<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 39 : ตอนที่๓๘ ไหวตัวทัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 60

คิวจูซานนั่งดื่มสาเกอยู่ในห้องด้วยความหวาดหวั่น

เขานึกสงสารเฮียคุเหลือเกินที่ต้องยอมเอาตัวเข้าเสี่ยงสถานการณ์ที่หมิ่นเหม่ต่อชีวิต ลองเป็นเขา เพื่อองค์กรเขาอาจยินยอมฝ่ากองไฟ แต่คงไม่กล้าใช้รูปโฉมที่งดงามไปถวายตัวแล้วสืบข้อมูลจากพระราชาจอมหื่น ทำแบบนั้นมันอันตรายกว่าเป็นไหนๆ

“เจ้าจะเป็นอย่างไรบ้างนะเฮียคุ”

“ท่านคิวจูซานครับ มีคำสั่งให้ท่านออกไปสังหารนักข่าวไร้จรรยาบรรณที่สร้างกระแสใส่ความคนจนประหารผิดตัวครับ” ลูกน้องเข้ามายื่นเอกสารรายงาน คิวจูซานหยิบมาอ่านเห็นลงนามโอกาซังว่าเป็นของจริงก็เดินออกจากห้องไปเตรียมอาวุธเหมือนกับวันปกติ

เดินไปตามแผนที่สักพักก็เจอนักข่าวคนนั้นยืนหันหลังอยู่

ชายหนุ่มหยิบหอกขึ้นจะแทงแต่ก็โดนตลบหลังกลับ

สองคนสู้รบกันพัลวัน หมัดมวยของมันร้ายกาจไม่พอ ยังมีคนจากไหนไม่รู้พุ่งเข้ามาอีกยี่สิบคน ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือทั้งนั้น คิวจูซานแม้จะมีความสามารถแต่หาได้อยู่แนวหน้าขององค์กรไม่ เขามีฝีมือเพียงพื้นเพธรรมดา หมัดแลกหมัด ชายหนุ่มถลาเข้าไปใช้ทวนฟาดฟันมันเอาตัวรอด

แต่มันไวกว่า ดาบทุกซัดเข้าที่ท้องน้อย คิวจูซานอุทานดังเฮือก ความเจ็บปวดทำให้เขาแทบทรุด แต่เขาก็อดทนไว้ ชายหนุ่มสะบัดแขนฟาดจนชายอีกคนล้มลงไปแล้วถามขึ้น

“พวกเจ้าเป็นใคร?”

“ทหารของพระราชาโนบุรุ”

“แล้วเจ้ามาจับข้าทำไม?”

“เจ้าเป็นองค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัยใช่หรือไม่?”

“ทำไม?”

“คนในองค์กรนี้คิดคดก่อกบฏ ข้าได้รับคำสั่งให้มาจัดการ”

“เหอะ หาได้เป็นเช่นนั้น พวกเราไม่สนใจเรื่องการเมือง ทำแค่กำจัดคนชั่ว ข้าเพียงจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ รีโอ ดี โอโร่ และอาณาจักรไฮโดรเมด้า” ดังว่า องค์กรนี้เน้นกำจัดคนชั่ว และคนชั่วนั้นไม่เกี่ยวฐานันดร ยามปกติเพชฌฆาตร้อยปรลัยจะวางตัวเป็นกลางต่อบ้านเมือง แต่ยามนี้พระราชาฉ้อฉลขึ้นมาปกครอง ย่อมคิดต่อต้าน แต่ยังไม่ได้วางแผนล้มล้างราชวงศ์แต่อย่างใด

“โอกาซังอยู่ไหน?”

“ข้าไม่รู้”

มันแทงดาบเข้ามา

“โกหก!!”

“ข้าไม่รู้จริงๆ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น เจ้าต้องพาข้าไปที่องค์กรเจ้า เจ้าจะยอมหรือไม่?” มันบังคับด้วยการใช้ดาบขยี้แผล คิวจูซานกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด แต่โอกาซังเลี้ยงดูเขามา ให้โอกาสเขามีชีวิตและเติบใหญ่ แม้จะไม่ได้รักใครผูกพัน แต่ก็เคารพเทิดทูน จะให้หักหลังทรยศคงไม่ได้

“ไม่ยินยอม”

“งั้นจัดการมัน”

คมอาวุธแทงทะลุร่างกายเข้ามาอีก คิวจูซานเจ็บจนตาเหลือก

“จะฆ่าก็ฆ่า คนอย่างข้าไม่กลัวตาย”

“เอาไงดีครับหัวหน้า? ฆ่ามันเลยไหม?” ทหารที่ถือดาบหันไปถาม คนที่ดูเป็นผู้นำนิ่งไปครู่หนึ่ง การสังหารไปเลยตอนนี้อาจจะง่าย แต่เขาก็จะไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางว่าความจริงมันเกิดอะไรขึ้น การจับตัวชายคนนี้ไปสืบความจริงดูน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

“จับมันไปก่อน”

“มากับข้าซะถ้าไม่อยากตาย”

คิวจูซานนิ่งไป เขารักษาชีวิตไว้ก่อนเป็นดี

......................................................................................................................................................

