<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 41 : ตอนที่๔๐ ความจริงที่ต้องค้นดู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

วันต่อมา โนบุรุออกไปสำราญแต่เช้า เฮียคุตื่นขึ้นมาหวีผม จริงอยู่ที่ใจเขายังเป็นชายและไม่ได้รักสวยรักงาม แต่ถ้าไม่สวยโนบุรุก็คงไม่หลงใหลและแผนการก็จะเป็นไปได้ยาก เขาพยายามชมนกชมไม้หวังให้ใจชื้นขึ้น แต่แล้วเขาก็มาสะดุดตากับเนโกะที่ยืนยืดอกอยู่

“พระมเหสี!!”

“ว่าไงคิโยมิ?

“เอ่อ... ข้า...”

“เป่าหูอะไรพระราชาบ้างล่ะ?”

“ข้าเปล่า!”

“ทำปฏิเสธเสียงแข็งเชียวนะ” เนโกะเดินเข้าไป เชยคางสาวงามขึ้นมามองด้วยความพึงพอใจ นางสวย... ใช่ สวยมาก ผิวขาวผุดผ่อง รูปร่างสูงโปร่ง อกเอวสะโพกโค้งเว้าได้สัดส่วน หน้าตาหรือก็สวยหวานปานน้ำเชื่อม เห็นแล้วก็อดหวั่นไหวใจไม่ได้ “ดี... เจ้าไม่ยอมรับก็ดี”

“เหตุใดข้าต้องยอมรับ ข้าทำอะไรผิด?”

“เจ้าช่วยคิวจูซานทำไม?”

เฮียคุขมวดคิ้ว... นางรู้ได้อย่างไรว่าสหายเขาชื่อคิวจูซาน?

“ใครคือคิวจูซาน?”

พอพูดได้เท่านี้สีหน้าของเนโกะก็เปลี่ยนไป

“ผู้ชายคนนั้น กบฏคิดคด ข้าเคยได้ยินเพื่อนมันเรียกชื่อมัน มันจะโค่นล้มพระราชา เจ้ากุเรื่องช่วยเหลือมันทำไม?” เนโกะรีบแก้ตัวโดยให้ข้อมูลมากแบบไม่จำเป็น เฮียคุเก็บข้อมูลไว้ในใจ หญิงสาวคนนี้ดูมีอะไรมากกว่าที่คิด อย่างน้อยๆ ก็เรื่องที่รู้จักคิวจูซานทั้งที่ไม่น่าจะรู้จักได้

โดยปกติขององค์กร ทุกคนจะมีชีวิตที่ลึกลับ โลกในเพชฌฆาตร้อยปรลัยเป็นเหมือนโลกอีกใบหนึ่งที่คนนอกไม่สามารถเข้าถึง คนที่เข้ามาได้คือคนที่ถูกเลือกเท่านั้น

และผู้ใดก็ตามที่รู้ว่า เพชฌฆาตร้อยปรลัยเป็น เพชฌฆาตร้อยปรลัยมันก็จะมีโอกาสได้รู้เป็นครั้งแรกและนาทีสุดท้ายของชีวิต!!

นั่นก็หมายความว่าคนนอกรู้แค่มีองค์กรอันเหี้ยมหาญนี้อยู่บนโลก แต่ไม่มีทางรู้เลยว่าใครเป็นคิวจูซาน ใครเป็นเฮียคุ ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคนและความสะดวกในเวลางานนั่นเอง

แล้วผู้หญิงคนนี้รู้ได้อย่างไรกัน?

“ข้าไม่ได้กุเรื่อง สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง”

“โกหก!

“ท่านรู้ได้เช่นไรว่าข้าโกหก!?”

“ก็ข้า...” เนโกะชะงักไป ใบหน้าเปลี่ยนสีชี้ชัดว่าซ่อนความคิดบางประการไว้ “เจ้ากล้าย้อนข้าเหรอคิโยมิ? ไม่รู้หรือไงว่าเจ้าเป็นใครแล้วข้าเป็นใคร!?”

“ข้ารู้ แต่ข้าไม่ได้ยอกย้อน ข้ายืนยันว่าไม่ได้แต่งเรื่อง”

“อย่ามาโกหกหน้าตาย”

“ท่านก็อย่ามาจับผิดไม่มีเหตุผล ทำไม? อิจฉาข้าเหรอ?”

