<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 42 : ตอนที่๔๑ นักฆ่าหรือนักแสดง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

“พวกเรามาตามท่านกลับไป”

โฮชิตอบแล้ววิ่งเข้ามาเฮียคุด้วยความดีใจ เจ้าจอมคนสวยยิ้มเอ็นดูและมองบรรดาสาวๆ ที่อยู่ในห้องด้วยความสุข นี่คงเป็นอะไรดีๆ ในช่วงชีวิตที่เลวร้าย ต่อให้จะต้องมาอยู่ในร่างสาวสวยบอบบาง ทำงานภารกิจเสี่ยงอันตราย แต่เขาก็ยังมีเพื่อนที่รู้ใจ กับผู้หญิงที่จริงใจ

“ข้าขอเวลาก่อนนะ ตอนนี้ข้ายังกลับไม่ได้”

“ทำไมล่ะ?”

“ข้า... คือคิวจูซานเป็นผู้มีพระคุณของข้า เขาเคยช่วยข้าเอาไว้ครั้งหนึ่ง ตอนนี้เขาโดนเล่นงานปางตาย ข้าต้องช่วยเขา” เฮียคุสบตากับคิวจูซาน ถึงเขาจะรักพวกนางมากเท่าไร แต่ความลับเหล่านี้ยังแพร่งพรายไม่ได้ ยิ่งอยู่ในที่ของศัตรู เกิดพวกนั้นมาได้ยินเข้าจะเป็นเรื่อง

“ด้วยการเข้าไปเป็นเจ้าจอมของโนบุรุเนี่ยนะ?”

“ก็โมโมะขอ...”

“แล้วเจ้าก็ยอม”

“อ่าห้ะ”

“โธ่เอ๊ย พี่ใหญ่บ้า จะมารักชาติอะไรเอาป่านนี้” ไอโกะบ่นออกมา อยู่มาด้วยกันไม่เห็นอีกฝ่ายจะแสดงท่าทีอะไรกับบ้านเมือง เฮียคุเห็นนางเรียกหาเช่นนั้นก็ยิ้มเขิน

“เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

“พี่ใหญ่”

“ไม่เรียกคุณหนูแล้วเหรอ?”

“ก็ท่านไม่ใช่คุณหนู แล้วข้าจะเรียกคุณหนูได้อย่างไร?”

“ถ้าข้าไม่ใช่คุณหนู แล้วเจ้าจะออกตามหาข้าทำไม?”

“ท่านใช่ย่อมต้องตาม ไม่ใช่ยิ่งต้องตาม” ไอโกะพูดถึงตรงนี้สองแก้มก็ขึ้นสีเลือดฝาดน่ารัก เฮียคุยิ้มหน้าบานอดหยิกแก้มหมั่นเขี้ยวไม่ได้ พูดอะไรหวานๆ ก็เป็น ระหว่างที่ทั้งสองจะมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้กัน อิจิมิโฮะกับโฮชิที่สงสัยมานานแล้วก็พูดแทรกขึ้นมาบ้าง

“แล้วตกลงเจ้าเป็นใครกันพี่ใหญ่”

“เอ่อ...”

“ใช่ พวกเราสงสัยมานานแล้วนะ”

“เจ้าเกี่ยวกับเพชฌฆาตร้อยปรลัยหรือเปล่า?”

“ตอนนี้ข้ายังบอกอะไรไม่ได้หรอก ไว้เรื่องคลี่คลาย ข้าสาบานต่อหน้าภูตอุดมการณ์ ข้าจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้พวกเจ้าทุกคนฟังทั้งหมด อย่าเพิ่งโกรธข้าเลยนะ” เฮียคุอ้อนวอน หญิงสาวแม้ไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ คิวจูซานรีบเปลี่ยนเรื่องกลัวความแตก

“แล้วนี่เจ้าวิ่งหน้าตาตื่นกลับมามีอะไรหรือเปล่า?”

“ข้าจับพิรุธพระมเหสีเนโกะได้น่ะ”

“ยังไงเหรอ?”

“นางเกี่ยวข้องกับองค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัย แล้วนางยังซ่อนคนไว้ในหอสมุด”

“เจ้าแน่ใจเหรอ?”

