<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 40 : ตอนที่๓๙ รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

คืนนั้นโนบุรุมานอนค้างที่ตำหนักคิโยมิ

คิวจูซานทำได้เพียงจ้องตาให้กำลังใจเงียบๆ และสวดภาวนาให้เฮียคุรอดพ้นจากการกระทำย่ำยีทุกรูปแบบ เขาซาบซึ้งและนึกขอบคุณน้องชายคนนี้นัก เฮียคุเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ เป็นตายร้ายดีเขาก็ไม่ยอมขึ้นเตียง เพราะมันไม่ต่างจากลานประหารชีวิตแม้แต่นิดเดียว

“คิโยมิ” 

“พะ... เพคะ?”

“ข้ารอนานแล้วนะ”

“คืนนี้ดาวสวยมาก ข้าอยากดูดาว”

“ดาวทั้งท้องฟ้าก็สวยสู้เจ้าไม่ได้หรอก”

“แหม ท่านก็...” เฮียคุแสร้งขวยเขินทั้งที่ในใจแสนขนลุก เวรกรรมหนอเวรกรรม ทำให้เขามาอยู่ในร่างที่งดงามจนใครก็หลงใหล อยากจะตายลงไปตรงนี้ถ้าไม่ติดที่เขายังมีหน้าที่รออยู่ อย่างน้อยๆ ก็ต้องปกป้ององค์กรและช่วยคิวจูซานให้ออกไปจากสถานที่แบบนี้ได้

“ข้ารักเจ้านะคิโยมิ... รักอย่างที่ไม่เคยรักใคร

“ข้าก็เหมือนกันเพคะ ฮะๆๆๆๆ”

เฮียคุขนลุกชันเมื่ออีกฝ่ายโอบเอวบางไว้อย่างหวงแหน ริมฝีปากหนาไล้เลียที่แก้มนวล เฮียคุรู้สึกได้ถึงน้ำตาแห่งความอดสูที่ไหลคลออยู่ตรงเบ้าตา เขาต้องรอด... เขาต้องรอด!

“ฝ่าบาท!”

“หืม”

“ข้าอ่านกลอนให้ฟังดีไหม?”

“ไม่เอา ตอนนี้ข้าไม่อยากอ่านกลอน” พูดเท่านั้นโนบุรุก็อุ้มร่างสูงโปร่งขึ้นไปแล้วโยนลงไปบนเตียงนุ่มพร้อมเดินตามเข้าไปติดๆ เฮียคุใจหายวาบจนแทบลืมหายใจ ยิ่งชายตรงหน้าลูบไล้ร่างกายก็นึกหวาดกลัว เขากำลังจะโดนจูบ! เฮียคุสะบัดหน้าหนีจนคอแทบเคล็ดด้วยความกลัว!

“อย่า...”

“ทำไมล่ะ?”

“ข้า... ข้า...”

“อืม...”

“ข้า... ข้ามีประจำเดือน!!”

เฮียคุรีบหาข้ออ้างพร้อมกระพริบตาปริบๆ โนบุรุดูเซ็งอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ผละออกมาจากร่างกายที่สวยสด เฮียคุพ่นลมหายใจออกจากปาก สัมผัสจากชายคนนี้ไม่ได้น่าหลงใหลเหมือนกับโมโมะ ฉับพลันเขาก็นึกถึงหน้าหวานๆ ของนาง และพาลนึกไปถึงอิจิมิโฮะ ไอโกะ และโฮชิ

“จริงเหรอ?”

“จริงเพคะ”

“เห้อ... อีกกี่วันหมดล่ะ?”

“สิบวัน! นี่วันแรก...”

โนบุรุดูเสียดายและถอนหายใจ เฮียคุโปรยยิ้มหวานและหยิบเสื้อคลุมมาห่มอีกชั้น เขามีเวลาสิบวันในการสืบและแก้ไขปัญหาทั้งหมด

แต่เขาคนเดียวจะแก้เรื่องใหญ่ที่ลึกลับขนาดนี้ได้เหรอ เฮียคุก็ไม่แน่ใจนัก

......................................................................................................................................................