ร่างของคิวจูซานถูกจับมัดไว้ในห้องทรมานเชลยศึก ท่ามกลางแสงอ่อนสลัว เขาปรือตาขึ้นมา ที่ท้องมีผ้าพันแผลไว้ให้ชี้ชัดว่ามันคงต้องการทรมานเขามากกว่าฆ่า และการทรมานก็คงเป็นไปเพื่อบีบบังคับให้เขาทรยศองค์กร ซึ่งคนซื่อสัตย์อย่างเขาไม่มีวันทำเด็ดขาด

“เจ้าจะยอมบอกหรือไม่?”

“ไม่!!”

“ต่อให้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย?”

“ข้าบอกแล้วไง ข้ายอมตาย”

“ไอ้บ้าเอ๊ย บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

มันยังคงเฆี่ยนตีคิวจูซานอย่างทารุณ ทันใดนั้นเสียงหวีดร้องของสตรีนางหนึ่งก็ดังมา... เป็น เจ้าจอมคิโยมิทันทีที่เห็นหน้าคิวจูซานก็ถึงกับร่ำไห้ เฮียคุแอบขยิบตาให้เพื่อนรักคราหนึ่ง และสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือหญิงสาวผู้เลอโฉมที่บีบน้ำตาเข้ามาห้ามปราม

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!

“คารวะเจ้าจอม”

ทหารพากันหยุดแล้วมองหน้ากัน คิดไม่ถึงว่าคิโยมิจะมา

“พวกเจ้ามันโหดร้ายป่าเถื่อน ทำแบบนี้ใกล้ตำหนักข้าได้อย่างไรกัน?”

“ชายคนนี้ต้องอาญา มันเป็นคนในองค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัย”

“ใช่ ผู้ชายคนนี้มันร้ายนัก เป็นผู้ที่คิดจะก่อกบฏ”

คราวนี้เป็นหญิงสาวที่เคียงข้างโนบุรุอีกคนเดินเข้ามา นางมีหน้าตางดงาม วัยประมาณสามสิบปี มัดรวบผมสูง แววตาโหดเหี้ยมจ้องเขม็งมายังคิวจูซานราวกับมีความแค้นกันมาแต่ชาติปางก่อน ทว่าเฮียคุกลับนิ่งไปและจ้องลึกเข้าไปยังดวงตาคู่คมของหญิงสาว... มันร้ายกาจและดุดันจนน่ากลัว

“พระมเหสีเนโกะ!!”

“เนโกะ?”

“ฝ่าบาท นี่เป็นนักโทษที่ตามจับมานานแล้ว ฆ่ามันเถอะเพคะ”

“ไม่ได้นะ เราจะฆ่ากันส่งเดชไม่ได้ เราต้องดูก่อนว่าเขาผิดไหม ฆ่าคนบริสุทธิ์ขึ้นมาก็ยุ่งสิ เฮียคุโวยวายออกมาทันที จะมาฆ่าเพื่อนเขาแบบนี้ได้อย่างไร

“เจ้าเป็นใครน่ะ?”

“ข้าชื่อคิโยมิ”

“อ่อ คิโยมิ สวยดีนี่ แต่ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไรเลยนะ” เนโกะยิ้มเยาะแต่ก็มองร่างสูงโปร่งด้วยความพึงใจ ได้ยินคนเล่าลืออยู่ว่าเจ้าจอมคนใหม่งามมาก แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะงามหยดปานนี้ เสียแต่ท่าทางดูซื่อๆ โง่ๆ อ่อนแอไม่ทันคน “จัดการมันซะ ถ้ามันไม่บอกก็ฆ่าทิ้งไปเลย”

“ฝ่าบาท เราจะฆ่าเขาด้วยเหตุผลอะไรกัน?”

“อ่อ ไอ้นี่มันก่อกบฎน่ะ มันเป็นพวกเพชฌฆาตร้อยปรลัย”

“เพชฌฆาตร้อยอะไรนั่นคืออะไร? ข้าไม่เห็นเคยได้ยิน...”