“ค่อนข้างแน่ใจ แต่ข้ายังไม่ได้เข้าไปสำรวจเพราะนางกลับมาก่อน”

“เจ้าต้องเข้าไปสืบให้ได้ เรื่องนี้สำคัญมาก” โมโมะพูดแทรกขึ้นมา เฮียคุหนักใจ การบุกเข้าตำหนักของหญิงสาวที่เป็นศัตรูและมีตำแหน่งมากกว่าไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าถูกจับได้ขึ้นมาสิ่งที่จะตามมาคือความตาย ถ้าอีกฝ่ายเป็นแค่สตรีธรรมดายังพอว่า แต่เขาคิดว่านางต้องไม่ใช่สตรีเป็นแน่

“งั้นเราจะทำยังไง? หรือเอายานอนหลับให้นางกินหาทางหลอกล่อให้ได้?

“เป็นความคิดที่ดี แต่เจ้าจะหลอกล่อยังไงล่ะ?

“ต้องให้โนบุรุหลอกล่ออีกที นางไม่ไว้ใจข้า แต่นางขัดโนบุรุไม่ได้”

“ก็จริง งั้นข้าจะไปสำรวจกับเจ้า โฮชิกับอิจิมิโฮะช่วยกันดูต้นทาง ไอโกะเฝ้าคิวจูซานไว้”

......................................................................................................................................................

“ฮึก... ฮือๆ”

เฮียคุใช้น้ำร้อนราดแขนแล้วแสร้งบีบน้ำตาร้องไห้อยู่ในห้องนอนจนขอบตาแดงก่ำทั้งที่ความจริงแผลแค่นี้ไม่สะเทือนนักฆ่าเก่าผู้กล้าหาญแม้แต่นิดเดียว โนบุรุไปเที่ยวเสร็จกลับมาเห็นสาวสวยกำลังร้องไห้ก็ตกใจรีบเข้ามา พอเห็นแผลพุพองก็ตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“เป็นอะไรไปคิโยมิ?

“เปล่าเพคะ”

“มือเจ้าไปโดนอะไรมา?”

“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจริงๆ นะ” เฮียคุดึงมือตัวเองกลับมาแล้วร้องโหยหวนต่อ โนบุรุกำลังหลงก็ไม่รู้เลยว่านั่นเป็นแค่ละครมารยาของผู้ชายด้วยกัน

“ไม่ อยากมาโกหกข้า ใครแกล้งเจ้าบอกมา”

“คือ... คือว่า...”

“บอกมา!!”

“พระมเหสีเพคะ แต่อย่าไปว่านางนะ เดี๋ยวนางจะไม่ชอบข้าแล้วยิ่งแกล้งข้าขึ้นไปอีก” เฮียคุเบะปากและร้องไห้งอแงเหมือนเด็กๆ ในใจกระหยิ่มยิ้มย่องที่หลอกคนตรงหน้าได้สนิทใจปนสังเวชตัวเองที่จากนักฆ่ารูปหล่อผู้เหี้ยมโหดต้องมาทำอะไรที่น่าขนลุกอย่างออเซาะคนแบบนี้

“แล้วเจ้าจะยอมให้นางแกล้งไปเรื่อยๆ นะเหรอ?”

“เพคะ ข้าไม่กล้ามีเรื่องด้วย”

“ไม่ได้หรอก เจ้าก็เมียข้าเหมือนกัน ข้าจะไปคุยให้”

“อย่าเพคะ ข้าไม่อยากโดนตบอีกแล้ว”

“นี่นางกล้าตบเจ้าด้วยเหรอ?”

“เปล่าเพคะ”

“เมื่อกี้เจ้ายังพูดอยู่เลยว่าโดนนางตบ บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะว่านางทำอะไรอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะปล้ำเจ้าแน่” โนบุรุทำเสียงเข้มและเตรียมลวนลาม เฮียคุแทรกขึ้นมา

“นางด่าข้า ตีข้า แล้วก็หาเรื่องข้าทุกวันเลย”

“งั้นเจ้าจะเอายังไงกับนาง ให้ข้าปลดออกหรือเอาไปเฆี่ยนเลยไหม?”