โมโมะนึกกังวลถึงความเป็นอยู่ของคิโยมิไม่น้อยแต่ความรักประชาชนมีมากกว่า นางดั้นด้นไปหาโชตะผู้เป็นพี่ชาย ถึงทั้งคู่จะเป็นพี่น้องกันแต่ก็เป็นพี่น้องคนละแม่ ซึ่งแม่ของทั้งคู่ก็ไม่ถูกกันนัก เป็นสาเหตุให้นางและเขาไม่สนิทกันด้วย เจอหน้ากันก็ไม่รู้จะพูดอะไร โชตะไม่ค่อยชอบนางด้วยซ้ำไป

“พี่โชตะ”

“มีอะไรเหรอโมโมะ?”

“พี่รู้แล้วใช่ไหมว่าคิโยมิถูกถวายตัวให้พระราชาโนบุรุ?

“รู้แล้ว ย่อมรู้แล้ว”

“แล้วท่าน...”

“อย่าเพิ่งเซ้าซี้ข้าตอนนี้!!” เสียงของโชตะบ่งบอกว่าเดือดจัดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แหงล่ะ นางในฝันถูกคนอื่นนำตัวไป เขาทั้งแค้นทั้งเจ็บใจจนยากจะเอ่ย โมโมะได้โอกาสก็ใส่ไฟเพิ่มทันที นางต้องใช้พี่ชายต่างมารดาให้เป็นประโยชน์ในสนามรบครั้งนี้ อีกทั้งถ้าทุกอย่างเป็นตามแผน โชตะก็ไม่ได้เสียอะไรอยู่แล้ว  

“คิโยมิน่าสงสารมาก นางร้องไห้ทุกวัน นางไม่ได้ยินดีในการเป็นเจ้าจอม”

“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร?”

“แล้วท่านคิดว่าท่านควรทำอย่างไร?”

“ไม่... ข้าทำไม่ได้”

“ทำไมล่ะ?”

“เขาเป็นพระราชา ข้าจะเอาอะไรไปสู้เล่า?”

“โธ่ ท่านพี่ ท่านก็ร่วมมือกับข้า...”

“ให้ข้าลาออกอย่างเจ้าข้าไม่ทำหรอก ถ้าไม่เห็นแก่ที่ท่านพ่อฝากฝังเจ้าไว้ก่อนตาย ข้าคงจับเจ้าไปมอบตัวแล้ว” โชตะโกรธจนมือไม้สั่น จากที่ผิดหวังจากคิโยมิยังมาเรื่องการเมืองกับน้องสาวที่อยู่คนละขั้ว ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบนาง แต่ก็ยังไม่ได้ถึงขั้นเกลียดกัน เห็นกันมาแต่เด็กๆ ก็มีผูกพันอยู่บ้าง

“ท่านพูดอะไร? ข้าจะมอบตัวทำไม?”

“เจ้าอย่ามาปากแข็ง ทำไมข้าจะดูไม่ออกว่าที่เจ้าลาออกไม่ใช่เพราะป่วยอย่างที่ว่า แต่เป็นเพราะเจ้าคิดคดกบฎต่อพระราชาโนบุรุ”

“เรื่องการเมืองอย่าเพิ่งไปสนใจ ท่านมาสนใจเรื่องใกล้ตัวดีกว่า ท่านก็ลองคิดดูดีๆ โนบุรุปลุกปล้ำขืนใจคิโยมิทั้งๆ ที่นางไม่ยินยอม เขาทำกับนาง... ไม่สิ ผู้หญิงหลายร้อยคนได้อย่างไรกัน?” โมโมะงัดเรื่องจี้ใจดำมายั่วยุ ซึ่งโชตะฟังแล้วก็หน้าเสียด้วยความหงุดหงิด

