นกำลังสำคัญที่จะการก่อปฏิวัติ” โมโมะยื่นเปลือกหอยให้อิจิมิโฮะ หญิงสาวส่งกระแสจิตไปหาอดีตคู่หมั้นร้อนรน

......................................................................................................................................................

ขณะที่พวกเฮียคุคร่ำเครียดแทบเป็นแทบตาย มิโนรุกำลังป้อนข้าวให้คิโยมิตัวจริงด้วยความรักใคร่ แม้ว่าตอนนี้นางจะอยู่ในร่างของหญิงอ้วนเทอะทะที่หาความสวยงามไม่ได้แต่เขาก็ยังรักถนอม เขารักนางที่จิตใจ ไม่ใช่ติดอยู่แค่รูปลักษณ์ภายนอกอย่างเดียว

“กินเยอะๆ นะคิโยมิของข้า”

“ขอบคุณนะคะ มา ข้าป้อนท่านบ้าง”

สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันหน้าบานแบบไม่สนใจอะไรหรือใครในโลก ฉับพลันเขาก็ได้รับคลื่นกระแสจิตของอิจิมิโฮะที่ดังแว่วมาในห้วงความคิด

“มิโนรุ ข้าอิจิมิโฮะ ช่วยกันปราบพระราชาโนบุรุเถอะ”

“เจ้าจะให้ข้าทำยังไง?”

“บอกพ่อแม่ท่านแล้วเราจะช่วยกันจัดการเอง รีบใช้เรือด่วนมา น่าจะถึงสักวันสองวัน” อิจิมิโฮะส่งกระแสจิตเข้ามาด้วยความรวดเร็ว คิโยมิที่กำลังกินข้าวถามงงๆ

“มีอะไรหรือเปล่ามิโนรุ?”

“ข้าจะต้องรีบจัดการโนบุรุ เจ้าอยู่ที่บ้านแหละ ข้าจะไปจัดการเอง”

......................................................................................................................................................

องค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัย

บัดนี้องค์กรนักฆ่าผดุงคุณธรรมในเงามืดที่เคยหลบซ่อนอยู่อย่างสงบสุขก็พบกับปัญหาหลายอย่าง นักฆ่าล้มหายตายจากไปหลายคน หนำซ้ำยังถูกโจมตีจากการเมือง เรียกได้ว่าวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ศึกในศึกนอกร้อนไปทั่วจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

จริงอยู่ที่พวกเขาไม่กลัวตาย

แต่ความไม่กลัวตายเป็นเรื่องหนึ่ง ความไม่อยากตายก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“และนี่ก็ถึงเวลาจะแต่งตั่งผู้นำขององค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัยเพื่อความเป็นหนึ่งเดียวกัน” โอกาซังในชุดสีอ่อนนวลประกาศเสียงนิ่มทุ้มแต่กดดัน “จากเดิมทีที่ผู้นำของเราเป็นอิจิ นักฆ่าหมายเลข ๑ แต่นักฆ่าท่านนี้บาดเจ็บจนพักผ่อนไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่มาหลายปีแล้ว ข้าเห็นสมควรจะแต่งตั้งคนใหม่”

ชายโฉดในร่างเฮียคุตื่นเต้น

“เขาคนนั้นคือเฮียคุ”

สิ้นเสียงนั้น แทนที่ใครจะแสดงความยินดี กลับเต็มไปด้วยการปฏิเสธ

“โอกาซัง ถ้าเป็นเมื่อก่อนท่านจะแต่งตั้งให้เฮียคุเป็นพวกเราจะไม่ว่าอะไรเลย แต่ตอนนี้... เขาเปลี่ยนไปมาก ฝีมากเขาไม่เยี่ยมยอดเหมือนเก่า ล้าหลังไปมาก”

“ใช่ครับ ข้าอยากให้ท่านพิจารณาแต่งตั้งคนใหม่”

เหล่านักฆ่าคัดค้านเสียงเรียบนิ่ง ชายโฉดกำหมัดแน่น เขาจะทำอย่างไรเนี่ย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #115 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 21:15
    ลุ้นๆเฮียคุจะได้ร่างคืนไหม
    #115
    1
    • #115-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 43)
      17 มิถุนายน 2560 / 12:39
      เป็นกำลังใจให้เฮียคุด้วยน้าค้า เดี๋ยววันจันทร์จะมาอัปให้อ่านนะ
      #115-1