“อย่าเพคะ ข้าอยากอยู่กับนางแบบเป็นมิตรมากกว่า ข้าไม่ค่อยมีเพื่อน”

“เจ้าจะทำอย่างไรล่ะ?”

“ข้ามีเหล้าชั้นดีเก็บไว้ตั้งแต่รุ่นปู่ ข้าอยากให้ท่านช่วยเชิญนางมาร่ำสุราด้วยกัน”

“เป็นความคิดที่ดีนะ” โนบุรุพยักหน้าเห็นด้วยที่เมียสองคนจะสมัคคีกัน “งั้นข้าจะไปชวนนางมาเดี๋ยวนี้แหละ เตรียมเหล้าเอาไว้เลย แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้ามิดชิดๆ พวกนี้ด้วย เห็นแล้วเกะกะรำคาญ ไปเอาชุดที่มันเปิดเนื้อหนังเยอะๆ สั้นๆ แบบถอดง่ายๆ นะ ข้าชอบ เข้าใจไหม?”

“ข้าเข้าใจ”

โนบุรุรีบเดินไป เฮียคุเข้าไปกุมขมับอยู่ในห้องและเปิดตู้เสื้อผ้า เขาเห็นเสื้อสีสดที่แทบจะบดบังอะไรไม่ได้แล้วให้รันทดใจ เขาทำเวรกรรมอะไรถึงต้องมาแต่งตัวยั่วยวนแบบนี้

สักพักโนบุรุก็เดินกลับมาโดยพาเนโกะมาด้วย เนโกะมองเฮียคุตาขวางแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

“เจ้าสองคนรักข้าไหม?”

“รักเพคะ”

“ถ้ารักเจ้าสองคนต้องสามัคคีกันไว้ ข้าไม่อยากให้มีเรื่องบาดหมางกัน”

“นางมันผู้หญิงร้ายลึก มารยาสาไถ ข้าไม่ญาติดีด้วยหรอก”

“ข้าไม่ได้มารยานะ ทุกเรื่องที่ข้าพูดมาคือความจริง”

“แล้วนี่เจ้าฟ้องพระราชาใช่ไหม?”

“ข้าไม่ได้ฟ้อง”

“ใช่ นางไม่ได้ฟ้อง นางไม่ยอมให้ข้าเอาเรื่องเจ้าด้วยซ้ำไป วันนี้ข้าจะมาเป็นตัวกลางผูกมิตรให้เจ้าสองคน ดื่มเหล้ากันสิ เหล้านี้เป็นเหล้าชั้นดีของคิโยมิ หมักไว้หลายปี ไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ” โนบุรุบอกแล้วขยับแก้วให้สาวสวยทั้งคู่โดยไม่ลืมแอบมองหน้าอกอวบอิ่มไปด้วย

“ดื่มเถอะเพคะ พระมเหสี”

“ถ้าเจ้าแอบวางยาพิษล่ะ?”

“เหล้ามาจากไหเดียวกัน ถ้าจะตายก็ตายกันทุกคน แต่ข้าจะทำอย่างนั้นกับผู้ชายที่ข้ารักได้อย่างไร” เฮียคุหันไปอ้อนโนบุรุที่ดื่มเหล้าเพลิดเพลิน

“กินเดี๋ยวนี้เนโกะ”

“เพคะ”

เนโกะเลี่ยงไม่ได้ จำใจต้องรับแก้วมากินพร้อมกับพระราชา เฮียคุที่กินยาถอนไว้ก่อนแล้วก็ดื่มไปด้วยเช่นกัน รสชาติของมันอร่อยมากแต่เขาไม่กล้ากินเยอะกลัวจะทำงานไม่รู้เรื่อง เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นขึ้นมาเมื่อไร นั่นก็หมายความว่าเพชฌฆาตร้อยปรลัยของเขาจะแย่ตามไปด้วย

เวลาผ่านไปหลายสิบนาที ยาเริ่มออกฤทธิ์ หญิงโฉดชายชั่วจึงหลับไปพร้อมกัน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น