“ท้าทายดีนะ!” พูดจบเนโกะก็พุ่งเข้ามา ทว่าแทนที่จะใช้กำลังทุบตีเขากลับลวนลามร่างสูงโปรง เฮียคุผงะไป แต่ก็ต่อสู้ขัดขืนเพราะต่อให้อีกฝ่ายเป็นสตรีแต่เขาก็ใช่จะใจง่ายเห็นว่าสวยหน่อยก็อ่อนไปหมด พอต่อสู้ปัดป้อง เนโกะก็รวบตัวเขาเข้ามาในอ้อมกอด

เฮียคุตกใจ

นี่มันทักษะของเพชฌฆาตร้อยปรลัย...

ไวเท่าความคิด เฮียคุแสร้งต่อสู้เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะใช้ทักษะชนิดใด และก็เป็นตามที่เขาคิดไม่มีผิด เนโกะใช้ท่วงท่าที่ร่ำเรียนมาจากองค์กร

นั่นหมายความว่าเนโกะเป็นคนขององค์กร!!

“พระมเหสี เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ”

เสียงคนรับใช้ดังมาทำให้เนโกะจำต้องผละออกจากเหยื่ออย่างเสียดาย เฮียคุสูดหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เรื่องนี้มันอะไรกัน ยิ่งรู้ยิ่งง ยิ่งสงสัย ตอนแรกคิดว่าที่เขามาอยู่ในร่างคิโยมิเป็นแค่ความผิดพลาด แต่ไปๆ มาๆ มันกลายเป็นแผนการที่ศัตรูจงใจกระทำแล้วยังมีเรื่ององค์กรเข้ามาเกี่ยวด้วย เขางงไปหมด

“มีอะไร?”

“หอสมุดถล่มค่ะ มีเสียงคนร้องออกมาด้วย น่าจะ... น่าจะผีเพคะ...”

“ว่ายังไงนะ?”

เนโกะหน้าซีดกว่าเดิมและเดินเข้าไปในตำหนัก นางรีบปรี่เข้าไปในหอสมุดและหายไปนาน เฮียคุแอบดูด้วยความสนใจ สักพักหนึ่งนางก็เดินออกมา ตบหน้าคนรับใช้จนหน้าหัน เฮียคุตกใจ อยากเข้าไปช่วยเหลือแต่ก็ไม่กล้าเพราะแอบดูอยู่กลัวจะเสียแผน

“พระมเหสี...”

“ข้าบอกแล้วไงว่าให้เฝ้าหอสมุดให้มันดีๆ อย่าให้มีอะไรผิดพลาดได้”

“ข้าเฝ้าแล้ว แต่จู่ๆ มันก็ถล่มลงมา”

“เถียงข้าเหรอ?

ว่าแล้วผู้หญิงใจร้ายก็เข้าไปตบสาวใช้ซ้ำๆ จนปากเจ่อ จับหัวโขกพื้นชนิดไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเลือดออก เฮียคุเห็นแล้วก็สะดุ้งแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง โชคดีที่เนโกะโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วก็เดินออกไปจากตำหนัก เหลือแต่สาวใช้คนนั้นร้องห่มร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

“เป็นอะไรหรือเปล่า?

เฮียคุแอบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง

“ฮึก... พระมเหสีตีข้า”

“ใจเย็นนะ มีอะไรค่อยๆ เล่ามา”

“ข้าเฝ้าหอสมุดอยู่ดีๆ มีมุมหนึ่งถล่มลงมา ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไง นางก็ตบข้า ตีข้า ข้าเจ็บมากเลย” นางยังคงร้องไห้ตาบวมให้น่าสงสาร เฮียคุซับน้ำตาให้เบาๆ

“ปกตินางเป็นคนอย่างนี้หรือเปล่า?”

“ไม่เลย ปกติพระมเหสิใจดี ใจเย็น เมตตาข้ามาก แล้ววันหนึ่งนางก็เปลี่ยนไป”

เหตุการณ์เริ่มเข้าเค้า เฮียคุซักต่อ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“วันหนึ่งนางออกไปเที่ยว จู่ๆ นางก็หายตัวไป แล้ววันต่อมาพระมเหสีก็เหมือนกลายเป็นคนละคน จากที่เคยเอ็นดูข้าและหวาดกลัวพระราชา เป็นได้แค่เจ้าจอมที่ถูกลืม กลับกลายเป็นหญิงร้อนแรงยั่วยวนพระราชาจนได้เลื่อนขั้น และใช้กำลังตบตีทุกคนเมื่อไม่ได้ดั่งใจ”

“งั้นเหรอ?”

