<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 38 : ตอนที่๓๗ คืนส่งตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60

“เจ้าจะเอายังไงต่อ?”

“ข้าต้องกลับองค์กร ไปจัดการไอ้ชั่วที่สิงร่างข้าอยู่ มันต้องเป็นคนเดียวกับคนที่ลอบทำร้ายข้าแน่ๆ” เฮียคุไล่เรียงเหตุการณ์ “ข้าไม่มั่นใจอะไรเลย”

“ถ้าให้ทายเจ้าคิดยังไง?

“ข้าว่ามันคงคิดจะฆ่าข้าให้ตายแต่ข้าบังเอิญมาอยู่ในร่างของคิโยมิมากกว่า มันคงไม่อยากเก็บข้าไว้เป็นเสี้ยนหนาม ถึงจะอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างนี้ก็เถอะ”

“แล้ววิญญาณของผู้หญิงคนนี้?”

“ไปอยู่ในร่างหญิงอ้วนอีกนาง ส่วนวิญญาณของหญิงอีกคนข้าหาทราบไม่”

“ถ้าไม่นับพวกที่ถูกฆ่าตาย ภายในองค์กรเจ้าก็ไม่มีศัตรูที่ไหน?”

“ไม่ใช่ ภายในองค์กรข้าไม่เห็นศัตรูที่ไหน”

“ก็จริง ถึงมันจะอิจฉาเจ้า มันคงไม่กล้าประกาศสงครามเป็นๆ กับเจ้าหรอก” คิวจูซานขมวดคิ้ว “เอาจริงตั้งแต่ตอนนั้นก็มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นในองค์กรของเรา”

“มีใครตายไหม?”

“ฮะจิถูกฆ่าตายโหดเหี้ยม นานะจูตายในป่า โก๊ะจูนิหายตัวไป จนป่านนี้ยังไม่เจอตัว”

“ท่านคิดยังไง?”

“คนทั้งสามนั้นอาจบังเอิญมารู้ความจริง มันเลยฆ่าปิดปาก”

“คิโยมิ! ท่านอยู่นี่เอง ข้าตามหาแทบแย่!” โมโมะวิ่งตามมาจนเห็นชายทั้งสองอยู่ด้วยกัน คิวจูซานตะลึงไปหลายจังหวะ หญิงสาวคนนี้งามกว่าคิโยมิเสียอีก เค้าหน้าคมสวย ผมยาวสลวยมัดรวบไว้ด้านหลังอวดรูปหน้าเรียวเล็กน่ามอง จนเขาเผลอมองไปหลายนาที

“นาง... นางเป็นใคร?”

“ข้าชื่อโมโมะ ข้ากำลังตามจีบคิโยมิอยู่ เจ้าชอบนางเหรอ?”

“บ้า ข้าจะไปชอบนางได้อย่างไร?” คิวจูซานทั้งตกใจทั้งขำ ผู้หญิงคนนี้นอกจากสวยแล้วยังพูดจาตรงไปตรงมา ไม่มีแววขี้กลัวหรือยำเกรงใครอยู่ในสายตา

“ถ้าเจ้าคิดจะแย่งนางจากข้า บอกเลยว่าไม่มีวัน” โมโมะเข้าไปกอดแขนเฮียคุแล้วออดอ้อน “คิโยมิ ช่วยข้าสักครั้งนะคนสวยของข้า ข้าสาบานว่าเจ้าจะปลอดภัย ไม่เห็นแก่ข้าเห็นแก่บ้านเมืองก็ได้ เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้โนบุรุเสียกำลังคลั่งเพราะมีองค์กรที่ชื่อว่าเพชรฆาตร้อยปรลัย”

“อะไรนะ!?”

สองสมาชิกร้องขึ้นพร้อมกัน

“ใช่ เจ้าเคยได้ยินองค์กรนี้ด้วยเหรอ?”

เท่านั้นสองคนก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เอ่อ... เคยฟังผ่านหูผ่านตามาบ้างนะ” เฮียคุรีบโกหก ตั้งแต่อยู่ในร่างนี้เขามีไหวพริบดีขึ้นและสามารถเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วเข้าสถานการณ์ “องค์กรนี้มันทำไมเหรอ?