“ออกไปซะ อย่าพูดเรื่องนี้ให้ข้าได้ยินอีก”

โมโมะถูกไล่ออกไป แต่นางกลับยิ้มสะใจเพราะโชตะเดือดดาลเหมือนที่คิดไม่มีผิด หน้าที่ของนางตอนนี้คือออกตามหาอิจิมิโฮะกับไอโกะเท่านั้น

คิดได้ดังนั้นมองออกไปก็เจอหญิงงามสามคนที่หน้าตาเหมือนใบประกาศจับไม่มีผิด

“อิจิมิโฮะ ไอโกะ โฮชิ”

“เจ้ารู้จักพวกเราเหรอ?”  

“ท่านคิโยมิพูดถึงพวกเจ้าให้ข้าฟัง มากับข้าก่อน และพวกเจ้าจะปลอดภัย”

“แล้วเจ้า...?”

“ข้าชื่อโมโมะ เรื่องอื่นตามข้ามาเดี๋ยวข้าอธิบายให้ฟังทีหลัง” หญิงงามยิ้มละไม อิจิมิโฮะดูสวยกว่าใครเพื่อน ถ้าจะเทียบก็พอๆ กับคิโยมิแต่นางชอบสวยหวานใสซื่อแบบคิโยมิมากกว่า “พวกเจ้าไว้ใจข้าได้ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน่า อีกอย่าง... ตอนนี้คิโยมิก็อยู่ในวังแล้ว”

“หมายความว่ายังไง?”

“นางถวายตัว” 

“ห้ะ!?”

สามสาวอุทานพร้อมกัน อิจิมิโฮะดูตกใจที่สุด รอบตาร้อนผะผ่าวเหมือนจะเสียของรัก

“เจ้าพูดจริงเหรอ?”

“มันมีรายละเอียดเยอะกว่านี้ แต่ข้าพูดตรงนี้ไม่ได้ เจ้าอยากรู้ไหมล่ะ?” โมโมะยิ้มยั่ว โฮชิกับไอโกะหันไปทางอิจิมิโฮะ ทั้งสามช่วยกันคิดแล้วพูดออกมา

“ก็ได้”

สตรีทั้งสามยอมเดินตามไปถึงห้องของโมโมะ หญิงสาวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดออกมา

“ข้าส่งคิโยมิเข้าวังเพื่อปั่นหัวโนบุรุ”

“แล้วนางยอมได้ยังไง?”

“นางไม่ยอม... ข้าก็จูบจนกว่าจะยอม”

“นี่เจ้ากล้าจูบพี่ใหญ่ของพวกเราเหรอ!?” ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกันด้วยท่าทางแค้นจัด โมโมะกระพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจว่าจะโกรธทำไม

“กล้าสิ ตอนนี้นางก็ยอมเข้าวังแล้ว รู้สึกนางจะห่วงๆ เรื่องเพชฌฆาตร้อยปรลัย”

“เจ้ารู้จักเพชฌฆาตร้อยปรลัยด้วยเหรอ!?” คราวนี้อิจิมิโฮะเผลอถามขึ้นมาอย่างลืมตัว โมโมะหันขวับ สายตาจ้องเขม็งอย่างจับผิด

“ข้าต่างหากต้องถามว่าเจ้ารู้จักได้ยังไง”

“ข้าเคยได้ยินมา”

“ได้ยินว่าอะไร?”

“เคยได้ยินเฉยๆ ว่าเป็นองค์กรปราบคนชั่ว ข้ารู้แค่นี้”

“จริงเหรอ?”

“เจ้าอย่ามัวถามยืดเยื้อเลย บอกมาดีกว่าว่าเราจะไปหาคิโยมิได้ยังไง?”

“ตามข้ามา ข้าจะพาไปหานางเอง” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #113 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 12:29
    555 สาวๆแต่ละคน 
    #113
    0