“เพคะ ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ข้าไม่รู้ว่าข้าทำอะไรผิด”

“เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก”

“หมายความว่ายังไงเพคะ?”

“เจ้าพาข้าเข้าไปดูในหอสมุดได้ไหม ข้าอยากแน่ใจ”

เฮียคุร้องขอ สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็พาเข้าไป

......................................................................................................................................................

คิวจูซานบัดนี้ได้พักผ่อนเต็มตื่น บาดแผลที่โดนทำร้ายดีขึ้นมากเพราะได้โมโมะคอยดูแล อิจิมิโฮะ ไอโกะ และโฮชิเองก็ขลุกกันอยู่ในห้อง แม้จะอุดอู้ไปบ้างแต่ก็ชินแล้วเพราะสมัยที่หนีการโดนจับกุมก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ในที่คับแคบประจำ เรื่องนี้ไม่ได้เหลือวิสัยจนทนไม่ได้

“คิวจูซาน ท่านดีขึ้นแล้วเหรอ?”

“ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ ข้าน่ะ ไม่น่าห่วงหรอก จะห่วงก็แต่เฮียคุ”

“เฮียคุ?”

“เอ่อ... ข้าหมายถึงคิโยมิ”

“ใครคือเฮียคุ?” อิจิมิโฮะถามทันทีในขณะที่คนอื่นกำลังงงๆ อยู่ โมโมะเองก็กึ่งรู้กึ่งไม่รู้ นางรู้แค่ว่าสาวสวยคิโยมิเกี่ยวพันกับองค์กรลับอย่างเพชฌฆาตร้อยปรลัย แต่เฮียคุเป็นใคร นางไม่เข้าใจ เรื่องมันชักจะงงไปหมดแล้ว นางไม่รู้เลยว่าอะไรจริง อะไรเท็จ

“ข้าพูดผิด ข้าไปนึกถึงเพื่อนข้าคนหนึ่ง”

คิวจูซานตอบอย่างนั้น อย่างไรเสียเรื่องเฮียคุก็เป็นความลับ

“แล้วไป”

อิจิมิโฮะตอบนิ่งๆ แต่สายตายังคิดมาก โฮชิถามบ้าง

“มีอะไรเหรอมิโฮะซัง?”

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าคงคิดมากไป”

“ข้าเป็นห่วงคุณหนู... พี่ใหญ่จัง ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง จะรอดพ้นจากเงื้อมมือพระราชาได้ไหม?” ไอโกะเป็นห่วงหนัก เสียสละเพื่อคนอื่นจนยอมเอาตัวเองขึ้นเขียงแท้ๆ ถึงอีกฝ่ายจะไม่ใช่คุณหนูคิโยมิของนางก็เถอะ แต่อยู่ด้วยกันขนาดนี้ก็อดห่วงหาไม่ได้

“โมโมะจัง! โมโมะจัง!”

เฮียคุวิ่งหน้าตื่นเข้ามา สามสาวตะโกนพร้อมกัน

“พี่ใหญ่!!

“พวกเจ้ามาได้ยังไงเนี่ย?”

ช่วงนี้เริ่มเฉลยปมแล้วค่ะ ว่าใครทำอะไรไว้บ้าง อะไรจะเป็นสาเหตุของเรื่อง อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วนะคะ สามารถช่วยกันเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ค่ะ สนุกๆ เนอะ ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆ ของผู้เขียนด้วยค่ะ ไม่ว่าจะเป็น บริษัทจำกัดมนุษย์ เปลวฝันควันธูป ระวังหนอนดุ คิดถึงทุกคนนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #114 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:03
    ไรท์แต่งดีทุกเรื่องเลย ชอบ
    #114
    1
    • #114-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 41)
      2 มิถุนายน 2560 / 12:10
      ถ้าชอบก็ติดตามบ่อยๆ นะคะ
      แต่งไว้หลายเรื่อง สนใจแนวไหนสอบถามได้ค่ะ

      ตี้แต่งนิยายด้วยความรักเนอะ อยากให้คนอ่านมีความสุข
      แค่คุณคอมเมนต์ว่าชอบก็ดีใจแล้วค่ะ ^ ^
      #114-1