“คนในองค์กรนี้หลายคนตั้งใจจะล้มบัลลังก์ โนบุรุห่วงการกินอยู่ของตัวเองจะตายไป มันก็ตั้งแง่จะไล่บี้นักฆ่าในองค์กร แต่ส่วนใหญ่ก็สู้ไม่ได้ ต้องพ่ายแพ้ไป”

“โมโมะจัง ข้าขอเวลาคุยกับเพื่อนข้าครู่หนึ่งนะ” เฮียคุใจหายวาบแล้วดึงร่างบอบบางออกไป เขาไม่รอช้ากลับมาหาเพื่อนรักที่กำลังกระวนกระวาย

“มันกำลังจะทำอะไร?” คิวจูซานกำหมัดเครียด “ใครกำลังจะทำอะไร?”

“ข้าไม่รู้ แต่ถ้าให้เดา...” เฮียคุลังเลอยู่ครู่เดียว “หลังจากที่มันแย่งร่างข้าไปได้ มันคงพยายามที่จะก้าวเป็นใหญ่ แต่มันเป็นไปไม่ได้เพราะฝีมือมันก็ไม่ถึงขั้นอยู่ดี เลยอยากดึงโนบุรุมาทำลายคนที่ไม่ส่งเสริมมัน ข้าเดาว่าตอนแรกมันคงคิดว่าถ้าเอาร่างข้าไปได้ มันจะได้วิชาและความสามารถที่ข้ามีไปด้วย แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น”

สิ่งที่เฮียคุพูดนับว่าถูกต้อง เขาอาจเก่งกาจมีพลังฝีมือ แต่ร่างกายเขาก็แข็งแรงแบบปกติทั่วไป ไหนจะความสามารถที่ต่อให้มันเอาร่างกายเขาไปได้ มันก็ใช้ไม่ได้เพราะร่างกายไม่ได้จดจำวิชาการต่อสู้ไปด้วย

“แล้วเจ้าจะเอายังไง?”

“เป็นแบบนี้คงต้องยอมเข้าวัง”

......................................................................................................................................................

เฮียคุอยู่ในชุดสีสดใส ใบหน้าประทินโฉมงดงาม ปัดแก้มสีอมชมพูระเรื่อดูมีเลือดฝาด ผิวผ่องนวลเนียนไร้มลทินให้รำคาญตา มองมุมไหนก็สวยพิศไปหมด จมูกโด่งเล็กรับกับริมฝีปากที่บัดนี้เคลือบด้วยสีแดงสด โมโหช่วยหวีผมไปไว้ด้านหลังแล้วจ้องมองผลงานตัวเอง

“สวยจังเลยคิโยมิ”

“ข้าจะต้องเข้าไปจริงๆ เหรอ?”

“เราตกลงกันแล้วนี่ไง”

“แล้วถ้า... ถ้าไอ้บ้านั่นปล้ำข้าขึ้นมา?”

“เจ้าก็อย่ายอมสิ”

“ข้าก็ไม่ได้อยากยอม แต่เกิดว่าสู้ไม่ได้ หรือถ้าสู้ได้แล้วแผนแตกขึ้นมา...” เฮียคุแม้จะรักองค์กร แต่เขาก็รักสวัสดิภาพของตัวเองเช่นกัน โมโมะดูกังวลไปกับเขาด้วยแค่ไม่นาน สักพักก็จัดแต่งทรงผมและวางมือลงบนบ่าสองข้างแล้วกล่าวเสียงเข้มจริงจัง

“เจ้าก็หาทางหนีทีไล่เอา ไม่ต้องกังวลไปหรอก”

“เจ้าไม่ได้เข้าไปก็พูดได้ว่าไม่ต้องกังวล”

“เอาน่า ใจเย็น สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมแล้วนะ?”