“มันเป็นองค์กรที่ฆ่าคนโดยไม่สนกฎหมายนะ แล้วมันจะล้มล้างข้า”

“เจ้าคิดจะทำเช่นนั้นจริงเหรอ?” เฮียคุยังคงทำตัวไร้เดียงสา ในสถานการณ์แบบนี้การแสดงตัวร้ายกาจย่อมไม่ได้ประโยชน์ซ้ำยังอาจเป็นโทษเพราะโดนจับผิดทำร้าย เขาต้องทำตัวใสซื่อน่ารักเข้าไว้ โนบุรุจะได้หลงรัก

“ไม่ ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้น”

“เห็นไหม? เขาอาจจะเป็นคนดีก็ได้!”

“เจ้าก็แค่ผู้หญิงบ้านๆ จะมารู้อะไรว่าใครดีไม่ดี”

“พระมเหสี ข้าอาจจะไม่ฉลาดปราดเปรื่องเหมือนท่าน แต่ข้าแค่อยากให้โลกนี้ไม่มีการฆ่าฟัน ชายคนนี้ไม่ได้คิดโค่นล้มราชวงศ์หรอกเพคะ พระราชาทั้งหล่อ ทั้งดี ทั้งปกครองบ้านเมืองเก่งกาจแบบนี้ ใครจะคิดล้มล้างกัน” เฮียคุโป้ปดแต่ก็เพื่อให้เพื่อนรอด คิวจูซานตะลึงไป นึกไม่ถึงว่าเฮียคุผู้เคร่งขรึมจะมีมุมแบบนี้ด้วย

“ใช่ๆ ข้าไม่เคยคิดจริงๆ องค์กรข้าไม่ยุ่งเรื่องการเมือง”

“ไม่จริง เพชฌฆาตร้อยปรลัยเป็นกบฏ”

“พระมเหสี ทำไมท่านมั่นใจเช่นนั้น?”

“ข้ามีสายสืบมา มันเป็นภัยต่อความมั่นคง ฆ่ามันซะ”

“ไม่!”

“ข้าสั่งให้เฆี่ยนมันให้ตาย!”

มเหสีผู้ดุดันทำให้ทหารนึกหวาดกลัว เขาหยิบแส้ขึ้นเฆี่ยนคิวจูซานลงไป เฮียคุแสร้งบีบน้ำตาแหมะๆ แล้วซบอกสวามีทำทีสะอึกสะอื้นลนลาน

“โหดร้าย... โหดร้ายที่สุด”

“คิโยมิ นี่มันเรื่องธรรมดา กบฏก็ต้องตาย”

“เขาไม่ใช่กบฏ”

“เจ้ารู้ได้ยังไง?”

“ตอนข้าอยู่บ้าน ข้าเคยอุบัติเหตุผลัดตกน้ำ ชายคนนี้เข้ามาช่วยข้า ระหว่างนั้นมีคนด่าทอท่านให้ฟัง เขาถึงกับชักดาบตัดคอพวกมันสิ้น คนที่ภักดีเช่นนี้ ท่านยังหาว่าเขาเป็นกบฏอีกหรือ?” อดีตนักฆ่าหนุ่มเล่นละครตบตา “ถ้าท่านสังหารเขา ก็เท่ากับสังหารผู้มีพระคุณของข้า ถ้าท่านทำอย่างนั้น ข้าจะ... ข้าจะฆ่าตัวตาย!!

“อย่านะคิโยมิ” โนบุรุที่กำลังหลงเสน่ห์สาวขี้เมาเข้ามาโอบกอดแน่นแฟ้น แล้วหันไปทางคิวจูซานที่ตัวอาบเลือดอยู่ “ที่นางพูดเป็นความจริงเหรอ?”

“จริงพะยะค่ะ”

“ทหาร ปล่อยเขาไป”

โนบุรุออกคำสั่ง เนโกะมองคิโยมิอย่างเคียดแค้น

เฮียคุตอแหลเก่งขึ้นเรื่อยๆ แต่อย่าว่าเลยนะคะ เฮียคุทำไปเพื่อคนอื่นทั้งนั้น ตอนนี้เฮียคุจากซื่อๆ ตรงไปตรงมากลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เรื่องดำเนินมาถึงช่วงใกล้จบแล้วค่ะ เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามเสมอมาค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #112 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 11:13
    ตอนนี้เฮียคุรู้จักใช้มารนาหญืงซะลวย
    #112
    1
    • #112-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 39)
      28 พฤษภาคม 2560 / 21:20
      สู้ตรงๆ ไม่ได้ค่ะ เฮียคุเลยต้องหาทางรอดด้วยมารยา ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์
      #112-1