“พร้อมก็ได้มั้ง”

“งั้นเข้าไปเลย”

นางกำนัลหลายคนเข้ามารับตัวเฮียคุ เขาหน้าตาตื่นแต่ก็ต้องซ่อนความตระหนกเอาไว้ เขาจะต้องทำเพื่อองค์กรที่เขาอยู่มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

โนบุรุเป็นพระราชาหนุ่มที่แม้ไม่หล่อเหลาแต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วอัปลักษณ์ รูปร่างบึกบึนล่ำสัน และไม่ได้หื่นกระหายจนน่าขยะแขยง เพียงแค่ดูมีความต้องการที่อันตรายเท่านั้น เขามองร่างสูงโปร่งด้วยความพึงพอใจ นางสวยมากและยังดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาน่าทะนุถนอม

“เข้ามาสิ”

เฮียคุเดินเข้าไป หัวใจเต้นโครมคราม

“นั่งลง”

คำสั่งนั้นทำให้เฮียคุนั่งลงอย่างสั่นๆ เขาหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย ต้องมาอยู่ในห้องกับผู้ชายสองต่อสอง เฮียคุกลั้นใจ เขาต้องหาทางสืบเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง

“เพคะ”

“ไหน มาให้ข้าดูหน้าใกล้ๆ หน่อยสิ” โนบุรุดึงคนข้างกายเข้ามาดู เป็นไปตามคาด นางสวยจริงๆ ผิวเนียนละเอียด ยิ่งมองใกล้ยิ่งสวยจนแทบอดใจไม่ไหว เขาค่อยๆ โน้มตัวลงไป...

“เดี๋ยวก่อน!!”

“มีอะไร?”

“ฝ่าบาท ข้าหิวจังเลย”

“ข้าก็หิวเจ้าเหมือนกัน”

“ฮะๆ ข้าว่าอย่าเพิ่งเลย ข้าหิวจริงๆ ตาลายหมดแล้ว” เฮียคุเอามือลูบท้องทั้งหน้าซีดเผือด ให้ตายเถอะ คิโยมิช่างมีเสน่ห์ต่อหัวใจชายอย่างร้ายกาจ ใครเห็นก็อยากเข้าใกล้คลอเคลีย คงมีแต่เขาผู้เดียวที่อยู่ร่างนี้มาเป็นเดือนแต่ไม่สามารถมองเห็นความเร้าใจของมันได้

“หิวเหรอ? งั้นไปหาอะไรกินสิ!”

“มีเหล้าไหม?”

“มีเยอะแยะ นี่เจ้าชอบดื่มด้วยเหรอ?”

“ชอบเพคะ ชอบมาก ไปดื่มกันเถอะ”

เฮียคุว่าพลางคล้องแขนชายหนุ่มไปยังโต๊ะอาหารแล้วกินทุกอย่างเข้าปากช้าๆ แต่ต่อเนื่อง เขากินไป จับป้อนอีกฝ่ายไป พร้อมโปรยยิ้มหวานเย้ายวนชนิดที่ใครมองก็ต้องหลงใหล แม้จะรังเกียจ แต่เขาก็ต้องทำตัวน่ารักเพื่อครองใจและสืบหาเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ครั้นจะถามตอนนี้ ก็ดูจะน่าสงสัยเกินไป คงต้องใช้เวลาสักหลายวัน

แต่หลายวันนั้น เขาจะรอดหรือไม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

“หิวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“วันนี้ข้าแต่งตัวทั้งวัน ไม่ได้กินอะไรเลย”

“นี่สุราชั้นดี เจ้านึกอย่างไรถึงชมชอบสุรา?”

“แปลกหรือเพคะ?” เฮียคุถามพร้อมกรอกเหล้าลงคอ รสชาติของมันอร่อยลิ้นเพลิดเพลิน นี่คงเป็นข้อดีเล็กๆ ในแผนการอันยิ่งใหญ่ ถึงจะต้องเจอเรื่องราวเลวร้าย ก็ยังไม่เลวร้ายจนเกินไป อย่างน้อยก็ยังมีเหล้าดีๆ มาให้ลิ้มลองระหว่างกระทำการ

“เจ้าดูเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน ซ้ำยังดูอ่อนแอบอบบาง ไม่น่าดื่มเหล้าจัดเช่นนี้”

“โลกนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายให้แปลกใจ” พอเหล้าเข้าปาก เฮียคุก็พูดด้วยมาดดุจชายผู้กล้าเหมือนที่ตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็น โนบุรุยิ้มออกมา

“เจ้านี่มันไม่เหมือนผู้หญิงที่ข้าเคยเจอจริงๆ”

“แล้วชอบไหมเพคะ?”

“ชอบสิ”

โนบุรุตอบจากใจ เขาชอบนางมากกว่าผู้หญิงคนอื่นที่เคยเจอ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น